Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Palavracı Lari Fari
"Bay Raymakas'in evinin tavan arasında, esrarengiz bir sandık vardır. Kapağı hafifçe aralıktır bu sandığın ve bu aralıktan bir aslan patisi sarkar!.. Sonra, akşam saat tam sekiz buçukta, sandığın kapağı aniden açılır ve Palavracı Lari Fari, dışarı fırlar!.."
Lari Fari'nin her palavrası için bir çenesi, her çeneye bir sürü dinleyicisi var.
Öyle muazzam ki yalanları, "Atma Ziyaaa!" diye bağırmaya yeltenenlerden hiçbiri, çıkarmıyor seslerini.
Palavracı Lari Fari her akşama bir öykü anlatırken onu bir lokmada yutmak için yalanını kollayan Dürüst Aslan Hans, uyduruk atasözleri ve bir takım saçma göstergelere dayanarak Lari Fari'yi aklamayı başarıyor.
Belli ki gösteri tek kişilik değil. Ne aslan, ne her öykünün ortasına dalıverip Şenşakrak ayıcığın kemanının yayını kafasına yiyen Kepçekulaklı Kepçekukla vazgeçiyor oyundan.
Oyuncak sandığının oyuncu cansız sakinleri Janosh'un olağanüstü eğlenceli hayal dünyasında renge, sese, şekle bürünüp canlanıyor ve benzersiz bir şölene davet ediyorlar okuru.
Yalan mı, palavra mı, masal mı? Lari Fari her birini yaşadığına yemin ederken " Yalanım varsa ne olayım!" diyerek ünlüyor. Küçük okur Lari Fari'nin palavralarına kahkahalarla gülerken, Dürüst Aslan Hans'ın Lari Fari'yi yutmaktan vazgeçtiği her an muzip ve minnettar gülümsüyor.
" Dünyanın en hain cüceleri, fare deliklerinden çıkan Karabibercüceleridir!" ..."Palavracıları hele, hiç sevmem! Karabibercüceleri, küçük bir oyuncak kirpiden biraz daha küçüktür. Ama yetişkin bir keçi kadar güçlüdürler. Bu demek oluyor ki; iki yüz karabiber cücesi, beraberken bir keçinin bir buçuk katı kadar güçlü oluyor, ama ondan yüz kat daha kötü kokuyorlar. Tamamen gri renkteler ve çocuklar için olan bir diş fırçası kadar bıyıkları var"..."Oyuncak ülkelerini tek tek istila ediyor; bıçak kadar keskin dişleriyle karabiberleri öğütüp bunları oyuncak bebeklerin gözlerine üflüyorlar"
diye uzun uzun anlatırken Lari Fari'nin palavracıları sevmediğini söyleyerek üstündeki palavracı ithamlarını nasıl ustalıkla savuşturduğunu görüp daha da keyifleniyoruz küçük okurla.
Lari Fari yalan söylemeyi eğlenceli ve çekici kılan fantastik bir karakter olarak düşünülebilir. Burası mühim.
Doğrusu kabalaştığı ve şiddete meyyal hallere girdiği de vaki.
Ama tüm bunlara rağmen ve beraber, her öykünün bir palavracısı, bir doğrucusu bir de yancısının olduğu, baştan sona her rolün ustalık ve anlayışla paylaşıldığı eseri çok sevdik.
Dürüst Aslan Hans'i kendimize vekil kılarak, ona inanıyor gibi yaptık ki Lari Fari bulutların üzerinden hiç inmesin.
* Necdet Neydim çevirisini çok sevdik.
Palavracı Lari Fari
Yazan ve resimleyen, Janosch
Çeviren, Necdet Neydim
80 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere
Lari Fari'nin her palavrası için bir çenesi, her çeneye bir sürü dinleyicisi var.
Öyle muazzam ki yalanları, "Atma Ziyaaa!" diye bağırmaya yeltenenlerden hiçbiri, çıkarmıyor seslerini.
Palavracı Lari Fari her akşama bir öykü anlatırken onu bir lokmada yutmak için yalanını kollayan Dürüst Aslan Hans, uyduruk atasözleri ve bir takım saçma göstergelere dayanarak Lari Fari'yi aklamayı başarıyor.
Belli ki gösteri tek kişilik değil. Ne aslan, ne her öykünün ortasına dalıverip Şenşakrak ayıcığın kemanının yayını kafasına yiyen Kepçekulaklı Kepçekukla vazgeçiyor oyundan.
Oyuncak sandığının oyuncu cansız sakinleri Janosh'un olağanüstü eğlenceli hayal dünyasında renge, sese, şekle bürünüp canlanıyor ve benzersiz bir şölene davet ediyorlar okuru.
