tabiat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
tabiat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
tabiat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
tabiat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Lafcadio /Şehirdeki Aslan
Silverstein Lafcadio ile, çocukların yanında mevzilenip hibrit modern insana nanik yapıyor.
Mizahi, eleştirel ve felsefi derinlikteki alt metinle Şehirdeki Aslan öyle leziz bir okuma vaadediyor ki; Shelby amca kılığında karşıma dikilmiş olağanüstü güzel palavra sıkan Silverstein'ı bozasım gelmiyor.
Usulca çekiyorum bir sandalye ve topluyorum kahve ahalisini keyifle çevreme.
Nice hikmetler var şu palavra bildiklerinizde!
Beylik lafımı da edip namluyu soğumaya bıraktıktan sonra... Modern insanın özüne/ tabiata dönme çırpınışlarına ne güzel ayna Lafcadio.
Fabrika ayarlarıyla oynanıp insanlaştırılan vahşi bir aslanın akıl almaz hikayesini; falan filanlar, yazarın arada kaçırıverdiği muzip kahkahalar ve çizgi romancı inceliğindeki eciş bücüş ironik resimlemenin gücüyle okuyorum.
Yazarken ve çizerken eğlendiği belli... Okurken eğlendigimi gizlemem ahmaklık olurdu.
Elbette eğlenen sadece yetişkin okur da değil.
Ayran (!?) ve marshmallow müptelası, şehirli aslanın gülünç bohem hayatı küçük okura da pek manidar geliyor.
Nihayet "medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" pençeleri arasında koskoca aslanı yok etmek üzereyken... İnsan - aslan Lafcadio isyan bayrağını göndere çekiyor.
Sirk sahibi ise yeni yaşamından sıkılan aslana yenilik olarak tutup ormanda avlanmayı teklif ediyor.
Görülmüş duyulmuş şey mi bir aslanla aslan avına çıkmak?
Ama bizim insan-aslan artık ne insan ne de aslanken hikayenin sonu muğlak kalıyor.
Acaba sahiden muğlak mı?
İlk okumada da ikincisinde de bol bol Zarifoğlu'nun Katıraslan'ını hatırlayıp tebessüm ettiğimi not düşeyim.
Mukayeseli bir yorum pek güzel olurdu. Belki o da bir başka vesileyle.
Lafcadio
Şehirdeki Aslan
Yazan ve resimleyen, Shel Silverstein
Genel Yayın Yönetmeni ve Çeviren, Meltem Erkmen
Özgün adı, Lafcadio: The Lion Who Shot Back
Epsilon
8+ ve büyümeye dirençlilere *Hassas filtreler icin iç sayfa fotoğraflarını incelemenizde yarar var.
Mizahi, eleştirel ve felsefi derinlikteki alt metinle Şehirdeki Aslan öyle leziz bir okuma vaadediyor ki; Shelby amca kılığında karşıma dikilmiş olağanüstü güzel palavra sıkan Silverstein'ı bozasım gelmiyor.
Usulca çekiyorum bir sandalye ve topluyorum kahve ahalisini keyifle çevreme.
Nice hikmetler var şu palavra bildiklerinizde!
Beylik lafımı da edip namluyu soğumaya bıraktıktan sonra... Modern insanın özüne/ tabiata dönme çırpınışlarına ne güzel ayna Lafcadio.
Fabrika ayarlarıyla oynanıp insanlaştırılan vahşi bir aslanın akıl almaz hikayesini; falan filanlar, yazarın arada kaçırıverdiği muzip kahkahalar ve çizgi romancı inceliğindeki eciş bücüş ironik resimlemenin gücüyle okuyorum.
Yazarken ve çizerken eğlendiği belli... Okurken eğlendigimi gizlemem ahmaklık olurdu.
Elbette eğlenen sadece yetişkin okur da değil.
Ayran (!?) ve marshmallow müptelası, şehirli aslanın gülünç bohem hayatı küçük okura da pek manidar geliyor.
Nihayet "medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" pençeleri arasında koskoca aslanı yok etmek üzereyken... İnsan - aslan Lafcadio isyan bayrağını göndere çekiyor.
Sirk sahibi ise yeni yaşamından sıkılan aslana yenilik olarak tutup ormanda avlanmayı teklif ediyor.
Görülmüş duyulmuş şey mi bir aslanla aslan avına çıkmak?
Ama bizim insan-aslan artık ne insan ne de aslanken hikayenin sonu muğlak kalıyor.
Acaba sahiden muğlak mı?
İlk okumada da ikincisinde de bol bol Zarifoğlu'nun Katıraslan'ını hatırlayıp tebessüm ettiğimi not düşeyim.
