çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kayıp Kapının Anahtarı
Yapışık ayak parmakları, kırmızı saçları, çilli suratıyla Arven bambaşka. Kepçe kulaklarıyla Zela da öyle...
Başlarının üzerinde kendi güneşlerini taşıyan envai çeşit yaratığın yaşadığı fantastik gezegen Gaia'da, dünyadayken bambaşkalıkları dışlanma ve zorbalık sebebi olan canlılar için bir yuva olabilir mi?
Gaia evrenin son kalesi. Adeta kurtarılmış bölge denebilir ama bir ütopya beklemiyor orada okurunu.
Sokaklarında çocuk sesinden eser olmayan Neverul köyü askeri bir kamp gibi adeta.
Gaia gezegeninin kalbi Tuhaflıklar Kapısı. O kalp attıkça evren için hala umut var.
Ne var ki, son arının son kanat sesi bir felaket habercisi gibi aralıklarla uğulduyor okurun kulaklarında.
"Ve kahraman evden uzaklaşır"
Kahramanımızın Annes-i, bayan Habis-ta'nın kayıp haberi ve zorbalığın bahanesi olamayacak lakırdısıyla alt üst oluyor.
Tuhaflıklar Kapısı'nda derman arayan Arven, Arven'de derman arayan Gaialılar.
"Seçilmiş kişi" sembolizmi ile yüce bir amaç için meşakkatli bir yolculuk halindeyken Sürke'nin efsunlu çekiciliğine aldanıp dünya zevkleriyle kandırılıyor. (yazar, anne ve öğretmen isimleri gibi Sürke'yi de rastgele seçmemiş olsa gerek. "Sirk"kelimesine benzerliği boşuna değil) *Bkz. Sakallı kadın. Bkz. Sergilenen tuhaf canlılar. Bu seyirliğe itirazı olmayan şuursuz kalabalıklar...
Başlangıçta ait hissedeceği yeri ve kendini arayan Arven, daha yüce bir amac edindiğinde, yol uzayıp yolculuk bilgelikle kuşanıyor.
Biricikliğine olan güveni ve sevgisi büyüyor.
Sevilerek ve koşulsuz kabul edilerek güçleniyor.
Yolculuğu boyunca çok sayıda yoldaşla karşılaşan Arven, okurunu metinlerarası yolculuklara çıkarıyor. Habil- Kabil kardeşleri taşlaşmış kardeşler Yinsun ve Yensun'da buluyor.
Kıskançlık zehriyle Şefkat ağacını kesen "kötü"kardeş taşlaşarak cezalandırılırken, "iyi"kardeş elinden bırakmayarak kaderine ortak oluyor.
Maceranın; gezegenin kalbini attıran sevgi ve şefkate sallanan balta, onu derinden yaralayıp kanattığında başladığını böylece öğreniyoruz.
"İnsanlar, kötülükle karşılaştıklarında, "Senin kalbinin olduğu yerde taş var, kalp değil!" derler, duymuşsunuzdur. İşte bu söz, Şefkat Ağacı'nı kestiğim gün doğmuştur."
Tepegöz'ün:
"Bin sevgiyle açılsın kapı!" nidası ile açılan Tuhaflıklar Kapısı'nın ardında da bitmiyor hikaye. Dahası var. Dünyalılar için terk ettikleri vazifeleri birer birer hatırlama zamanı.
Arven'in Tuhaflıklar Kapısı'nın anahtarı olacağı tekâmül yolculuğu arı kolonisi ve Zela-Fafa ile sürpriz biçimde nihayete erdiğinde derin bir nefes alıyoruz beraberce.
Yolculuk boyunca Arven'in ölen babasına benzeyip onu hatırlattığı için annesini üzdüğünü işitiyoruz.
Yalnız, çaresiz ve kederli bir annenin "farklı" çocuğuna yönelttiği örtük öfkesine, büyüdükçe renkleri solan çocuğunun haline tanık olup yutkunuyoruz.
...
"Kayıp Kapının Anahtarı"nda dört başı mamur bir dünya tasviri yapan yazar, ayaklarımızın altına çiçekler döşüyor. Yıllar evvel Gaia'dan kovulan Dünyalılar'ın rövanşını alırcasına ayaklarımız yerden kesiliyor Saklı Orman'ın içinde.
Bir şansın daha var Dünyalı!
