ayrılık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ayrılık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
ayrılık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ayrılık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Mutluluk Bir Tilkidir
"Mutluluk salıncakta sallanan bir tilki ve büyük turuncu bir portakaldır."
...
"Mutluluk Bir Tilkidir" önce ismiyle girdi gönlüme. Sonra çok sevdiğim turuncuyla ve tilkiyle.
Sonra ayrılık, değişim, hayatın sonu ve başlangıcı, dostluk, aile ile...
Zackarina'nin kumların arasından kafasını uzatan altın renkli dostu gibi; Povilas'ın tilki dostu da pek bilge.
"Cömertlik okyanusta bir damla gibidir.
Sen de okyanusta bir damla olmak istemez misin?" derken tilki, sadece bilge değil, aç bir bilge muhakkak.
Ama öyle de böyle de, bilge işte.
"...Yukarıdan veya aşağıdan, soldan veya sağdan baktığında gözüne farklı görünür. Yani bir dahaki sefere bana akıl danışmadan önce sorunu lütfen bütün yönleriyle ele al"
derken de gözünü budaktan, sözünü dudaktan esirgemeyen biri.
"Mutluluk annemin çanak çömleği,
Babamın helikopteri!
Mutluluk turuncu bir basketbol topu, Margarita'nın sarman kedisi!
Ama Mutluluk en çok da bir tilki!"
diyor Povilas.
Mutluluk yanı başındayken değişim çok korkutucu. Yeni bir ev, yeni bir mahalle, yeni alışkanlıklar...
Daima orada olamayacak belki de tilki. Kaybedecek bir an icin mutluluğu Povilas.
Belki uzun bir an...
Eğer başka bir yerde olması gerekirse, hiç durmayacak ve olmasi gerektigi yere doğru yoluna devam edecek.
Povilas'ın mutluluk tanımının yegane temsilcisi ve sembolü turuncu, tilki dostuyla beraber veda edecek ona.
Ama değişim korkutucu olsa da; mutluluk bir gün turuncu bir tilki suretinde geri dönecek.
Yeni bir ev, yeni bir turuncu helikopter, havuçlu kek, kayısı reçeli, japon balığı, büyük turuncu bir portakal... Küçük mutluluklar büyüyüp kocaman bir tilki olacak ve bulacak onu.
Çünkü mutluluk bazen kremaya ulaşmak için birkaç kez daha ısırdığın lezzetli bir pasta gibi.
Sizce mutluluk ne renk?
Sizin mutluluğunuz nerede?
Dönecek mi sahiden geriye?
Ümitvar olmak lazım. Ve pastayı biraz daha ısırmak.
Patika yollarda kaybolmak...
...
Resimlemesi ve grafik tasarımını biraz yorucu bulmakla beraber, çok da sevdim.
Küçüklere ve büyümeye dirençlilere sifa niyetine tavsiye ederim.
Mutluluk Bir Tilkidir
Yazan, Evelina Daciūtė
Resimleyen, Aušra Kiudulaitė
Çeviren, Lora Sarı
Editör, Ezgi Berk
Özgün adı, Laimė yra Lapė
Hippo Kitap
5+ ve büyümeye dirençlilere
Sonya'nın Tavukları
Bir canlıya göz kulak olma sorumluluğu büyük bir sorumluluk. Sonya'nın civcivlerinin onun itinalı ellerinde serpilip birer sağlıklı pilice dönüştüğü hikayede sorumluluk almak kadar, olumsuz sonuçlarla yüzleşmek de var.
.
.
Sonya, gözü gibi baktığı tavuklarını bir tilkiye kaptırmanının hüznüyle baş etmek zorunda.
Duygularının ve isyanının bastırılmasına değil, anlaşılmaya ve sıcak bir kucak ya da sağlam omuzların desteğine ihtiyacı var.
Belki de zamanla kabullenecek; tilkinin doyuracak yavruları olduğu gerçeğini ve besin piramidinin işleyişini.
