7 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
7 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
7 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
7 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Taşbebek Savaşa Gidiyor
Oyuncak bebeklerin bunu yapabileceğini bilse esneyebilir, kollarını bacaklarını oynatabilir, hüngür hüngür ağlayabilirdi ama yapamazdı.
Bilemiyorum ki...acaba biri taşbebeğe tüm bunları "yapabileceğini" söylese, uzuvlarına can gelir, sesine ve kimliğine kavuşabilir miydi?
Ama hayır, meselemiz bu değil.
Meselemizin bununla hiç ilgisi yok. Ya da belki de birazcık vardır.
Meselemiz savaş...
Mesele, taşbebeklerin sakinleşsin diye yüzüstü yatırıldıkları dünyada, gökyüzünde kuşlar yerine füzeler uçan şehirlerin olması.
Mesele, çocukların birer taşbebek gibi allanıp, paklanıp, süslü püslü elbiseler giydirildikleri dünyada, üstsüz başsız, aç, yalnız ve yaralı çocuklar olması.
Mesele, dünyanın bir ucunda savaş oyunları oynayan çocuklar varken, diğer ucunda savaşın dehşetinden gözlerini açamayan çocuklar olması.
Mesele taşbebeklerle, canlı olanlarının, oyunla dehşet verici gerçeklerin kesiştiği dünya sahnesindeki rollerini şaşırmaları.
Can yakıcı sahneleri oyun belleyen, kana susamış muktedirlerin tek perdelik kanlı senaryolarında birer figüran olmaları.
"Keşke bir TV dizisi kahramanı olsaydım ya da korkusuz bir oyuncak asker"diye içini çeken taşbebek, savaş bölgesine giden yardım eşyalarının arasına gizlenip maceranın göbeğine gittiğinde...
Bulacak mı aradığını?
Birkaç kurşun asker, birkaç taşbebek, üç beş tank, tabanca ve bol miktarda macera.
Pis ve ölümcül bir macera.
Tam ortasındayken, kimseciklerin "oyun" diyemeyeceği türden bir macera.
Fransız yazar Jo Hoestlandt'ın kaleme aldığı "Taşbebek Savaşa Gidiyor" , Yves Besnier tarafından resimlenmiş ve "Felsefi Masallar" serisi altında Fransız Kültür Merkezi desteğiyle Kontiki Eğitim Hizmetleri tarafından okura ulaştırılmış .
Bir çırpıda okunabilecek gibi görünse de, uzun ve derinlikli bir okuma vaad ettigini bilmem söylemeye lüzum var mı?
Merakla, onları sakladığımız fanuslardan çıkmaya başlayan küçüklerin, yetişkinlerin dünya sahnesine attıkları ilk adımlarına iyi bir eşlikçi Taşbebek...
Ne de olsa koskoca bir savaş gördü o.
Taşbebek Savaşa Gidiyor
Yazan, Jo Hoestland
Resimleyen, Yves Besnier
Ceviren, Alev Er
Kontiki
7+ ve büyümeye dirençlilere
Tembel Kedi Josef
Josef son derece titiz bir kedi. Üstelik tüm hayatı programlı onun. Uyanma, vücut bakımı, kahvaltı, sindirim için şekerleme (!), eğitim programı, beyin gevşetme ve meditasyon, öğle yemeği, tekrar sindirim şekerlemesi ve jimnastik!...
Böylece uzayıp giden programının tamamını üzerinden ayrılmadığı kanepesinde,vücudunun şeklini alan sıcak köşelerde yapıyor. Kanepe, üzerinde geçirilen zamanın tanığı olan çıkıntı ve çukurlarla doluyken Josef sadece tuvalet ihtiyacı için ayrılıyor ondan.
Bahçeye, yani bir nevi dünyanın öbür ucundaki tuvalet bölgesine gitmek, fazla yürümekten bacak sinirlerine zarar vermek pahasına değerli vücudunu kanepeden ayırmak, onun için çok büyük bir iş. Ama bir gün, yüksek varlığı bir pirenin ısırıkları tarafından tehdit edildiğinde Josef için en uzun mesafe tanımı değişiyor.
