8 yaş ve üzeri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
8 yaş ve üzeri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
8 yaş ve üzeri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
8 yaş ve üzeri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Küçük Şeyler
Birken iki oluyor, ikiyken üç, üçken dört... Ne o kadar yalnız ne de bütünüyle benzersiz.
Herkes biraz eksik, biraz yamalı, bir parça kaygılı.
Herkes bir parça uzaylı.
Simon Bartram'ın Aydaki Adam'ı düşüyor birden aklıma.
Kitabın finaline doğru şehir silüetinde kalıyorum. Görüntüyü yakınlaştırıp tüm dikkatimi verdiğimde sıradan evlerin sıradan pencerelerinin ardındaki sıradışı kafaları, sivri kulakları, vantuzları hatırlıyorum.
Sahi, şu divane dünyanın yabancısı olmayan var mı?
Avustralyalı yazar, çizer ve karikatürist Mel Tregonning'in sırlı ellerinden etkileyici ve iyileştirici bir roman "Küçük Şeyler". Yazan ve resimleyen, Mel Tregonning
Yayına hazırlayan, Şirin Etik
Grafik, Nayime Serbest
Özgün adı, Small Things
Desen Yayınları
8+ ve büyümeye dirençlilere
Herkes biraz eksik, biraz yamalı, bir parça kaygılı.
Herkes bir parça uzaylı.
Simon Bartram'ın Aydaki Adam'ı düşüyor birden aklıma.
Kitabın finaline doğru şehir silüetinde kalıyorum. Görüntüyü yakınlaştırıp tüm dikkatimi verdiğimde sıradan evlerin sıradan pencerelerinin ardındaki sıradışı kafaları, sivri kulakları, vantuzları hatırlıyorum.
Sahi, şu divane dünyanın yabancısı olmayan var mı?
Avustralyalı yazar, çizer ve karikatürist Mel Tregonning'in sırlı ellerinden etkileyici ve iyileştirici bir roman "Küçük Şeyler". Yazan ve resimleyen, Mel Tregonning
Yayına hazırlayan, Şirin Etik
Grafik, Nayime Serbest
Özgün adı, Small Things
Desen Yayınları
8+ ve büyümeye dirençlilere
Lafcadio /Şehirdeki Aslan
Silverstein Lafcadio ile, çocukların yanında mevzilenip hibrit modern insana nanik yapıyor.
Mizahi, eleştirel ve felsefi derinlikteki alt metinle Şehirdeki Aslan öyle leziz bir okuma vaadediyor ki; Shelby amca kılığında karşıma dikilmiş olağanüstü güzel palavra sıkan Silverstein'ı bozasım gelmiyor.
Usulca çekiyorum bir sandalye ve topluyorum kahve ahalisini keyifle çevreme.
Nice hikmetler var şu palavra bildiklerinizde!
Beylik lafımı da edip namluyu soğumaya bıraktıktan sonra... Modern insanın özüne/ tabiata dönme çırpınışlarına ne güzel ayna Lafcadio.
Fabrika ayarlarıyla oynanıp insanlaştırılan vahşi bir aslanın akıl almaz hikayesini; falan filanlar, yazarın arada kaçırıverdiği muzip kahkahalar ve çizgi romancı inceliğindeki eciş bücüş ironik resimlemenin gücüyle okuyorum.
Yazarken ve çizerken eğlendiği belli... Okurken eğlendigimi gizlemem ahmaklık olurdu.
Elbette eğlenen sadece yetişkin okur da değil.
Ayran (!?) ve marshmallow müptelası, şehirli aslanın gülünç bohem hayatı küçük okura da pek manidar geliyor.
Nihayet "medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" pençeleri arasında koskoca aslanı yok etmek üzereyken... İnsan - aslan Lafcadio isyan bayrağını göndere çekiyor.
Sirk sahibi ise yeni yaşamından sıkılan aslana yenilik olarak tutup ormanda avlanmayı teklif ediyor.
Görülmüş duyulmuş şey mi bir aslanla aslan avına çıkmak?
Ama bizim insan-aslan artık ne insan ne de aslanken hikayenin sonu muğlak kalıyor.
Acaba sahiden muğlak mı?
İlk okumada da ikincisinde de bol bol Zarifoğlu'nun Katıraslan'ını hatırlayıp tebessüm ettiğimi not düşeyim.
