çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kayıp Kapının Anahtarı
Yapışık ayak parmakları, kırmızı saçları, çilli suratıyla Arven bambaşka. Kepçe kulaklarıyla Zela da öyle...
Başlarının üzerinde kendi güneşlerini taşıyan envai çeşit yaratığın yaşadığı fantastik gezegen Gaia'da, dünyadayken bambaşkalıkları dışlanma ve zorbalık sebebi olan canlılar için bir yuva olabilir mi?
Gaia evrenin son kalesi. Adeta kurtarılmış bölge denebilir ama bir ütopya beklemiyor orada okurunu.
Sokaklarında çocuk sesinden eser olmayan Neverul köyü askeri bir kamp gibi adeta.
Gaia gezegeninin kalbi Tuhaflıklar Kapısı. O kalp attıkça evren için hala umut var.
Ne var ki, son arının son kanat sesi bir felaket habercisi gibi aralıklarla uğulduyor okurun kulaklarında.
"Ve kahraman evden uzaklaşır"
Kahramanımızın Annes-i, bayan Habis-ta'nın kayıp haberi ve zorbalığın bahanesi olamayacak lakırdısıyla alt üst oluyor.
Tuhaflıklar Kapısı'nda derman arayan Arven, Arven'de derman arayan Gaialılar.
"Seçilmiş kişi" sembolizmi ile yüce bir amaç için meşakkatli bir yolculuk halindeyken Sürke'nin efsunlu çekiciliğine aldanıp dünya zevkleriyle kandırılıyor. (yazar, anne ve öğretmen isimleri gibi Sürke'yi de rastgele seçmemiş olsa gerek. "Sirk"kelimesine benzerliği boşuna değil) *Bkz. Sakallı kadın. Bkz. Sergilenen tuhaf canlılar. Bu seyirliğe itirazı olmayan şuursuz kalabalıklar...
Başlangıçta ait hissedeceği yeri ve kendini arayan Arven, daha yüce bir amac edindiğinde, yol uzayıp yolculuk bilgelikle kuşanıyor.
Biricikliğine olan güveni ve sevgisi büyüyor.
Sevilerek ve koşulsuz kabul edilerek güçleniyor.
Yolculuğu boyunca çok sayıda yoldaşla karşılaşan Arven, okurunu metinlerarası yolculuklara çıkarıyor. Habil- Kabil kardeşleri taşlaşmış kardeşler Yinsun ve Yensun'da buluyor.
Kıskançlık zehriyle Şefkat ağacını kesen "kötü"kardeş taşlaşarak cezalandırılırken, "iyi"kardeş elinden bırakmayarak kaderine ortak oluyor.
Maceranın; gezegenin kalbini attıran sevgi ve şefkate sallanan balta, onu derinden yaralayıp kanattığında başladığını böylece öğreniyoruz.
"İnsanlar, kötülükle karşılaştıklarında, "Senin kalbinin olduğu yerde taş var, kalp değil!" derler, duymuşsunuzdur. İşte bu söz, Şefkat Ağacı'nı kestiğim gün doğmuştur."
Tepegöz'ün:
"Bin sevgiyle açılsın kapı!" nidası ile açılan Tuhaflıklar Kapısı'nın ardında da bitmiyor hikaye. Dahası var. Dünyalılar için terk ettikleri vazifeleri birer birer hatırlama zamanı.
Arven'in Tuhaflıklar Kapısı'nın anahtarı olacağı tekâmül yolculuğu arı kolonisi ve Zela-Fafa ile sürpriz biçimde nihayete erdiğinde derin bir nefes alıyoruz beraberce.
Yolculuk boyunca Arven'in ölen babasına benzeyip onu hatırlattığı için annesini üzdüğünü işitiyoruz.
Yalnız, çaresiz ve kederli bir annenin "farklı" çocuğuna yönelttiği örtük öfkesine, büyüdükçe renkleri solan çocuğunun haline tanık olup yutkunuyoruz.
...
"Kayıp Kapının Anahtarı"nda dört başı mamur bir dünya tasviri yapan yazar, ayaklarımızın altına çiçekler döşüyor. Yıllar evvel Gaia'dan kovulan Dünyalılar'ın rövanşını alırcasına ayaklarımız yerden kesiliyor Saklı Orman'ın içinde.
Bir şansın daha var Dünyalı!
İhtiyacın olan ipuçları kitapta:)
Öte yandan "yarattığı" bu fantastik dünyanın büyü ve mistik inanç öğeleriyle örtülü yapısı kimi okuru tedirgin edebilir.
Tanrısal vasıflarla bezeli yaratıklar ve efsunlu bir gezegen.
Fantastik türde az sayıda yerli eser olmasından duyduğumuz teessür bir yana...fantastik yazının "tü-kaka"olmasına sebep olan reflekslerimiz olduğu vakıa.
Peki büyülü bir gezegen ve tanrısal varlıklar, apaçık kurgu olduğunu bilen çocuğun dünyasında, var olan ve inşa olmakta olan inanç dünyası için tehlikeli midir?
Yoksa meseleye şuradan mı bakmalı:
Masallar mucizelerin, mucizeler imanın imkanına dairdir.
*Hassas filtreler için ic sayfa fotoğraflarını da incelemekte yarar var.
Kayıp Kapının Anahtarı
Yazan, Güzin Öztürk
Resimleyen, Hazar Ata
Editör, Burhan Düzçay
Kapak Tasarımı, Selin Öztekin
Grafik Uygulama, Nayime Serbest
9+ ve büyümeye dirençlilere
Güney Çayırı
"Açlık günlerinde" "...Bataklık Köyü'ndeki günler ahırdaki fareler kadar gri..."diyor Mattias. Bunu çok sık söylüyor. Birbiri ardına açılan iki sırlı kapıdan geçiriyor Lindgren okurunu.
Biri kitap kapısı, diğeri kitabın içinden rengarenk ve sıcacık bir dünyaya açılan düş kapısı.
Kitap kapısı sahici de, düş kapısı öyle mi bilemiyoruz.
Kapandığında yeniden açılması mümkün olmayan kapı, öte tarafa dönüşü imkansız kılarak bir seçime zorlasa da...bir daha oyun oynayamamaktan, asla tekrar çocuk olamamaktan korkan iki çocuk kapıyı sonsuza dek kapatmakta tereddüt etmiyor.
Bu dünyada kimsecikleri kalmamış küçükler Mattias ve Anna, bir çiftçinin yanında yaşamaya başlamışlardı. Ancak çiftçinin sadece fazladan biraz iş gücüne ihtiyacı vardı, oyun çocuklarına değil. İki küçük çocuk süt sağma zamanında evde olmazlarsa Tanrı yarattı demeyip kim bilir neler yapacağı işçileriydi çiftçinin.
Her defasında geri dönmek zorunda olsalar da, okul başlangıçta harikulade bir kaçış oluyordu öksüzlere.
"Çocuk ellerini ağaçtan kabuğundan kayıklar, ağaç dallarından düdükler ve tepelerin eteklerine oyuncak kulübeler yapmaktan alıkoyarsanız eğer, çok iyi çalışırdı. Bu eller yanına sığındıkları çiftçinin ineklerini sağabilir, öküz ahırlarını temizleyebilirdi. Eğer bu elleri ağaç kabuğundan yapılma kayıklardan, oyuncak kulübelerden ve çocukların yapmaya can attıkları diğer şeylerden uzak tutarsanız, her işi yapabilirlerdi."
Gri karlarla kaplı renksiz ve soğuk orman yolunda kırmızı, kıpkırmızı bir kuşun ardına takılıp kendilerini adeta boyutlar arası bir duvarın önünde buluyor çocuklar hikayede.
Duvarın bu tarafı kış, beri tarafı yaz.
