Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Meraklı Bahçe
Liam bir bahçıvan değil ama yine de, yeşile hasret gri şehre tutunmayı başaran bir tutam yeşil için yapabilecekleri var.
Bizi ilgilendirmez görünen ya da boyumuzdan büyük olduğuna vehmettiğimiz çoğu şeyle beraber...hemen her problem için bizim de yapabileceğimiz şeyler vardır.
Liam hatırlatıyor bunu yetişkin okura. Daha kitabın kapağını kapatmadan su dolu bir kovayı tutuşturuveriyor okurunun eline. Onunla yangın mı söndürecek, bir çiçeğe hayat mı verecek? İşte o kısım okura kalmış.
Liam'a gelecek olursak...Metruk demiryolunda, ölmek üzere olan bir tutam yabani çiçek ve bitkiye iyi bir bahçıvan olabilmek, onları yaşatabilmek için mücadele ediyor. O daha iyi bir bahçıvan olana dek bekliyor çiçekler...ve gün geliyor, gri sehirdeki yabani yeşil yama, kocaman bir bahçeye dönüşüyor.
Ama demiryolunu mesken etmiş bu bahçe, tabiatı gereği yolun çağrısına karşı koyamayıp merakla keşfe çıkıyor.
Önce yabani otlar ve yosunlar, ki onlar her zaman en cesur ve pervasız olanlardır ya hani! Değişimi de onlar hızlandırıyor.
Bir bir hepsi rayları,oradan şehri sarıp sarmalıyorlar.
Meraklı Bahçe, artık gri olmayan gri sehrin her yanını yeşile boyuyor boyamasına ama Kış mevsiminin üç aylık uzun misafirliği bitkilere zarar veriyor.
Liam vazgeçmedikçe, bahçe kendiliğinden gizemli, küçük şubeler açıveriyor olur olmadık yerlere. Ve bir sürü bahçıvan peydah oluyor her köşede.
Asla vazgeçmeyenlerin hürmetine olsa gerek,
Şimdi şuracıkta, kapımın önünde...okul yolundaki kaldırım taşında, eski bir binanın güneşi az görür yüzünde...betonları delip başını göğe uzatan yabani bitkilerin dünya nöbeti.
Asla vazgeçmeyenlere, iyiliği çoğaltıp yayanlara, meraklı ve azimli küçüklere ve onların ebeveynlerine, tabiata ve küçük şeylerin büyüklüğüne dair bu harikulade hikaye Nöbetçi Kitaplık'ın en sevilenler köşesine kurulmuşsa New York Times Bestseller demiş, pek de ehemmiyeti yok doğrusu. Demeseymiş de olurmuş.
Manhattan'daki High Line'ın gerçek hikayesi olduğu söylenen hikaye, bazılarınıza sosyal medyada çokça dolaşan bir videoyu hatırlatacaktır.
Hani, bir başına vahayı ormana dönüştüren adamın hikayesini. Bize de hatırlattı elbette, üzerine dil ötesi bir dünya bahşederek.
Hem yazıp hem de harikulade çizen Peter Brown'a, kitabı ithaf ettiği meraklı büyükannesi Petey'e, dilimize kazandıran Hep Kitap'a, lezzetli bir Türkçe'ye çeviren Sevin Okyay'a ve yayın ekibine şükranla.
Meraklı Bahçe
Orijinal Adı, The Curious Garden
Yazan ve resimleyen, Peter Brown
Çeviren, Sevin Okyay
Hep Kitap
4+ ve büyümeye dirençlilere
Buz Ejderhası
Bazen kışın yerini bahara bırakabilmesi için yaşanması gerekir.
Kışın buzdan parmaklarının kapıların altından geçip ayaklardan bileklere uzanması gerekir.
Sabah olabilmesi için geceyi geçirmek gerekir, kolaylığa erişmek icin güçlük kapısından geçmek gerekir.
Güçlenmek için öğrenmek,
İyileşmek icinse sevgi gerekir.
Uçup gittiklerinde kışı beraberlerinde götürüp vadiye ilkbaharı getiren ejderhalardan biri uçmuyor o kış...
