3 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
3 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
3 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
3 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Dünyanın En Büyük Evi
Dünyanın en küçük evine sahip olduğunda, evrene sahip olacaksın.
Ev ve onunla beraber maddi mülkiyet tasavvurumuzun usulca değiştiği şu günlerde "Dünyanın En Büyük Evi" hikmetli bir sır gizliyor satırları arasında.
Hafifleyin ki, özgürleşip zenginleşesiniz diyor.
Hafifleyin ki, prangalarınızdan kurtulasınız.
Ayaklarınızdan toprağa saldığınız kökler, başlarınızın üstüne diktiğiniz kulelerle siz insanlar...
Sürekli inşa eden ve sürekli "sahip" olan insanlar.
Sahip oldukça iştihası bir canavarınki gibi büyüyen insanlar.
Sahip olduğunuz yegane varlık, geçici ikametgâhınız bedenleriniz.
Küçük salyangozu, babasına dünyanın en büyük evine sahip olmak istediğini söylerken işitiyor okur.
Ardından dünyanın en büyük evine sahip olan bir başka küçük salyangozun hikayesini dinliyor onunla.
Babası anlattıkça, küçük okurlar ve salyangozlar dinledikçe...büyümeye dirençlileri de kafalarında, bedenlerinde, hanelerinde biriktirdikleri ne kadar sahiplik varsa bir bir arınma isteğiyle doluyor.
Tüm sahiplikler birer yük olup adımlarını ağırlaştırıyor.
Küçük, küçücük...her geçen gün daha da küçüldüğünü hissettiğimiz evlerimizin duvarları şeffaflaşıyor.
Kendi küçük evrenlerimiz odalarımızı, evlerimizi dolduruyor.
Birbirimize kulak verirsek diğerlerinin evrenleri de kapılarını açıyor bir bir.
Evrenin başlangıcındaki gibi;
Yeryüzü evimiz, gökkubbe çatımız oluyor.
İş ki, kulak kesilelim hikayeye ve hikayelerimize.
Yavaşlayalım ve hafifleyelim.
Ve yağmurlu bir günde, bir salyangoz gibi yeniden başlayalım yeryüzünü temaşaya.
Leo Lionni'ye ve Lionni severlere selam olsun.
*Fotoğraftaki defne yaprakları evimin arkasındaki mis kokulu Defne ağacının dallarından.
Gökyüzünü üstüme sermek için,
Derin derin içime çekiyorum onu şimdi.
Dünyanın En Büyük Evi
Yazan ve resimleyen, Leo Lionni
Çeviren, Kemal Atakay
Editör, Demet Uyar
Özgün adı, The Biggest House in the World
Elma Yayınevi
3+ ve büyümeye dirençlilere
Bataklığın Çağrısı ve Nohutçuk
Su semenderlerini bilir misiniz?
Hikayemizin de kahramanı olan kaplan semenderlerinin (Axolotl- iki yaşamlılar), onları türdeşlerinden ayıran sıradışı bir özelliği var. Metamorfoz geçiremediklerinden suda yaşayan ve solungaçları olan bu soluk benizli, olağanüstü yaratıklar kendilerini bütünüyle yenileyebildiklerinden Genetik Bilimi'nin yakın markajındalar.
Bütünüyle dediysem, sahiden bütünüyle... Zira kaplan semenderleri beyinlerini dahi onarabiliyorlar. Muazzam, değil mi?
Geçtiğimiz ay elime geçip, hikayesine bayıldığım "La Illamada de la ciénaga" (The Call of the Swamp - Bataklığın Çağrısı) kitabı bahsettiğim.
Bir Kaplan Semenderi'nden mülhem ana karakter Boris'in hayatı, artık çocuk sahibi olamayacakları gerçeğini iyiden iyiye kabullenip keder içindeyken, onu bataklığın kenarında bulup evlat edinen ailesiyle birlikte bütünüyle değişiyor.
Mutlu ancak çok mutlu olmayan yaşamı boyunca, ailesi ve çevresine uyum sağlamaya çalışan bu bambaşka çocuk, günün birinde çok tanıdık bir kokuyla, bataklığın kokusuyla karşılaştığında, geçmişinin çağrısına karşı koyamıyor.