Piresini verecek uygun bir kurban ararken oradan oraya koşuyor. Kibirli hintdomuzu, inek, pirenin ilk sahibi Köpek Rudi, kedi sever küçük kız...derken, hepsine sarılıyor, mırlıyor, miyavlıyor, kuyruğunu doluyor etrafına kurbanlarının, oradan oraya koşuyor.
Ama çok acayip bir şey oluyor. Piresinden kurtuluyor ama pireli günlerin aksiyonuna hasret kalıyor.
Kanepesi artık hiç eğlenceli değil Josef'in.
Alman yazar ve illüstratör Franziska Biermann'ın resimleme diliyle desteklenen kinayeli ve esprili anlatımı, çok eğlenceli bir okuma keyfi sağlıyor okuruna.
Kedilerin olağanüstü konformist, benmerkezci fakat sevimli dünyasından, bol kikirdemeli bu hikayeyi okurken, meselenin kedilerle alakası olmadığını içten içe biliyorum.
Bize sebepler veren pirelerimizden, dertlerimizden, tepemizde vızıldayıp yer değiştirmemizi sağlayan kara sineklerden, dostlardan, komşulardan, komşuların zile basıp kaçan çocuklarından, yardım isteyenlerden, yardım istemediğimizde bile bizi yalnız bırakmamakta direnenlerden kurtulmak istediğimize emin miyiz?
Sebepleri verene şükürle...
Tembel Kedi Josef,
Orijinal adı, Der Faule Kater Josef
Yazan ve resimleyen, Franziska Biermann
Çeviren, Süheyla Kaya
Hep Çocuk
7+ ve büyümeye dirençlilere
Güney Çayırı
"Açlık günlerinde" "...Bataklık Köyü'ndeki günler ahırdaki fareler kadar gri..."diyor Mattias. Bunu çok sık söylüyor. Birbiri ardına açılan iki sırlı kapıdan geçiriyor Lindgren okurunu.
Biri kitap kapısı, diğeri kitabın içinden rengarenk ve sıcacık bir dünyaya açılan düş kapısı.
Kitap kapısı sahici de, düş kapısı öyle mi bilemiyoruz.
Kapandığında yeniden açılması mümkün olmayan kapı, öte tarafa dönüşü imkansız kılarak bir seçime zorlasa da...bir daha oyun oynayamamaktan, asla tekrar çocuk olamamaktan korkan iki çocuk kapıyı sonsuza dek kapatmakta tereddüt etmiyor.
Bu dünyada kimsecikleri kalmamış küçükler Mattias ve Anna, bir çiftçinin yanında yaşamaya başlamışlardı. Ancak çiftçinin sadece fazladan biraz iş gücüne ihtiyacı vardı, oyun çocuklarına değil. İki küçük çocuk süt sağma zamanında evde olmazlarsa Tanrı yarattı demeyip kim bilir neler yapacağı işçileriydi çiftçinin.
Her defasında geri dönmek zorunda olsalar da, okul başlangıçta harikulade bir kaçış oluyordu öksüzlere.
"Çocuk ellerini ağaçtan kabuğundan kayıklar, ağaç dallarından düdükler ve tepelerin eteklerine oyuncak kulübeler yapmaktan alıkoyarsanız eğer, çok iyi çalışırdı. Bu eller yanına sığındıkları çiftçinin ineklerini sağabilir, öküz ahırlarını temizleyebilirdi. Eğer bu elleri ağaç kabuğundan yapılma kayıklardan, oyuncak kulübelerden ve çocukların yapmaya can attıkları diğer şeylerden uzak tutarsanız, her işi yapabilirlerdi."
Gri karlarla kaplı renksiz ve soğuk orman yolunda kırmızı, kıpkırmızı bir kuşun ardına takılıp kendilerini adeta boyutlar arası bir duvarın önünde buluyor çocuklar hikayede.
Duvarın bu tarafı kış, beri tarafı yaz.
Çocuk cıvıltıları, anne şevkati ve sıcak yemek olan duvarın beri tarafındaki düşten ayrılmak istemiyorlar.
Ve kapıyı usulca kapatıp sonsuza dek orada kalıyorlar. Kuş kırmızı rengiyle hayatı, damarda canı mı simgeliyor?