Mukayeseli bir yorum pek güzel olurdu. Belki o da bir başka vesileyle.
Lafcadio
Şehirdeki Aslan
Yazan ve resimleyen, Shel Silverstein
Genel Yayın Yönetmeni ve Çeviren, Meltem Erkmen
Özgün adı, Lafcadio: The Lion Who Shot Back
Epsilon
8+ ve büyümeye dirençlilere *Hassas filtreler icin iç sayfa fotoğraflarını incelemenizde yarar var.
Ada
İnsanoğlunun hamisi tabiat.
Ona sarılıyor, onda uyanıyor, onunla doyuyor ve onunla yaşıyoruz. "Ol" emr-i ilahisiyle tecelli eden her ne var ise kâinatta, birbiriyle bağ içinde.
En büyük ve kadim öğretiler gök kubbenin altında, küçük-evrenden (mikrokosmos), büyük-evrene dikkatle nazar edene kendini açık eden bir sırlı hazine.
Usta Hollandalı yazar ve çizer Mark Janssen'ın Ada'sı bu sırlı hazineden bir parça değil de ne?
Olağanüstü hikayesi, tatlı düşlere daldıran resimlemesiyle Ada, insanoğlunun tabiatla tecrübesinden unutulmuş bir iyilik ve merhamet öğretisi saklıyor.
Giysisinin ucuna oturmuş uyuyan kediyi rahatsız etmektense, giysisini kesen bir peygamberin hal diliyle hatırlattığı öğretiden bahsimiz.
Sıkı durun, çünkü "spoiler"ın hasını verip Mark Janssen'ın Ada'sının sırrını söyleyeceğim.
Önce kitabı okumak isteyenler tam burada bırakmalı okumayı.
Hala buradasınız! (En azından bazılarınız)
Ada; soluk alıp veren, kıpır kıpır, dev bir deniz kaplumbağası.
Ada olmaya karar vermesi, Sophie ile babasının bir deniz kazası geçirip kabuğunun üstüne sığınmalarıyla başlıyor.
Taş kesilip kıpırdamadan, tehlikelerle boğuşarak mevsimler boyunca onları koruyup kolladığı, besleyip sevdiği yetmezmiş gibi ufuktaki dumanlı karaltıyla kedere boğulmuyor.
Misafirleri adaya yaklaşan gemiye binip nihayet kurtulduklarında, görevini tamamlamanın huzuruyla emaneti teslim ediyor.
"Verme"nin kibriyle büyüklenip köleler devşirmiyor.
Gizlice iyilik yaparken, ona verilenlerden cömertce ikram etmeyi görev biliyor.
Sığınanı, el açanı nâçâr komuyor.
Misafiri de ihtiyacı olduğu kadar kalıp, ihtiyacı olduğu kadar alıyor.
Sonrası vefa ile tatlı bir veda...
"Dini içerikli çocuk kitabı" soran, kitap ve filmlerle dini öğretileri aktarmak istediğini söyleyip bu amaca yönelik tavsiye isteyenler oluyor.
Her defasında doğrudan dini içerikli olmayanlar da dahil, hemen her kitabın/filmin gören göz için öğretiler sakladığını hatırlatıyorum.
Ada'yı tam da buna misal olsun diye böyle anlatasım vardı.
Mültecileri, muhtaç ve fakirleri, hasta ve yaşlıları, çocuk ve hayvanları sorgusuz sualsiz misafir eden, Allah'ın sonsuz hazinesini kulundan esirgemeyen digergam Ada sizce de bize çok şey anlatmıyor mu?
Ada
Yazan ve resimleyen, Mark Janssen
Çeviren, Sinan Çakmak
Özgün adı, Eiland
2+ her yaştan okur ve büyümeye dirençlilere!
Sonya'nın Tavukları
Bir canlıya göz kulak olma sorumluluğu büyük bir sorumluluk. Sonya'nın civcivlerinin onun itinalı ellerinde serpilip birer sağlıklı pilice dönüştüğü hikayede sorumluluk almak kadar, olumsuz sonuçlarla yüzleşmek de var.
.
.
Sonya, gözü gibi baktığı tavuklarını bir tilkiye kaptırmanının hüznüyle baş etmek zorunda.
Duygularının ve isyanının bastırılmasına değil, anlaşılmaya ve sıcak bir kucak ya da sağlam omuzların desteğine ihtiyacı var.
Belki de zamanla kabullenecek; tilkinin doyuracak yavruları olduğu gerçeğini ve besin piramidinin işleyişini.