Yalan mı, palavra mı, masal mı? Lari Fari her birini yaşadığına yemin ederken " Yalanım varsa ne olayım!" diyerek ünlüyor. Küçük okur Lari Fari'nin palavralarına kahkahalarla gülerken, Dürüst Aslan Hans'ın Lari Fari'yi yutmaktan vazgeçtiği her an muzip ve minnettar gülümsüyor.
" Dünyanın en hain cüceleri, fare deliklerinden çıkan Karabibercüceleridir!" ..."Palavracıları hele, hiç sevmem! Karabibercüceleri, küçük bir oyuncak kirpiden biraz daha küçüktür. Ama yetişkin bir keçi kadar güçlüdürler. Bu demek oluyor ki; iki yüz karabiber cücesi, beraberken bir keçinin bir buçuk katı kadar güçlü oluyor, ama ondan yüz kat daha kötü kokuyorlar. Tamamen gri renkteler ve çocuklar için olan bir diş fırçası kadar bıyıkları var"..."Oyuncak ülkelerini tek tek istila ediyor; bıçak kadar keskin dişleriyle karabiberleri öğütüp bunları oyuncak bebeklerin gözlerine üflüyorlar"
diye uzun uzun anlatırken Lari Fari'nin palavracıları sevmediğini söyleyerek üstündeki palavracı ithamlarını nasıl ustalıkla savuşturduğunu görüp daha da keyifleniyoruz küçük okurla.
Lari Fari yalan söylemeyi eğlenceli ve çekici kılan fantastik bir karakter olarak düşünülebilir. Burası mühim.
Doğrusu kabalaştığı ve şiddete meyyal hallere girdiği de vaki.
Ama tüm bunlara rağmen ve beraber, her öykünün bir palavracısı, bir doğrucusu bir de yancısının olduğu, baştan sona her rolün ustalık ve anlayışla paylaşıldığı eseri çok sevdik.
Dürüst Aslan Hans'i kendimize vekil kılarak, ona inanıyor gibi yaptık ki Lari Fari bulutların üzerinden hiç inmesin.
* Necdet Neydim çevirisini çok sevdik.
Palavracı Lari Fari
Yazan ve resimleyen, Janosch
Çeviren, Necdet Neydim
80 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere
Yaşlı Kadın ve Papağan
Yaşlı, dul bir ayakkabı tamircisi olan Bayan Gage'in elli yıl önce başlayan hikayesinde, bildik bir iyilik ve vefa ilişkisine tanık oluyor okur.
Ancak ne kadar bildik olsa da, şaşırtıcı biçimde iz bırakıyor Virginia Woolf'un satırları.
Kendisi bütünüyle "imtihan dünyası" olan hayatın içinde, abisinin vasiyetindeki bilgece bilmeceyi çözdüğünde, Bayan Gage iyiliğin hikayenin kazananı olduğu mesajını da okurun avuçlarına bırakıyor.
Peki küçük okur avuçlarının içindekiyle ne yapar?
Bayan Gage, abisinin ona bıraktığı değersiz eşyaların üstüne, vasiyeti alabilmek için bir de borçlanınca yoksul sırtının yükü gözle görülüp yürekle kaldırılmaz bir hal alıyor.
Ama tam o vazgectiğinde, abisinden kalan tek değerli şey gibi görünen geveze mi geveze, aksi mi aksi papağan tarafından hazineye götürülüyor.
İyilerin yeryüzünde iyiliklerinin karşılığını aldığı, sadece erdem ve ahlaka kapılarını açıp cevaplarını aşikar eden hikayenin iyiliğe övgüsü aşikar olsa da iyi ve kötünün birer ödül ve ceza pekiştireciyle karşılanması düşündürücü.
Erdemli olmanın hikayenin sonunda muhakkak kazandıracağına ve maddi bir kazanç vaadetmese de sevgi ve sadakat vaadettiğine inansam da, hikayenin sonunun her zaman beklediğimiz kadar yakın olmadığını biliyorum.
Kimilerimiz için, tüm iyiliklerine rağmen bildiğimiz dünyada iyi bir son var olmadığını da...
Öyleyse iyiliği överken yine de ödül vaadetmeli miyiz?
Virginia Woolf'u hep çok sevdim.
Yaşlı kadın, Bayan Gage ve onun papağanını da.
Ama kötülerin iyilerin iyiliğine muhtac olduğu dünya hikayelerinde, ödüllü iyiliklerle yoksul ve iyi insanların payına düşürülen umudu, kötülerin haince kurgusu gibi hissedip bu kurguyu bu kadar çok sevmemiz üzerine düşündüm.