Çocuk cıvıltıları, anne şevkati ve sıcak yemek olan duvarın beri tarafındaki düşten ayrılmak istemiyorlar.
Ve kapıyı usulca kapatıp sonsuza dek orada kalıyorlar. Kuş kırmızı rengiyle hayatı, damarda canı mı simgeliyor?
Ya da ölümü? Duvarın ardındaki cenneti?
Buzdan ormandan cennete mi yolcu oldu çocuklar, yoksa zorbalık karşısında cesaretle yaptıkları seçim, onları yeni ve daha iyi bir hayata...çocukluklarına mı kavuşturdu? Hayatın olmadığı soğuk ve renksiz bir iklimden hayat dolu olana doğru...
Çocuklarla hikaye tamamlama ve yorumlama yapmak üzere değerlendirildiğinde iyileştirici güçte olacağını tahmin ettiğimi türlü imgeyle dolu bu rüya Astrid Lidgren sever tüm okurlara iyi gelecek.
Marit Törnqvist'in düşsel resimlemesinin eşliğinde; empati, yaraları sarmak, arkadaşlık, aile, cesaret ve umut üzerine bir eski zaman masalı Güney Çayırı.
Bakmayın masalın sözcüklere hapsolduğuna...dilden dökülüverdiğinde kalpten kalbe kırmızı bir kuş kanatlanır.
Güney Çayırı
Yazan, Astrid Lindgren
Resimleyen, Marit Törnqvist
Pegasus Yayınları
Resimli ve bol metinli.
6+ ve büyümeye dirençlilere
Karton Kutu
"Öyle bir şey ki bu, solduruyor bizi bir bir.
'Savaş' diyor buna büyükler.
Savaş, kırıp döküyor.
Üstelik sadece kalbimizi değil."
Bir cenin gibi anne karnına çekiliyor sanki karton kutudan yaptığı evinin içine çekilen çocuk.
Annesi, babası ve tüm sevdiklerinden uzakta bir dünyaya uyanıveriyor bir gecede.
Sıcacık yuvasının yerine yiyeceklerin gerçek yiyecekler olmadığı, soğuk ve hüzünlü bir kalabalığın içinde...biricik ve tek dostu Pamukcan'la birlikte güvenli olup olmadığından emin olamadığı yabancı bir yerde.
Olağanüstü yabancı, baş döndüren bu kalabalığın içinde, bir başkasının rüyasına düşmediğini nasıl anlar çocuk? Nasıl kabul edebilir oraya ait olduğunu?
Karton kutusu ve biricik kedi dostu da olmasa, nasıl gerçeğe temas edebilir usu?
Ama uçuruveriyor şiddetli rüzgar kartondan evini, sınırdaki dikenli tellerin yamacına.
Ona ait tek şeyin, yuvasının peşinde yola düşüyor çocuk.
Duasında sevdiklerine kavuşmak varken, kartondan kutusundan kayığıyla açılıveriyor meçhul bir denizde yolculuğa.
Deniz kocaman, çocuk ise küçücük.
Deniz kocaman, çok kocaman...
Çocuk ise küçücük, minicik...Bu kocaman deniz... ıslatıp yutar mı acaba kartondan kayığıyla küçüğü?
Bir sabah sahilde uzanırken bulur mu onu gözü yaşlı birileri?
Yetişkin okur hüzünle kapatırken kitabın kapağını, küçük okur, gözleri nemli...
Umutla ışıyarak söyledi, "Muhteşem bir hikaye"diye.
Umutla, duayla, sevgiyle nihayete eriyordu hikaye. Çocuk o duayı ve o umudu sevdi, sarıldı.
"İnanıyorum devam edeceğiz hikayemize bu gökyüzünün altında. Yeni arkadaşlar eşlik edecek bize.
Sevgiyle...
Yardım edeceğiz, iyi geleceğiz birbirimize.
Merhametle..."
Bir Merve Çirişoğlu Çotur kısa animasyon filmi olan "The Box"dan uyarlanan "Karton Kutu" kitabı, Gökçen Yüksel Karaca'nın editörlüğünde Uçan At Yayınları tarafından yayınlandı.
Son derece yalın fakat derinlikli dili, resimleme dilinin oluşturduğu alt metinle birleşerek devleşiyor okurun gönlünde.
Kocaman bir denizin içindeki küçücük kayığın tasviri, camı kırılıp bir evin virane çatısı gibi çerçevesinden ayrılan aile fotoğrafı, manaya dair tefekkür için alan açıyor okuruna.
Çerceve birleşir, aile bir araya gelir mi?
Çatı onarılır, kağıttan gemi limana varır mı bilinmez.
Ama küçük okur da inanıyor çocuk gibi "yeni arkadaşlar eşlik edecek" aynı gökyüzünün altındaki hikayelerine.
Yardım edecek, yardım alacak, birbirine sevgi ve şevfatle sarılacaklar...
Başına hangi felaket gelirse gelsin, umut hep var olacak.
The Box animasyonunun, 240 uluslararası film festivalinin özel seçkisinde yer almaya hak kazandığı ve "Büyük Ödül", "En İyi Animasyon Ödülü", "Jüri Özel Ödülü" gibi 44 ödüle layık görüldüğü bilgisini de ödüle olmasa da esere hürmeten buraya ilave etmiş olalım.
Aynı zamanda İyilikhane Çocuk Derneği'nin başkanlığını yönetmekte olan yapımcı Merve Çirişoğlu Çotur'un biyografisine iç resimlerin arasında ulaşabilirsiniz.
Yine kitabın sonundaki qr kodu okuttuğunuzda animasyon bağlantısına ulaşmanız mümkün.
Karton Kutu
Grafik Uygulama, Merve Çirişoğlu Çotur- Yasemin Kula
Editör, Gökçen Yüksel Karaca
Az metinli, çok resimli
Uçan At Yayınları
39 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere!
Ben Bir Çocuğum ve Yapabilirim
Bir kitap tutuyordum elimde.
Elime yabancı geldi; ne gönlüme uydurabildim, ne de aklıma.
Çocukken biri bana ne yapmam gerektiğini söylediğinde bundan hoşlanmadığımı ve çoğunlukla da aksini yaptığımı hatırlıyorum.
Bana yapmamın söylendiği şeyi yapılırken görmüyorsam tepkim biraz daha fazla oluyordu. Üstelik bazı "doğru" şeyleri kendim kavrayabilecek, hür irademle ve aklımla yapabilecek, hiç olmadı deneyimleyerek doğrusuna ulaşabilecek kadar kendimdeyken, söylenmesi, dikte edilmesi huzursuz hissettiriyordu.
Buyurgan her cümle kanatlarımı kıran parçalayan, hiç olmadı uçmama kasteden silahlara dönüşüyor, içimdeki isyanı bastıramıyor, aldırmazlık yapamıyor bazen de öfkeyle patlıyordum.
Zaten yapacağım bazı iyi şeyleri gizli yapmaya, bazılarının ise aksini yapmaya çalışıyordum. "Kendi aklımı kullandım" mesajını vurgulamak, bağımsızlığımı ilan etmek için her yolu kullanıyordum.
Zor bir çocuktum, daha da zor bir ergendim.
Ne okumam gerektiğine ailem karar vermiyordu ve ne nasiptir ki okur yazar bir ailenin çocuğu olarak babamın ve ablamin kitaplarıyla okuma kültürünün tam kalbinde, kalbimde büyütüyordum okuma ve yazma aşkını. Yazma da, evet... İlkokulda ise öğretmenimin evinden benim için getirdiği yeni kitaplarla.
Okuduğum kitaplardan sevdiğim yerleri not alırken, o yıllarda tam da aynısını yapan ablamın harikulade el yazısını taklit etmeye çalışıyordum. Hat sanatına ilgi duyup, latin alfabesi harfleriyle kuralsız desenler karalamaya da o zamanlar başlamıştım.