Ya da ölümü? Duvarın ardındaki cenneti?
Buzdan ormandan cennete mi yolcu oldu çocuklar, yoksa zorbalık karşısında cesaretle yaptıkları seçim, onları yeni ve daha iyi bir hayata...çocukluklarına mı kavuşturdu? Hayatın olmadığı soğuk ve renksiz bir iklimden hayat dolu olana doğru...
Çocuklarla hikaye tamamlama ve yorumlama yapmak üzere değerlendirildiğinde iyileştirici güçte olacağını tahmin ettiğimi türlü imgeyle dolu bu rüya Astrid Lidgren sever tüm okurlara iyi gelecek.
Marit Törnqvist'in düşsel resimlemesinin eşliğinde; empati, yaraları sarmak, arkadaşlık, aile, cesaret ve umut üzerine bir eski zaman masalı Güney Çayırı.
Bakmayın masalın sözcüklere hapsolduğuna...dilden dökülüverdiğinde kalpten kalbe kırmızı bir kuş kanatlanır.
Güney Çayırı
Yazan, Astrid Lindgren
Resimleyen, Marit Törnqvist
Pegasus Yayınları
Resimli ve bol metinli.
6+ ve büyümeye dirençlilere
Uçan Fare ile Hayalet Hayri- Karşılaşma
Kimseciklerin farketmediği, varlığıyla yokluğu bir olan Hayalet Hayri'yi gözümüz bir yerlerden ısırıyor. Belki Hayri olarak değil de, benzersiz onlarca isimle biliyoruz hikayesini.
Okur henüz bihaberken, Uçan Fare ve ailesinin Dost Şekercisi'nde biten mültecilik ve denizaşırı maceralarla dolu hikayesi usul usul başka bir hikayeye bağlanıyor. Bir başkasının, Hayri'nin hikayesiyle birleşip akarak maceralarla dolu seri kitapların eşiğine biriktiriyor söylenecekleri.
Seçilmemiş yalnızlığıyla bir hayalet kadar sessiz Hayri'nin hayatına, uçan bir fare konuk oluyor. Ancak ne sessiz uçan fare, ne de tahammülü var görünmezliğe. Henüz uçamayan uçan fare, uçma istidadı yetmezmiş gibi, peynir alerjisiyle de meydan okuyor bildiklerimize.
"Garip hayvan demişler benim için. Ben mi garibim? Dünyadaki farklı türleri bilmiyorlarsa suç benim mi Hayri?"
Değil mi ya?! Suç elbette Uçan Fare'nin değil. Suç bir kediler şehri olup da kediler tarafından yönetilmeyen İstanbul'a bağlanan hikayesini, gazete sayfalarında "garip hayvan" ithamıyla zayi eden o insanların belki de.
Hayvanları kendi doğal ortamlarında görmek yerine bir bir yuvalarından toplayıp kafeslerle hapishanelere taşıyan insanlar olmalı "garip".
Garip değillerse de tembeller öyleyse. Evlerinden çıkamayacak kadar tembel.
"İnsanların kafesleri de kendi evleri desene..." derken Fare, biraz da bilge.
Üstelik müzik kulağı da fena değil. Beyin cerrahı olmaya niyetliyse de, pekala bir müzisyen de olabilir.
Ama sadece sessizce dinleyen ve izleyen Hayri farkediyor onu ve hikayesini. Gözleri buluşuyor filmlerdeki gibi.
Kusursuzluğun tekdüzeliğinde ancak Hayri olmakla kazanılacak bir hikayeye kavuşuyor.
Büyüyünce teknoloji mağazasında çalışmak isteyen Hayri ile beraber dinliyoruz kaptan olmak isteyen Deniz'in şarkısını.
Pek de duyamıyoruz-keşke duysaydık- buradan ama belli ki çok sıkıcı.
"Dimdik, hiç kıpırdamadan, kimsenin bilmediği bir şarkıyı sonuna kadar ve hiç şaşırmadan söyledi. Herkes çok sıkıldı. Sürekli kusursuz olmaya çalışmak anlamsızdı, çünkü en güzel olan, her zaman en mükemmel olan değildi."
