9 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
9 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
9 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
9 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Enno ya da Asfalttaki Karahindiba
Adı Enno, soyadı Bambaşka olsa da... Enno'ya bambaşka olduğu söylenmese bir şeyler farklı olur muydu?
Ölümlerinin üzerinden uzun yıllar geçmiş dâhi sanatçılar, bilim insanları ve düşünürlere bugün atfedilen bazı sıfatlar, farklılıklarıyla toplumda tutunmaya çalıştıklarında onlara söylenseydi hikayelerini nasıl etkilerdi?
Dislektik, hiperaktif, otistik, ÜZ, üstün yetenekli ya da aspergerli bir çocuğa bugün bu tanılar ve ardından çeşitli etiketlerle çizdiğimiz sınırlar onların kendilerini tanımlama, değişme, gelişme ve var olma hikayelerini sınırlıyor olabilir mi?
Tüm bu sorular...pekala geçmiş yaşamların farklılarıyla bugünün farklılarını birbirinden ayıran noktalara spot tutuyor olabilir.
Ama o zaman da, şimdi de değişmeyen bir şey var.
İnsan tanımlayamadığı karşısında endişe ve korkuya kapılıyor.
Bir baş etme mekanizması olarak, güçlüğü inkar ya da hepten bireyi yok saymaya varabiliyor.
Enno "problemini" tanımlayan bir uzmanın rehberliği olmasaydı kendi yolunu çizebileceğine ikna edebilecek miydi çevresini?
İnsan sayısı kadar farklılık olduğunu ancak henüz hepsini tanımlamaya ihtiyaç duyacak kadar fark etmediğimizi düşünmeye devam ediyorum.
Enno bir orkide ama diğer tüm bitkiler karahindiba olamaz muhakkak.
Orkideler ve karahindibalar kadar dikkat çekmemiş olabilirler ama rengarenk bir bitki örtüsüyle çepeçevre kuşatılmış değil miyiz?
Çok soru sordum biliyorum.
Çok bilmeyip sadece çok düşündüğümden öyle... Affedin.
"Enno Ya Da Asfalttaki Karahindiba" yakın zamanda okuduğum en etkileyici ve harikulade kitaplardan oldu.
Farklı olarak işaretlenen, parmakla gösterilen ama farklılıkları birbirlerinden çok farklı çocukların dostluğu kitapta da karşılıyor okurunu.
"...Olsen sadece benim gibi farklı biri değil, o özel biri de (yani benim tam tersim, çünkü ben sadece farklıyım, ama özel değilim.)" diyor Enno.
Annesinin "Ah, Enno!" diyen sesi sesim oluyor.
İçimde bir sızı hissediyorum derinden.
Ve babasının sözleri hatırıma gelip sızıyı silip süpürüyor:
"Yardımımıza ihtiyacı var, evet, gerçekten arkasında duran ve ona güç veren, onu olduğu gibi kabul eden, Çetinceviz Hanım'ın kusursuz dünya görüşüne uyması için onu değiştirmek istemeyen bir aileye ihtiyacı var!"
Enno olağanüstü gözlem yeteneği ve duygusal tasvir gücüyle bir salyangoz hızında da olsa benzersiz bir yol çiziyor kendisine.
Ama her kahramanın bir yoldaşı olduğu gibi Enno'nun da hikayesinin fitilini ateşleyen, onu anlayan, ona inanan ve koşulsuz desteğini sunan bir dostu var.
Ebeveynlerin aşırı kaygı, endişe, korku ve korumacılıklarıyla çaresizce üstünü kalın yorganlarla örttüğü çocuklar var...
Belki bazılarımız öyle çocuklardık ama yolumuzu bulmayı başardık.
Enno, Olsen, Enno'nun babası, büyükbabası ve bir zamanlar Hayalistanlı olduğunu unutup dünyaya uyum sağlamayı başaran tüm uzaylılar elbet yolunu bulacak.
Mesele odur ki; hala orkide, zambak, nergis, papatya, karahindiba olarak kalabilsinler.