Ardından Grafoloji ve Filoloji merakları, okumalar, başka başka alanlara ilgiler, araştırmalar, dersleri asarak gidilen seminerler, konferanslar, şiir akşamları, fotoğraf sergileri...
Şimdi büyüdüm, hatta kocadım bile. Ama büyümeye dirençli yanım, aklının hürriyetini savunmada da hala dirençli. Yeni kapıların öyle açıldığını tecrübe etti hem, nasıl vazgeçsin?
Elime aldığım o kitabı işte bu yüzden sevemedim. Çocukların geleceğimiz olduğunu söyleyen büyüklerin, büyük beklentilerini her satırına işlediği, öğüt ve "düzeltme" dolu bir kitap.
Düşüp kalkmana tahammülü olmayan, daha düşmeden seni sarmalayan, çevreni koltuk değnekleri ve güvenlik tedbirleriyle donatan, tüm geleceği sana ipotekleyen, büyük umutlarını sırtına bir çuval yük edip bağlayan bir kitap.
Çevreyi senin kurtarmanı, despotizmi senin bitirmeni, savaşlara son vermeni, dünya barışını sağlamanı, uzaya çıkmanı, yeni gezegen bulmanı, dini bütün, örnek bir müslüman olmanı ve tüm bunları yaparken "büyük adam olmanı"isteyen kitaplardan biri. Çok ama çok acelesi olan, endişeli ve buyurgan kitaplardan.
O kadar çok istiyor ki tüm bunları...
Kendi neslinin ve kendisinden öncekilerin yapamadığı ne varsa, her birini tekrar tekrar, iyice anlayacağından emin olacağı şekilde, aklını hiçe sayıp, bir aptala anlatır gibi çocuklar için yazdıgı hikayeye dahil ediyor.
O kadar çok tekrar ediyor ki hata lüksüm olmadığını ve ne kadar gergin bir hatta yürüdüğümü hissediyorum.
Tekrar 7 yaşlarındaki o çocuk oluyor, kitabı aldığım rafa bırakıyorum.
Keşke bilseler ki...
Benim için anlatılan tüm masallardan ve hikayelerden öğreniyorum.
Ama kolumu sıkıca tutup, kaşlarını çatarak anlattıklarını dinlemek istemiyorum.
Dünyanın kaderi benim ellerimde değil.
Ben sadece bir çocuğum ve oyun oynamak istiyorum.
Sonra...keşfetmek, öğrenmek.
Iyi ve erdemli yetişkinleri seyretmek, onların sükunet içinde anlattığı masalları dinlemek ve çocuklara...bana olan güvenlerini hissetmek istiyorum.
Ben çocuğum ve YAPABİLİRİM.
Beni sevin ve bana güvenin.
17. Nb Kütüphane Buluşması'nda
Küçük bir kızken, masal uydurmayı çok severdim. Ve onları dinleyen arkadaşlarım duyduklarına inanmaya o kadar hazırlardı ki belki de çok iyi olmam da gerekmemişti.
Çok basamaklı bir apartman girişine tünemiş dört kız çocuğu, her sabah birbirimize aslında hiç görmediğimiz rüyalarımızı anlatırdık.
"Bir varmıs bir yokmuş..." diye değil, "Dün gece rüyamda..."diye başlardı anlatmalar.
Bir gün anlattığımız tüm o şeylerin rüya olmadığını itiraf ettiğimizde büyü bozulmuş ve sıradışi bir hızla oracıkta büyüyüvermiştik.
Rüyaların tanıdığı saçmalama hürriyetini birbirimize çok görecek kadar büyümüstük.
...Seneler sonra, evlenip henüz çoluk çocuğa karışmadığım o günlerde bir mahalle ziyaretinde komsu teyzelerden biri çevirdi kolumdan: " Küçükken dağa taşa, kurda kuşa, ağaçtaki sincaba bakıp masallar anlatırdın. Anlatıyor musun yine?" diye sordu. Afalladım zira bir başka dünyada yaşarken o teyzenin varlığını hatırlamam çok güç ve sarsıcıydı. Tüm hatıralar bir film gibi geri sarmış ve her kareye bu al yanakli meraklı teyzenin kulak kabartmış neşeli halinden ilişmişti bir tane. Bugün 17. Kütüphane Buluşması'nın ardından fotoğraflara bakarken oradaki çocukların muazzam dünyalarına fotoğrafa ilismis o teyze gibi eklemlendiğimi hissettim. Onlarca masal, yazılırken kendi özgün seyrinde...bir "masalcı teyze" de onları izliyormuş meğer ♡♥♡♥♡♥♡♥
Çok basamaklı bir apartman girişine tünemiş dört kız çocuğu, her sabah birbirimize aslında hiç görmediğimiz rüyalarımızı anlatırdık.
"Bir varmıs bir yokmuş..." diye değil, "Dün gece rüyamda..."diye başlardı anlatmalar.
Bir gün anlattığımız tüm o şeylerin rüya olmadığını itiraf ettiğimizde büyü bozulmuş ve sıradışi bir hızla oracıkta büyüyüvermiştik.
Rüyaların tanıdığı saçmalama hürriyetini birbirimize çok görecek kadar büyümüstük.
...Seneler sonra, evlenip henüz çoluk çocuğa karışmadığım o günlerde bir mahalle ziyaretinde komsu teyzelerden biri çevirdi kolumdan: " Küçükken dağa taşa, kurda kuşa, ağaçtaki sincaba bakıp masallar anlatırdın. Anlatıyor musun yine?" diye sordu. Afalladım zira bir başka dünyada yaşarken o teyzenin varlığını hatırlamam çok güç ve sarsıcıydı. Tüm hatıralar bir film gibi geri sarmış ve her kareye bu al yanakli meraklı teyzenin kulak kabartmış neşeli halinden ilişmişti bir tane. Bugün 17. Kütüphane Buluşması'nın ardından fotoğraflara bakarken oradaki çocukların muazzam dünyalarına fotoğrafa ilismis o teyze gibi eklemlendiğimi hissettim. Onlarca masal, yazılırken kendi özgün seyrinde...bir "masalcı teyze" de onları izliyormuş meğer ♡♥♡♥♡♥♡♥
Sıradan Bir Okul Günü
Tam yirmibeş kere sıradan bir okul gününde, en az o kadar sıradan bir okul çocuğunun sıradışı hikayesi "Sıradan Okul Günü".
Yirmibeş ya! Sıradışı sözcüğünü okuyana dek tam tamına yirmibeş kere sıradan dedi okur, dudağını sarkıtıp oflayarak.
İngiliz çocuk kitapları yazarı, şair ve illüstratör Colin McNaughton'un yazdığı ve Satoshi Kitamuna'nın esprili bir incelikle resimlediği kitap, sadece bir kişinin, anlamaya ve değer vermeye hazır tek bir kişinin nasıl da fark yaratabileceğinin ve duvarları ortadan kaldırabileceğinin büyülü hikayesi.
Okulu bir hapishaneden farksız yapan duvarların onu çevreleyenler değil, zihnimizde ördüklerimiz olduğunu hatırlıyor ve derin bir ah bırakıyoruz dua olup uçan.
Özgür Bolat'ın Hürriyet'teki köşesinde sorduğu muazzam bir soru vardı.
"İnsanların dört duvar içinde tutulduğu,
belirli saatlerde avluya çıkma izni olan,
müdür tarafından yönetilen,
insanların belirli ölçütlere göre sınıflandırıldığı,
her gün yoklama yapılan,
koridorlarında yetkililerin nöbet tuttuğu,
ziyaretçilerin girişte imza attığı,
katı kuralları olan,
kural ihlallerinin disiplin suçu ile cezalandırıldığı,
müfettişler tarafında sıkı denetimlere tabi olan,
sorgulama hakkının kısıtlı olduğu,
çıkışta insanlarda sevinç duygusu uyandıran,
kurum hangisidir?