Tarih boyunca ve dahi Yeşilçam sinemasındaki örnekler üzerine düşünürken eşimin paylastığı bir Ekşi Sözlük, "Bizim Aile" değerlendirmesiyle ne demek istediğimi daha iyi anladım. Siz de ne demek istediğimi daha iyi anlamak isterseniz, yazıyı sizlerle paylaşmaktan keyif duyarım.
Ne diyorduk?!
İyiliğin iyi olduğunu, kötülerin teselli armağanlarıyla öğrenecek değiliz ya! :)
Yaşlı Kadın ve Papağan
Yazan, Virginia Woolf
Resimleyen, Fulya Hocaoğlu
Kapak Resmi, Julian Bell
Çeviren, İlknur Özdemir
Kırmızı Kedi Yayınevi
44 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere
Düşünüyorum da...
Anne, düşünüyorum da...dünyanın tamamı zorlu bir parkur. Düşünsene bak! Kuzey Kutbu'na gitme hayalimi gerçekleştirmeyi istesem bir sürü macera ve engelle karşılaşacağım, yani bir sürü parkur demek bu.
Anne!... Bir de düşünüyorum da, müzik her yerde. Minibüsün tekerleğinden gelen sese diğer sesler karışıyor. Her yerde müzik var, çok acayip!
Düşünen kitapları seviyorum, düşünen çocukları sevdiğim gibi!
Beyaz Bulut dergisinin genel yayın yönetmeni, değerli çocuk edebiyatı yazarı Fatih Turanalp'in düşünen kitabı, "Düşünüyorum da..." onlardan biri ve belki de en güzeli.
Bir çocuğun düşünde, çarpışan arabalarla, uçan halıların dünyayı rengarenk bir lunaparka çevirdiği kitap, Nurten Deliorman'ın cıvıl cıvıl resimlemesiyle bir torba bayram şekeri tadında. Bir çırpıda hepsini tüketip düşağrısı çekmek yerine, belki siz de her lokmada yutkunup kendi düşüncelerinizin hülyalı kapılarına varırsınız.
Birbirinden bağımsız çok sayıda "düşünüyorum da..." içeren bu eğlenceli serüven küçük okura eşlik edildiğinde, her parçadan sonra düş kapılarından birini aralamayı vaadediyor.
Yalın, şaşaasız, iddiasız ve bir o kadar da tabii bir düş yolculuğuna çıkarken yazarla sohbet ettiğini hisseden okur, düşüncelerin serbest sarmalında plansız ve kendiliğinden akıp gidiyor.
Zarifoğlu'nun Katıraslan'ından, minarelerin ezan kitabına, yürüyen ağaçlardan, şemsiye olup kapanan çatılara, pijemalı dünyadan, yıldız sinemasına doğru gezinirken yazmayı hayal ediyor okur yolculuğun kendi kapılarının ardındaki devamını. Çok uzun ve çok tatlı bir sohbetin heyecanlı habercisi gibi...
"Bir masal devi şişesinden çıkmadığına, develer tellal, pireler de berber olmadığına göre başımın üstünde uçan bu halı da neyin nesi? Rengârenk desenli koca bir halı kendini boşluğa bırakmış, resmen uçuyor. Üst kattaki komşu teyzenin yine hamaratlığı tutmuş anlaşılan. "
Düşünüyorum da...
Yazan, Fatih Turanalp
Resimleyen, Nurten Deliorman
Nar Çocuk
8+ (Eşlik edilerek 7+)
Ayı Olmayan Ayı
İyi bir traşa ihtiyacı olan, kürk palto giymiş budala adamın teki, kışın habercisi tabiata şöyle bir bakıp, bir ayı gibi kış uykusuna çekilme vaktinin geldiğine karar vermiş.
Ya da bir ayı, iyi bir traşa ihtiyacı olan kürk palto giymiş budala adamın tekine benzemesine aldırmadan kapıdaki kışa mağaradaki uykusunda merhaba demiş.
Ya da yeryüzünde, insanlıktan aldığı nasibi hoyratça harcamamış bir son insan, toprağın üstünü bekleyen yıkımdan toprağın altına sığınmış.
Efendim, Ayı Olmayan Ayı zekice kurgulanmış bir kara mizah eseri olduğu gibi, insan icadı, ucube bir yeniden yaratım(!?) faciasına başkaldırı. Gülerken ellerinizin yüzünüzü yoklayarak onay almayı isteyeceği türden, sarsıcı ve komik.