Uçmadığı gibi, yeşil gözlü kızın evinin damına çörekleniyor. Kızıyor ilkin ona kız. Ejderhanın nefesiyle kuşanan buzdan evleri, gittikçe daha geçit vermez oluyor yaşama. Yiyecekleri tükeniyor, hastalıklar yoklama almaya başlıyor.
Ama sonra anlıyor ki kız, yaralandığı için uzuyor misafirliği ejderhanın.
Belki bir arkadaş, yumuşacık sesinden bir şarkı ve sevgi dolu şifalı dokunuşlar iyileştirecek ejderhayı.
Ancak kızın bunu kabul etmesi ve iki çift gözün buluşması zaman alıyor.
Nihayetinde sevgi ile iyileşerek bir uçurtma ve bir dilim böğürtlen reçelli ekmeğin ardından kanat açıyor gökyüzüne ejderha.
Nöbet yerine ilkbaharı bırakarak mevsim döngüsünde kayboluyor.
İngiliz yazar, editör ve yaratıcı yazarlık eğitmeni Troon Harrison'ın masalsı hikayesi ve Andrea Offermann'ın hayran olunası resimlemesiyle Buz Ejderhası zamanlar ötesi bir çocuk edebiyatı eseri olmaya namzet.
Eserin kalbimdeki yankısı sürdükçe çocukluğumdan beri enderhalara duyduğum muhabbetin batı mitolojisi kaynaklı olup olmadığının peşine düştüm. Aşağıda alıntıladığım bölümlerin ötesinde neler neler okudum hayretle.
"Buz Ejderhası"nda ejderha imgesinin tam da Doğu Mitolojisi'nde sıklıkla karşılastığımız gibi tabiatla ve hikmetle beraber ve içiçe oluşu dolayısıyla esere muhabbetim katmerlendi.
"Değişik toplumlarda ejderhanın dış görünüşünde de farklılıklar mevcuttur. Kimi zaman yılanken, kimi zaman dört bacaklı, bazense çok başlı olarak tasvir edilir. Ejderha psikanaliz açısından çeşitli anlamlara sahiptir ve arketipsel yaklaşımda gölge arketipi konumundadır. Kahraman arketipi açısından ejderha, karakter erginlenmesinin bir aşaması durumunda önem arz eder. Kahraman, bir ejderha ile dövüşür ve olgunlaşır." (Prof. Dr. Aynur KOÇAK ve
Serdar GÜRÇAY 'ın ALEVΖBEKTAŞÎ VELÂYETNÂMELERİNDE “EJDERHA” MOTİFİ başlıklı çalışmalarından alıntıdır.)
Daha fazlası için kitap üzerine sohbet etmeye beklerim kitap dostlarımı :)
Buz Ejderhası
Yazan, Troon Harrison
Resimleyen, Andrea Offermann
Can Çocuk
*Ejderha tasvirlerini ürkütücü ve sakıncalı bulacaklar müstesna.
Her yaştan okura ve büyümeye dirençlilere!
Yayınevinin tavsiyesi ise: 5-6-7 yaş /
1.ve 2.sınıflar
Susanpusan Şehri
Topraktan uzattıkları sivri, beton başlarıyla göğü delmeye cüret etmiş dijital şehrin, mutsuzluktan bitap düşmüş fakat cesur fertlerinin macerası Susanpusan Şehri.
Küçük Susanpusanlılar, şehrin kalanının aksine merakla ve umutla dolu olmasalar, boylarından büyük yollara koyulmasalar, var olmayacaktı belki hikayeleri.
Masalların müzelere kaldırıldığı, göğe doğru uzandıkça soğuklaşan ve hissizleşen sehrin cesur çocuklarının, mutluluğun sırrının peşinde Çiçek Ülkesi'ne yaptıkları yolculuk "kocaman hedefler için , elmas değerinde mutluluklar harcayan" şehir insanının eline kara bir ayna tutuşturuyor.
Der ki yazar: "Kocaman, akıllı evlerdeki komşular, birbirlerini tanıyamayacak kadar akılsızlardı. Binalar, insanlardan daha akıllıydı."