İhtiyacın olan ipuçları kitapta:)
Öte yandan "yarattığı" bu fantastik dünyanın büyü ve mistik inanç öğeleriyle örtülü yapısı kimi okuru tedirgin edebilir.
Tanrısal vasıflarla bezeli yaratıklar ve efsunlu bir gezegen.
Fantastik türde az sayıda yerli eser olmasından duyduğumuz teessür bir yana...fantastik yazının "tü-kaka"olmasına sebep olan reflekslerimiz olduğu vakıa.
Peki büyülü bir gezegen ve tanrısal varlıklar, apaçık kurgu olduğunu bilen çocuğun dünyasında, var olan ve inşa olmakta olan inanç dünyası için tehlikeli midir?
Yoksa meseleye şuradan mı bakmalı:
Masallar mucizelerin, mucizeler imanın imkanına dairdir.
*Hassas filtreler için ic sayfa fotoğraflarını da incelemekte yarar var.
Kayıp Kapının Anahtarı
Yazan, Güzin Öztürk
Resimleyen, Hazar Ata
Editör, Burhan Düzçay
Kapak Tasarımı, Selin Öztekin
Grafik Uygulama, Nayime Serbest
9+ ve büyümeye dirençlilere
Güney Çayırı
"Açlık günlerinde" "...Bataklık Köyü'ndeki günler ahırdaki fareler kadar gri..."diyor Mattias. Bunu çok sık söylüyor. Birbiri ardına açılan iki sırlı kapıdan geçiriyor Lindgren okurunu.
Biri kitap kapısı, diğeri kitabın içinden rengarenk ve sıcacık bir dünyaya açılan düş kapısı.
Kitap kapısı sahici de, düş kapısı öyle mi bilemiyoruz.
Kapandığında yeniden açılması mümkün olmayan kapı, öte tarafa dönüşü imkansız kılarak bir seçime zorlasa da...bir daha oyun oynayamamaktan, asla tekrar çocuk olamamaktan korkan iki çocuk kapıyı sonsuza dek kapatmakta tereddüt etmiyor.
Bu dünyada kimsecikleri kalmamış küçükler Mattias ve Anna, bir çiftçinin yanında yaşamaya başlamışlardı. Ancak çiftçinin sadece fazladan biraz iş gücüne ihtiyacı vardı, oyun çocuklarına değil. İki küçük çocuk süt sağma zamanında evde olmazlarsa Tanrı yarattı demeyip kim bilir neler yapacağı işçileriydi çiftçinin.
Her defasında geri dönmek zorunda olsalar da, okul başlangıçta harikulade bir kaçış oluyordu öksüzlere.
"Çocuk ellerini ağaçtan kabuğundan kayıklar, ağaç dallarından düdükler ve tepelerin eteklerine oyuncak kulübeler yapmaktan alıkoyarsanız eğer, çok iyi çalışırdı. Bu eller yanına sığındıkları çiftçinin ineklerini sağabilir, öküz ahırlarını temizleyebilirdi. Eğer bu elleri ağaç kabuğundan yapılma kayıklardan, oyuncak kulübelerden ve çocukların yapmaya can attıkları diğer şeylerden uzak tutarsanız, her işi yapabilirlerdi."
Gri karlarla kaplı renksiz ve soğuk orman yolunda kırmızı, kıpkırmızı bir kuşun ardına takılıp kendilerini adeta boyutlar arası bir duvarın önünde buluyor çocuklar hikayede.
Duvarın bu tarafı kış, beri tarafı yaz.
Çocuk cıvıltıları, anne şevkati ve sıcak yemek olan duvarın beri tarafındaki düşten ayrılmak istemiyorlar.
Ve kapıyı usulca kapatıp sonsuza dek orada kalıyorlar. Kuş kırmızı rengiyle hayatı, damarda canı mı simgeliyor?
Ya da ölümü? Duvarın ardındaki cenneti?
Buzdan ormandan cennete mi yolcu oldu çocuklar, yoksa zorbalık karşısında cesaretle yaptıkları seçim, onları yeni ve daha iyi bir hayata...çocukluklarına mı kavuşturdu? Hayatın olmadığı soğuk ve renksiz bir iklimden hayat dolu olana doğru...
