Mültecilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Mültecilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Mültecilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Mültecilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Benim Adım Mülteci Değil
"Biraz hüzünlü olabilir, ama aynı zamanda çok heyecan verici..."
Benim Adım Mülteci Değil; tüm yıkıcı sonlar için umut dolu bir baslangıç muştusu.
Hayat yerle bir olduğunda, başının üstünden mermiler geçtiğinde...acı ve sızlayan yaraların varlığında dahi... iç yakıcı sıcacık bir sızı yeniden başlama ihtimalinin heyecanı.
Yaşam ve ölümün iç içeliğinde, olasılıkların sonsuzluğunun heyecanı. Her şeyin eskisinden daha iyi olabilme olasılığı...hiç değilse eskisi kadar iyi olabilme... Yeni hikayeler, yeni yüzler, yeni yerler görme, başkalarının hikayelerine karışıp kahramanlarından biri olma ihtimali.
Viraneler arasında kendine yeniden yekpare bir hane bulma, yeniden ait ve evinde hissetme yolculuğunu anlatıyor Miller.
Yol kalabalık, yol kafa karıştırıcı ve güçlüklerle dolu.
Çocuk karakter bir yetişkinin elinden sıkı sıkıya tutmuş halde yola düşmüşken bir çift göz ile bir tepeden usulca takip ediyor okuru.
Çocuk her şeye rağmen güvende olduğunu biliyor, okur da öyle.
Elinden sıkı sıkıya tuttuğu yetişkinin kederi ve çaresizliğine rağmen hala elinden tutabileceği birinin varlığı rahatlatıcı.
Çocuk karakter yol boyunca her molada, yoldaşı okurlara soruyor:
"...Yalnızca taşıyabildiğin kadarını doldurmalısın.
Sen olsan neler alırdın yanına?"
"Sen yürüyerek ne kadar uzağa gidebilirsin?"
"Bazen tek başımıza kalacağız, yalnız...
Bu biraz sıkıcı olabilir.
Aklına hangi oyunlar geliyor?"
...
Ve diyor ki onlara: "Sana Mülteci diyecekler ama unutma senin adın Mülteci değil."
Göç temalı resimli kitaplar içinde, Benim Adım Mülteci Değil'i başka sevdim.
Bir yetişkin varlığında ve kılavuzluğunda umutlu göç yolculuğunu, yeniden başlamanın heyecanını hissederken, bilhassa bazı sahnelerin tasvirine mest oldum.
Metnin ve illüstrasyonların aynı elden çıkmasının dil bütünlüğüne ve derinliğine katkısı yadsınamaz elbette.
Yazarın otobiyografisinden bir kesiti görseller arasında ilave ediyorum. (Otomatik google translate çevirisine dokunmadan;)
Benim Adım Mülteci Değil
Yazan ve resimleyen, Kate Miller
Çeviren, Aren Turhan
Özgün adı, My Name is not Refugee
5+ ve büyümeye dirençlilere
Evinden Uzakta (Mülteci)
"Sadece bir ülke var: gökyüzü.
Sadece tek bir ulus var: insanlık.
Sadece tek bir kader var: sevgi."
Dr. F.M. Wibaut
"Aylan Kurdi, Muhammed Shohayet ve diğerlerinin anısına..." adanmış eser işte yukarıdaki dörtlükle hitama eriyor.
Savaşın ortasında kalmış çocukların gözünden...
Bir çocuğun gözünden tüm sahiciliğiyle, örtük ifadelere lüzum görmeden anlatıyor savaşı ve ilticayı.
Önce sarsıyor sonra sarıp sarmalıyor küçük okurunu umutla.
Karga ve güvercin metaforunun sıkça anlatıyı güçlendirdiği "Evinden Uzakta, Mülteci" ; savaşın, iç savaşın, kirli politikaların, şiddetin uzandığı her köşede her çocuğa ulaşsın istesem...
Zanneder misiniz ki, bu yerler ve bu çocuklar çok azdır.
Kimisine çıplak elleriyle dokunuyor savaş, kimisine bir güvercin kanadında taşınan mülteci dostun elemiyle....
Savaşın uzak olduğu ya da bir zamanlar uğramadığı bir coğrafya yok.
Küçük ve büyük savaşlarıyla dünya, onu reddebileceğimiz bir yer değil.
Hayır, o içimizde yaşıyor.
Kargalar ve güvercinlerle sembolize olan savaş ve barış, yeryüzünü yuva edinen çocukların hikayesini anlatıyor çatık kaşlı "duymazuk, istemezük" efradına.