Bataklıkta yaşasaydı hayatının nasıl olabileceğini düşünüyor. Bu güne kadar kendisine ait bir hayat yaşamadığını... Belki ona benzeyen, tıpkı onun gibi olan insanların içindeyken "ait hissedebileceğini" ve nihayet gerçek bir aileye kavuşabileceğini de... Bataklığa döndüğünde oradaki varlığının yadırganmayacağına inanıyor.
Ancak beklediği gibi olmuyor yeni vatanındaki yeri. Ne oraya ait hissediyor artık, ne buraya.
Vatansız, yuvasız, ailesiz doğduğuna inanmaya başlıyor ve bataklığın dibine dalıp yürüyor da yürüyor. Ta ki, yerin üstündeki insan ailesinin "koşulsuz sevgi ve kabul" anlatan şişelerdeki mesajlarını okuyana dek.
Bataklığın çağrısının, gerçek ailenin ne demek olduğunu ona hatırlatan, burun sızlatan bu mesaja yenik düştüğü andayız sevgili okur.
İtalyan çocuk ve gençlik edebiyatı yazarı Davide Cali'nin Bataklığın Çağrısı kitabının, İspanyolca basılmış elimdeki nüshasını online çeviri hizmetleri marifetiyle okuyup anlamaya çalışırken harikulade resimlemesi karşısında mest oldum.
Üstelik tam da mitlerle ilgili okumalar yaptığım sırada karşıma çıkan kitabın kahramanı semenderin, karada yaşama güçlüğü göz önünde bulundurulduğunda, ölümsüz (!) yaşama, aileyi tercih etmesi bambaşka alt hikayeler fısıldadı kulağıma. Bu kısıma şimdilik; "su kültü", "su iyesi" "ab-ı hayat" kelimelerini bırakarak bahsini Mayıs'a bırakıyorum ;)
Bununla beraber "Neden Türkçe değil? "sitemimi, yazarın Türkçe basılmış olup bu güne kadar elime alma fırsatı bulamadığım Nohutçuk kitabına sarılarak bertaraf ettim.
"Birinin küçük olması, büyük bir sanatçı olmasını engellemez! "diyor Cali Nohutçuk'ta.
Minicik, miniminnacık Nohutçuk.
Giysiler için minik, yatağı için minik, sırada oturmak, spor yapmak, flüt çalmak için minik..
Hatta tabağı için bile minik.
Evrenin büyüklüğünü düşünmek için ise kocaman o.
Nohutçuk kendisi için doğru işi bulduğunda da kocaman. O bir sanatçıyken kocaman.
Posta pullarını boyayan miniminnacık sanatçı Nohutçuk, yeryüzündeki her canlının yaptığı işin sanatçısı olması fikrini fısıldıyor küçük kulaklara.
Ne kadar küçük olursanız olun...ve yaptığınız iş ne kadar önemsiz görünürse görünsün, onu iyi yaptığınızda kocamansınız.
Şu "kocaman" vurgusuyla metne kaynak yapma suçumu, hikayenin uyandırdığı güçlü duyguları bahane ederek bastırıyorum. Oldu mu ki?
*Çocuk Edebiyatı Atölye buluşmalarımızdan birinde yurtdışı setahatleri sırasında keşfettiği iyi resimli kitapları da yanında getirip harikulade güzel Axolotl ile tanışmama vesile olan Şule'ye (@adiyuf) teşekkürle.
Nohutçuk
Yazan, Davide Cali
Resimleyen, Sébastien Mourrain
Mikado Çocuk
3+ ve büyümeye dirençlilere!
Memo ve Ay
Memo ve Ay'ı tanıyor musunuz? Belki de namını duydunuz, her defasında listenize alıp, sona bıraktınız. Çok istemenize rağmen bir türlü tanışamayıp, baskısı tükenirse korkusuyla soğuk terler döktünüz.