Aile bağları, döngü, yaşamsal ihtiyaçlar, sevgi, hayat ve ölüm çemberindeki hikayesiyle Phoebe Wahl, tabiatın içinde, ona dokunan bir çocuğun tabiatla beraber olgunlaşması, kırılan yerlerinden güçlenip serpilmesini anlatıyor.
.
.
Sonya'nın annelik yaparak binbir emekle büyüttüğü civcivlerini kaybetmesinin üzerinden doğal bir yas süreci ve sessiz bir eşlik beklemiştim.
Ancak babasının hıçkırıklarla ağlayan Sonya'ya "sakinleştiginde" durumun başka olduğunu anlatmak için acele edişi, uzun uzun cümleler kuruşu ve Sonya'nın hızla sükunete kavuşup kabullenişini biraz fazla buldum doğrusu.
Aileyle paylaşılan yasın hızlı bir kabulleniştense isyan değil belki ama tabii bir sessizlik ve tefekküre ihtiyacı olduğunu düşündüm.
Sonya'nın civcivlerine çok iyi baktığı, böylece büyüyebildikleri vurgusu ise çocukluğuma götürdü.
.
.
Semt pazarlarındaki sarı ahşap kasalardan hemen her eve birer ikişer giren miniminmacık, sevimli mi sevimli civcivleri hatırlamışsınızdır siz de.
Özellikle semt pazarından alıp eve götürdüğü (muhtemeldir ki bahçeli evine değil) civcivleri ölen bir küçüğün, Sonya'nın daha iyi bir "anne"olduğu mesajını kabullenebileceğini sanmam. :)
Öte yandan Wahl'ın dilinden dökülüp yine onun fırçasıyla renklenen, çok sevdiğimiz "Sonya'nın Tavukları"nı okumanızı önermekten geri duracak değilim.
Hatta beraberinde çok iyi gidecek bir yetişkin kitabıyla, bir de aile boyu film önerisinde bulunacağım..
.
.
Eve Uçuş (Fly Away Home)
ve Küçük Ağacın Eğitimi (filmi de var)
.
.
Sonya'nın Tavukları
Yazan ve resimleyen, Phoebe Wahl
Özgün adı, Sonya's Chickens
Sinek Sekiz Yayınevi
4+ ve büyümeye dirençlilere!
L
Fati Teyze'nin Yıldızı
Fati teyze, gizemini asla kaybetmeyen naftalin kokulu sandığı, masalları, şakaları, türlü ceşit eğlence saklayan buruşuk ellerinin maharetiyle tavşan ailesinin hanesini hikayelerle dolduran bir tatlı nine.
Feridun Oral'ın usta nakışlarıyla bezeli "Fati Teyze'nin Yıldızı", Avusturyalı yazar Brigitte Weninger'in kaleminden çok ama çok sevdiğimiz bir hikaye.
Feridun Oral tasvirlerinin hayranı ve üstelik tavşan karakterlerin meraklısı iseniz siz de; sadece resimlemesiyle bile gönülçelen o.
Ölüm temalı üst metnine rağmen yaşamı ve ölümü meczedişindeki incelikle, sıcacık ediyor okurunun gönül sarayını. Bacasından kalpli dumanlar tüten sarayından yıldızlara doğru meçhul bir istikamete (?!) haber salıyor.
Yaşlıya hürmet, değişen roller ve gittikçe zayıflayarak bir bebeğe dönüşen Fati Teyze'nin hüzünlü olduğu kadar, bir son değil başlangıca işaret eden vedasını anlatıyor.
Ölümü karşısına alıyor okur, gözlerinin ta icine bakıyor ve onunla konuşuyor. Ağlamak serbest!
...
"Niye gitmek istiyorsun ki?" diye sordu Toti. "Artık bizimle kalmak istemiyor musun yoksa?"
"Olur mu hiç?" dedi Fati Teyze, "Ama hepimiz bir gün başka bir yere gideceğiz. Doğmadan önce oradaydık. Ölünce oraya geri döneceğiz"
...
İtikadi açıdan da ölümü kavrayışımıza pek yakın, "Fati Teyze'nin Yıldızı".