Çocuklarla hikaye tamamlama ve yorumlama yapmak üzere değerlendirildiğinde iyileştirici güçte olacağını tahmin ettiğimi türlü imgeyle dolu bu rüya Astrid Lidgren sever tüm okurlara iyi gelecek.
Marit Törnqvist'in düşsel resimlemesinin eşliğinde; empati, yaraları sarmak, arkadaşlık, aile, cesaret ve umut üzerine bir eski zaman masalı Güney Çayırı.
Bakmayın masalın sözcüklere hapsolduğuna...dilden dökülüverdiğinde kalpten kalbe kırmızı bir kuş kanatlanır.
Güney Çayırı
Yazan, Astrid Lindgren
Resimleyen, Marit Törnqvist
Pegasus Yayınları
Resimli ve bol metinli.
6+ ve büyümeye dirençlilere
Karton Kutu
"Öyle bir şey ki bu, solduruyor bizi bir bir.
'Savaş' diyor buna büyükler.
Savaş, kırıp döküyor.
Üstelik sadece kalbimizi değil."
Bir cenin gibi anne karnına çekiliyor sanki karton kutudan yaptığı evinin içine çekilen çocuk.
Annesi, babası ve tüm sevdiklerinden uzakta bir dünyaya uyanıveriyor bir gecede.
Sıcacık yuvasının yerine yiyeceklerin gerçek yiyecekler olmadığı, soğuk ve hüzünlü bir kalabalığın içinde...biricik ve tek dostu Pamukcan'la birlikte güvenli olup olmadığından emin olamadığı yabancı bir yerde.
Olağanüstü yabancı, baş döndüren bu kalabalığın içinde, bir başkasının rüyasına düşmediğini nasıl anlar çocuk? Nasıl kabul edebilir oraya ait olduğunu?
Karton kutusu ve biricik kedi dostu da olmasa, nasıl gerçeğe temas edebilir usu?
Ama uçuruveriyor şiddetli rüzgar kartondan evini, sınırdaki dikenli tellerin yamacına.
Ona ait tek şeyin, yuvasının peşinde yola düşüyor çocuk.
Duasında sevdiklerine kavuşmak varken, kartondan kutusundan kayığıyla açılıveriyor meçhul bir denizde yolculuğa.
Deniz kocaman, çocuk ise küçücük.
Deniz kocaman, çok kocaman...
Çocuk ise küçücük, minicik...Bu kocaman deniz... ıslatıp yutar mı acaba kartondan kayığıyla küçüğü?
Bir sabah sahilde uzanırken bulur mu onu gözü yaşlı birileri?
Yetişkin okur hüzünle kapatırken kitabın kapağını, küçük okur, gözleri nemli...
Umutla ışıyarak söyledi, "Muhteşem bir hikaye"diye.
Umutla, duayla, sevgiyle nihayete eriyordu hikaye. Çocuk o duayı ve o umudu sevdi, sarıldı.
"İnanıyorum devam edeceğiz hikayemize bu gökyüzünün altında. Yeni arkadaşlar eşlik edecek bize.
Sevgiyle...
Yardım edeceğiz, iyi geleceğiz birbirimize.
Merhametle..."
Bir Merve Çirişoğlu Çotur kısa animasyon filmi olan "The Box"dan uyarlanan "Karton Kutu" kitabı, Gökçen Yüksel Karaca'nın editörlüğünde Uçan At Yayınları tarafından yayınlandı.
Son derece yalın fakat derinlikli dili, resimleme dilinin oluşturduğu alt metinle birleşerek devleşiyor okurun gönlünde.
Kocaman bir denizin içindeki küçücük kayığın tasviri, camı kırılıp bir evin virane çatısı gibi çerçevesinden ayrılan aile fotoğrafı, manaya dair tefekkür için alan açıyor okuruna.
Çerceve birleşir, aile bir araya gelir mi?
Çatı onarılır, kağıttan gemi limana varır mı bilinmez.
Ama küçük okur da inanıyor çocuk gibi "yeni arkadaşlar eşlik edecek" aynı gökyüzünün altındaki hikayelerine.
Yardım edecek, yardım alacak, birbirine sevgi ve şevfatle sarılacaklar...
Başına hangi felaket gelirse gelsin, umut hep var olacak.