Eğer tüm bunları yapmadınız ve yine de ilginizi çektiysem, sizin yerinize de yaptığımı varsayın.
Fransız yazar Alice Brière Haquet'in yazdığı, Célia Chauffrey'in muhteşem resimlemesiyle bezediği Memo ve Ay, ritmik, sevgi dolu, sevimli mi sevimli, baş köşelerde ağırlanası bir hikaye.
Annesine en güzel hediyeyi vermekte ısrarlı bir küçük oğlan Memocuk.
En güzel hediye gökteki ay da olsa, kararlı tırmanıp kocaman bir parça almaya. İnsanlardan örülü bir piramidin gittikçe uzayan merdiveninden tırmanıyor Ay'a oğlancık.
Ama o kadar çok kişiye söz vermiş ki birer parça, korkarım ki aydan geriye bir şey kalmayacak. Küçük oğlanı da şaşırtıp herkese yetecek kadar çoğalan kocaman ve görkemli aydan en güzel parçayla dönüyor Memo.
"Değil mi ki, herkesin annesi bir tane
Gökteki ay tam ona göre bir hediye!"
Memocuğun dünyayı dolaştığı ve Ay'a ulaşmak için yardım aradığı sırada karşılaştığımız gezegen panoramasında ülkelere ve kültürlere dair detaylar resmedilirken küçük okurun dikkatini dört minareli ve haç sembollü camii çekti.
Başka dinlere ait ibadethaneleri bütünüyle bilmediğimi hatırlayarak, belki de camii değildir dedim ona. Ya sizce?
Memo ve Ay
Yazan, Alice Briere Haquet
Resimleyen, Celia Chauffrey
Çeviren, Sumru Ağıryürüyen
Mavibulut
3+
Marmelat ve Dört Mevsim
Üç kişilik harika bir dostluk öyküsü. Portakal gibi tatlı ve neşeli, marmelat gibi lezzetli.
Ella ve Maddy iki iyi arkadaş. Ama Maddy uzun bir süreliğine arkadaşına veda etmek zorunda. Bu zorunlu ve tatsız ayrılıkla beraber Maddy, boncuk gözlü kedisi Marmelat'ı Ella'ya bırakıyor.
O andan sonra tek başına yapıldığında sıkıcı olan her şeyde beraber olan Ella ve Marmelat, birlikte hışırdıyor, yüzüyor, şapırdıyor, ışıyor.
Ella ilkin farketmiyor ama bu ayrılık yeni başlangıçlarla beraber bir dost daha hediye ediyor ona.
Marmelat'la mevsimleri kovalarlarken ; mevsimler de zamanı kovalıyor ve bir yılın sonunda Maddy nihayet geliyor.
Maceranın sonunda, büyüyüp genişleyerek bir evin bahçesine sığmaz olan bu dostluk, iki evin çitleri arasında bir küçük geçit açarak onları ilelebet birleştiriyor.
Melbourne, Avustralya'da bir tepenin üstündeki eski, başıboş ve ürkütücü evde yaşayan ve palyaçolardan korkan Alison Reynolds, çok meşhur serisi Marmelade dışında çok sayıda çocuk kitabının da müellifi. Hakkında daha fazlasını merak edenler buradan buyurun.
Metnin tipografik düzenlemesi ve tatlı, ferah resimlemesiyle çok hoş bir ilk okuma kitabı olan eseri oğlum henüz doğmamışken listeye almıştık ancak elimize alıp kokusunu buyur etmek şimdilerde nasib oldu.
Sahi, sizin de kitapları kokularına göre tasnif eden bir küçüğünüz var mı?
Marmelat ve Dört Mevsim
Yazan, Alison Reynolds
Resimleyen, Heath McKenzie
Türkçesi, Fatih Erdoğan
Türkçesi, Fatih Erdoğan
Net Çocuk
3+
Benim Dünyam
Farklı olana olan toleransın azlığını itinayla öğretip benimsettiğimiz çocuklarımız, okulla tanıştıklarında yüzleşiyorlar sistemin laboratuarında sınıflandırıldıkları raflarla.