"Biz şüphesiz (her şeyimizle) Allah’a aidiz ve şüphesiz O’na döneceğiz” (Bakara, 156)
...
"Tabut toprakla örtüldükten sonra Nili annesine sordu: "Fati Teyze toprağın altında üşümeyecek mi? Karanlıkta korkmayacak mı?"
"Hayır, tatlım" diye teselli etti annesi onu. "Tabutta sadece onun yorgun ve yaşlı bedeni kaldı. Fati Teyze'nin bir işine yaramaz artık. O çoktan başka bir yere gitti."
...
Hikayenin finalinde, Fati Teyze'nin gökte pırıldayan yıldızların arasında bir yerlerde olduğu düşüncesine tutunan ve yıldızlara el sallayan tavşancıklar, metaforlarlar aracılığıyla gerçeğin güçlü düşsel yansımasıyla sezip kavrıyorlar öte alemi.
Bu kavrayışı itikadi açıdan eksik ya da yanlış bulabilirsiniz.
Ama tahmin ediyorum ki, küçük okurlara yapacağınız klavuzluk meseleyi çözecektir.
Fati Teyze'nin Yıldızı
Yazan, Brigitte Weninger
Resimleyen, Feridun Oral
Çeviren, Berrin Karabulut
Özgün Adı, Tante Fannys Stern
Yapı Kredi Yayınları
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi
Kimseyle paylaşmak zorunda olmadığım bir dostum olsa, kimseciklerin göremediği, dokunamadığı...Sadece bana ait olan bir dost.
Yalnızlık ve hüzünle baş etmekte mükemmel olacak bir dost.
Derdimi anlasa, göz yaşlarımdan tatsa, sevgisiyle yalnızlığımı yok ediverse bir çırpıda.
Rüzgar'ın tam da öyle bir dostu, bir köpeği var.
Ya da aslında yok...
Hayalinde yarattığı bir dost, istediği her şey olabilecek, istediği her şeyi yapabilecekken neden sahicisine ihtiyaç duysun ki?
Onun yerine iletişim kuracak, onun yerine arıza çıkaracak, "ben değil, o yaptı!" diyerek eylemlerinin yükünden bir çırpıda kurtuluvermesini sağlayacak bir dost.
Kendiyle kalmaya ihtiyaç duyduğunda sınırlarını kendisinin belirlediği ve tasarladığı hayali bir dost Rüzgar'a çok iyi geliyor.
Ama kutunun içinden çıkıp ona sahici fakat kusurlu bir dostluk sunan gerçek köpeğiyle tanışana kadar sürüyor hayali olanın varlığı.
İyileşmesine yardımcı olup, bir gün aniden yok oluveriyor...
Tuzlu gözyaşları ve çok uzaktaki babasıyla yaptığı hüzünlü telefon görüşmelerinden anlamıyor yeni köpeği.
Ama herkesin görebildiği bu yeni köpeğin bambaşka maceralarla dolu kendi yaşamı var ve şimdi eşlik etme sırası Rüzgar'da.
İstediği zaman yeni bir dost hayal edebilir.
Olmayan bir geyik, henüz onun olmayan bir zebra...ve başka köpekler.
Dramatik tonlardaki resimlemenin ifade gücü Rüzgar'ın hüznünü içine dolduruveriyor okurun.
Ama sanmayın ki salt hüzünle dolu bir hüzün bu.
İyileştirici bir yolculuğun, yaşanması gerekli olan hüznü...büyüten ve güçlendiren hüznü ile.
Küçük büyük tüm okuru kalbinden yakalayan "Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi" çok sayıda ödülün de sahibi.
Belli ki sadece bizim gönlümüz değil, yakaladığı...
Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi
Yazan, Edward Van De Vendel
Resimleyen, Anton Van Hertbruggen
Çeviren, Nurşen Kaya
Final Kültür Sanat Yayınları
40sh.
Bol resimli az metinli
5+ her yaşa ve büyümeye dirençlilere
Gülmek İçİMİzde
"Böyle şeyleri çocuklar asla görmemeli" diyor, bir adam.