Çünkü Enno'nun dediği gibi:
"...Karahindibanın bütünün bir parçası olduğunu ve küçük gördükleri her şeye zarar vermeye devam ettikleri müddetçe, bütünün de zarar göreceğini bilmiyor veya bilmek istemiyorlar"...bilmek istemiyoruz.
Enno'nun kimi zaman tebessümle, kimi zaman ince bir hüzünle okuduğumuz umut dolu, tatlı hikayesi ile derinden sarsıldık.
Dilerim ki küçük büyük her okur tanışsın.
Yakın zamanda @balonlu.sakiz.agaci kitap kulübümüzde değerlendirdiğimiz "Gezegen Willi" de bir başka yazının konusu olsun.
Ya da sizi kulübe davet edelim.
*Hassas filtreler için ergen kız-erkek ilişkilerinin son derece masum boyutta fakat muhakkak ki kültürel farklarla yer aldığı notunu düşmeliyim.
İç sayfa fotoğraflarını inceleyebilirsiniz zira filtreden filtreye fark var :)
Enno ya da Asfalttaki Karahindiba
Yazan, Astrid Frank
Resimleyen, Regina Kehn
Çeviren, Semra Pelek
Editör, Aslı Tohumcu
Yayın Yönetmeni, Enis Batur
Özgün adı, Enno Anders Löwenzahnelm Asphalt
141 sh.
Kırmızıkedi Çocuk
9+ ve büyümeye dirençlilere
Kayıp Kapının Anahtarı
Yapışık ayak parmakları, kırmızı saçları, çilli suratıyla Arven bambaşka. Kepçe kulaklarıyla Zela da öyle...
Başlarının üzerinde kendi güneşlerini taşıyan envai çeşit yaratığın yaşadığı fantastik gezegen Gaia'da, dünyadayken bambaşkalıkları dışlanma ve zorbalık sebebi olan canlılar için bir yuva olabilir mi?
Gaia evrenin son kalesi. Adeta kurtarılmış bölge denebilir ama bir ütopya beklemiyor orada okurunu.
Sokaklarında çocuk sesinden eser olmayan Neverul köyü askeri bir kamp gibi adeta.
Gaia gezegeninin kalbi Tuhaflıklar Kapısı. O kalp attıkça evren için hala umut var.
Ne var ki, son arının son kanat sesi bir felaket habercisi gibi aralıklarla uğulduyor okurun kulaklarında.
"Ve kahraman evden uzaklaşır"
Kahramanımızın Annes-i, bayan Habis-ta'nın kayıp haberi ve zorbalığın bahanesi olamayacak lakırdısıyla alt üst oluyor.
Tuhaflıklar Kapısı'nda derman arayan Arven, Arven'de derman arayan Gaialılar.
"Seçilmiş kişi" sembolizmi ile yüce bir amaç için meşakkatli bir yolculuk halindeyken Sürke'nin efsunlu çekiciliğine aldanıp dünya zevkleriyle kandırılıyor. (yazar, anne ve öğretmen isimleri gibi Sürke'yi de rastgele seçmemiş olsa gerek. "Sirk"kelimesine benzerliği boşuna değil) *Bkz. Sakallı kadın. Bkz. Sergilenen tuhaf canlılar. Bu seyirliğe itirazı olmayan şuursuz kalabalıklar...
Başlangıçta ait hissedeceği yeri ve kendini arayan Arven, daha yüce bir amac edindiğinde, yol uzayıp yolculuk bilgelikle kuşanıyor.
Biricikliğine olan güveni ve sevgisi büyüyor.
Sevilerek ve koşulsuz kabul edilerek güçleniyor.
Yolculuğu boyunca çok sayıda yoldaşla karşılaşan Arven, okurunu metinlerarası yolculuklara çıkarıyor. Habil- Kabil kardeşleri taşlaşmış kardeşler Yinsun ve Yensun'da buluyor.
Kıskançlık zehriyle Şefkat ağacını kesen "kötü"kardeş taşlaşarak cezalandırılırken, "iyi"kardeş elinden bırakmayarak kaderine ortak oluyor.
Maceranın; gezegenin kalbini attıran sevgi ve şefkate sallanan balta, onu derinden yaralayıp kanattığında başladığını böylece öğreniyoruz.