Mukayeseli bir yorum pek güzel olurdu. Belki o da bir başka vesileyle.
Lafcadio
Şehirdeki Aslan
Yazan ve resimleyen, Shel Silverstein
Genel Yayın Yönetmeni ve Çeviren, Meltem Erkmen
Özgün adı, Lafcadio: The Lion Who Shot Back
Epsilon
8+ ve büyümeye dirençlilere *Hassas filtreler icin iç sayfa fotoğraflarını incelemenizde yarar var.
Mizahi, eleştirel ve felsefi derinlikteki alt metinle Şehirdeki Aslan öyle leziz bir okuma vaadediyor ki; Shelby amca kılığında karşıma dikilmiş olağanüstü güzel palavra sıkan Silverstein'ı bozasım gelmiyor.
Usulca çekiyorum bir sandalye ve topluyorum kahve ahalisini keyifle çevreme.
Nice hikmetler var şu palavra bildiklerinizde!
Beylik lafımı da edip namluyu soğumaya bıraktıktan sonra... Modern insanın özüne/ tabiata dönme çırpınışlarına ne güzel ayna Lafcadio.
Fabrika ayarlarıyla oynanıp insanlaştırılan vahşi bir aslanın akıl almaz hikayesini; falan filanlar, yazarın arada kaçırıverdiği muzip kahkahalar ve çizgi romancı inceliğindeki eciş bücüş ironik resimlemenin gücüyle okuyorum.
Yazarken ve çizerken eğlendiği belli... Okurken eğlendigimi gizlemem ahmaklık olurdu.
Elbette eğlenen sadece yetişkin okur da değil.
Ayran (!?) ve marshmallow müptelası, şehirli aslanın gülünç bohem hayatı küçük okura da pek manidar geliyor.
Nihayet "medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" pençeleri arasında koskoca aslanı yok etmek üzereyken... İnsan - aslan Lafcadio isyan bayrağını göndere çekiyor.
Sirk sahibi ise yeni yaşamından sıkılan aslana yenilik olarak tutup ormanda avlanmayı teklif ediyor.
Görülmüş duyulmuş şey mi bir aslanla aslan avına çıkmak?
Ama bizim insan-aslan artık ne insan ne de aslanken hikayenin sonu muğlak kalıyor.
Acaba sahiden muğlak mı?
İlk okumada da ikincisinde de bol bol Zarifoğlu'nun Katıraslan'ını hatırlayıp tebessüm ettiğimi not düşeyim.
Mukayeseli bir yorum pek güzel olurdu. Belki o da bir başka vesileyle.
Lafcadio
Şehirdeki Aslan
Yazan ve resimleyen, Shel Silverstein
Genel Yayın Yönetmeni ve Çeviren, Meltem Erkmen
Özgün adı, Lafcadio: The Lion Who Shot Back
Epsilon
8+ ve büyümeye dirençlilere *Hassas filtreler icin iç sayfa fotoğraflarını incelemenizde yarar var.
Kiraz Hanım'ın Mutfağı
Eskimeyen, sevgili dostum "Kiraz Hanım'ın Mutfağı" nicedir sabırla bahsini bekliyordu.
Avuçlarım gıdıklanıp bir kere daha elime aldıysam üç beş satır yazmak da boynumun borcu.
Sylvia Plath'in şiirsel diliyle üç öykülük tatlı mı tatlı esere David Roberts'ın fırçasından düşler eşlik ediyor.
Özgün dilinden okuyup mukayese etme imkanım olmadıysa da, eserin çevirisi de hazmı kolaylaştırıcı nitelikte.
Nazım - nesir bir arada, hayal - gerçek kol kola üç öykünün ilki "Yatak Kitabı".
Küçücükken izleyip düşlere daldığım bir animasyonda, üzerine oturduğu yatakla gökyüzünde ve suların altında seyahat eden çocuğu hatırlattı okurken. Ondan aldığım benzersiz lezzeti, çekip çıkardı derinlerden.
Denizaltı yataklar, atıştırmalık yataklar, jet motorlu bir yatak, sulayınca büyüyen cep boy yataklar...
İkinci öykü, "Hiç Önemi Yok" Elbisesi.
Boy boy yedi kardeş, yedisi de birbirinden ilginç.