The Box animasyonunun, 240 uluslararası film festivalinin özel seçkisinde yer almaya hak kazandığı ve "Büyük Ödül", "En İyi Animasyon Ödülü", "Jüri Özel Ödülü" gibi 44 ödüle layık görüldüğü bilgisini de ödüle olmasa da esere hürmeten buraya ilave etmiş olalım.
Aynı zamanda İyilikhane Çocuk Derneği'nin başkanlığını yönetmekte olan yapımcı Merve Çirişoğlu Çotur'un biyografisine iç resimlerin arasında ulaşabilirsiniz.
Yine kitabın sonundaki qr kodu okuttuğunuzda animasyon bağlantısına ulaşmanız mümkün.
Karton Kutu
Grafik Uygulama, Merve Çirişoğlu Çotur- Yasemin Kula
Editör, Gökçen Yüksel Karaca
Az metinli, çok resimli
Uçan At Yayınları
39 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere!
Ben Bir Çocuğum ve Yapabilirim
Bir kitap tutuyordum elimde.
Elime yabancı geldi; ne gönlüme uydurabildim, ne de aklıma.
Çocukken biri bana ne yapmam gerektiğini söylediğinde bundan hoşlanmadığımı ve çoğunlukla da aksini yaptığımı hatırlıyorum.
Bana yapmamın söylendiği şeyi yapılırken görmüyorsam tepkim biraz daha fazla oluyordu. Üstelik bazı "doğru" şeyleri kendim kavrayabilecek, hür irademle ve aklımla yapabilecek, hiç olmadı deneyimleyerek doğrusuna ulaşabilecek kadar kendimdeyken, söylenmesi, dikte edilmesi huzursuz hissettiriyordu.
Buyurgan her cümle kanatlarımı kıran parçalayan, hiç olmadı uçmama kasteden silahlara dönüşüyor, içimdeki isyanı bastıramıyor, aldırmazlık yapamıyor bazen de öfkeyle patlıyordum.
Zaten yapacağım bazı iyi şeyleri gizli yapmaya, bazılarının ise aksini yapmaya çalışıyordum. "Kendi aklımı kullandım" mesajını vurgulamak, bağımsızlığımı ilan etmek için her yolu kullanıyordum.
Zor bir çocuktum, daha da zor bir ergendim.
Ne okumam gerektiğine ailem karar vermiyordu ve ne nasiptir ki okur yazar bir ailenin çocuğu olarak babamın ve ablamin kitaplarıyla okuma kültürünün tam kalbinde, kalbimde büyütüyordum okuma ve yazma aşkını. Yazma da, evet... İlkokulda ise öğretmenimin evinden benim için getirdiği yeni kitaplarla.
Okuduğum kitaplardan sevdiğim yerleri not alırken, o yıllarda tam da aynısını yapan ablamın harikulade el yazısını taklit etmeye çalışıyordum. Hat sanatına ilgi duyup, latin alfabesi harfleriyle kuralsız desenler karalamaya da o zamanlar başlamıştım.
Ardından Grafoloji ve Filoloji merakları, okumalar, başka başka alanlara ilgiler, araştırmalar, dersleri asarak gidilen seminerler, konferanslar, şiir akşamları, fotoğraf sergileri...
Şimdi büyüdüm, hatta kocadım bile. Ama büyümeye dirençli yanım, aklının hürriyetini savunmada da hala dirençli. Yeni kapıların öyle açıldığını tecrübe etti hem, nasıl vazgeçsin?
Elime aldığım o kitabı işte bu yüzden sevemedim. Çocukların geleceğimiz olduğunu söyleyen büyüklerin, büyük beklentilerini her satırına işlediği, öğüt ve "düzeltme" dolu bir kitap.
Düşüp kalkmana tahammülü olmayan, daha düşmeden seni sarmalayan, çevreni koltuk değnekleri ve güvenlik tedbirleriyle donatan, tüm geleceği sana ipotekleyen, büyük umutlarını sırtına bir çuval yük edip bağlayan bir kitap.
Çevreyi senin kurtarmanı, despotizmi senin bitirmeni, savaşlara son vermeni, dünya barışını sağlamanı, uzaya çıkmanı, yeni gezegen bulmanı, dini bütün, örnek bir müslüman olmanı ve tüm bunları yaparken "büyük adam olmanı"isteyen kitaplardan biri. Çok ama çok acelesi olan, endişeli ve buyurgan kitaplardan.