"Böyle şeyleri çocuklar görmeli"yanıtını veriyor Bayan Hafelbein.
Hafelbein, anne ve babası bir kazada öldüğünden beri küçük Meret'e eşlik ediyor.
Ona bakıyor ya da onu büyütüyor demesi güç çünkü anlaşılan o ki bayan Hafelbein iyi bir ebeveynin çocuğunun yolculuğuna eşlik etmekten ileriye gitmemesi gerektiğini düşünüyor. Meret her şeyi tek başına halledebilir ve yardım istediğindeyse Hafelbein hep orada olacak.
Çiftliklerden, pembe panjurlu evlerden okullarını teşrif etmiş bunca çocuk içinde Meret'in arkadaş olabileceği "derinlikte" olanını bulması güç olacak. Ama bayan Hafelbein'in dünyadan göçüp gitmeden, Meret'in kendine bir dost bulduğunu bilmenin huzuruna ermesi gerek.
"Meret bir kız arkadaşı olsun istiyor. Geceleri çimenlerin üzerine uzanıp hayvanların horlamasını dinleyebileceği bir arkadaş. Kendi gibi dünya hakkında bilgisi olan biri"
Meret keder ve sevinci doya doya yaşarken büyüyen, dizleri yaralandıkça kapaklandığı zeminden her defasında daha çok güçlenerek doğrulan bir küçük kız.
Sarıp sarmalanmıyor, camdan saraylara hapsedilip "Prenses!"diye hitab edilmiyor ona. İnek sağabilir, ölü bir geyiğin suda sürüklenişini seyredebilir ya da anne ve babasının mezarı başında yine annesini kaybetmiş bir arkadaşının elini tutarak ağlayabilir Meret.
Çünkü Meret'e göre; gülmek de ağlamak da içimizde...gülmek de ağlamak da önemli.
Peki ya bizim için? Çocukları en yakınlarının ölümünden koruyabilir miyiz? Her akşam sofraya koyduğumuz yiyeceklerin öyküsünden koruyabilir miyiz? Tabiatı yokedişimizin gizli öyküsünden peki?...çocukları gerçeklerden koruyabilir miyiz?
Peki korumalı mıyız?
Doğrusu duygularını onları hissettiği anda doğal biçimde yaşayabilmeli bir çocuk. Gülebilmeli, ağlayabilmeli, kızabilmeli ve zamanı geldiğinde hepsini suya bırakabilmeli.
Ağladığında çaresiz yetişkinlerin kaygılı çığlıklarıyla susturulmamalı.
Çünkü ben de iyi biliyorum ki; gülmek de ağlamak da içimizde.
9 yaş ve üstü çocuklarla büyümeye dirençlilere harikulade bir okuma deneyimi sunacak kitap, oldukça yalın bir metin dili ve tatlı, yumuşacık resimleme diline sahip.
Hassas filtreli okurlar; Meret'in Niko'ya yaptığı jestin arkadaşları tarafından Niko'ya olan aşkı olarak yorumlandığında rahatsızlık duyabilirler. Ama bana soracak olursanız, gayet tabii olup 9 yaş ve üstü bir yana 4 yaşından beri oğlumun arkadaşlarının böyle yakıştırmalar yaptığını iyi biliyorum. Kendi çocukluklarımızı hatırlayalım..."Ali, Ayşe'yi seee-viii-yooor"ları...
Arkadaşlık, ölüm, ayrılık, ebeveynlik üzerine son derece organik bir kitap elimde tuttuğum.
O kadar çok sevdim ki...
Önermekten fazlasını yapıp herkese hediye edebilmeyi, bir zeplinle gökten neşeli kitap paketleri uçurabilmeyi hayal ettim.
Gülmek İçimizde
Yazan, Petra Fieztek
Resimleyen, Marine Ludin
Çeviren, Süheyla Kaya
Hep Kitap
64 sh.
Dedemin Adası
Bir şeyi apaçık söylemeden, ona isim vermeden, köşesinden bucağından çekiştirip tanımlamadan da onu harikulade biçimde anlatmak mümkün müdür?