A) hapishane
B) okul"
Sizce en az yirmibeş kere sıradan bir okul gününü, hücredeki bir gün olmaktan kurtaracak o sıradışı an ne olabilir?
Daha fazla bekletmeye gönlüm razı değil.
Sıradışı Bay Ge ile tanışın. Sıradan çocukların (!?), sıradan okul gününde, sıradışı bir öğretmenle.
Duvarları yok eden, zihnin önündeki engelleri kaldıran, dikkat, şevkat ve saygıyla eğilip yeni dünyaları keşfederken, onların da kendi dünyalarını keşfetmelerine imkan tanıyan olağanüstü öğretmen Bay Ge ile.
Belki tüm bu söylediklerimi duysa kahramanımız Bay Ge, abarttığımı düşünürdü.
Ama bilmeli ki onun gibi destansı süper kahramanlara gerçek hayatta çok daha az rastlanıyor.
Bay Ge'nin kalemler ve kağıtlarla müziği buluşturduğu, duvarları yok edip gökyüzünü sayfalara buyur ettiği hikayesi bir miktar da "sessiz kitap" içeriyor.
Sıradışı Bay Ge'nin sınıfa adımını attığı ana kadar gri tonlarda bir resimlemeyle hikayeyi destekleyen çizer, Bay Ge ile beraber müzikle ve renkle buluşturuyor okuru.
Kafadan kontak Bay Ge'nin sıradışı rüyalar gören öğrencileri sıradan bir okul gününün nasıl bambaşka bir güne dönüşeceğini biliyor.
Ve aramızda dolaşıp süper kahraman pelerinlerini giysilerinin altına saklayan bazı öğretmenler de bir çocuğu tanımaya çalışmanın, bir gezegen keşfetmek demek olduğunu...
İyi ki varlar! <3
Sıradan Bir Okul Günü
Sıradan Bir Okul Günü
Yazan, Colin McNaughton
Resimleyen, Satoshi Kitamura
Nesin Yayınevi
Çocuk Cenneti Kitaplığı
6+ ve büyümeye dirençlilere!
Kızıl Ağaç
Kitaplar hakkında uzun uzun yazmayı seviyorum, onlar hakkında konuşmayı, başka dünyalardaki yansımalarını gözlemlemeyi ise daha çok seviyorum.
Ama bir süredir yoğun iş temposuna eklenen günlük sorumluluklar ve derslerin içinde öylesine ayrı kaldım ki o uzun değerlendirmeleri yaptığım blog yazılarından... Öylesine devasa bir "bekleyen kitaplar" yığını oluştu ki masanın üzerinde...
Bir daha düşünmek zorunda hissettim.
Ve tüm bunlar beni şu anda bulunduğum noktaya getirdi.
"Kısa değerlendirme yazıları" dönemini resmen açmış bulunmaktayım. Hayırlı, uğurlu olsun :)
Yazamamaktansa, kısa yazmak evladır. Öyle değil mi? En azından sözcükler yiten zamanla uzlayaşana kadar. ;)
Ve uzun bir girişten sonra, kısa değerlendirmelerin ilkini kısacık bahsetmekte zorlanacağım "Kızıl Ağaç" hakkında yazacağım.
Shaun Tan'ın Kızıl Ağac'ı olağanüstü resimlemesi, hüzünlü ve felsefi şiirsel metniyle her yaştan okur için eşi bulunmaz bir şaheser.
Kuru yaprakların sırtında dolaşan karanlık ve kasvet, dökülüp birikerek dolduruyor küçük kızın odasını. Gittikçe büyüyor ve şehrin sokaklarında hüzünlü dev bir balık gibi takip ediyor gölgesiyle onu.
Her şeyin anlamsızlaştığı, her an daha kötüye giden devasa bir makineye dönüşürken dünya; bir salyangozun sırtında zamana çentik atarak bekliyor kız.
Bekliyor, bekliyor ve bekliyor.
O beklerken tüm güzellikler geçip gidiyor yanıbaşından, biri bile uğrayıp selam vermeden.
Kimsin sen küçük kız, neredesin, ne yapıyorsun?
Küçük kızın karanlık çehresi birdenbire karşısına çıkan canlı ve parlak bir ağaçla aydınlanıveriyor. Kızıl ağacın sıcacık ışığıyla güzellikleri buyur ediyor dünyasına.
Aslında kuru yaprakların biriktiği o odada, sessizce onu beklemekteyken, küçücük bir fideyken fark ediyor nihayet onu küçük kız.
Aslında terk edilmediğini, umudun hep onunla olduğunu fark ediyor.
Büyütüyor onu, birlikte ışıyorlar.
...
Önceki yıl duygusal oğluma okumaktan çekindiğim Kızıl Ağac'ı bu yıl birlikte okuduk. Belki de endişemde haklıydım. Devasa bir hüznün belgesiyle yüzleşmesi için erken olurdu.
Belki de onun duygusal gücünü küçümsedim, kim bilir.
Ama şunu biliyorum ki siz okuyacaksanız, ona okuduğunuzda resimler de başka sözcükler sıkıştırarark hikayenin gövdesini destekleyecek, güçlendirecek.
En güzeli de metinle resimlemeyi nasıl birleştirdiğini, ona ne hissettirdiğini dinlemek olacak.
Kim bilir sizin küçüğün dünyası ne kadar büyük?
Küçükler, çok büyük! 💕
Kızıl Ağaç
Yazan ve Resimleyen, Shaun Tan
Çeviren, Seda Ersavcı
İthaki Yayınları
5+
14. Kütüphane Buluşması ve Dantelli Raflar
Çocukların kitaplara dokunmasının yasak olduğu bir kütüphane düşünebiliyor musunuz?
Çocuklar kütüphaneyle nasıl tanışır?
Ne zaman keser ilişiğini bütünüyle?
Fotokopisi alınacak ödev kalmadığında mı mesela?
Masal kahramanlarının tozlu sayfaların altında kalan cılız seslerini duymayı bıraktıklarında mı?
Bugün, Nöbetçi Blog olarak Eylül ikibinonbes yılından beri sürdürdüğümüz kütüphane buluşmalarının ondördüncüsünü gerçekleştirdik.
Sayı sizi yanıltmasın. Yazın çoğunlukla tabiata serdik masal battaniyemizi.
Arayı soğutmamak için kütüphane ziyaretlerini ise hiç bırakmadık.
Yaklaşık iki yıldır bilfiil gayretlerle kütüphanede masallar okuyor, anlatıyor ve canlandırıyorum çocuklar için.
Etkinliklere katılan çocuklar ve aileleriyle oluşan ülfet neticesinde ne zaman bir engelim olsa ya da ne zaman biraz kırgın olsam ve bu işi sürdüremeyeceğim desem, gözlerimin önüne onların neşeli ve iştiyaklı mini minnacık yüzleri geldi.
Onlar bize kolaylık olarak yeter. Bir gülücük, dünyaya bedel!
Lakin, bunca süreye rağmen hemen her etkinlikte fiziki ya da sözlü bir engel ve problemle boğuşmaktan dolayı üzüntülüyüm.
İdealist, sevecen, harika insanların varlığı ve desteğiyle güç alsak da birkaç görevlinin üslupsuzluğu ve zorlaştırıcı tavrı küçükleri ve annelerini üzmeye yetiyor.
Bugün önceden haberli ve izinli olmak üzere defalarca kitap okuduğumuz kütüphanede, tam da cadının düşen kurdelesini ararken bölündü etkinliğimiz.