"İnsanlar, kötülükle karşılaştıklarında, "Senin kalbinin olduğu yerde taş var, kalp değil!" derler, duymuşsunuzdur. İşte bu söz, Şefkat Ağacı'nı kestiğim gün doğmuştur."
Tepegöz'ün:
"Bin sevgiyle açılsın kapı!" nidası ile açılan Tuhaflıklar Kapısı'nın ardında da bitmiyor hikaye. Dahası var. Dünyalılar için terk ettikleri vazifeleri birer birer hatırlama zamanı.
Arven'in Tuhaflıklar Kapısı'nın anahtarı olacağı tekâmül yolculuğu arı kolonisi ve Zela-Fafa ile sürpriz biçimde nihayete erdiğinde derin bir nefes alıyoruz beraberce.
Yolculuk boyunca Arven'in ölen babasına benzeyip onu hatırlattığı için annesini üzdüğünü işitiyoruz.
Yalnız, çaresiz ve kederli bir annenin "farklı" çocuğuna yönelttiği örtük öfkesine, büyüdükçe renkleri solan çocuğunun haline tanık olup yutkunuyoruz.
...
"Kayıp Kapının Anahtarı"nda dört başı mamur bir dünya tasviri yapan yazar, ayaklarımızın altına çiçekler döşüyor. Yıllar evvel Gaia'dan kovulan Dünyalılar'ın rövanşını alırcasına ayaklarımız yerden kesiliyor Saklı Orman'ın içinde.
Bir şansın daha var Dünyalı!
İhtiyacın olan ipuçları kitapta:)
Öte yandan "yarattığı" bu fantastik dünyanın büyü ve mistik inanç öğeleriyle örtülü yapısı kimi okuru tedirgin edebilir.
Tanrısal vasıflarla bezeli yaratıklar ve efsunlu bir gezegen.
Fantastik türde az sayıda yerli eser olmasından duyduğumuz teessür bir yana...fantastik yazının "tü-kaka"olmasına sebep olan reflekslerimiz olduğu vakıa.
Peki büyülü bir gezegen ve tanrısal varlıklar, apaçık kurgu olduğunu bilen çocuğun dünyasında, var olan ve inşa olmakta olan inanç dünyası için tehlikeli midir?
Yoksa meseleye şuradan mı bakmalı:
Masallar mucizelerin, mucizeler imanın imkanına dairdir.
*Hassas filtreler için ic sayfa fotoğraflarını da incelemekte yarar var.
Kayıp Kapının Anahtarı
Yazan, Güzin Öztürk
Resimleyen, Hazar Ata
Editör, Burhan Düzçay
Kapak Tasarımı, Selin Öztekin
Grafik Uygulama, Nayime Serbest
9+ ve büyümeye dirençlilere
Kendi Yolunda
"İşte böyle Caner, hayal kurarken bile gerçekçi olmak gerekiyormuş. Ne saçma, değil mi?"
...
Hayallerinin ardına düşüp önlerine çıkan engelleri ardı ardına aşan çocukların hikayelerini anlatıyor "Kendi Yolunda".
Kız çocuklarının ve erkek çocuklarının hikayelerini.
Yükselişleri ve çöküşlerini.
Güçlüklere rağmen yılmadan, hayalleri uğruna mücadele edip onlara erişmelerinin hikayesini.
"Kızlardan kaptan olmaz" dese de kalabalıklar, kaptan olmak istiyor Kevser.
İşe ona inanan ailesinin desteğiyle bir gemi maketi yaparak başlıyor.
Büyüyüp başarılı bir işletmeci olmayı başaran Pelin ise onunla röportaja gelen küçüklerle ilham verici hikayesini paylaşıyor.
Yalçın'ın hikayesi ise bir ev ödeviyle başlıyor Hayatının dönüm noktasını arayan Yalçın'ın öğretmenlikle sonlanan macerasını okuyoruz.
Çocukların alaylarıyla Mucide'ye dönüşen ismiyle Mucize, çevresindeki problemlere sıradışı çözümler üreterek gelecekte sahiden de bir mucit olabileceğini gösteriyor.