Kargaların bed seslerini geride bırakarak, bir botun içinde aşıyor denizi küçük kız.
Sadece bir gün olsun, tekrar korkmadan, özgürce oynayabilmek için.
Sadece bir an olsun, gözlerini kırpmadan güvenle gökyüzüne bakabilmek için.
Bir an, sadece bir an... bir çocuk olarak kalabilmek için.
Omuzlarındaki yükü bırakıp, güneşin yeniden doğacağına inançla uyuyabilmek için.
"Bu yeni ülkede
Ne gökyüzü farklıdır aslında
Ne de güneş..
ASLA!
ASLA!
ASLA!
BİR DAHA ASLA!
Evinden uzakta olmayacaksın..
Buna hep inan!
Sadece inan!"
Evinden Uzakta (Mülteci)
Yazan, Pimm van Hest
Resimleyen, Aron Dijkstra
Çeviren, Öznel Akdik İşli
Özgün adı, Op de Vlucht
Gergedan Yayınları
5+ ve büyümeye dirençlilere
Karton Kutu
"Öyle bir şey ki bu, solduruyor bizi bir bir.
'Savaş' diyor buna büyükler.
Savaş, kırıp döküyor.
Üstelik sadece kalbimizi değil."
Bir cenin gibi anne karnına çekiliyor sanki karton kutudan yaptığı evinin içine çekilen çocuk.
Annesi, babası ve tüm sevdiklerinden uzakta bir dünyaya uyanıveriyor bir gecede.
Sıcacık yuvasının yerine yiyeceklerin gerçek yiyecekler olmadığı, soğuk ve hüzünlü bir kalabalığın içinde...biricik ve tek dostu Pamukcan'la birlikte güvenli olup olmadığından emin olamadığı yabancı bir yerde.
Olağanüstü yabancı, baş döndüren bu kalabalığın içinde, bir başkasının rüyasına düşmediğini nasıl anlar çocuk? Nasıl kabul edebilir oraya ait olduğunu?
Karton kutusu ve biricik kedi dostu da olmasa, nasıl gerçeğe temas edebilir usu?
Ama uçuruveriyor şiddetli rüzgar kartondan evini, sınırdaki dikenli tellerin yamacına.
Ona ait tek şeyin, yuvasının peşinde yola düşüyor çocuk.
Duasında sevdiklerine kavuşmak varken, kartondan kutusundan kayığıyla açılıveriyor meçhul bir denizde yolculuğa.
Deniz kocaman, çocuk ise küçücük.
Deniz kocaman, çok kocaman...
Çocuk ise küçücük, minicik...Bu kocaman deniz... ıslatıp yutar mı acaba kartondan kayığıyla küçüğü?
Bir sabah sahilde uzanırken bulur mu onu gözü yaşlı birileri?
Yetişkin okur hüzünle kapatırken kitabın kapağını, küçük okur, gözleri nemli...
Umutla ışıyarak söyledi, "Muhteşem bir hikaye"diye.
Umutla, duayla, sevgiyle nihayete eriyordu hikaye. Çocuk o duayı ve o umudu sevdi, sarıldı.
"İnanıyorum devam edeceğiz hikayemize bu gökyüzünün altında. Yeni arkadaşlar eşlik edecek bize.
Sevgiyle...
Yardım edeceğiz, iyi geleceğiz birbirimize.
Merhametle..."
Bir Merve Çirişoğlu Çotur kısa animasyon filmi olan "The Box"dan uyarlanan "Karton Kutu" kitabı, Gökçen Yüksel Karaca'nın editörlüğünde Uçan At Yayınları tarafından yayınlandı.
Son derece yalın fakat derinlikli dili, resimleme dilinin oluşturduğu alt metinle birleşerek devleşiyor okurun gönlünde.
Kocaman bir denizin içindeki küçücük kayığın tasviri, camı kırılıp bir evin virane çatısı gibi çerçevesinden ayrılan aile fotoğrafı, manaya dair tefekkür için alan açıyor okuruna.
Çerceve birleşir, aile bir araya gelir mi?
Çatı onarılır, kağıttan gemi limana varır mı bilinmez.
Ama küçük okur da inanıyor çocuk gibi "yeni arkadaşlar eşlik edecek" aynı gökyüzünün altındaki hikayelerine.
Yardım edecek, yardım alacak, birbirine sevgi ve şevfatle sarılacaklar...
Başına hangi felaket gelirse gelsin, umut hep var olacak.