Bir dönem atölyesine misafir olma bahtiyarlığına da eriştiğim, değerli hikaye anlatıcısı, filolog, editör, senarist ve yazar Beyza Akyüz tarafından kaleme alınan eser, al yanaklı küçük bir kız olduğundan şüphelendiğimiz Gamze Hayta'nın fırçasından sıcak renklerle bezenmiş.
Küçük okurla büyümeye dirençlinin tek itirazı sayfa 72'de "hasta olan"sözcüğüyle aniden araya giren farenin kısa hastalık hikayesine oldu.
Hikayenin bitmesini kabullenemeyen küçük okur, aşkla sual eder sevgili yazar:
"Bitti miii!? Devamı yok mu? Peki, devam kitabı ne zaman çıkıyormuş?"
Uçan Fare ile Hayalet Hayri- Karşılaşma
Yazan, Beyza Akyüz
Resimleyen, Gamze Hayta
Tudem 7+ ve her yaşa!
Üç Sihirli İnci
Şu hayatta derdi olanın hali olmayanın halinden evla olsa gerek.
Zira dert sahibi olmadıysanız, aslında belki de hiç yaşamadınız.
Birilerinin sizin için uygun gördüklerine sorgulamaksızın, talim ettiniz. Yaşam ünitesine bağlı halde, öylece...
Bir masal insana bunları ve daha neler neleri düşündürürmüş.
Sezai Ozan Zeybek, dert sahibi bir akademisyen ve yazar. Belli ki çocuk sahibi olmak da bu dertlerin en güzellerinden. Dertlerimiz ortak olur ya da olmaz, dert sahibi olmak şu hayattaki en büyük ortak paydalarımızdan değil mi?
Üç Sihirli İnci, yitip gitmekte olan "sözün hakkı" ne dair bir güzelleme.
Bir Çin masalından mülhem eser, üç kademeli, mitolojik bilgelikle bezeli coşkusuna, küçük büyük tüm okuru katıp çağlıyor.
Üç Sihirli İnci'nin hikmeti, bir taş ustasının müstakbel çırağını imtihanıyla yılan, at ve ejderhanın ağzında gizleniyor. Bu üç yaratığın dili, söze muhafızlık eden birer saklı hazine gibi muhafaza ediyor incileri.
Söz yerine getirildiğinde bir bir serbest kalıp ağızlardan düşen taşlar, yüreklerinde gizledikleri incileri hediye ediyorlar.
Verdiği sözler uğruna taş ustalığına veda ettiğini zannederken, imtihanın büyüğünün galibi bir yiğit kız oluyor.
Yiğit ya, yiğitlik saçın boyuyla değil muhakkak. Yazar, Kırmızı'nın Mirası gibi Üç Sihirli İnci' de de bir kadın karakter tercih ettiği gibi, onu yiğitlikle payelemiş.
Büyük bir lezzet alarak ailece okuyup dinlediğimiz masal, masal saatlerimizin vazgeçilmezlerinden olmaya namzet olurken yetişkin okuru Çin mitolojisine doğru seyahate çıkardı.
Dünyanın bir ucundan diğerine bambaşka bir anlam haritası ihtiva eden mitler üzerinde uzun uzun düşünürken bulduk yine kendimizi.
Bir tavşan, dünyanın bir ucunda korkak olarak tasvir edilirken, diğer ucunda nasıl da bilge ve yol gösterici oluyor? Ya incinin dünya anlam haritası üzerindeki yolculuğuna ne demeli?
Elbet, sihirli ve duru ışıltısıyla bir istiridyenin karnından doğan bu değerli taş, saflığın ve bilgeliğin işareti olacaktı.
Hem değil mi ki; zararlı organizmalar, kum ve çakıl parçalarından kendini koruyup savaşırken, gelişip serpilen ve güzelliğiyle gözler kamaştıran incinin hikayesi, başlıbaşına nice hikmetler barındırır.
Ejderhalar, baykuşlar, yılanlar, kaplumbağalar ve filler nasıl da bakanın gözünden zihnine, bambaşka sözlere damıtılıp nesilden nesile aktarılırlar.
Masallar toplumların temel değerlerini, ahlak ve adalet ilkelerini, dertlerini, zaferlerini kültürel kodlarına nakşedip nesiller boyu aktaran birer muhteşem hazine.