Selin çocukluk hayalini gerçekleştirerek yönetmeni olduğu müzikal oyunla ödül kazanıyor.
Dayısı gibi bir iffaiyeci olmak isteyen İpek ise kızların itfaiyeci olamayacağı iddiasına itiraz ediyor.
Küçük fakat büyük kahramanlığı ona bir itfaiyeci rozeti kazandırıyor.
Küçük bir çocukken "Prens olmak istiyorum!"diye bağıran Bahadır bir balet oluyor.
Farklı yazarlardan ancak ortak bir uslupla yazılan, mesaj odaklı bu yedi hikaye hayal kurma özgürlüğü için çocukların safına güc katıyor.
Bazen metinlerdeki daralmanın ve hızlı geçişlerin hikayelerden aldığımız lezzeti de azalttığını ifade etmeliyim.
Ancak dert sahibi yazarları bir araya getiren "Kendi Yolunda"nın derdini önemsiyorum.
Çocukken ne çok şeyi "olmak"isterdim. Bir süre birini, bir süre diğerini.
Bazen hepsini birden!
Büyürken de bu pek değişmediğine göre belki de maymun iştahlıydım.
Sırayla her şeyi olmak istiyor çocuklar.
Her yeni deneyimle yeniden hayaller kuruyorlar.
Ama her "olamazsın", "yapamazsın" denildiğinde kolları kanatları kırılıp, önce hayallerinden bahsetmekten ardından da bütünüyle hayal kurmaktan vazgeçiyorlar.
"Yapamazsın" ve "olamazsın" lar ise güçlü birer bahanesi oluyor vazgeçmelerin.
Önce küçük başarılı adımlarla başlamalı belki de, sonra büyükleriyle.
Bazen sadece bir gemi maketiyle.
Ve yolda olmaktan keyif almayı öğrenmeli.
Hayal etme, vazgeçme, değişme, değiştirme, yeniden hayal etme, hayalini seçme, ona inanma, ve hayalinin peşine düşme özgürlüğü olmalı insanın.
Bazen ebeveynin hoşuna gitmeyecek tercihler olacak.
Bazıları sahiden de çok kaygı verici olacak.
Ama sükunet ve şefkatle karşılandığında, kaygılar paylaşıldığında ve sağlıklı bir iletişim oluştuğunda yol da yolculuk da elbet kolaylaşacaktır.
Kendi Yolunda
Yazanlar, Fatma Burçak, Bengüsu Özcan, Gökçe Yavaş, Cansu Özkan, Burak Almaç, İklim Keleşoğlu
Resimleyen, Gözde Eyce
Editör, Bade Baran
102 sh.
Kelime Yayınları
9+
Asık Suratlı Çocuk
Her şeyden korkan ama hiçbir şeyden korkmayan Mert'in, Uğultulu Orman'ın derinliklerinde geçen fantastik hikayesi "Asık Suratlı Çocuk".
Sağduyunun, dayanışmanın, dostluğun bir araya getirdiği, tabiat hamisi küçüklerin kahramanca hikayesinin zirvesinde eli dualı, yaşlı, bilge bir teyze var.
Uğultulu ormanın derinliklerindeki kulübesinde sadece bir kısım insana kendini gösteren...o da canı istediğinde, lüzumu olduğunda gösteren, hikmetli bir masal figürü gibi.
Mert'in sıradışı, bir o kadar da tanıdık ve eğlenceli korkularının listesi buradan Fizan'a yol olur.
Ancak bu gündelik korkular öylesine yer kaplıyor ki hayatında... korkutucu uğultular tatlı tatlı yalayarak saçlarını, usulca geçiveriyorlar yanından da bana mısın demiyor.
Okulun ilk gününden korkan Mert, görünmeyen varlıkların hışırtılı ayak izlerinden ve uğultularından etkilenmiyor.
Gerçek kadar korkutucu çok az şey vardır, öyle ya!
Yazarak çizer Nur Dombaycı'nın görsel kafasından sadır olan hikaye öylesine görsel tasvirle dolu ki, handiyse sözcüklerle resmedecek, onları dans ettirecek.