Bir masal kitabını hazine gibi saklayan Dino, Memo ve Kaliko şehre döndüklerinde eylemlerine "Bir çocuğun masalını almak, nefesini almak gibidir." imzasını attılarsa boşuna değildi ya!
Çiçek ülkesinin kapısında üç küçüğü karşılayan "Dünyanın en güzel yeridir pencereler, ardında varsa güzellikler" cümlesi usundayken okurun; mutluluğun sırrına dair emareleri masallar, insanları- mahalleleri birirbirine bağlayan köprüler ve yabancıları rahat ettiren misafirhanelerde buluyorlar.
Bundan sonraki eylem planı son derece net!
Karanlık Susanpusan Şehri için merak, masal ve umut var.
Okurun pek de yabancısı olmadığı bir distopyayı, metinlerarası göndermelerle harmanlayan yazar çocuk diline hakimiyetindeki ustalığına "Farkındalık Oyunu" bölümündeki bol ders çıkarmalı yetişkin dilini ilave etmeseydi belki bu üçlünün arasına karışıp Susanpusan Şehri' nde yitip gidebilirdim.
Eserin grafik tasarımı ve resimlemesinden lezzet alamamış olmamız da kadı kızının kusuru olarak şuracıkta dursun.
Susanpusan Şehri
Yazan, Fatma Çağdaş Börekçi
Resimleyen, Bâlâ Erfidan
71sh
8+ ve her yaşa!
Güney Çayırı
"Açlık günlerinde" "...Bataklık Köyü'ndeki günler ahırdaki fareler kadar gri..."diyor Mattias. Bunu çok sık söylüyor. Birbiri ardına açılan iki sırlı kapıdan geçiriyor Lindgren okurunu.
Biri kitap kapısı, diğeri kitabın içinden rengarenk ve sıcacık bir dünyaya açılan düş kapısı.
Kitap kapısı sahici de, düş kapısı öyle mi bilemiyoruz.
Kapandığında yeniden açılması mümkün olmayan kapı, öte tarafa dönüşü imkansız kılarak bir seçime zorlasa da...bir daha oyun oynayamamaktan, asla tekrar çocuk olamamaktan korkan iki çocuk kapıyı sonsuza dek kapatmakta tereddüt etmiyor.
Bu dünyada kimsecikleri kalmamış küçükler Mattias ve Anna, bir çiftçinin yanında yaşamaya başlamışlardı. Ancak çiftçinin sadece fazladan biraz iş gücüne ihtiyacı vardı, oyun çocuklarına değil. İki küçük çocuk süt sağma zamanında evde olmazlarsa Tanrı yarattı demeyip kim bilir neler yapacağı işçileriydi çiftçinin.
Her defasında geri dönmek zorunda olsalar da, okul başlangıçta harikulade bir kaçış oluyordu öksüzlere.
"Çocuk ellerini ağaçtan kabuğundan kayıklar, ağaç dallarından düdükler ve tepelerin eteklerine oyuncak kulübeler yapmaktan alıkoyarsanız eğer, çok iyi çalışırdı. Bu eller yanına sığındıkları çiftçinin ineklerini sağabilir, öküz ahırlarını temizleyebilirdi. Eğer bu elleri ağaç kabuğundan yapılma kayıklardan, oyuncak kulübelerden ve çocukların yapmaya can attıkları diğer şeylerden uzak tutarsanız, her işi yapabilirlerdi."
Gri karlarla kaplı renksiz ve soğuk orman yolunda kırmızı, kıpkırmızı bir kuşun ardına takılıp kendilerini adeta boyutlar arası bir duvarın önünde buluyor çocuklar hikayede.
Duvarın bu tarafı kış, beri tarafı yaz.
Çocuk cıvıltıları, anne şevkati ve sıcak yemek olan duvarın beri tarafındaki düşten ayrılmak istemiyorlar.
Ve kapıyı usulca kapatıp sonsuza dek orada kalıyorlar. Kuş kırmızı rengiyle hayatı, damarda canı mı simgeliyor?
Ya da ölümü? Duvarın ardındaki cenneti?