O kadar çok istiyor ki tüm bunları...
Kendi neslinin ve kendisinden öncekilerin yapamadığı ne varsa, her birini tekrar tekrar, iyice anlayacağından emin olacağı şekilde, aklını hiçe sayıp, bir aptala anlatır gibi çocuklar için yazdıgı hikayeye dahil ediyor.
O kadar çok tekrar ediyor ki hata lüksüm olmadığını ve ne kadar gergin bir hatta yürüdüğümü hissediyorum.
Tekrar 7 yaşlarındaki o çocuk oluyor, kitabı aldığım rafa bırakıyorum.
Keşke bilseler ki...
Benim için anlatılan tüm masallardan ve hikayelerden öğreniyorum.
Ama kolumu sıkıca tutup, kaşlarını çatarak anlattıklarını dinlemek istemiyorum.
Dünyanın kaderi benim ellerimde değil.
Ben sadece bir çocuğum ve oyun oynamak istiyorum.
Sonra...keşfetmek, öğrenmek.
Iyi ve erdemli yetişkinleri seyretmek, onların sükunet içinde anlattığı masalları dinlemek ve çocuklara...bana olan güvenlerini hissetmek istiyorum.
Ben çocuğum ve YAPABİLİRİM.
Beni sevin ve bana güvenin.
17. Nb Kütüphane Buluşması'nda
Küçük bir kızken, masal uydurmayı çok severdim. Ve onları dinleyen arkadaşlarım duyduklarına inanmaya o kadar hazırlardı ki belki de çok iyi olmam da gerekmemişti.
Çok basamaklı bir apartman girişine tünemiş dört kız çocuğu, her sabah birbirimize aslında hiç görmediğimiz rüyalarımızı anlatırdık.
"Bir varmıs bir yokmuş..." diye değil, "Dün gece rüyamda..."diye başlardı anlatmalar.
Bir gün anlattığımız tüm o şeylerin rüya olmadığını itiraf ettiğimizde büyü bozulmuş ve sıradışi bir hızla oracıkta büyüyüvermiştik.
Rüyaların tanıdığı saçmalama hürriyetini birbirimize çok görecek kadar büyümüstük.
...Seneler sonra, evlenip henüz çoluk çocuğa karışmadığım o günlerde bir mahalle ziyaretinde komsu teyzelerden biri çevirdi kolumdan: " Küçükken dağa taşa, kurda kuşa, ağaçtaki sincaba bakıp masallar anlatırdın. Anlatıyor musun yine?" diye sordu. Afalladım zira bir başka dünyada yaşarken o teyzenin varlığını hatırlamam çok güç ve sarsıcıydı. Tüm hatıralar bir film gibi geri sarmış ve her kareye bu al yanakli meraklı teyzenin kulak kabartmış neşeli halinden ilişmişti bir tane. Bugün 17. Kütüphane Buluşması'nın ardından fotoğraflara bakarken oradaki çocukların muazzam dünyalarına fotoğrafa ilismis o teyze gibi eklemlendiğimi hissettim. Onlarca masal, yazılırken kendi özgün seyrinde...bir "masalcı teyze" de onları izliyormuş meğer ♡♥♡♥♡♥♡♥
Çok basamaklı bir apartman girişine tünemiş dört kız çocuğu, her sabah birbirimize aslında hiç görmediğimiz rüyalarımızı anlatırdık.
"Bir varmıs bir yokmuş..." diye değil, "Dün gece rüyamda..."diye başlardı anlatmalar.
Bir gün anlattığımız tüm o şeylerin rüya olmadığını itiraf ettiğimizde büyü bozulmuş ve sıradışi bir hızla oracıkta büyüyüvermiştik.
Rüyaların tanıdığı saçmalama hürriyetini birbirimize çok görecek kadar büyümüstük.