Öte yandan bu kıpır kıpır fantastik kafa sözcükleri zapt ü rapt altına alamıyor sanki kimi zaman.
Sözcükler ardı ardına sıralanırken hikayenin yüksek dalgalı akıntısına kapılıp, yazarının elinden kurtuluveriyor.
Muzırca sırayı bozup, birbirlerinden rol çalıyor.
Kimi zaman romanın içinden çıkıp aksiyonla dolu, fantastik bir Amerikan gençlik sineması mizanseninde buluyor okuru kendisini.
Asık suratlı çocuk Mert'in doğum hikayesi, romanın bölümleri arasındaki tatlı atışma, zorbalığa pabuç bırakmayan akran dayanışması, korkularla mücadelesiyle güçlenen karakterin cesareti, öğretmenin güçlü fiziksel tasviri, absürt mizahi detaylar ve bolca gizemle bir solukta okunuyor.
Arada oyunbaz sözcükler sırayı ve zamanın karıştırıp birbirleriyle uzun eşek oynamaya girişse de okurun keyfini bozmaya yetmiyor.
Adı bir zamanlar "orman morman" ya da sadece morman iken, Uğultulu Orman olan bu yaşlı ormanın hikayesi, korkunun kendisinden korkan küçük büyük okurları onunla oynamaya davet ediyor.
Ormandaki kulübenin esrarını ikinci kitapla çözer miyiz yoksa iş üçüncü kitabın yolunu gözlemeye kalır mı, bilemedim.
Ama Asık Suratlı Çocuk'la tanıştığımıza çok memnun olduk.
Asık Suratlı Çocuk'tan altını çizip kendime not düştüğüm:
...Her ne kadar bir "ilk gün" olsa da kendimi ardından bir "ikinci gün" geleceği düşüncesi ile rahatlatıyorum.
Asık Suratlı Çocuk
Ve onu etkilemeyen sıradışı olaylar /Uğultulu Orman
Yazan ve resimleyen, Nur Dombaycı
Editör, Tülay Öncü
Damla Yayınevi
189 sh.
9+ ve büyümeye dirençlilere
Ö.T.E.K.İ - Gizli Topluluk
"...Aslında hepimiz biraz tuhafız. Öyle olmasak nasıl ayırt edilirdik birbirimizden?" dedi Franz. Mortgöz Franz değil, sadece Franz'dı konuşan.
Birimizi diğerine "öteki"yapan şeylerin anlamsızlığı bir tarafa hakikaten farklı mıyız o kadar?
Okur, Ö.T.E.K.İ (Örgütlenen Tuhaf Kızlar Erkekler İleri) örgütünün cebren ve hileyle dahil edilmiş asli üyesi Franz'ın omuzlarının üzerine tüneyerek izliyor olanı biteni.
Farklı ile normal arasındaki incecik, belirsiz çizginin nasıl insan marifetiyle üstünden geçildiğini, nasıl bir karanlık yarığa dönüştüğünü izliyor.
Ama daha çok da, bu karanlık yarığın gerçek bir yarık değil de gülünç bir illüzyondandan ibaret olduğunu.
Çılgın ve tıslayan kardeş Janika'nın "öteki" fakat güçlü karakteri hikayenin yapı taşlarını birbirine eklemliyor. Ötekiyken de güçlü olunabilir mi? Peki bunun için muhakkak senin gibi olanlara mı ihtiyaç duyarsın?
Janika kendisi gibi olanları, hatta ailenin normal çocuğu olan abisi gibi "geçici anormalleri" bir araya getirdiğinde, aslında tükenmekte olan gücünün bayrağını inşa ettigi kulenin tepesine dikmiş oldu.
Ve o bayrak el birliğiyle o tepede tutuldu.
Farklı olanların biraradalığı ile kurulan her tür irili ufaklı topluluğun fertlerine kazandırdığı özgüvenle neredeyse bir mücevher gibi parlıyor çocuklar hikayede.
Yargılanmadıkları, aşağılanmadıkları, sadece zayıf değil güçlü yönleriyle dikkat çektikleri bir toplulukta olmakla sıkıştıkları çemberin dışına çıkıyorlar.