Ya o şey ölümse? Ya onu bir çocuğa anlatacaksak? Ya o çocuk aynadaki aksimizde bize gülümseyense?
Anneannem, dedelerim, babaannem ben çok küçükken, henüz beş yaşımı doldurmamış afacan mı afacan bir kız çocuğuyken birer birer ayrılmış hayatımızdan.
Onlarla ilgili annemin hikayelerinden başkaca tek hatıram bir metruk cümlede saklı: "anneannem bu divanda yattı"
Nasıldı o divan bilmem. Yapayalnız kelimelerin etrafına motifler işler ellerim.
Divanın altına saklanmış, büyüklerin küçüklerden saklı kocaman meselelerini gizli gizli dinlerken, aşağıya doğru uzanıp gözcü gözümü gölgeleyen, güllü dallı pazen fırfırları çekerim bir kenara küçük ellerimle.
Kimsecikler farketmez divanın altında soluk alış verişini kontrol ederek, heyecanla gizlenen o küçüğü.
Herkes bir başka odaya dağıldığında, üstüne çıkar, yaylarından yükselen "vıç vıç" çığlıkları anneminkilere karışana dek üzerinde tepinirim.
Trambolin sevdam çok eski. Kuşların uçmayı öğrendiği zamanlardan miras.
"Anneannem bu divanda yattı"... Hikayeler uydurur, yapayalnız bırakmam elbet o cümleyi. Hayalle gerçeğin karıştığı tatlı bir çocukluk anısına dönüşüverir her şey.
İşte benim " sihirli" vedam o divandadır.
Fotoğraflarına bakıp, hikayeler dinlediklerime dair...
Dedemin Adası ölüm demeden ölümü anlatırken, kalpleri pamuklar içinde arşa yükseltip, hafifleten muazzam bir çocuk edebiyatı eseri.
Öyle incelikli ve güzel ki; gözden gönüle köprülerle, ondan şifalanmayacak okur az bulunur.
Bol hünerli, bir o kadar ödüllü İngiliz yazar, çizer ve animasyon yapımcısı Benji Davies'in dedesine atfettiği eseri Dedemin Adası, tüm zor vedalar için terapötik bir köprü hüviyetinde.
Dedesiyle, onun evinde, evinin daha önce hiç keşfetmediği köşesi tavan arasında, gizemli bir kapıdan çıktıkları bir yolculukla vedalaşıyor kahramanımız Sid.
Yolculuklarının sonunda, gidenin bir daha dönmek istemeyeceği harikulade bir adada bırakıyor dedesini. Öyle ki, bir daha asla bastona ihtiyaç duymayağı bir yerde. Cennet gibi bir adada!
Onun orada mutlu olacağını, çok mutlu olacağını bilerek, hoşçakal demeyi başarıyor.
Bu hoşçakal bir lütuf oluyor.
Sonra bu hoşçakal Sid'i büyüten, bilgece bir hediye oluyor.
Sonra bu hoşçakal, küçük büyük tüm okur için kapılar ve köprüler açan, ilham verici, sihirli bir ana dönüşüyor.
Dedemin Adası
Yazan ve Resimleyen, Benji Davies
Çeviren, Oğuzhan Aydın
Özgün Adı, Grandad's Island
Redhouse Kidz
5+ ve büyümeye dirençlilere
Öteki Çocuklar
Birbirinden güçlü 14 öyküden oluşan çok değerli bir kitap tutuyorum elimde.
Binbir çeşit duygunun binbirini de, buruk bir gülümsemeyle karşılayıp, her sayfasında yutkunduğum, beklediğim... Güçlü bir hikayenin, güçlü de bir kalbe ihtiyacı olsa gerek.
"Öteki" çocuklar, hem "Öteki yapanlar" hem de "öteki olanlar", Wölfel'in kaleminde.
Okur iki mahalle arasında yer değiştirerek, yazarın anlamak üzerine devam ettiği ihtisasına katılıyor.
Öyle yüksek bir empati ve öyle duru bir sadelikte anlatıyor ki, anlamamak için dinlemiyor olmak gerek.