Normal olan ve olmayan, toplumun sevip sevmedikleri ile şekillenip sözlüklerde tanımlanırken başına buyruk özgür ruhlar örselenip sistemin mutlu (!) yığınının dışına itiliyor.
Neyin mizaç ve karakter, neyin anomali ya da hastalık olduğuna karar veren uzmanların beklediği tutum ve yanıtlar var.
En yaygın cevabı veren en çok puanı kapıyor ve aslında anormali tesbit ettiğini söyleyen bilim, "farklı"yı cımbızlıyor.
Hani bir yarışma programı formatı vardı hatırlar mısınız? "100 kişiye sorduk en popüler cevap sizce hangisidir?"diye.
Bir zamanlar bizim de yaptığımız gibi özgün cevaplarının yerine "beklenen"/popüler cevapları koymayı öğretiyoruz onlara. Ne farklı fikirlerine toleransımız var ne de onları gerçekten anlamaya yönelik bir merakımız. Onları ve potansiyellerini küçümsüyoruz.
Teoride çocuk edebiyatıyla ruhları kalıplardan çıkabilen ve birer nefes alan çocukları, onları edebiyatla buluşturan ebeveynleri olarak derhal tekrar hizaya çekiyoruz.
Tüm bu bildik lakırdıyı neden ettim peki?
Hepsi olmasa da bir kısmı Benim Dünyam'ın yazarı Kifan Bou Ali yüzünden.
Sessiz ve huzurlu bir dünya çocuğunki. Diğer çocuklar parmaklarını ona çevirip bağırdıklarında ya da yüksek sesle kahkaha atan bir kalabalığın ortasında kaldığında rahatsız hissediyor.
Bazen çok ama çok yalnız kalıyor ama mutsuzluğunu kendine saklıyor. Büyükannesiyle beraber, en sevdiği oyuncağıyla oynadıklarında ise çok mutlu oluyor çocuk.
İçe dönüklüğün bir problem ya da hastalık olarak algılanıp çocukların dışa dönüklüğe zorlandığı bir dünyada dışa dönük taklidi yapan yetişkinlerle çevrili etrafımız.
Kifah Bou Ali'nin yazdığı "Benim Dünyam" ise sessiz, sakin ve içe dönük bir çocuğun yalın ve tanıdık hikayesiyle ışıtıyor zihnimizi.
Güzel Öyküler 3
Engellik, Farklılıklara Saygı, Empati
Benim Dünyam
Yazan, Kifan Bou Ali
Resimleyen, Batania Zakarias
Çeviren, Rabia Kesik
Erdem Çocuk
3+
Şemsiye
"Yatağımın Altında Bir Timsah Var" ile tanıştığımız müthiş çift Ingrid& Dieter Schubert'in harikulade sessiz kitabı Şemsiye'yi çok sevdik.
Methini duyduktan hemen sonra kitabevinde karşımıza çıkıp dizlerimizin bağını çözen küçük kara köpek, sözcükler ona eşlik etmezken öylesine çok hikaye vaadediyor ki, şaşarsınız.
Rüzgarlı bir günde, bir ağacın altında bekleyen davetkar kırmızı şemsiyenin ucunda rüzgara kapılan köpekcik, bulutların üzerinde, buluttan hayvanların arasında yürüyor.
Bulutların arasından açılan bir gedikten gökyüzüne, muhteşem manzaraya doğru süzülüyor. Filamingolarla uçarken, manzarayı onlarla paylaşıyor. Dostça, birlikte serinleyen su aygırları ve timsahları seyrediyor. Zürafalar, filler ve zebralarla bezeli şelale yatağını seyre dalmışken timsahların arasına düşüveriyor.
Ancak dostu rüzgârın, yolculuğu bir timsahın midesinde bitirmeye niyeti yok. Bir filin hortumuna dolup şemsiyeyi üflüyor usulca.
Çöllerden, kutuplara tüm dünyada maceralı bir yolculuğa çağırıyor rüzgârın sesi.
Öyle bir macera ki yazar resimlerle konuşurken, resimlerin dilinde saklı sessiz öykülerin giziyle zenginleşiyor okur.