Buzdan ormandan cennete mi yolcu oldu çocuklar, yoksa zorbalık karşısında cesaretle yaptıkları seçim, onları yeni ve daha iyi bir hayata...çocukluklarına mı kavuşturdu? Hayatın olmadığı soğuk ve renksiz bir iklimden hayat dolu olana doğru...
Çocuklarla hikaye tamamlama ve yorumlama yapmak üzere değerlendirildiğinde iyileştirici güçte olacağını tahmin ettiğimi türlü imgeyle dolu bu rüya Astrid Lidgren sever tüm okurlara iyi gelecek.
Marit Törnqvist'in düşsel resimlemesinin eşliğinde; empati, yaraları sarmak, arkadaşlık, aile, cesaret ve umut üzerine bir eski zaman masalı Güney Çayırı.
Bakmayın masalın sözcüklere hapsolduğuna...dilden dökülüverdiğinde kalpten kalbe kırmızı bir kuş kanatlanır.
Güney Çayırı
Yazan, Astrid Lindgren
Resimleyen, Marit Törnqvist
Pegasus Yayınları
Resimli ve bol metinli.
6+ ve büyümeye dirençlilere
Komiser Gordon
"İyi kalpli olmak serbest, kötü kalpli olmak yasak" şeklinde özetlenebilir yasa kitabı.
Ya da biraz daha düşününce:
"İyi kalpli olmak da iyi kalpli olmamak da serbest; kötülük yapılmadığı sürece.
Kötülük yapmak yasak ama iyilik yapmaya çalışırken kötü bir şey yapılmışsa affedilir."
İsveçli mahir çocuk kitapları yazarı Ulf Nilsson, çok sevdiğimiz serisi Komiser Gordon'da; küçük büyük tüm okurlarını, tatlı mı tatlı bir felsefi keşfe çıkarıyor. Ormanın ufak cüsseli, adalet avcıları kurbağa Komiser Gordon ve eskinin Komiser yardımcısı, şimdinin komiseri minik fare Padi doğru- yanlış, iyi-kötü arasındaki fark üzerinde düşünüp hüküm verirken biteviye aynayı birbirlerine ve okura tutuyorlar.
Suçlamak yerine anlamak, anladığını bir de kendisi için aynalamak, geçmişin alacak verecek defterlerini yeniden gözden geçirmek suretiyle vicdan kelimesinin lügatteki karşılığına methiyeli şerhler düzüyorlar.
"...belki bütün bir yasa kitabını okumaya hiç gerek yoktu. Çünkü neyin doğru neyin yanlış olduğunu içten içe herkes biliyordu. Yasa kitabı kalplerde yazılıydı. Kalbin içinde!" diye düşünürken yakalıyor küçük büyük cümle okuru Komiser Gordon'u. "A-haaa!" diyor, aynanın karşısında meseleyi çözmüş olmanın gururlu pozunu prova ediyor.
Tıpkı Komiser Yardımcısı Padi gibi..
Sağa ve sola çekip "Paa-aat!" diye mühürledikleri hükümler, kimsecikleri üzmeden adalet sağlamalar, baş parmak emip alt ıslatmalar, normal yürümeye çalışırken anormal olmalar, her öğün rengarenk, çeşnili kekler yemelerle bu iki komiser çok ama çok tatlı.
Ufacık tefecik fakat cesur komiserlerin vahşi ve büyük hayvanların belki de alt metinde yetişkinlerin dünyasında, duru bir adalete pusula oluşu pek manidar doğrusu. Fındık hırsızları ve alaycı kuşların peşinde pek küçük meselelerle meşgul görünseler de "meselenin köküne" indikleri vakıa.
Polisiye ve felsefeye giriş mahiyetinde son derece yalın ve bir o kadar da keyifli bu seriyi küçük büyük meraklılarına tavsiye ederiz.
Komiser Gordon İlk Dava
Komiser Gordon Son Dava (2 Kitap)
Yazan, Ulf Nilsson
Resimleyen, Gitte Spee
95 sh. - 109 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere!
*İç sayfa fotoğraflarının altında küçük bir sürpriz var sizi bekleyen;)
Gülmek İçİMİzde
"Böyle şeyleri çocuklar asla görmemeli" diyor, bir adam.