Dışarıdan henüz yetişip sessizliğe şahit olan katılımcılarla beraber, görevlinin sert ikazı karşısında esef ve kederle kalakaldık.
Orada etkinlik yapmamızın uygunsuz olduğunu söyleyen görevlinin "Ama birbucuk yılı aşkındır hep buradayız, iznimiz var, haberiniz var. Nasıl yani?" diye cevapladığımızda
"Ben de on yıldır buradayım" karşılığını vererek anlaşılmadığımızı hissettirdiğinde konuyu hızla kapatıp etkinliği çocuk parkına taşımayı uygun buldum.
Zira çocukların hatıralarına bu münakaşa üslubunu layık gören görevlinin aksine kütüphanelerin bizim olduğunu biliyor ve çocukların hatıralarını kirletmeyi, bağı koparmayı reddediyorum.
Bunun için gereken mücadeleyi mümkün olan tüm yollarla sürdürmeye de kararlıyım.
Meselenin kütüphanenin yoğun saatlerinde yapılan okuma ya da masal etkinliğinin, "etüt merkezi"ndeki gençleri rahatsız etmesinden ibaret olmadığı bir vakıa.
Ahmet Süheyl Ünver özelinde mesele gürültü şikayetleri, sert uyarılar ve kütüphaneye giriş çıkışlardaki fiziki engellerin kaldırılamamasından ibaretken başka "çocuk kütüphaneleri"nde çocukların kitaplara dokunmasından rahatsız olan "ellemeyin, karıştırmayın, dokunmayın!" görevlileri de mevcut.
Çocukların kitaplara dokunmasının yasak olduğu, onlara ayrılan bölümde birbirlerine kitap okuyup dinleyemedikleri bir çocuk kütüphanesi düşünebiliyor musunuz?
Ne yazık ki artık düşünebiliyorum.
Kütüphanenin tüm raflarında kolalı danteller varken, elindeki cetveliyle düzeni sağlayan titiz bir kütüphaneci tasavvuru canlanıyor zihnimde ve hızla kovalıyorum.
Orada biraz daha kalırsa zihnimi ele geçirebilir ve bir gün tüm bunların normal olduğuna ikna olabilirim diye...
Siz de öyle yapın.
*Kütüphanecilik Haftası hepimize kutlu olsun. (Pek az kaldı, malum)
Not: Üslup problemi bir tarafa, eğer kütüphanenin genç nüfusunun miniklerin gürültüsünden bir rahatsızlığı söz konusuysa ses yalıtımlı yeni alanlara ihtiyaç var demektir. Sadece iki çocuğun heyecanla masala eşlik ettiği bir ortamda ortaya çıkan gürültü bireysel ziyaretçiler tarafından da oluşturulabilecekken çocukların çocuk kütüphanesinden, tabiri caizse "kovulmasının" hiçbir mantıklı izahı yoktur.
*Kütüphanecilik Haftası hepimize kutlu olsun. (Pek az kaldı, malum)
Not: Üslup problemi bir tarafa, eğer kütüphanenin genç nüfusunun miniklerin gürültüsünden bir rahatsızlığı söz konusuysa ses yalıtımlı yeni alanlara ihtiyaç var demektir. Sadece iki çocuğun heyecanla masala eşlik ettiği bir ortamda ortaya çıkan gürültü bireysel ziyaretçiler tarafından da oluşturulabilecekken çocukların çocuk kütüphanesinden, tabiri caizse "kovulmasının" hiçbir mantıklı izahı yoktur.
Yolculuk
Minik kitap kurtlarının yakından tanıdığı yazar Seza Kutlar Aksoy'un, usta çizer Serap Deliorman tarafından resimlenen ödüllü eseri "Yolculuk" geçtiğimiz haftaların kütüphane ganimetiydi.
Canı çok sıkılan küçük bir kızın, uzak gemi kaptanı babasını gökteki kuşa, köpeğe, kediye sual ettiği şiirsel bir yolculuk bu. Dokunaklı, bir parça hüzünlü ancak neşeli ve ümitvar.
Oğlumun ilk arkadaşlarından Defne'yi hatırlattı bize küçük kahraman. Sonra da yine bir kaptanın çocuğu olan yeni arkadaşlarını.
Bir gece ansızın gelip gül yanaklarına öpücükler konduran, küçük hediyelerle mutluluk bombaları bıraktıktan sonra sabah tekrar uzak denizlere açılan babaların çocuklarının hikayesi.
Mutlu ancak özlem dolu çocukların hikayesi..
Seza Kutlar Aksoy öylesine ustalıkla dokunuyor ki o küçük yüreklere, öyle ustalıklı sarıp sarmalıyor ki özlemle dolu yüreklerini..pek sevdik bu hikayenin doğduğu yeri.
Küçük kahramanın kalemi ve fırçasında, onunla birlikte uzak denizlere yelken açıyor okur. Babasıyla tanışıyor, deniz kokusu alıyor, ailenin mutlu yolculuğuna eşlik ederek mutluluğunu paylaşırken kağıda, kaleme ve boyaya sarılıyor.
Düşlerindeki denizlere açılsın diye çocuklar, resimler yapmaya çağırıyor ilham dolu bu yolculuk.
Yolculuk
Yazan, Seza Kutlar Aksoy
Resimleyen, Serap Deliorman
Tudem
Tudem
3+
Çoluk Çocuk, Aile Boyu Filmler Seçkisi
1.Zarafa: Afrika ve Fransa arasında on yaşındaki bir çocuk ve bir zürafanın yolculuğunu anlatan eğlenceli, duygusal ve bir miktar hüzünlü olağanüstü animasyon. İki farklı kültürün öğelerini barındıran, yer yer sadece çizgileriyle bile eleştirel olabilen yapım aile boyu keyifle tekrar ve tekrar izlenesi. Kölelik, modern değer yargıları gibi yetişkin dünyası meselelerinin hüznü 6 yaştan küçük bir çocuğa ağır gelebilir. Aile eşliğinde izlemeli. Filmde müslüman bir karakterin reenkarnasyon inancına işareten ölüm sonrası ve ahiret inancı konusunda soruları beraberinde getirebilecek filmi izlemeyi, konunun açılışını yaptıktan sonraya ertelemek isteyebilirsiniz ;)
2.Totoro: Komşum Totoro. Hemen hemen her yaş çocukla izlenebilecek harika bir masal :)
hemen hemen..çünkü cocuktan çocuga fark var. Annenin hastalığı,cocukların anneden uzak kalışları ardindan o harikulade uçan araçla yolculukları, bahçelerindeki çalılık tünelinden Totoro'ya giden yol..harikaydı. Ancak hastalık vs kısmını bilhassa belirtiyorum ki fazlaca hassas bir çocukla izlenecekse dikkate alınsın. 3+ yaşla.
3.Eve Uçuş: (Fly Away Home) Aile boyu izlenecek güzel bir film daha. Bir kaz sürüsüne klavuzluk eden küçük bir kız. Harikulade bir doğal yaşam şöleni. Miniminnacık kazların yumurtalarından çıkmaları ve uçup göcmelerine kadar tüm engellere rağmen, olağanüstü bir kararlılıkla mücadele eden bir minik kaz anne. Uçmakta mahir ve destekçi, ideal bir baba :) 4+ yaşla izlenebilir.
4.Spirit: Özgür ruhlu bir mustang. Kızılderililer gibi o da beyaz adamlar tarafından "ehlileştirilmek"isteniyor. Harikulade bir isyanın, asil bir vahşi atın özgürlük mücadelesinin heyececan dolu öyküsü. Her yaştan çocukla izlenebilir ancak fazla hassas ve duygusal miniklerin atlara uygulanan şiddeti, atların ölümlerini sindirmesi güç olacağından ebeveyn eşliği olmadan 7 yaş altı tarafından izlenmesi uygun olmayabilir.