Binbir okumayla, binbir öyküyü hapsediyor renklere..
Şemsiye
Yazan, Ingrid Schubert
Resimleyen, Dieter Schubert
Kuraldışı Çocuk
3+
"Sessiz Kitap"
Yolculuk
Minik kitap kurtlarının yakından tanıdığı yazar Seza Kutlar Aksoy'un, usta çizer Serap Deliorman tarafından resimlenen ödüllü eseri "Yolculuk" geçtiğimiz haftaların kütüphane ganimetiydi.
Canı çok sıkılan küçük bir kızın, uzak gemi kaptanı babasını gökteki kuşa, köpeğe, kediye sual ettiği şiirsel bir yolculuk bu. Dokunaklı, bir parça hüzünlü ancak neşeli ve ümitvar.
Oğlumun ilk arkadaşlarından Defne'yi hatırlattı bize küçük kahraman. Sonra da yine bir kaptanın çocuğu olan yeni arkadaşlarını.
Bir gece ansızın gelip gül yanaklarına öpücükler konduran, küçük hediyelerle mutluluk bombaları bıraktıktan sonra sabah tekrar uzak denizlere açılan babaların çocuklarının hikayesi.
Mutlu ancak özlem dolu çocukların hikayesi..
Seza Kutlar Aksoy öylesine ustalıkla dokunuyor ki o küçük yüreklere, öyle ustalıklı sarıp sarmalıyor ki özlemle dolu yüreklerini..pek sevdik bu hikayenin doğduğu yeri.
Küçük kahramanın kalemi ve fırçasında, onunla birlikte uzak denizlere yelken açıyor okur. Babasıyla tanışıyor, deniz kokusu alıyor, ailenin mutlu yolculuğuna eşlik ederek mutluluğunu paylaşırken kağıda, kaleme ve boyaya sarılıyor.
Düşlerindeki denizlere açılsın diye çocuklar, resimler yapmaya çağırıyor ilham dolu bu yolculuk.
Yolculuk
Yazan, Seza Kutlar Aksoy
Resimleyen, Serap Deliorman
Tudem
Tudem
3+
Böyle Bir Kuyrukla Ne Yapardın?
Bir bilim adamının oğlu olarak dünyaya gelip nihayetinde bir bilim adamına dönüşeceğini düşünen bir çocuk Steve Jenkins.
Bilim adamı değil, grafik tasarımcı olan Amerikalı yazar; merak etmenin büyüsünü miras almış olacak ki kendi çocuklarının sorularıyla zenginleşip tazelenerek onlar için çok sayıda kitap kaleme almış.
Tübitak, Popüler Bilim Kitapları dizisinden çıkan "Böyle Bir Kuyrukla Ne Yapardın?" bir grafik tasarımcının mesaj iletme ustalığını ve bir bilim adamının sorularını harmanlayarak miniminnacık tabiat kâşiflerine kapılar açıyor.
Merakı ustalıkla taze tutan bu neşeli kitabın resimlemesi ise amacına uygun bir uyum içinde illüstratör Robin Page tarafından yapılmış.
Böyle gözlerle ne yapardın? diye sorarken resimlerdeki gözlerin hangi hayvana ait olduğu hakkında tahminler yürüten küçük okur, yaradılışın hikmetine dair muazzam bir ilişki kurmaya davet ediliyor.
Öyle ya! Bir baykuş olmasaydın o gözlerle ne yapardın ki?
Bir bukalemun olmasan, aynı anda iki yere bakmakla nasıl baş ederdin?
Bir kokarca olmasan, kötü kokular yayan bir kuyruğu ne yapardın?
O kadar uzun dili nereye katlayıp kaldırırdın bir karıncayiyen olmasan?
Bilimin en temel keşiflerine doğru neşeli seferlere davet eden bu yalın ve harikulade kitabı çok seveceksiniz.
Böyle Bir Kuyrukla Ne Yapardın?
Yazan, Steve Jenkins
Resimleyen, Robin Page
Tübitak Popüler Bilim Kitapları
3+