"Böyle şeyleri çocuklar görmeli"yanıtını veriyor Bayan Hafelbein.
Hafelbein, anne ve babası bir kazada öldüğünden beri küçük Meret'e eşlik ediyor.
Ona bakıyor ya da onu büyütüyor demesi güç çünkü anlaşılan o ki bayan Hafelbein iyi bir ebeveynin çocuğunun yolculuğuna eşlik etmekten ileriye gitmemesi gerektiğini düşünüyor. Meret her şeyi tek başına halledebilir ve yardım istediğindeyse Hafelbein hep orada olacak.
Çiftliklerden, pembe panjurlu evlerden okullarını teşrif etmiş bunca çocuk içinde Meret'in arkadaş olabileceği "derinlikte" olanını bulması güç olacak. Ama bayan Hafelbein'in dünyadan göçüp gitmeden, Meret'in kendine bir dost bulduğunu bilmenin huzuruna ermesi gerek.
"Meret bir kız arkadaşı olsun istiyor. Geceleri çimenlerin üzerine uzanıp hayvanların horlamasını dinleyebileceği bir arkadaş. Kendi gibi dünya hakkında bilgisi olan biri"
Meret keder ve sevinci doya doya yaşarken büyüyen, dizleri yaralandıkça kapaklandığı zeminden her defasında daha çok güçlenerek doğrulan bir küçük kız.
Sarıp sarmalanmıyor, camdan saraylara hapsedilip "Prenses!"diye hitab edilmiyor ona. İnek sağabilir, ölü bir geyiğin suda sürüklenişini seyredebilir ya da anne ve babasının mezarı başında yine annesini kaybetmiş bir arkadaşının elini tutarak ağlayabilir Meret.
Çünkü Meret'e göre; gülmek de ağlamak da içimizde...gülmek de ağlamak da önemli.
Peki ya bizim için? Çocukları en yakınlarının ölümünden koruyabilir miyiz? Her akşam sofraya koyduğumuz yiyeceklerin öyküsünden koruyabilir miyiz? Tabiatı yokedişimizin gizli öyküsünden peki?...çocukları gerçeklerden koruyabilir miyiz?
Peki korumalı mıyız?
Doğrusu duygularını onları hissettiği anda doğal biçimde yaşayabilmeli bir çocuk. Gülebilmeli, ağlayabilmeli, kızabilmeli ve zamanı geldiğinde hepsini suya bırakabilmeli.
Ağladığında çaresiz yetişkinlerin kaygılı çığlıklarıyla susturulmamalı.
Çünkü ben de iyi biliyorum ki; gülmek de ağlamak da içimizde.
9 yaş ve üstü çocuklarla büyümeye dirençlilere harikulade bir okuma deneyimi sunacak kitap, oldukça yalın bir metin dili ve tatlı, yumuşacık resimleme diline sahip.
Hassas filtreli okurlar; Meret'in Niko'ya yaptığı jestin arkadaşları tarafından Niko'ya olan aşkı olarak yorumlandığında rahatsızlık duyabilirler. Ama bana soracak olursanız, gayet tabii olup 9 yaş ve üstü bir yana 4 yaşından beri oğlumun arkadaşlarının böyle yakıştırmalar yaptığını iyi biliyorum. Kendi çocukluklarımızı hatırlayalım..."Ali, Ayşe'yi seee-viii-yooor"ları...
Arkadaşlık, ölüm, ayrılık, ebeveynlik üzerine son derece organik bir kitap elimde tuttuğum.
O kadar çok sevdim ki...
Önermekten fazlasını yapıp herkese hediye edebilmeyi, bir zeplinle gökten neşeli kitap paketleri uçurabilmeyi hayal ettim.
Gülmek İçimizde
Yazan, Petra Fieztek
Resimleyen, Marine Ludin
Çeviren, Süheyla Kaya
Hep Kitap
64 sh.
Karton Kutu
"Öyle bir şey ki bu, solduruyor bizi bir bir.
'Savaş' diyor buna büyükler.
Savaş, kırıp döküyor.
Üstelik sadece kalbimizi değil."