5.Horton: Harikulade bir Dr.Seuss filmi. Horton yaşama saygılı, tüm algıları açık, sevgi dolu bir küçük çocuk gibi..masum, merhametli ve duyarlı..üstelik bir kahraman! O kadar iyi bir dinleyici ki evrenin en küçük kasabasında, bir toz zerreciğindeki yaşamı duyuyor. Yeişkinleri de çocukları da sevgiyle kucaklayıp sarsan, inanca, yaşama ve özdeğere dair bir animasyon. 3+ile izlenebilir.
6.Lorax: "İnsanlar plastik şişe içinde gördükleri her şeyi alırlar" diyor Dr. Seuss Lorax'la. Cevreci, sanayilesme karsiti, tabiat sevdalisi küçükler ve biz sanayinin gider borularina sıkışanlar için harikulade bir animasyon. 4+ yaşla izlenebilir
7.Kahraman Miçolar: 4+ yaşla, aile boyu. Nuhun Gemisi hikayesi zemininde, evrim teorisine ince göndermeleri de olan kaliteli bir animasyon. Hz. Nuh'un gemisi metaforunun ele alınışıyla beraber küçük kusurları olsa da çok lezzetli bir animasyon. Biriciklik, her yaradilmisin yaradilis hikmetine ve guzelligine dair mesajini cok sevdik.
8.İyi Bir Dinozor: Muadillerine nisbetle şiddet oranı düsük olsa da bir miktar aksiyon ve dokunaklı bir ölüm içeriyor. Bununla beraber mücadele, yaşama azmi, aile, dayanışma ve vahşi yaşama dair güzel bir hikayesi var filmin. Olumlu etkisinin olası olumsuz etkiden fazla olacağını düşünerek kaliteli ve son derece eğlenceli bu animasyonu öneriyorum. 6+ yaşla izlemek daha iyi olacaktır.
9.E.T.: Çocukluğumuzun büyülü, fantastik uzaylı filmi. Çocukluğumuzun neredeyse tek uzaylısı, ( Alf ve Uzaylı Zekiye'yi saymazsak) günümüz yapımlarından çok daha masum ve eğlenceli. Şimdi tekrar çocuk olup, kanepedeki çocuğun yanında E.T. izleme zamanı :) 4+ yaşla.
10.Azur ve Asmar: Türkçe dublaja Arapça ve İngilizce olmak üzere iki dilin eşlik ettiği, sıradışı üslubuyla peri masalı gibi bir animasyon Azur ve Asmar. Karakterleri kendi dilleriyle dinleyip birbirlerini anlama çabalarına ortak olan küçük izleyiciler için farklılıklara karşı uyandırdığı merak ve aşinalık açısından da sıradışı bir yerde. Doğu ve batı kültürünü sembolize eden ve birlikte büyüyen iki küçük çocuğun yıllar sonra onları ayıran yolları birleştirme çabasının insanların kardeşliğine yaptığı vurguyla çok naif ve anlamlı. Bir animasyondan beklediğiniz aksiyon yada bol kahkahalı zamansa, Azur ve Asmar doğru film değil. Zira çocuklarla izlenebilecek keyifli ve olağanüstü bir animasyon olsa da bundan çok daha fazla ve derin. 6+ yaşla izlenebilir.
11.Rimolarla Zimolar: Muppet Show tadında, Türkiye'nin ilk kukla animasyonu, Rimolarla Zimolar. Aşk ve evlilik temasında bolca muzırlık içerse de eğer bununla bir derdiniz yoksa eğlenceli bir aile boyu sinema keyfi vaadediyor. Ne üzerine kavgalı olduklarını kendileri bile bilmeyen iki düşman mahallenin yıllar boyu kavuşamamış huysuz ihtiyar çiftinin çevresinde neşeli maceralara tanık olacağınız animasyonun sonu mutlu bitiyor. Ama uyarmalıyım ki mahremiyet ve aşk konularında erken sorularla boğuşmak istemiyorsanız yanlış seçim olacaktır. 6+, aile eşliğinde.
12.Pıtırcık (Le petit Nicholas): Rene Goscinny'nin aynı adlı çocuk kitapları serisinden sinemaya uyarlanan ve Pıtırcık severler için bir hayal kırıklığı olmamayı başaran film. 6 yaş ve üzeri her çocukla (tamamen göreceli olarak 6 yaş altıyla da) okunabilecek serinin filmi de aileyle birlikte keyifle izleneceklerden.
13.My Lucky Elephant (Şanslı Fil): Fillerin sokaklarda dolaştığı bir şehirde bir fille küçük bir çocuğun arkadaşlığı. Olağanüstü yeteneği farkedilen ancak "eğitilemeyen", tornadan geçirilemeyen, özel ve özgün dili hak ettiği değeri görmeyen sanatçı bir filin nezdinde okullu kafaların ince eleştirisi saklı. Eğlenceli ve duygusal filmin sinema dili son derece sade olmasına rağmen etkileyici. Hayvanlara eziyet ve ehlileştirme çabalarının neticesinde yine bir hassas kalpler uyarısı iliştirerek 4+ her çocuğun ailesinin eşliğinde izleyebileceğini düşünüyorum.
14.Wall-e: 700 yıl boyunca bir gezegende yanlız başına programlandığı görevi yapan bir robotun her nasılsa aşık olabildiği, sevimli mi sevimli bir animasyon wall-e. Ama elbette bu kadar değil. Kocaman gözleri ve neredeyse sıfır diyalogla; korkan, sevinen, heyecanlanan wall-e, belki de tüm zamanların en sevilesi animasyon karakteri. Bir distopyanın bu kadar güzel aktarılabileceğini kim düşünürdü ki o devasa teneke yığınlardan sonra? Aile boyu film saati için mükemmel* bir seçim olacak filmi 4+ yaşla birlikte izleyebilirsiniz. *Aşk temasını dikkate alın ;)
15. Küçük Prens: Antoine de Saint Exupery'nin aynı adlı benzersiz eserinden sinemaya animasyon olarak uyarlanan yapım. Fransız ve Dünya edebiyatının bir başyapıtı olan eser kuşkusuz bir çocuk edebiyatı ürününden çok daha fazlası. İyi bir çocuk kitabı yetişkinler tarafından da keyifle okunandır. Ama Küçük Prens, çocuk ve yetişkin ayırmadan tüm gezegenlerin yeniden ve büyülü keşfini barındırıyor. Hiçbir yetişkin kitapkurdu yoktur ki ömründe bir kere Küçük Prens'i okumamış ve baş tacı etmemiş olsun. Film mi? Belki kitabın sadece bir cüzü.. o kadar. Ancak kesinlikle bir hayal kırıklığı olmadı bizim için. 5+ yaşla keyifle izlenebilir fakat bir parça hüzün ve bol miktarda felsefe içerdiğini unutmayın.
16. Zootopia: Evrim geçirmiş hayvanların insanlar gibi yaşadığı bir mizansende tembel hayvanların devlet memuru olduğu, hem küçüklere hem büyüklere kahkaha vaadeden bir animasyon. Yetişkin dünyasının önyargıları, egemen güç savaşları, türler/ ırklar ve temel iyilik kötülük kıstaslarının yanıltıcılığıyla ilgili çocuk dünyasından, harikulade eğlenceli bu animasyonun elbette bir takım kusurları da var. Mesela evrim öncesi vahşi formlarına dönen hayvanların ürkütücü tehidtleri ve ölüm mesajları çocuklu bir aileyi film seçimi yaparken düşündürebilir. Ya da alavere dalavereci, hırsız ve üçkağıtçı karakterle, küçük polis memurunun mücadelesinde meşrulaşan yalan da rahatsız edebilir. Öte taraftan, bunlar hayatın içinden.. Filmi izlerken çocuklarınıza eşlik etmenizi ve ardından film hakkında yorumlarını sormanızı, üzerinde konuşup eleştirmenizi öneririm. Hem çocuk, hem yetişkin için şaşırtıcı ve eğitici bir sohbet olabilir. :) 5+
17.Kiki'nin Posta Servisi: Studio Ghibli'den fantastik yaratıklarla dolu, büyülü, masalsı bir animasyon. Bolca ürkütücü karakterle birlikte genel havası eğlenceli ve olumlu. Ancak karakterlerin ileri hayal gücüyle bezeli tasvirleri,aşk ve sert iyilik kötülük mücadeleleriyle bu fantastik ve olağanüstü masalı 7+ ile izlemenizi öneririm. Hatta daha iyi bir seçeneğiniz varsa 8+'yı beklemek isteyebilirsiniz.