Max, en küçükleri. Aslında ismi Maximillian ama sadece yedi yaşında biri için fazla uzun bir isim olduğundan ona kısaca Max diyorlar. :) Bizim kendi kısa, ismi kısa Max, bir elbisesi olsun istiyor. Ve bir gün esrarengiz bir paket geliyor evlerine. Boy sırasıyla her birinin denediği elbise, türlü bahanelerle istenmeyince annesinin maharetli ellerinde Max'in küçük bedenime göre biçilip dikiliyor.
"Hiç Önemi Yok" Elbisesi o, çünkü Max için yeni elbisesinin parlak düğmeleri, benzersiz rengi ve kumaşı onu giymeye engel değil.
Bir şey sahibini bulduysa, gerçekten ihtiyacı olanın elinde değerlidir vesselam.
Son öykü ise "Kiraz Hanım'ın Mutfağı".
Tuz ve karabiber gibi renkleri, iki yaramaz peri...
Ve bir mutfak dolusu afacan kücük ev aleti.
Her biri bir diğerinin vazifesini kıskanınca ortalık fena karışıyor.
Bulaşık makinesi kek yapmak ister, kahve makinesi buzdolabı kadar soğuk olmaya yeltenirse... Siz düşünün gerisini.
Küçük büyük her vazife kainatın dengesi için elzem vesselam.:)
*Hassasın hassası filtreler için belirtmeli ki; ufak tefek yabancı kültürel öğeler içeriyor.
İç sayfa fotoğraflarını gözden geçirebilirler.
Kiraz Hanım'ın Mutfağı
Çocuklara Öyküler
Yazan, Sylvia Plath
Resimleyen, David Roberts
Çeviren, İlknur Özdemir
Editör, Alkım Özalp
Kapak Uygulama ve Grafik, Yeşim Ercan Aydın
Özgün adı, Collected Children's Stories
84sh
Kırmızıkedi Çocuk
8+ ve büyümeye dirençlilere
Kipri
"Kipri" olmak bir çeşit cesaret ve kahramanlık madalyası Kirpi'nin göğsünde. Dilini, sözcüklerini tepetaklak eden trafik kazasıyla kazandığı nişanesi bütün bir kirpi nesline kalabalıklar içinde yol olup, ışık veriyor.
Aslında olup biten, mini minnacık, toparlak bir kirpinin trafikte karşıdan karşıya nasıl geçeceğini bulmasından ibaret zannedebilir okur. Ama yanıldıgında dahi Kipri'nin kahramanlığına kayıtsız kalması güç.
Öncü olmak, çözümler bulmak, nesillerden nesillere aktarılacak bir kahramanlık hikayesi sahibi olmak... Sadaka-i cariye kabilinden hani :)
Bütün bunların yolu bir parça cefadan geçiyor.
Dick King- Smith müstearlı İngiliz yazarın kaleminden sevimli mi sevimli bir hikaye Kipri.
Kipri'nin kaza sonucu karışıp tersyüz olan dili küçük okuru çok eğlendirdi.
Cesareti, azmi ve bununla beraber başına gelenlerden öğrenip donanarak yeniden ve yeniden çabalaması ise ilham verici.
Kamyon şoförünün ustaca manevralarla hem kazayı önleyip hem de Kipri'yi kurtardığı kısımsa küçük kalpleri sıcacık yaparken büyük kalplere ilham oluyor.
Tüm boyutlarıyla öğretici ve besleyici metnin Ann Kronheimer'ın samimi eşliği, Gökçe Ateş Aytuğ'un çevirisi ve Şiirsel Taş'ın editörlüğünde bütünüyle tabiileşerek lezzetine lezzet kattığını teslim etmeli.
*Kirpilerin hikayenin finalindeki geçit töreni görmeye değer, söyleyeyim.
Kipri
"Adını tarihe altın harflerle yazdırdı!"
Yazan, Dick King- Smith
Resimleyen, Ann Kronheimer
Çeviren, Gökçe Ateş Aytuğ
Özgün Adı, The Hodgeheg
86 sh.
Hayykitap
8+ ve büyümeye dirençlilere
Sessiz Luise
Sesiniz bir türlü çıkmıyor, kalabalığın gürültüsünde çığlıklarınız fısıltıya dönüşüyor ve kimseciklerin sizi duymaması yetmiyormuş gibi henüz çok küçüksünüz diye dikkate de alınmıyorsunuz.