Bir cenin gibi anne karnına çekiliyor sanki karton kutudan yaptığı evinin içine çekilen çocuk.
Annesi, babası ve tüm sevdiklerinden uzakta bir dünyaya uyanıveriyor bir gecede.
Sıcacık yuvasının yerine yiyeceklerin gerçek yiyecekler olmadığı, soğuk ve hüzünlü bir kalabalığın içinde...biricik ve tek dostu Pamukcan'la birlikte güvenli olup olmadığından emin olamadığı yabancı bir yerde.
Olağanüstü yabancı, baş döndüren bu kalabalığın içinde, bir başkasının rüyasına düşmediğini nasıl anlar çocuk? Nasıl kabul edebilir oraya ait olduğunu?
Karton kutusu ve biricik kedi dostu da olmasa, nasıl gerçeğe temas edebilir usu?
Ama uçuruveriyor şiddetli rüzgar kartondan evini, sınırdaki dikenli tellerin yamacına.
Ona ait tek şeyin, yuvasının peşinde yola düşüyor çocuk.
Duasında sevdiklerine kavuşmak varken, kartondan kutusundan kayığıyla açılıveriyor meçhul bir denizde yolculuğa.
Deniz kocaman, çocuk ise küçücük.
Deniz kocaman, çok kocaman...
Çocuk ise küçücük, minicik...Bu kocaman deniz... ıslatıp yutar mı acaba kartondan kayığıyla küçüğü?
Bir sabah sahilde uzanırken bulur mu onu gözü yaşlı birileri?
Yetişkin okur hüzünle kapatırken kitabın kapağını, küçük okur, gözleri nemli...
Umutla ışıyarak söyledi, "Muhteşem bir hikaye"diye.
Umutla, duayla, sevgiyle nihayete eriyordu hikaye. Çocuk o duayı ve o umudu sevdi, sarıldı.
"İnanıyorum devam edeceğiz hikayemize bu gökyüzünün altında. Yeni arkadaşlar eşlik edecek bize.
Sevgiyle...
Yardım edeceğiz, iyi geleceğiz birbirimize.
Merhametle..."
Bir Merve Çirişoğlu Çotur kısa animasyon filmi olan "The Box"dan uyarlanan "Karton Kutu" kitabı, Gökçen Yüksel Karaca'nın editörlüğünde Uçan At Yayınları tarafından yayınlandı.
Son derece yalın fakat derinlikli dili, resimleme dilinin oluşturduğu alt metinle birleşerek devleşiyor okurun gönlünde.
Kocaman bir denizin içindeki küçücük kayığın tasviri, camı kırılıp bir evin virane çatısı gibi çerçevesinden ayrılan aile fotoğrafı, manaya dair tefekkür için alan açıyor okuruna.
Çerceve birleşir, aile bir araya gelir mi?
Çatı onarılır, kağıttan gemi limana varır mı bilinmez.
Ama küçük okur da inanıyor çocuk gibi "yeni arkadaşlar eşlik edecek" aynı gökyüzünün altındaki hikayelerine.
Yardım edecek, yardım alacak, birbirine sevgi ve şevfatle sarılacaklar...
Başına hangi felaket gelirse gelsin, umut hep var olacak.
The Box animasyonunun, 240 uluslararası film festivalinin özel seçkisinde yer almaya hak kazandığı ve "Büyük Ödül", "En İyi Animasyon Ödülü", "Jüri Özel Ödülü" gibi 44 ödüle layık görüldüğü bilgisini de ödüle olmasa da esere hürmeten buraya ilave etmiş olalım.
Aynı zamanda İyilikhane Çocuk Derneği'nin başkanlığını yönetmekte olan yapımcı Merve Çirişoğlu Çotur'un biyografisine iç resimlerin arasında ulaşabilirsiniz.
Yine kitabın sonundaki qr kodu okuttuğunuzda animasyon bağlantısına ulaşmanız mümkün.
Karton Kutu
Grafik Uygulama, Merve Çirişoğlu Çotur- Yasemin Kula
Editör, Gökçen Yüksel Karaca
Az metinli, çok resimli
Uçan At Yayınları
39 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere!