Kış uykusundayken mağarasının üstündeki tabiatı yerle bir eden iş makineleri ve onların sadık uşağı insan makineler karşısında tek başına bir ayı.
Uyanıyor ve ormandan geriye kalanın sadece mağarası olduğunu dehşet içinde farkediyor.
Ormanın yerine dikilen fabrikanın ve tüm o çalışanların arasında gerçeğe benzeyen tek şeyken, kimsecikleri sadece bir ayı olduğuna inandıramıyor.Ne ironiktir ki ayı, ormanın ortasındaki insanların orada olmalarını ayılıklarına bağlamasa da, fabrikanın çalışanları ayının varlığını işten kaytaran budala bir adam olmasına bağlıyor. Öyle ya! Aksi takdirde bir ayının insanlara ait bir fabrikada olma olasılığı nedir ki?
Bir insanın ayılara ait bir ormanda olma ihtimaliyle kıyaslandığında neredeyse imkansız olmalı.
Fabrikanın emir komuta zincirindeki her halkayı tek tek ziyaret ederek kendisinin bir ayı olduğuna ikna etmeye çalışan ayı, her seferinde aynı makus yanıtla kürk manto giymiş budala adamın teki olduğuna neredeyse kendisi de ikna oluyor. Neyse ki kendi türünün bile bir ayı değil, insan olduğuna hükmettiği tüylü kahramanımız kış uykusu vaktinin geldiğini iyi biliyor. O ne budala bir adam, ne de budala bir ayı!
Şimdi huzurla uyuduğumuz yuvalarımızdan güneşli bir sabaha uyandığımızda, bildiğimiz her şeyin değiştiğini ve bambaşka bir habitatın ortasında tamamen yabancı, zararlı otlara dönüştürüldüğümüzü hayal ediyorum ve hızla kendimi çimdikliyorum.
New York'lu animasyon ve sinema sanatçısı Frank Tashlin'in yazdığı ve resimlediği bol resimli az metinli bu olağanüstü eser, resimlemedeki ince mizahla muazzam bir ahenk içinde gönlümüze taht kurdu.
Ayı Olmayan Ayı
Yazan ve resimleyen, Frank Tashlin
Çeviren, Şiirsel Taş
Hayykitap
63 sh.
7+ ve büyümeye dirençlilere!
5 Çocuk 5 İstanbul
Yüksek binalarının birinde, yaşadığımız apartman dairesinden kalkan zaman makinesi, tarih boyunca İstanbul'da yolculuğa çıksa ne acayip olurdu değil mi? Görünmez bir kapsülün içinde, tarihin tozlu ve esrarengiz sayfalarına dalıversek ve bir hikaye avcısı gibi rengarenk külahımıza hikayeler doldursak.
Mert, anneannesinin eski tahta sandığında büyükdedesi Hamdi'nin fesini bulduğunda, sandık adeta bir zaman kapsülüne dönüşüveriyor ve Kırmızı Fesli Hamdi'nin Osmanlı kentine yolculanıyoruz. Modern zamanların ilk İstanbul'unda başlayıp Osmanlı kenti İstanbul'unda devam eden hikaye, Hoca'nın doğuran kazanı gibi hikaye içinde hikaye vaadediyor.
Kırmızı fesli Hamdi, Helen'in mor aynasını bulduğunda Bizans kenti Konstantinopolis'de, Helen o eski paraları kimin kullandığını merak ettiğinde Milya'nın antik Bizans'ında buluyoruz kendimizi. Milya'nın kırık çömleğinin gizinde İstanbul'da bir mağaraya yollanan okurun genzi, su gibi akan sürükleyici 5 hikayenin envai çeşit kokusuyla doluyor.
Küçük okur için, tarih dersi monotonluğundan uzak böylesi bir hazine bulmanın heyecanı ve mutluluğu paha biçilemez doğrusu.
Rengini Arayan Pudra'nın yazarı Betül Sayın'ın 2005 yılından beri tam 19 baskı yapan değerli eseri 5 Çocuk 5 İstanbul'dan bahsediyorum.
Metnin yalın ve sürükleyici yapısı bir tarafa, yine Betül Sayın'ın resimlediği kitap illüstrasyon dalında da 2006 IBBY Onur Listesi'ne girmeye hak kazanmış.
Gelelim büyümeye dirençli okurun dikkatini çeken yan hikayelere.