Sesinizi duyurmak için kendi yöntemleriniz var mı?
Öksürmek, daha dik durmak, dikkat çekici bir giriş yapmak, yüksek sesle ve kararlı konuşmak, belki konuşacağınız şeyi planlayarak dinleyicilerin ilgisini garantiye almak gibi şeyler...
Hayır, domates fırlatmak iyi bir fikir olmayabilir. Siz Luise'e bakmayın. Hem, sonuçları onun için de pek güzel olmuyor.
Luise kadar küçükken sizi kimsenin, hatta siz kadar küçüklerin dahi duymaması bir ölçüde anlaşılabilir.
Ama yetişkin bir insanın kalabalıklar içinde sesi içe kaçar halde meram anlatma hali yok mu!? Haniyse vazgeçer olduğu, daha da sessizleştiği ve insanların birbiriyle yarıştırdıkları yüksek sesleri ve fikirlerinin çarpışmasından kaçınarak kabuğuna cekildiği haller.
Beş kardeşli bir ailenin, silsileyi geriden yakalayan kazan dibi ikisinin, sondan ikincisi olarak pek güzel tecrübe etmiştim henüz küçük bir kızken.
Her bir ferdinin konuşmayı çok sevdiği, her daim cümbüş içinde hikayelerin, anıların anlatıldığı, fikri mütalaaların olduğu ailemde sesimi o cümbüşte kaybetmem işten bile değildi.
Yine de vazgeçmem, mütemadiyen etek cekiştirip sorular sorar, fikrimi söylemek ya da eleştirmek için ortaya atılıp sesimi yükseltirdim. Eleştirmek, bilhassa kızdırılması eğlenceli abileri olunca tatlı mı tatlı olurdu. İyi idare ederlerdi ama bazen de ipin ucu fena kaçar, ipi takip ederek ben de kaçardım.
Luise, çocuk ben kadar çılgın ve kararlı. Ve Luise'in kesinlikle kendine özgü yöntemleri var.
Üstelik sessizliğinden vazgeçmediği, kendi frekansına davet edip, sessizlik içinden diyarlar keşfetmeye çağıran ikna edici yöntemler onlar.
"Luise biraz sessiz konuşuyor: O nedenle ona herkes Sessiz Luise diyor. Luise sessiz konuşmasının neden her zaman problem olduğunu soruyor kendi kendine.
Bak! Örneğin rüzgâr açık pencereden içeriye estiğinde perde de son derece sessiz hışırdıyor ama kimse rüzgârın büyük ve güçlü olduğundan kuşku duymuyor."
Sessizliğin içinde başka sesler olduğu muhakkak. Kimisi Kandinsky'nin sesleri gibi rengarenk, onun "Gürültülü Boya Kutusu" gibi bambaşka şarkılar söylüyor.
Kimisi bir başka enstrümanın telleriyle konuşuyor.
Kimisi yazıyor...kimisi ise küçük ve değerli şeyler kaşifi bir filozof.
"Sessiz Luise" sayfa sayısının çokluğu, belki biraz doz aşımı olan sessizlik vurgulu tekrarları, şimdiki zaman kipiyle hakim bakış açılı anlatıcı dilinin birleştiği üslubu, rengarenk resimlemesi, iri puntolu yazıları ve yalınlığıyla dikkat çekici bir manzaraya sahip.
Hele sayfalar arasında Luise'i bir minarenin tepesinde görmek pek tatlı bir sürpriz. Nedenini tahmin edersiniz.
Öte yandan yalınlığı, daha küçük yaşta okurlarla büyükleri sayfalarında buluşturmaya elverişli. Bilhassa kocaman bir kitap okumanın zaferini tatmak isteyen erken okur yazar küçükler için.
Kendi sesinin gücünü arayan tüm çocuklara ve büyümeye dirençlilere!
*Hassas filtreler için iç sayfa fotoğraflarına göz atmayı ihmal etmeyin lütfen. Bilhassa bir resim rahatsızlık verebilir.
Sessiz Luise
Yazan, Renus Berbig
Resimleyen, Anke Kuhl* (çizeri bir yerlerden hatırlayan?)
Çeviren, Süheyla Kaya
Özgün Adı, Die Leise Luise
154 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere!