Aile bağları, döngü, yaşamsal ihtiyaçlar, sevgi, hayat ve ölüm çemberindeki hikayesiyle Phoebe Wahl, tabiatın içinde, ona dokunan bir çocuğun tabiatla beraber olgunlaşması, kırılan yerlerinden güçlenip serpilmesini anlatıyor.
.
.
Sonya'nın annelik yaparak binbir emekle büyüttüğü civcivlerini kaybetmesinin üzerinden doğal bir yas süreci ve sessiz bir eşlik beklemiştim.
Ancak babasının hıçkırıklarla ağlayan Sonya'ya "sakinleştiginde" durumun başka olduğunu anlatmak için acele edişi, uzun uzun cümleler kuruşu ve Sonya'nın hızla sükunete kavuşup kabullenişini biraz fazla buldum doğrusu.
Aileyle paylaşılan yasın hızlı bir kabulleniştense isyan değil belki ama tabii bir sessizlik ve tefekküre ihtiyacı olduğunu düşündüm.
Sonya'nın civcivlerine çok iyi baktığı, böylece büyüyebildikleri vurgusu ise çocukluğuma götürdü.
.
.
Semt pazarlarındaki sarı ahşap kasalardan hemen her eve birer ikişer giren miniminmacık, sevimli mi sevimli civcivleri hatırlamışsınızdır siz de.
Özellikle semt pazarından alıp eve götürdüğü (muhtemeldir ki bahçeli evine değil) civcivleri ölen bir küçüğün, Sonya'nın daha iyi bir "anne"olduğu mesajını kabullenebileceğini sanmam. :)
Öte yandan Wahl'ın dilinden dökülüp yine onun fırçasıyla renklenen, çok sevdiğimiz "Sonya'nın Tavukları"nı okumanızı önermekten geri duracak değilim.
Hatta beraberinde çok iyi gidecek bir yetişkin kitabıyla, bir de aile boyu film önerisinde bulunacağım..
.
.
Eve Uçuş (Fly Away Home)
ve Küçük Ağacın Eğitimi (filmi de var)
.
.
Sonya'nın Tavukları
Yazan ve resimleyen, Phoebe Wahl
Özgün adı, Sonya's Chickens
Sinek Sekiz Yayınevi
4+ ve büyümeye dirençlilere!
L
Mazhar Saka Kafesinden Uçtu
Uzak diyarlardan gelmiş, çok özel ve nadide bir bitkinin çağrısına kulak verdi kuş. O çağrının izinden kanatlanıp uçtu gitti, ormanın derûnuna.
Halbuki Mazhar'ın niyeti başkaydı. Tekrar şakıdığını duymak istiyordu, kafesinde sıkılmış kederli kuşunun. Küçük kuşun ardından kendi beton kafesinden uçuvermek değildi niyeti...Ya da okurunun ruhu bile duymadan çoktan kafaya koymuştu yolu. Fransız yazar ve illüstratör Thomas Baas, usta kalem oyunlarıyla satırların altına süpürmüştü niyetini. Bana soracak olursanız, sadece küçük bir davete ihtiyacı vardı ya da arkadan hafifçe itilmeye.
Uzak diyarlardan gelmiş bu küçük, vahşi dost, tüm ormanı şehre çağırdıysa boşuna değildi elbet. Sen yola çıkmıyorsan, yol sana gelir. Yol, Mazhar'a gelmişti. Evinin her köşesini sarmıştı bitkiler, sonra şehrinin her köşesini de. Belki kalbinin bile...
Mazhar, ormanda kuşundan sual ettiği her bir canlıyla binlerce başka canlıdan haber aldı. Orman büyüdü ve Mazhar küçüldü.
Dünya büyüdü ve Mazhar daha da küçüldü.
Keşfedilmeyi bekleyen milyonlarca gizin olduğu, tecrübe edilecek duyguların, dinlenecek hikayelerin onu beklediği ve kendi hikayesinin henüz tamamlanmadığı kocaman bir dünya. Dışarıda onu bekleyen milyonlarca hikaye var. Hepimizi bekleyen hikayeler.
Kitabın özgün dilinde kahramanın ismi olan Osvaldo'nun kökeninde bir kuş ismi, göndermesi olduğunu sanmıyorum. Ceviride ismin sadece Mazhar değil, Mazhar Saka olmasını hoş buldum.
Ama sadece Mazhar olsaydı da, maksat hasıl olurdu herhalde.
"Mazhar, Saka Kafesinden Uçtu" diye okuyarak virgülün yerini değiştirdiğimde(!?), hikayenin bir kuşun kafesinde yaşayan bir insana ait olduğunu düşünmüştüm. Aslında bu küçük oyun hikayenin kendisi olabilir, ne dersiniz?