Sezai Ozan Zeybek'in yazdığı ve yine Esra Uygun'un rüya gibi resimlemesinin eşlik ettiği Üç Sihirli İnci, dilerim ki dilden dile, gönülden gönüle ve nesilden nesile köprüler kurar.
Üç Sihirli Inci
Yazan, Sezai Ozan Zeybek
Resimleyen, Esra Uygun
Nito Kitap
7+ ve büyümeye dirençlilere!
Kırmızı'nın Mirası
"Derler ki eskiden bütün dünyanın sözü bir, dili birdi. Fakat Babil Kulesi yıkılınca insanlar birbirinin dilinden anlamaz oldu.
Sözler karıştı, insanlar karıştı...
Bir sürü farklı dil dünyaya yayıldı."
Kırmızı'nın Mirası işte bu paragrafla karşılıyor küçük büyük okurunu.
Kur'an'da, Tevrat ve İncil'de bahsi geçen, ancak daha çok israiliyyât ve çeşitli mitolojik öyküler vasıtasıyla bildiğimiz Babil'le.
Babillilerin tanrı marduk adına yaptıkları söylenen kule, tanrı katına ulaşmak için göğü delmeye ahdetmiş insanoğlu kibrini yansıtır.
Marduk ise bu kibre karşılık kuleyi yıkarak, sözü bir, dili bir bu insanları yeryüzüne dağıtıp bambaşka dillere ayırır.
Babil Kulesi'nin hikayesini ilk merakım herhalde bir Cemil Meriç eseriyleydi. Kırmızının Mirası; aydın kibrine işareten zaman zaman duyduğumuz hikayenin ardına düşürdü büyümeye dirençliyi. Karşıma İngilizce babble (anlaşılmayan biçimde konuşmak, anlaşılmaz sesler çıkarmak) kelimesi çıkınca, bambaşka bir etimolojik yolculuğun heyecanıyla doldum.
Ama ben oradaki okumalarımı derinleştirmeden biçare okuru Babil Kulesi'nin tepesine götürüp bırakıveren Kırmızı'yla hesaplaşacağım.
Hesaplaşma ki, ne hesaplaşma!
Der ki Kırmızının Mirası:
" İşte bu efsane de dilden dile aktarılırken bazı kısımları unutuldu. Hep insanlar konuşuldu. Oysa efsanenin aslına göre, zamanında herkes herkesi anlayabilirdi.
Herkes: yani saksağanlar, arılar, atlar, keçiler ve kurtlar..."
İşte tam da burada yaptı yapacağını yazar. Toprakla, havayla, suyla, envai çeşit canlıyla cenge tutuşup ne var ne yok, ardını düşünmeksizin tüketip kirleten insanoğlu ve kızının kucağına bıraktı mirasını.
İyi de yaptı lakin çok dilliliğin hediyesini de yanına katık etti.
Müşterek, dedi; kadim, kumanya, takât, alicenap, bîhaber, diyar, mahdut, beşer, lütufkâr dedi.
Tüm bu yabancı (!?) kelimeler bazı ebeveynleri tedirgin etti. "Aman, çocuklar ne anlayacak. Bir sürü bilinmedik kelime var". dediler.Bunu söylerken ise farklı dillerde yazılmış çocuk kitapları ve masallar okuyorlardı.
Çocuk anlamaz diye sadeleştirmişlerdi dillerini, daha o doğmadan.
Kimisi de dili sade doğmuş olacaktı ki, pek habersizdi okuduğundan.
Efendim, bilhassa okul öncesi metinlerde az sayıda yeni kelimeye yer vermenin önemi vurgulanır.
Bazı kelimelerin ise ritmik dille nasıl birer kazanıma dönüşüp kelime dağarcığına katkı sağladığına. Bu kadar az sayıda sözcükle hayatımızı idame ettiriyorken hangi kelimenin yeni ya da yabancı sayılacağı da görece değişiyor muhakkak.
Ama biliyorum ki, okuyucunun söze yüklediği anlam küçük okura sirayet ediyor ve büyüğü farketmeden o kelimeler dile işliyor.