Çemberin içindeki sistem, zayıf yönlerini yüzlerine vuran karnelerle dolu. Okulda ellerine tutuşturulan karneler ve insan iliskilerinde havaya asılı skor tabloları ve etiketlerle dolu karneler içinde Ö.T.E.K.İ tam da sistemin tekerine çomak sokuyor.
Matematik'ten anlamıyorsam ne olmuş yani?
Neden resme olan yeteneğimi geliştirmek icin harcayacağım zamanı ve enerjiyi matematikte iyi olma iddiasına heba edeyim ki?
Ya da tersine?
Bir anda küçük bir trafik kazasıyla, bir kariyer kazasıyla, iflasla, ya da genetik aktarım sürpriziyle çizginin diğer tarafına geçebiliriz. Bir anda "öteki"olabiliriz. Ve yine bir anda işler yeniden tersine dönebilir diyebilirsek "öteki" hakkında tekrar konuşabiliriz.
Akran zorbalığı denilen şey yetişkin akranların dünyasına da yabancı olmasa gerek.
Madridli yazar Pedro Mañas'ın sürükleyici, mizahi dili ve okurun düş gücüne yer açan yalın resimlemesiyle sadece çocuk okurun değil, yetiskin okurun da özdeşim kurmakta zorlanmayacağı Ö.T.E.K.İ'yi çok sevdik.
9 yaş üstü icin değerlendirildiğinde o yaş çocuklarının gündelik yaşamında fazlasıyla var olan argo konuşmaları ve aşk temalı satır arası hikayeler içeriyor olmasını ise sakıncalı bulmadım.
Ancak hassas filtreler için not düşmüş olayım.
Ö.T.E.K.İ (Gizli Topluluk)
Yazan, Pedro Manas
Resimleyen, Javier Masquez
Çeviren, Saliha Nilüfer
Özgün Adı, Los O.T.R.O.S
104 sh.
İletişim Yayınları
9+ ve büyümeye dirençlilere
Birimizi diğerine "öteki"yapan şeylerin anlamsızlığı bir tarafa hakikaten farklı mıyız o kadar?
Okur, Ö.T.E.K.İ (Örgütlenen Tuhaf Kızlar Erkekler İleri) örgütünün cebren ve hileyle dahil edilmiş asli üyesi Franz'ın omuzlarının üzerine tüneyerek izliyor olanı biteni.
Farklı ile normal arasındaki incecik, belirsiz çizginin nasıl insan marifetiyle üstünden geçildiğini, nasıl bir karanlık yarığa dönüştüğünü izliyor.
Ama daha çok da, bu karanlık yarığın gerçek bir yarık değil de gülünç bir illüzyondandan ibaret olduğunu.
Çılgın ve tıslayan kardeş Janika'nın "öteki" fakat güçlü karakteri hikayenin yapı taşlarını birbirine eklemliyor. Ötekiyken de güçlü olunabilir mi? Peki bunun için muhakkak senin gibi olanlara mı ihtiyaç duyarsın?
Janika kendisi gibi olanları, hatta ailenin normal çocuğu olan abisi gibi "geçici anormalleri" bir araya getirdiğinde, aslında tükenmekte olan gücünün bayrağını inşa ettigi kulenin tepesine dikmiş oldu.
Ve o bayrak el birliğiyle o tepede tutuldu.
Farklı olanların biraradalığı ile kurulan her tür irili ufaklı topluluğun fertlerine kazandırdığı özgüvenle neredeyse bir mücevher gibi parlıyor çocuklar hikayede.
Yargılanmadıkları, aşağılanmadıkları, sadece zayıf değil güçlü yönleriyle dikkat çektikleri bir toplulukta olmakla sıkıştıkları çemberin dışına çıkıyorlar.
Çemberin içindeki sistem, zayıf yönlerini yüzlerine vuran karnelerle dolu. Okulda ellerine tutuşturulan karneler ve insan iliskilerinde havaya asılı skor tabloları ve etiketlerle dolu karneler içinde Ö.T.E.K.İ tam da sistemin tekerine çomak sokuyor.