Yetişkinlerin siyah-beyaz, kavgacı ve muhteris dünyalarına toprağa daha yakın yerden, bir çocuğun gözünden bakıyor okur öykülerle.
Toprağa, tohuma, başlangıca ve sona en yakın yerden...küçük, bozulmamış insanlığımızdan.
Üzerinde uzun hasbihaller edilesi ondört öykünün ilkinde Durugöl Sokağı ve Rayaltı Sokağı'na konuk oluyoruz. Bambaşka sokakların, bambaşka (!) çocuklarının birbirleriyle atışarak alay ettiği, ardından kahkahalarla güldükleri satırları okurken mahalleme dönüp, kaldırımda oturan çocukların arasına katılıyorum.
Bir yetişkinin çok büyük çoğunlukla farkında bile olamayacağı, iki mahallenin çocukları arasındaki "öteki"yi hatırlıyorum. Kendisine lojman bahşedilmiş memur çocuklarıyla, bahşedilmemiş olanlarından ibaret bir ötekiliğin nasıl da çocukların tüm hikayelerinin zeminini oluşturduğunu.
"Lojmandaki ilkokula gidiyorum ben, oraya herkesi almıyorlar. "
Halbuki, orada okumuştum ben de. Alıyorlardı ya işte. Öyle, bir numarası falan da yoktu. Ama havalarından geçilmezdi lojman çocuklarının yine de. Tren raylarının etrafındaki kulübelerde yaşayan çocuklar ve zengin Durugöl Sokağı çocukları arasındaki ise biraz daha farklı.
Okuru büyük bir kedere ve gözyaşlarına boğmadan, acının pornografisini yapmadan, incelikle ve sadelikle anlatıyor Ursula Wölfel.
Zengin ve fakir çocuklar, eğitimli ve eğitimsiz çocuklar, ailesi olan ve olmayanlar, ailesiyle paylaşacak birazcık olsun vakte sahip olamayanlar, aynı ismi paylaşıp, bambaşka hayatlar yaşayan çocuklar, bir kardeşe sahip olmanın berbat olduğunu düşünerek aldananlar, görünmez çocuklar, unutulmuşlar, konuşamayan, anlatamayan, yaşıtları tarafından hırpalanan çocuklar, yapayalnız hayatlarının sıkıcılığında, başka hayatlara fazlaca merak duyanlar, düşünce suçlularının, mahkumların çocukları, siyah ve beyaz tenli çocuklar, alkolik ebeveynlerine bakmak zorunda olan çocuklar, babasız çocuklar, apartman duvarları arasına hapsolmuş çocukların hikayeleri.
Doğan her çocuk kısa süre içinde öldüğü için adı, "Kaç gün görnüşüm? " anlamındaki Sintaju konulmuş Afrikalı çocuklar.
Yeryüzünün çocukları...
Tüm gerçekliğine ve ince elemine rağmen Ursula Wölfel, yine umut ve neşe dolduruyor satırların arasına. Bu dolgu malzemesi olmaktan çok öte, siyahla beraber var olan beyaza dair olmalı.
Eleştirel okuma becerisini geliştirici faaliyetlerde, okuma grupları ve derslerde ve hatta duvarlı ya da duvarsız her yerde, derin ve anlama dair öğretilerde faydalanılmak üzere muhakkak okunmasını öneririm.
Ursula Wölfel'in Öteki Çocuklar'ı kadar çok sevdiğimiz "Ateşten Ayakkabı, Rüzgardan Sandalet"ini daha evvel bir blog yazısında incelemiştim.
Alman Çocuk Edebiyatı'nın en güçlü ve öyle görünüyor ki duyarlı kalemlerinden Wölfel'in, tüm kitaplarının Türkçe'ye kazandırılmasını dört gözle bekliyorum.
Öteki Çocuklar
Yazan, Ursula Wölfel
Resimleyen, Bettina Wölfel
Çeviren, Murat Aksoy
Özgün Adı: Die Grauen und Die Grünen Felder
Çizmeli Kedi Kitaplığı
117 sh.
10+ ve büyümeye dirençlilere!