Sok derece akıcı, ritmik bir dile sahip masalı çok sevdim.
Kırmızı'nın kucağımıza bıraktığı mirasın bir paydası da dil olsa gerek.
Her lisana açık bir vatanda,
tüm canlıların dilinden konuşan Kırmızı'nın, maceralı ve bilgece yolculuğuna eşlik etmek üzere,
her yaştan okura!
Kırmızı'nın Mirası
Yazan, Sezai Ozan Zeybek
Resimleyen, Esra Uygun
Nito Kitap
5+
Köz Masalı
"Hayat bir armağandır, keyfi de kederi de vardır. Sabah ola, sabır ola, hayır ola! Vakti gelmişse zaten olacaktır. Geç kalanlar kaybederler..."
"Israr yerine sakinliği dene. Haydi şimdi düş düşlerinin peşine; ama düşlerini ateşlere düşürme! "
... dedi Kirpiler Diyarının Bilgesi.
Ateşlerin içinde yaşamayı istemeyen küçük semender, doğmak istemiyor şeffaf yumurtasından dünyaya.
Anne semender kederle, bir derman arıyor derdine. Köz diyarını terkedip, sırlar dolu bir yolculuğa çıkıyor.
Bir yavru neden çıkmaz kabuğundan? Ne yapmalı, kimlere danışmalı derken buluyor Isla'yı.
Isla gümüşten mürekkebi olan bir güzel salyangoz. Yardımsever üstelik, biraz da haylaz.
Haylaz ya! Öyle olmasa boyar mı o saydam kabuğunu küçük Bukor'un. Kapatır mı dünyaya açılan tüm pencelerini onun?
Doğrusu Isla, boyayarak şeffaf yumurtasını yavru Bukor'un, yardım etmek istiyor elbet Semender anaya.
Yalnızlıktan sıkılır da, firar eder yumurtasından dünyaya, diyor.
Ama gecesi gündüzüne karışan yavru, derin uykulara karışıyor karanlık kabuğunda.
"Seni yaramaz semender seni... Kapatıyorum tüm pencerelerini. Annesini üzenleri sevmem ben. Sen bu dersi çoktan hak etmişsin belli" demişti boyarken onu.
Oysa ki çocuklar annelerini üzmek için mi yaparlar yaptıklarını?
Yok mudur onların da hayalleri, denemek, tecrübe etmek istedikleri?
Bir itiraz yükseldi küçük okurla annesinin içinde, tam da burada. Beğenmedik sevgisinin koşulunu Isla'nın.
Neyse ki yetişiyor itirazımıza Kirpiler Diyarının Bilgesi. Sırlı sözcükler üflüyor havaya...
Vakit diyor, acele etme diyor, ateşe verme diyor hayallerini.
Ne zaman ki annesi bekleyip ısrar etmekten vazgeçiyor; karar veriyor yavru Bukor hayat armağanını almaya.
Küçük okur sırrı çözmek için çok küçük değilse, elbet anlar annesini üzmediğini Bukor'un. Annesi üzüldüyse, zamana yenildiğindendir onun.
Ama eğer çözemediyse, annesini üzmekle suçlandıysa mesela zaman zaman... Bukor gibi kabuğuna çekildiyse, düşleriyle beraber.
Beraber okurken rehber olmalı annesi kendi duygularına ve onunkilere, değil mi ya? :)
Gizemli, merak uyandırıcı, bilge bir masal Köz Masalı. Yazarın büklüm büklüm, sihir bulaşmış dili ve Elif Yemenici'nin sevimli resimlemesiyle, dikkate değer güzellikte.
Köz başında, dumanı tüterken güğümün; nenelerimizin anlattıkları gibi. Sıcacık, sevgi dolu ve yol gösterici.
Dört masallık seriyi anlatmaya Köz Masalı'yla başladıysak, acele acele koşturmaktan ateşe düşürdüğümüz düşlerimizin payı olduğundan belki.
Payını da alır Nöbetçi, çekilir kitaplarının köşesine.
Köz Masalı
Yazan, Kudret Ayşe Yılmaz
Resimleyen, Elif Yemenici
Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları
7+ yaş ve büyümeye dirençlilere.