Matematik'ten anlamıyorsam ne olmuş yani?
Neden resme olan yeteneğimi geliştirmek icin harcayacağım zamanı ve enerjiyi matematikte iyi olma iddiasına heba edeyim ki?
Ya da tersine?
Bir anda küçük bir trafik kazasıyla, bir kariyer kazasıyla, iflasla, ya da genetik aktarım sürpriziyle çizginin diğer tarafına geçebiliriz. Bir anda "öteki"olabiliriz. Ve yine bir anda işler yeniden tersine dönebilir diyebilirsek "öteki" hakkında tekrar konuşabiliriz.
Akran zorbalığı denilen şey yetişkin akranların dünyasına da yabancı olmasa gerek.
Madridli yazar Pedro Mañas'ın sürükleyici, mizahi dili ve okurun düş gücüne yer açan yalın resimlemesiyle sadece çocuk okurun değil, yetiskin okurun da özdeşim kurmakta zorlanmayacağı Ö.T.E.K.İ'yi çok sevdik.
9 yaş üstü icin değerlendirildiğinde o yaş çocuklarının gündelik yaşamında fazlasıyla var olan argo konuşmaları ve aşk temalı satır arası hikayeler içeriyor olmasını ise sakıncalı bulmadım.
Ancak hassas filtreler için not düşmüş olayım.
Ö.T.E.K.İ (Gizli Topluluk)
Yazan, Pedro Manas
Resimleyen, Javier Masquez
Çeviren, Saliha Nilüfer
Özgün Adı, Los O.T.R.O.S
104 sh.
İletişim Yayınları
9+ ve büyümeye dirençlilere
Bunun Adı Findel
Düşmanın bir dil bilgisi öğretmeniyse ve en güçlü silahı, sözcüklerinin saklı olduğu sözlüğüyse onunla savaşını kazanabilmenin tek yolu düşmanının silahına sahip olmandır.
Düşman demem sizi yanıltmasın. Aslında "Bunun Adı Findel"in cin fikirli Nicholas"ı ile öğretmeni bayan Granger'ın işbirliğiyle örülen bu müthiş eğlenceli hikaye bir savaştan çok öte.
İyi bir hikayenin çatışmaya ihtiyacı olduğunu bilirsiniz. Şayet henüz duymadıysanız, söylüyorum işte. Bayan Granger da biliyordu bunu ve on yıl sonra Nick tarafından açılacak o mektuba hikayenin nasıl sonlanacağına dair muhteşem öngörüsünü yazabilmesini sağlayan şey de tam olarak buydu. Bayan Granger hikayenin kötü karakteri olmayı bile isteye tercih etmişti. Onun güçlü bir hikaye olabilmesi ve kendi macerasını doğurabilmesi için kötü ve kışkırtıcı olmalıydı.
Ve öfkeli bakışlarının altında ışıldayan gözlerinde, kalem yerine findel demeyi yasaklayan o "kötü" kadının zekice kotarılmış planının hazzı vardı.
Asla amacı yeni ve saçmasapan, tamamiyle köksüz bir sözcük üretilmesine karşı çıkmak değildi belli ki.
Bunun tam aksine, yeni fikirler, sorgulanabilir görüşler ve dilin kökenine dair maceraperest bir hevesin kıvılcımını çakmaktı.
Böyle yaparak Nick'in parlak zekasını ve Nick gibi nicelerinin yenilikçi ve sorgulayıcı zekalarını destekledi. Tıpkı mükemmel bir öğretmenin yapacağı gibi.
Sözcüklerin kökenine dair yepyeni bir macera yaşadılarsa beraber... Tüm kasabaya, ülkeye ve dahi okura yaşattılarsa, bunun arkasında uzun yılların sabırlı ve olağanüstü tecrübesi vardı.
Bir sözcüğün reklam literatüründe "viral"olarak niteledigimiz biçimde nasıl dilden dile yayılıp ardından ticari bir nesneye dönüşerek tüm dünyayı dolaştığını okurken değisim için tek, cesur ve kararlı bir adımın önemine dair cesaret ve tutku ile doluyoruz.