Efendim, Günümüz İstanbul'unu okurken kendimi inceden bir Amerikan filminde hissettim. Beş İstanbul'un beşinde de beşbin İstanbul var, malum. Yazarın hikaye içinde hikaye doğuran beş İstanbul'una beşbin İstanbul'u sığdırmasını beklemesem de, tavşan kostümlü okul çocuğunun yüksek binalar ve metropol görüntüsü arasındaki manzarası üzerime dar gelen bir elbise gibi oldu. Eski ile yeninin, çok kültürlülüğün ve maddi refah farklılıklarının girift mozaiğinde ilk İstanbul, yabancı misafirleri için süslenmiş göründü gözüme.
Milya'nın Antik Çağ Kenti Bizantion'da, nimetleri için "tanrılara" şükranlarını sunan ve tapınağa yiyecekle dolu bir sepet bırakan şükran dolu inananlar olduğu gibi, ilk hikayede ve sonraki hikayelerde de hakim inançlar hakkında küçük detaylar olmasını yeğleyebilirdim. Ya da belki de hitab ettiği yaş aralığını göz önünde bulundurarak derin dini detayların olmamasını...
Öte yandan elimdeki bu hazine öyle değerli ki, müşkülpesent, huysuz bir ihtiyar olmayı reddediyor ve küçük okurun defalarca okuyarak çok sevdiği 5 Çocuk 5 İstanbul'u okumanızı öneriyorum. :)
5 Çocuk 5 İstanbul
Yazan ve resimleyen, Betül Sayın
Günışığı Kitaplığı
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Reçel Kavanozu
Küçücük bir anın bir hortuma dönüşüp tüm şehri içine aldığı basit ve muhteşem bir kasırga Reçel Kavanozu.
Sadece kavanoz, sadece reçel olsa mesele bunca hikaye anlamsız olurdu. Elbet var bu işte bir bit yeniği!
Küçük okurla bit yeniğinin peşinde yetmişbir sayfayı yudum yudum bitirdiğimizde, İran'lı yazarın ustalığına bir dahi şapka çıkardık.
Efendim neden mi bahsediyorum?
Açılmamakta kararlı reçel kavanozu kapağından ve onu açmakta kavanozdan da kararlı ve inatçı Celal'den elbette.
Bugün marketten bir kavanoz reçel alsam ve bildiğim tüm yöntemleri denediğim halde açamasam, bozuk olduğuna hükmedip çöpe atardım. Emin olun ki elimden kapak kurtulduğu görülmemiştir. Hatta bir nevi aile içi kapak bükücü ünvanım var desem abartmış olmam.
Ha bizim Celal öyle mi ya? Elbette çöpe atmıyor. "Bu reçeli yemek için aldım. Kapağını açıncaya kadar da vazgeçmeyeceğim" diyor ve vazgeçmiyor da.
Celal'in kapağın peşinde tüm mahalleyi ve hatta şehri karıştırıp, reçel fabrikası sahibinin eteklerini tutuşturan inadının ardında fantastik bir hikaye, bir giz, polisiye bir detay falan beklemeyin sakın.
Tüm şehir gibi ve dahi küçük okur gibi aldanmış olursunuz.
Meselenin tüm güzelliği de basitliğinde.
Kermani, Abbas Kiyarüstemi'nin ya da Majid Majidi'nin sinemada yaptığını edebiyatta yaparak, basitliğin ve insan aczinin parodisini sarsıcı biçimde aynalıyor izleyicisine.
Ve aynı sinemada olduğu gibi çok özel bir zevke hitab ediyor. İran sinemasına olan sevgime anlam veremeyen dostlarım belki Kermani'den de haz alamayacaktır.
Diğerlerini buraya davet ediyorum.
Celal'in "çocuk aklı"nın ve müthiş kararlılığının peşinde her satırda saygı biriktirirken, kimsenin dikkat etmediği, umursamadığı, belki de yüzlercesini çöpe attığı reçel kavanozlarının Celal'in dikkatiyle nasıl değerli hale geldiğini görüyoruz şaşkınlıkla.
Celal sadece bir çocuk olabilir, belki de çok zeki değildir. Ya da dikkati ve kararlılığından başkaca meziyeti olmayabilir.
Ama bir çocuğun, sadece azim ve kararlılıkla büyük şeyleri değiştirebileceğini Celal'le biliyoruz.
Yetişkinlerin ise aslında iri çocuklardan ibaret olduğunu.
*Eser 2010 Astrid Lindgren Ödülü Adayı,
Unicef Çocuk Özel Ödülü,
1992 Hans Christian Andersen Jüri Özel Ödülü dahil, pek çok uluslararası ödülün sahibi.
Reçel Kavanozu
Yazan, Houshang Moradi Kermani
Kapak Çizimi, Canan Barış
Çeviren, Nezahat Başçı
71sh.
8.baskı
8+ ve büyümeye dirençlilere!