18.Eleanor's Secret: Daha evvel bir blog yazısıyla bahsettiğim film bol miktarda imge ile dolu İsviçre çıkışlı bir animasyon. Ölümle, taze bir vedayla ilgili yakın zamanlı bir hassasiyetiniz yoksa 5+ yaş ile keyifle izleyebileceğiniz bir film. Masal kahramanlarının canlandığı sihirli bir kütüphaneyi miras alan sevimli bir küçüğün, bu mirasla ne yapacağını izlerken felsefi bir yolculuğa da çıkarıyor küçükleri. Olası küçük kusurlara istinaden 5+ olarak yaptığım tavsiyeyi 6+ olarak değerlendirebilirsiniz.
19.The Fox and the Child: Belgesel üslubunda gerçek bir hikayeyi anlatan film, küçük bir kızla vahşi bir tilkinin adım adım ilerleyen dostluğunun öyküsü. Yaşam, ölüm, tabiat, tabiatla bağ kurma ve döngü üzerine küçük kızın hikayesini onunla yaşarken öğreniyor izleyici. Oldukça ağır ilerleyen film beyaz perdenin gayrıtabii aksiyon sahneleriyle tanışmadan izlendiğinde eminim daha ilgi çekici olacaktır. 4+ yaşla, eşlik ederek.
20.Mikrokosmos: Mikrodünyanın miniminnacık ve olağanüstü yaratıklarını adeta, küçülüp dünyalarında bir eşlikçi olarak izleyebileceğiniz kaliteli bi belgesel yapım. İlham verici, öğretici ve heyecan dolu. 5+yaşla, eşlik ederek.
21.Miniscule: Harikulade eğlenceli bir mikrokosmos / küçük evren animasyonu. Böcekleri daha önce bu kadar sevimli görmediğinize eminim. Animasyonun uzun versiyonu (Miniscule: Kayıp Karıncalar Vadisi), mikro evrendeki iyi-kötü savaşını kırmızı- siyah karıncaların sıradışı fikirlerle ve ilhamla dolu mücadelesinde anlatıyor. Konu olarak nisbeten ağır bu animasyonu 5+ yaşla, kısa versiyonları ise hemen her yaşla keyifle izlemek mümkün. Hem küçüklere hem büyüklere eğlence var ;)
22.T.S.Spivet: Jean Pierre Jeunet filmlerinin alışıldık mizahı ve gerçeküstü dekoruyla yetenekleri ve meraklarının peşine düşmüş bir çocuğun tren yolculuğu. Yetişkinlerle inceden alay eden, sıradışı yetenekleriyle bu küçük çocuk hem ilham verici hem de biraz akıl çelici. İkincisinden endişe edip kapıyı beş kilitle mühürleyen ebeveynler, sizin çocuklar izlemesinler ki Küçük Kara Balık gibi derenin sonunu keşfe dair cesaretleri perçinlenmesin. Ama aklını peynir ekmekle yemiş ben gibiler, filmi izlerken çocuklara eşlik edip sonra da valizleri hazırlayabilirler. 6+ yaşla, eşlik ederek.
23.Castle in the Sky: Fantastik, olağanüstü ve bildik Miyazaki animesi. Gökyüzünden, yerin metrelerce altında çalışan bir çocuğun kollarına düşen bir kız çocuğunun bulutların üzerindeki sihirli macerasını izlerken kötülüğün içindeki iyilik ve umuda dair mesajlar izleyiciye eşlik ediyor. Eğlenceli ve özünde iyi kötü karakterlerin söz konusu olan küçük bir çocuk ve aşk olduğunda nasıl da içlerindeki iyilikle parlayarak gerçek kötülerden ayrıldığını izliyoruz. Yeryüzünde ve bulutların üzerindeki umuda, aile mirası ve miraslarla yüzleşmeye yönelik çokça yan hikayeyle beraber aslında sadece sıcacık bir Studio Ghibli işi daha. 5+ yaşla, eşlik ederek izlenebilir.
24.Ponyo: Suların yükselip alçalarak yerleşim alanlarının habitatını değiştirdiği bir coğrafyada geçen fantastik, büyülü, olağanüstü bir masal. Tabii yine Hayao Miyazaki'den. Aşk, büyü, korkunç yaratıklara dönüşen dev dalgalar; öte yandan dostluk, vefa, inanç var filmde. Miyazaki'nin bir yetişkin animasyonu sayılabilecek Ruhların Kaçışı'ndan ve sevgili tatlı Komşum Totoro'dan sonra beni en çok büyüleyen yapımı. 4+ yaşla izleyip çok keyif aldıklarını söyleyen ebeveynlere rağmen, aşk, büyü ve ürkütücü öğelerin kurgulanma şekli sebebiyle 6+ yaş üstü ve yetişkin klavuzluğunda izlenmesini uygun görüyorum.
25.Yürüyen Şato: Her klasik masalın içerdiği kadar aşk ve büyü içeren; hiçbir klasik masalın sahip olamadığı hayal gücü ve fantastik atmosfere sahip olan bildik bir Miyazaki yapımı daha. Ancak peşinen uyarmalıyım ki 10+ yaşla izlemek daha uygun olacaktır. Birçok muadiline göre Miyazaki işleri arasında küçükler için uygun olmama sıralamasında ilk beşte olan film, büyüklere masalların görece büyüklerle izlenebilecek versiyonu.
Küçük bir ateş cininin sihriyle yürüyen bir şatoda, kaçak bir büyücüyle maceradan maceraya koşan ve nihayetinde kendini büyülü bir savaşın ortasında bulan küçük bir kızın hikayesi. Daha fazla ipucu hoş olmayacaktır. ;)
26.Color of Paradise: Gündemin tartışmalı filmi Muhammed'in ünlü İranlı yönetmeni Majid Majidi'nin âmâ bir çocuğu merkeze koyduğu, hüzünlü, çarpıcı, olağanüstü filmi. Orjinal adı Farsça Rang e Khoda olan film, Allah'ın rengi anlamına geliyor. Ailesi tarafından taşınması ağır bir yük olarak kabul edilen, hayatı parmak uçlarıyla tanıyan bir çocuğun parmak uçlarında gezinip umudu ve inancı tüm gücüyle hissediyor izleyici. 9+ yaşla birlikte keyifle izlenip üzerine sürprizlerle dolu, derin sohbetler vaadeden film bir parça hüzünlü. Ama öyle değil mi ya, hüzün hayatın önemli bir cüzü. Hüznü olmayanın dünyası figüranlarla dolu dev bir sahne değildir de nedir?