The Box animasyonunun, 240 uluslararası film festivalinin özel seçkisinde yer almaya hak kazandığı ve "Büyük Ödül", "En İyi Animasyon Ödülü", "Jüri Özel Ödülü" gibi 44 ödüle layık görüldüğü bilgisini de ödüle olmasa da esere hürmeten buraya ilave etmiş olalım.
Aynı zamanda İyilikhane Çocuk Derneği'nin başkanlığını yönetmekte olan yapımcı Merve Çirişoğlu Çotur'un biyografisine iç resimlerin arasında ulaşabilirsiniz.
Yine kitabın sonundaki qr kodu okuttuğunuzda animasyon bağlantısına ulaşmanız mümkün.
Karton Kutu
Grafik Uygulama, Merve Çirişoğlu Çotur- Yasemin Kula
Editör, Gökçen Yüksel Karaca
Az metinli, çok resimli
Uçan At Yayınları
39 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere!
Başka Bir Yerde Yaşasaydım
Hayat dünyanın her yerinde aynı mıdır?
"Başka yerde yaşasaydım
her şey farklı olabilirdi gibi geliyor bazen.
Niye ben benim de başka biri değilim?
Ve niye burada yaşıyorum?
Belki de ben kendi kendimin eviyimdir.
Eğer öyleyse, nerede yaşarsam yaşayayım
ben hep yuvamdayım."
Yukarıdaki satırlar su gibi duru ve berrak, gökyüzü kadar kocaman ve mavi, "Başka Bir Yerde Yaşasaydım" kitabından.
Küçük okur gibi, büyüğünün de gökyüzü kadar kocaman soruları var.
Kelimelerin ardında su gibi akıp giden, duru düşünceleri.
Yuva neresidir? Vatan nereye denir?
Kabul edildiğin, ait hissettiğin yer midir vatan?
Senden öncekilerin ve senin doğduğun, üzerinde nesillerdir varlık mücadelesi verdiğin midir?
Ya vatanından ayrılmak zorunda kalırsan? Ya taşıyabileceğinden fazlasına sahip olamazsan? Hiçbir yere ait olmamak, vatansız olmak nasıl hissettirir?
Norveçli yazar Constance Orbeck-Nilssen'in yazdığı, Akın Düzakın'ın resimleyerek dilimize çevirdiği eserin çeviri ve üretimi Norwegian Literature Abroad (Norla) tarafından desteklenmiş.
Editörlüğü ise yine yakından tanıdığımız bir isim olan Yıldıray Karakiya'ya ait.
Yazarın duygudaşlıkta, daha yaygın kullanımıyla empatide ulaştığı nokta, okuru dünyanın dört bir tarafında yoğun bir duygusal ve düşünsel yolculuğa çıkarıyor.
Yolculuğun durakları arasında Disneyland yok.
Refah düzeyi yüksek ülkeler, mutlu anlar ve anılar yok.
Yolculukta yalnız çocuklar var. Her biri yalnız ve başka bir yerde olmak isteyecek çocuklar.
Yeryüzünün öteki çocukları karşılıyor her durakta küçük okuru.
Yazarın dupduru diline, dille mükemmel bir uyum içindeki resimleme eklendiğinde dürbünün ucundaki "başka yer" lerin hepsi sihirli bir yolculukla uçuşarak yanıbaşımızda bitiveriyor.
Başka Bir Yerde Yaşadaydım'ı çok sevdik. Sorular, cevaplar ve yine sorular barındıran haliyle küçük okurlarla okuma grupları için de çok elverişli bulduk.
Mülteci çocuklar, savaş mağdurları, istismara uğramışlarla beraber öteki çocukların hikayelerine dair bir kısmını daha evvel blog değerlendirmelerini yaptığım aşağıdaki eserlerle de ilgilenebilirsiniz.
Çabuksığınlar, Jean Claude Grumberg
Kuş Olsam Evime Uçsam, Güzin Öztürk
Dünyanın En Uğur Böceğ, Mevlana İdris
Dünyanın En Uğur Böceğ, Mevlana İdris
Yolculuk, Francesca Sanna
Dünyanın En Uğur Böceği, Mevlana Idris
Halepli Zeynep, Mevlana Idris
Öteki Çocuklar, Ursula Wölfel
Neredesin Janinka?, David Cirici
Zafer Kimin?, David McKee
Kapı Komşumuz Korsanlar, Jonny Duddle
Babam Çalılığa Dönüşünce, Joke Van Leeuwen
Geçti Gitti, Geçti Gitti, Geçti Gitti, Marjolijn Hoff
Balık, Laura S. Matthews
Sarı Papağanlar, Mavi Papağanlar, Manuela Monara
Ben Buradayım, Nahed Al-Shawa
Ben Buradayım, Nahed Al-Shawa
Başka Bir Yerde Yaşasaydım
Hayat dünyanın her yerinde aynı mıdır?