...Seneler sonra, evlenip henüz çoluk çocuğa karışmadığım o günlerde bir mahalle ziyaretinde komsu teyzelerden biri çevirdi kolumdan: " Küçükken dağa taşa, kurda kuşa, ağaçtaki sincaba bakıp masallar anlatırdın. Anlatıyor musun yine?" diye sordu. Afalladım zira bir başka dünyada yaşarken o teyzenin varlığını hatırlamam çok güç ve sarsıcıydı. Tüm hatıralar bir film gibi geri sarmış ve her kareye bu al yanakli meraklı teyzenin kulak kabartmış neşeli halinden ilişmişti bir tane. Bugün 17. Kütüphane Buluşması'nın ardından fotoğraflara bakarken oradaki çocukların muazzam dünyalarına fotoğrafa ilismis o teyze gibi eklemlendiğimi hissettim. Onlarca masal, yazılırken kendi özgün seyrinde...bir "masalcı teyze" de onları izliyormuş meğer ♡♥♡♥♡♥♡♥
Sıradan Bir Okul Günü
Tam yirmibeş kere sıradan bir okul gününde, en az o kadar sıradan bir okul çocuğunun sıradışı hikayesi "Sıradan Okul Günü".
Yirmibeş ya! Sıradışı sözcüğünü okuyana dek tam tamına yirmibeş kere sıradan dedi okur, dudağını sarkıtıp oflayarak.
İngiliz çocuk kitapları yazarı, şair ve illüstratör Colin McNaughton'un yazdığı ve Satoshi Kitamuna'nın esprili bir incelikle resimlediği kitap, sadece bir kişinin, anlamaya ve değer vermeye hazır tek bir kişinin nasıl da fark yaratabileceğinin ve duvarları ortadan kaldırabileceğinin büyülü hikayesi.
Okulu bir hapishaneden farksız yapan duvarların onu çevreleyenler değil, zihnimizde ördüklerimiz olduğunu hatırlıyor ve derin bir ah bırakıyoruz dua olup uçan.
Özgür Bolat'ın Hürriyet'teki köşesinde sorduğu muazzam bir soru vardı.
"İnsanların dört duvar içinde tutulduğu,
belirli saatlerde avluya çıkma izni olan,
müdür tarafından yönetilen,
insanların belirli ölçütlere göre sınıflandırıldığı,
her gün yoklama yapılan,
koridorlarında yetkililerin nöbet tuttuğu,
ziyaretçilerin girişte imza attığı,
katı kuralları olan,
kural ihlallerinin disiplin suçu ile cezalandırıldığı,
müfettişler tarafında sıkı denetimlere tabi olan,
sorgulama hakkının kısıtlı olduğu,
çıkışta insanlarda sevinç duygusu uyandıran,
kurum hangisidir?
A) hapishane
B) okul"
Sizce en az yirmibeş kere sıradan bir okul gününü, hücredeki bir gün olmaktan kurtaracak o sıradışı an ne olabilir?
Daha fazla bekletmeye gönlüm razı değil.
Sıradışı Bay Ge ile tanışın. Sıradan çocukların (!?), sıradan okul gününde, sıradışı bir öğretmenle.
Duvarları yok eden, zihnin önündeki engelleri kaldıran, dikkat, şevkat ve saygıyla eğilip yeni dünyaları keşfederken, onların da kendi dünyalarını keşfetmelerine imkan tanıyan olağanüstü öğretmen Bay Ge ile.
Belki tüm bu söylediklerimi duysa kahramanımız Bay Ge, abarttığımı düşünürdü.
Ama bilmeli ki onun gibi destansı süper kahramanlara gerçek hayatta çok daha az rastlanıyor.
Bay Ge'nin kalemler ve kağıtlarla müziği buluşturduğu, duvarları yok edip gökyüzünü sayfalara buyur ettiği hikayesi bir miktar da "sessiz kitap" içeriyor.
Sıradışı Bay Ge'nin sınıfa adımını attığı ana kadar gri tonlarda bir resimlemeyle hikayeyi destekleyen çizer, Bay Ge ile beraber müzikle ve renkle buluşturuyor okuru.
Kafadan kontak Bay Ge'nin sıradışı rüyalar gören öğrencileri sıradan bir okul gününün nasıl bambaşka bir güne dönüşeceğini biliyor.
Ve aramızda dolaşıp süper kahraman pelerinlerini giysilerinin altına saklayan bazı öğretmenler de bir çocuğu tanımaya çalışmanın, bir gezegen keşfetmek demek olduğunu...
İyi ki varlar! <3
Sıradan Bir Okul Günü
Sıradan Bir Okul Günü
Yazan, Colin McNaughton
Resimleyen, Satoshi Kitamura
Nesin Yayınevi
Çocuk Cenneti Kitaplığı
6+ ve büyümeye dirençlilere!