27.Searching for Bobby Fischer: Küçük bir çocuğun sokakta, parkta satranç turnuvalarını izlerken inceliklerini öğrenip yeteneğini farketmesi üzerine satrançta var olma adına mücadelesini izlerken eğitime, yarışa, ebeveyn rehberliği ve baskısına dair yüzlerce hikaye ve fikirle dolacağınız bir başarı hikayesi. Bu hikayede küçük satranç dehası başarmak ve daha çok başarmak mı istiyor, yoksa sadece daha çok daha çok oynamak ve öğrenmek mi istiyor? Parlak dehasını destekleyen babası gerçekten sadece oğluna eşlik mi ediyor? Yoksa aslında kendi çocukluğunun farklı bir formunda dnasını mı yarıştırıyor? Büyüklere de küçüklere de çok şey anlatan, bitiminde beyin fırtınasıyla tatlı bir sohbeti hak eden güzel bir aile boyu film. 9+ yaşla birlikte izlenebilir.
28. Les Choristes: Katı bir disipline sahip yatılı bir okulda inançlı bir öğretmenin şefkatli eliyle parlayan çocukların hüznü ve neşesini birlikte yaşatan, güzel müzikleri ise uzun süre zihinlerden silinmeyen Fransız yapımı film. Eğitim sisteminin arızaları, duvarlar ve mekanize insanlık üzerine bir dolu bildik mesajla birlikte farklı ve çarpıcı bir üsluba sahip film aynı zamanda çok keyifli. 8+ yaşla birlikte seyredilebilir.
29. The Cave of the Yellow Dog: (Sarı Köpeğin Yuvası) Genç Moğol yönetmen Byambasuren Davaa'nın belgesel nitelikteki büyüleyici filmi. İnsanın içini ısıtan bir tabii yaşam masalını gündelik akışında izlerken şehre taşınacak ve yitip gidecek bu tabiiliğe ağıt yakıyorsa da izleyici için muazzam dinginlikte, ilham verici bir hikayesi var. 5+ yaşla ve hemen her yaşla izlenebilir.
30. De Witte Ballon: ( Beyaz Balon) Jafar Panahi yapımı film. Filmle; küçük bir kızın bir balonun peşinde küçük meselelerin girdabında geçirdiği macerası, yetişkin dünyasından çocuklarınkine yapılan bir yolculuk. Sorunları ve hayalleri ciddiye alınmayan bir çocuğun, büyüklerin küçük adımlarıyla çözülecek sorunlarıyla nasıl da onlarsız boğuştuğunu izleyen yetişkinlerin boğazına oturan empatik yumruk için bile izlemeye değer. Son derece yalın bir hikayeyeyi ekranda devleştiren yönetmene ise ancak saygı duyulur. 8+ yaşla izlenebilir.
31.Cennetin Çocukları: Macid Majidi'nin beni çok etkileyen ve kalbimde başkaca bir yer edinen olağanüstü aile filmi. Değerler, aile, dürüstlük, mertlik, kardeş bağı, diğergamlık.. bu iki kardeşin yalın ama etkileyici hikayesinde hem küçüklere hem de büyüklere bir dünya mutluluk var. Her sinemaseverin mutlaka izlemesini arzu ettiğim; her ebeveynin ise çocuklarıyla izlemekten keyif alacağını düşündüğüm bu film belki de listenin başında olmalıydı. 5+ yaşla.
32.The Illusionist: Sylvain Chomet yapımı sıradışı ve bir miktar durağan Fransız animasyonu. Çocuklara çaktırmadan gizlice Chomet'in Triplettes de Belleville'ini izleyip ardından Illusionist'i izlediğinizde ince bir hayal kırıklığı hissedebilirsiniz zira daha az eğlenceli ve masalsı. Ancak birlikte izlemek için daha uygun. Hemen söylemeliyim ki ilk birkaç dakikayı kırptıktan sonra Triplettes de Belleville şölenini de 5+ yaş bir çocukla birlikte izlemek mümkün. Illusionist'e gelince..hem çocuklar hem de yetişkinler için keyifli bir Chomet yapımı olan film bildik ince eleştiriler ve mizahtan içeriyor. Ancak bir parça da hüzünlü. Az sayıda diyalog içeren film yaşlı ve başarısız bir illüzyonistin küçük bir kızla arkadaşlığını anlatıyor. Tamamı elle çizilmiş hikayeyi bilhassa hollywood ve disneyden yaka silkenlere öneririm. Küçük pürüzlerle birlikte, 6+ yaşla izlenebilir.
33.Neden Neden Ailesi: ( Why why family) Şahane bir eğitim çizgi filmi ancak dvdsini bulmak ne yazık ki biraz güç. Sürekli sorular soran meraklı bir çocukla birlikte neşeli bir öğrenme vaadediyor. 3+ yaşla izlenebilir. Tabii bulunursa :)
34.The Croods: Bolca mizah ve güzel mesajlarla dolu kaliteli bir animasyon The Croods. Maceralı hikayesinin yanında kendini gerçekleştirme, aile ve bağımsızlık hikayenin güzel eşlikçileri. Bir miktar aksiyon, gençler arasında ölçülü bir yakınlaşma (hassas filtreler için not) ve görece zararsız şiddet sahnesiyle beraber 4+ yaşla izlenebilecek süper eğlenceli animasyon.
35.Küçük Ağacın Eğitimi: Forrest Carter'ın aynı adlı eserinden sinemaya uyarlanan film derin, dokunaklı, heyecan verici ve bir parça hüzünlü. Bir kızılderili kabilesinde küçük bir çocuğun, büyükbabasıyla ve büyükannesiyle tabiatla uyum içinde yaşadığı hikayesi eğitimciler ve ebeveynler için de kaçırılmayacak cinsten incelikler içeriyor.Bazı küçük pürüzlerle birlikte, 9+ yaşla izlenebilir.
36. The Bfg: "Her şeyi duyan"(!?) iyi yürekli dev Bfg, Roald Dahl'ın kaleminden sinemaya bir Spielberg şaheseri.Filmin ikinci yarısında, bir miktar da gülünç bir abartıyla bolca kraliyet, soyluluk ve İngiltere güzellemesi olan filmi sinemada izleyemediğimize çok hayıflandım. Roald Dahl hayranları için hayal kırıklığı olabilir ancak sinemasever küçükler ve aileleri için cümbür cemaat eğlence ve masal içeriyor film. Ürkütücü dev tasvirleri, korkunç isimleri ve tehditkar sözleriyle beraber, bir tane iyi yürekli dev tüm kötülere bedel! İlk sinema deneyiminiz olmayacaksa ürkütücülük uyarısını heybenize alarak 6+ yaşla izleyebilirniz.
37. Kırmızı Balon: 1956 yapımı bir kısa film olan Kırmızı balon, neredeyse sıfır diyalogla 39 dakikada çocukluğumuzun en kendine has hayallerini kırmızı balonun ucuna bağlıyor. Sessiz ve renksiz bir dünyada kırmızı balonun izinde bir çocukla çocuksu düşlere ve umutlara harikulade bir methiye olan filmi, 6+ yaşla izleyebilsiniz ya da izleyemezsiniz. Hızlı sinema dünyasında, bu durağan ve anlamlı filmle ilgilenmeleri için belki de henüz hız tarafından çarpılmamış olmaları gerekiyor.
Not: Ratatoulle ve Kayıp Balık Nemo gibi çok sayıda popüler iyiyi zaten izlemiş olduğunuzu varsayarak listeye almadım.
Not 2: Sorunsuz sinema filmi önerisi herhalde yoktur. Küçükler beyaz perdeyle ne kadar geç tanışırsa o kadar iyi diye düşünüyorum.
Yukarıdaki örnekleri kusurlarıyla birlikte önerirken bu sebeple çokça zorlandım.
Bu notu göz önünde bulundurup kendi kişisel filtrelerinizi donanmanızı tavsiye ederim.
Not 3: Film önerileriyle listemizi zenginleştiren "Bizce Film"grubu müdavimlerine teşekkür ederiz.
Not 3: Film önerileriyle listemizi zenginleştiren "Bizce Film"grubu müdavimlerine teşekkür ederiz.