Yazan, Costance Orbeck-Nilson
Resimleyen ve çeviren, Akın Düzakın
Özgün adı: Hvor For Er Jeg Her?
Abm Yayınları
5+ ve büyümeye dirençlilere
Babam Çalılığa Dönüşünce
Babası çalılığa dönüşen annesi ise uzak ülkelerden birinde yaşayan bir çocuğun, savaşın ortasındaki dramatik öyküsü elimdeki.
Belki de roman okumayı pek sevdiğim gençlik zamanlarından beri okuduğum en iyi romanlardan.
Son derece akıcı, ustalıklı ve zarif edebi dili ve dramatik konusuna rağmen kitap savaşı yaşatmıyor. Savaşı yaşatmak yerine onu anlamaya çalışan küçük kızın yolculuğuyla savaşı derinden anlamamızı sağlıyor.
Toda, ismindeki K harflerini söylemekte zorlananların ülkesinde, küçük bir bebekken ayrıldığı annesinin yanında şimdi.
Ona Toda denmesine alışmaya çalışıyor. Babası ve babaannesini özlerken annesiyle olmaya alışıyor.
Toda, babası ve babaannesiyle yaşarken sadece bir çocuktu, şimdi ise başka bir şey.
Babası her gün sabahın dördünde yirmi çeşit kremalı pastayla üç çeşit turta yapan bir pastacıyken onun nasıl olup da "birileri ile ötekiler"arasında savaşıp, dövüşebileceğini hayal edemiyordu.
Unla kaplıyken ormanda nasıl kamuflaj yapabileceğini anlamakta da zorlanmış olmalı.
Oysa şimdi elinde babasının verdiği o koyu yeşil kapaklı kitap duruyordu: Askerin El Kitabı.
Savaşın başlamasıyla normal hiçbir şeyin kalmadığı hayatları Toda için çok tehlikeli bir hal aldığında, bir grup çocukla birlikte sınırdışına gönderdi onu babaannesi. Savaşın olmadığı, annesini bulup her şey bitene kadar güvenle kalabileceği yere.
Babaannesiyle hazırladıkları unutmaması gerekenler listesinde babasının kucağı da vardı. Okurun boğazını düğüm düğüm yapan bu listeyle çıktı yola.
İlk duraklarında iyiliksever (!) müreffehlerden bir grup çocuklu kadın tarafından karşılandıklarında tam seviniyorduk ki bencillikleri ve kabalıkları karşısında hınçla yumruklarımızı sıkıp gözyaşlarımızı dizginledik.
Öyle ya! Savaştan da kaçsa çocuk çocuktu ve bir oyuncak için yüzlerce kez teşekkür etmesi gerekmemeliydi. Hayır! Daha yüksek sesle teşekküre gerek yok..aslına bakarsanız o canavar pelüşünü sevmek zorunda bile değil!
Toda'nın annesine giden yolda karşılaştığı birbirinden tuhaf, bencil ve hasarlı insanı aşıp tek başına kaldığı halde sınırı geçebildiği hikayede en dramatik anlardan biri de çocukların birer ailenin yanına yerleştirileceği o andı.
Eğer gidecek bir yerleri yoksa bir aile edinmek için uslu ve hanım hanımcık olmalıydılar.
Toda'ya göre bu dehşet vericiydi. Neden istenmezdi çocuklar? Bazen mendilleri olmadığında sümüklerini yaladıkları için mi? Çarpım tablosunu bilmediklerinde mi istenmezler? Kötü şarkılar söylediklerinde mi? Tabaklarını bitirmediklerinde mi?...
Savaş acımasızdı, ya da insanların bizzat kendisi..
Suriyeli mülteci çocukların normal uyandıkları normal uyudukları, bombalardan saklanmadıkları, sevdiklerini kaybetmedikleri normal hayatları vardı. Pastacı, öğretmen, mühendis, işçi, dişçi babaları vardı. Sevgiyle kucağına kıvrıldıklarında dünyanın tüm kötülüklerinden korunduklarını hissettikleri anneleri vardı.
Milyonlarca kere teşekkür etmeleri gerekmiyor..
Ama milyonlarca kere özür dilenmeleri gerekiyor..
Toda'nın hikayesi, mutlulukla bitiyor ve belki de sonunda babası ve babaannesiyle de kavuşuyor.
Ama hikayeler o kadar çok ki!