Keşfetmekten, mutluluğun peşine düşüp onu diğerleriyle paylaşmaktan, merakla kuşanmaktan, yeryüzünü ve gökyüzünü tefekkür etmekten mahrum olmasın hiçbir çocuk.
Hiçbir işaret alamazlarsa...Betonların arasından kafasını uzatmış birkaç vahşi bitki, onlara dünyanın kocaman olduğunu hatırlatsın. Tabiatın özünden, insanın özüne...
Kitabın renkleri sizce de muhteşem değil mi?
*Girişteki küçük aşk bahsini taban yaş için erken bulabilirsiniz. İç sayfa görsellerinizi incelemenizi öneririm.
Mazhar Saka Kafesinden Uçtu
Yazan ve resimleyen, Thomas Baas
Çeviren, Rüzgar Rumi
Çeviren, Rüzgar Rumi
Özgün adı, L'envol d'Osvaldo
Aylak Kitap
5+ ve büyümeye dirençlilere
Mavi Gezegenin Hikayesi
Vahşi kapitalizm, uzayın derinliklerinde bir adada, hiç yaşlanmadan ve mutlulukla yaşayıp giden vahşi çocuklardan daha vahşi bir şey olabilir.
Mavi Gezegenin Hikayesi'nden bahsediyorum elbet...ama bizimkinden mi, Andri Snær Magnason'un gezegeninden mi, pek emin değilim.
Belki de sizin karar vermeniz en doğrusu...
Kapitalizm...Şarlatan bir insanın kılığında vahşi tabiatın göbeğine, janjanlı, törensel bir düşüş yapıp mutlu olmadığınızı iddia edebilir. "Aslında" nelere ihtiyacınız olduğunu o elbette daha iyi bilir ve günü kurtarmak için hep iyi bir fikri vardır. Havayı, suyu, şelaleyi, kelebek kanadının sihirli tozunu ambalajlayıp küçük bir bedel karşılığında satmak üzere, hışırtılı ve ışıltılı raflarına dizer.
Karşılığında istediği tek şey gencliğinizden bir damlayken, nasıl reddedersiniz kelebeklerden uçmalar çalmayı?!
Nasıl reddedersiniz, göklerdeki sefanız devam etsin diye, öbür taraftakilerin karanlığa mahkum kalması pahasına güneşi göğe çakmayı?!
Siz elinizdekilerden, başınızdaki şarlatan-lar ise hükümranlıklarından olmasın diye, sahipliği, mülkiyeti öğrenirsiniz sonra.
En zengin topraklar, hava ve dahî güneş sizindir.
İlahi olarak size lutfedilmiş bu hazinelerden paylaşsanız dahi fukara onunla ne yapacağını bilmez ki(!)
Ama belki birazını satarak, ya da artıklarınızdan bağışlayarak kendinize milyonlarca modern köle edinebilirsiniz.
Hikayenin sonunda bile değil, ortasında bir yerlerde...açgözlülüğünüzün ve sefahatinizin bedelini ruhunuzla ödemeye hazır olun.
Bu olduğunda, seçimlerinizi mi yoksa şeytanı/dilekleri gerçekleştiren korkunç cini/ gökten düşen meymenetsiz şarlatanı mı suçlayacaksınız?
Mavi Gezegenin Hikayesi, masalsı, olağanüstü bir fantastik hikaye. İçinde canavarların, avlanıp derisi yüzülerek yenilen hayvanların, karanlık köşelere ağlar ören örümceklerin olduğu, çocukların kelebek kanatlarından tozlarla göklerde süzüldüğü, sağduyu, iyilik ve zeka üzerine bir modern destan.
Çok sayıda ödüle sahip olup, dünyanın aydınlık ve karanlık yüzündeki çocuklarla buluşmaya devam eden eser, aydınlıktakilere karanlıktakilerden haber vererek vicdanın sesini açıyor.
Metaforların güçlü diliyle, insanoğlunun yükselişi ve insanoğlunu düşüşü... Cennetten, dünyaya, bir kelebek kanadında.
"Tüketilmesi" güç, eğlenceli ve okurunu katman katman ele geçiren eseri küçük büyük tüm büyümeye dirençlilere tavsiye ederim!
Kalbinizin derinindeki gençlik kuyusu suyundan bir damlayı bile şarlatanlara kaptırmayın, dileğiyle.
*Áslaug Jónsdóttir'in resimlemesinin, metne latif eşliğinden bahsi de unutmamalı.
Mavi Gezegenin Hikâyesi
Yazan, Andri Snær Magnason
Resimleyen, Áslaug Jónsdóttir
Çeviren, Akın Gökgezer
Özgün Adı, Sagan af bláa hnettinum
143 sh.
10+ ve büyümeye dirençlilere!