Ama hepsinden de öte pek sevgili Andrew Clements'in kaleminin raksında, mizah ve ince zeka ürünü bir atmosferle sarılıyoruz.
Bunun Adı Findel'in hemen her karakteri gerçek...
Soluk alıyor ve yanı başımızda yaşıyor
Öyle ki; bir mizahi gösteriye yüksek sesle , böylesi güldüğümü bilmiyorum Findel'den başka.
Bu sözcüklerin gücüne güzellemeyi yine sözcüklerin gücüyle yapan Clements'in ustalığının eseri değil de ne?
Amerikan özgür medyası güzellemesi, yılbaşı teması ve fonda hemen her şeyi hızla alınabilir-satılabilir nesnelere dönüştürüp dolaşıma sokan kültürün varlığıyla beraber 9 yaş ve üstü her okurun büyük lezzet alarak okuyacağını düşünüyorum.
Bunun Adı Findel
Yazan, Andrew Clements
Resimleyen, Brian Selznick
Çeviren, Mine Kazmaoğlu
Özgün Adı, Frindle
112 sh.
Günışığı Kitaplığı
9+ ve büyümeye dirençlilere
Gecen Gündüzüm Olsa
"Hasret, dediler, kalbimizde yaşar... Hiçbir kalpte bunca hasrete yetecek kadar yer olamazdı..."
Max huzurevindeki, unutma hastalığından muzdarip büyükbabasına duyduğu hasrete dayanamaz hale geliyor. Çünkü başkalarının aksine Max, bahar kokusunda onunla tatlı elmalar toplayıp kucağında huzurla dinlenmenin güzelliğini iyi biliyor.
Sonra, kafasının üstünde hafifçe dolaşan ağır ve müşfik ellerinin eşlik ettiği derin bir mırıltı şeklindeki o şarkıyı da hatırlıyor.
Hayır, Max dışında kimse dede ve torunu arasındaki sevginin onarıcı gücünden haberdar değil.
Beklenmedik bir anda, her şeyi unutup sil baştan yapmaya meyilli yaşlı adamın biricik ilacı ise, torununun üç-dört dakikalık sessiz ve sevgi dolu sarılışı.
Kâinatın en güzel armağanı sevgi...
Dört bir tarafından kuşatıyor dede ve torununu. Aralarındaki sevginin gücüyle her defasında yeniden ve yeniden hayata döndürüyor.
Max'in bunu başarabilmesi için dedesiyle baş başa bir güne ve o gün için de maceralı ve son derece çılgın bir huzurevi kaçış planına ihtiyacı var. Sadece bu...bu kadarcık.
Tatlı anıları canlandırıp, bir parça sevgi almaya doğru bir yolculuk. Bütün ihtiyaçları olan bu.
Max, huzurevinin içeriden kilitlenen kapısının şifresini öğrenip planını uygulamaya geçirdiğinde, her zaman her şeyi en doğru şekilde yapmak üzere programlanmış yetişkinlerin onu anlamayacağını biliyor olmalıydı.
Duvarları yıkmaya, cesur alternatifler aramaya ve biraz nefes almak için azıcık duralamaya cesareti olmayan yetişkinlerin kuralları Max'e göre değil...
Yetişkinlerin hayatı biraz yavaşlayıp kulak vermeye, birkaç dakika sessizce ve sevgiyle sarılmaya uygun değil... Çogunlukla...
Kiralık Canavar, Farklı, Rico ve Oskr serisi kitapların yazarı Alman Andreas Steinhöfel'in "Gecen Gündüzüm Olsa" adıyla dilimize kazandırılan son kitabı bilhassa konusu itibariyle çok ilgimi çekti.
Dilin tasvirle bezeli yapısına rağmen bir solukta okunuveren kitaba Nele Palmtag'ın sıcacık ve cömert resimlemesi eşlik ediyor.
Hassas filtreler için iç sayfa fotoğraflarını gözden geçirmenizi öneririm.
Gecen Gündüzüm Olsa
Yazan, Andreas Steinhöfel
Resimleyen, Nele Palmtag
Çeviren, Olcay Mağden Ünal
72 sh.
8+ ve büyümeye direnclilere!