Babam Çalılığa Dönüşünce
Yazan ve resimleyen, Joke van Leeuwen
Çeviren, Burak Sengir
Hayy Kitap
10+
104 sh.
Yolculuk
Savaşlar ve mültecilik kavramıyla çevriliyken, ülke sathındaki terör ve savaş içerikli gündeme rağmen çocukları birer fanusla kötülüklerden uzaklaştırmaya çalışıyoruz.
Ya da tam aksine, birer küçük savaşçı ve asker yetiştirme ülküsüyle travmanın ortasına bırakıveriyoruz.
Uzun süredir okulundaki mülteci arkadaşlarının başka bir dil konuştuğunu ve bazı çocukların konuştukları dili anlamadıkları için onlara kaba davrandığını anlatıyor oğlum.
Beden dili aracılığıyla anlaştıkları anları ise heyecan ve mutlulukla anlatıyor.
Ve bazen de yabancı bir sözcüğün anlamını merak ederek dönüyor eve..
Geçtiğimiz gün sevdiğimiz bir komşumuzun ani ve şok edici biçimde ölümüne şahit olan çocuklar kendi aralarında konuşuyorlardı.
Kulak misafiri olduğumda cennete gitmiş olabileğini söylediklerini duydum. Bir tanesi bundan oldukça emindi, çünkü o hep gülümseyen iyi bir insandı. Başka bir dünyaya davet edildiğini düşünüyor, savaşta ölen çocukların da oraya gidip kaybettikleri anne ve babalarına kavuştuklarını anlatıyorlardı birbirlerine.
Uzun süredir merakla biriktirerek çoğalttığım, savaş ve mültecilik temalı çocuk kitabı listesinden kavuştuğumuz ikinci kitap Yolculuk oldu.
Küçük dünyalarının gündeminde ölüm varken oğlum raftan kitabı çekip getirdi. İnce bir tereddütle okuduk birlikte.
"Anneciğim, bence bu yaşıma uygun bir kitap değil" dedi biraz okuduktan sonra.
"Neden öyle düşündün?", dedim.
Resimlerin biraz korkutucu olduğunu söyledi ama okumaya devam etmek istedi.
İsviçre'de meskun İtalyan illüstratör ve yazar Francesca Sanna'nın yazıp resimlediği ; Zeynep Sevde Paksu'nun dilimize kazandırdığı eser mülteci çocukların dünyasından, savaş denen karanlık canavarın devasa kötülüğüne çocukça bir bakış..çocukça, çocuk dilinden ve kaleminden dökülmüşçesine derin ve dramatik.
Öte yandan mülteciliğin ve savaşın binbir yüzünün arasında; ülkesinde kalan ve öldürülen, savaşan, sakatlanan, hapsedilen, sürülen, bir kahraman ve şehit olarak hayata veda eden, çocukluğu bambaşka boyutlarda yaşayan milyonlarca savaş mağduru çocuğun hikayesi arasında en çok umuda teşne olanı belki de..
Kalbimizin çok nadide bir yerine yerleşen hikayesiyle, mülteciliği çocuklara açıklamak için naif ve derinlikli bir klavuz mahiyetinde.
Yazarın notuna bakılırsa "Yolculuk", Francesca Sanna'nın İtalya'daki bir mülteci kampında tanıştığı iki küçük kızın hayatından mülhem bir göç hikayesi.
Bir parça ürkütücü olmakla beraber, etkileyici ve harikulade resimlemesi hikayeyi mükemmel biçimde tamamlıyor. Yaşına uygun olmadığını düşünüp tereddüt eden oğlum, hikayeyi tamamladığımızda sevgiyle sarıldı ona.
Kocaman karanlık elleriyle bir deniz olarak resmedilen savaşın yayılarak her yeri kaplaması ve küçük çocukların babalarını onlardan alması üzerine başlayan çaresiz göç yolculuğu bambaşka diyarlara götürürken, sonunda kavuştukları güvenli ve mutlu ülkeye "cennet" deyiverdi küçük okur.
Sonra da kendi sözüne gülerek, "Elbette cennet değil çünkü o dünyada değil..ama o kadar güzel tek yer cennet bence" diye mırıldandı.
Nihayet kitabı saran kolları gevşediğinde çocuk kalbinden dualar döküldü dudaklarından.
Tüm hüzne rağmen öyle bir umutla doldu ki kalbim!
Kalpleri kadar güzel olsun çocukların dünyaları!
Yolculuk
Yazan ve Resimleyen, Francesca Sanna
Çeviren, Zeynep Sevde Paksu
Taze Kitap
5+
