ebeveynlik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ebeveynlik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
ebeveynlik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ebeveynlik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi
Kimseyle paylaşmak zorunda olmadığım bir dostum olsa, kimseciklerin göremediği, dokunamadığı...Sadece bana ait olan bir dost.
Yalnızlık ve hüzünle baş etmekte mükemmel olacak bir dost.
Derdimi anlasa, göz yaşlarımdan tatsa, sevgisiyle yalnızlığımı yok ediverse bir çırpıda.
Rüzgar'ın tam da öyle bir dostu, bir köpeği var.
Ya da aslında yok...
Hayalinde yarattığı bir dost, istediği her şey olabilecek, istediği her şeyi yapabilecekken neden sahicisine ihtiyaç duysun ki?
Onun yerine iletişim kuracak, onun yerine arıza çıkaracak, "ben değil, o yaptı!" diyerek eylemlerinin yükünden bir çırpıda kurtuluvermesini sağlayacak bir dost.
Kendiyle kalmaya ihtiyaç duyduğunda sınırlarını kendisinin belirlediği ve tasarladığı hayali bir dost Rüzgar'a çok iyi geliyor.
Ama kutunun içinden çıkıp ona sahici fakat kusurlu bir dostluk sunan gerçek köpeğiyle tanışana kadar sürüyor hayali olanın varlığı.
İyileşmesine yardımcı olup, bir gün aniden yok oluveriyor...
Tuzlu gözyaşları ve çok uzaktaki babasıyla yaptığı hüzünlü telefon görüşmelerinden anlamıyor yeni köpeği.
Ama herkesin görebildiği bu yeni köpeğin bambaşka maceralarla dolu kendi yaşamı var ve şimdi eşlik etme sırası Rüzgar'da.
İstediği zaman yeni bir dost hayal edebilir.
Olmayan bir geyik, henüz onun olmayan bir zebra...ve başka köpekler.
Dramatik tonlardaki resimlemenin ifade gücü Rüzgar'ın hüznünü içine dolduruveriyor okurun.
Ama sanmayın ki salt hüzünle dolu bir hüzün bu.
İyileştirici bir yolculuğun, yaşanması gerekli olan hüznü...büyüten ve güçlendiren hüznü ile.
Küçük büyük tüm okuru kalbinden yakalayan "Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi" çok sayıda ödülün de sahibi.
Belli ki sadece bizim gönlümüz değil, yakaladığı...
Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi
Yazan, Edward Van De Vendel
Resimleyen, Anton Van Hertbruggen
Çeviren, Nurşen Kaya
Final Kültür Sanat Yayınları
40sh.
Bol resimli az metinli
5+ her yaşa ve büyümeye dirençlilere
Gülmek İçİMİzde
"Böyle şeyleri çocuklar asla görmemeli" diyor, bir adam.
"Böyle şeyleri çocuklar görmeli"yanıtını veriyor Bayan Hafelbein.
Hafelbein, anne ve babası bir kazada öldüğünden beri küçük Meret'e eşlik ediyor.
Ona bakıyor ya da onu büyütüyor demesi güç çünkü anlaşılan o ki bayan Hafelbein iyi bir ebeveynin çocuğunun yolculuğuna eşlik etmekten ileriye gitmemesi gerektiğini düşünüyor. Meret her şeyi tek başına halledebilir ve yardım istediğindeyse Hafelbein hep orada olacak.
Çiftliklerden, pembe panjurlu evlerden okullarını teşrif etmiş bunca çocuk içinde Meret'in arkadaş olabileceği "derinlikte" olanını bulması güç olacak. Ama bayan Hafelbein'in dünyadan göçüp gitmeden, Meret'in kendine bir dost bulduğunu bilmenin huzuruna ermesi gerek.
"Meret bir kız arkadaşı olsun istiyor. Geceleri çimenlerin üzerine uzanıp hayvanların horlamasını dinleyebileceği bir arkadaş. Kendi gibi dünya hakkında bilgisi olan biri"
Meret keder ve sevinci doya doya yaşarken büyüyen, dizleri yaralandıkça kapaklandığı zeminden her defasında daha çok güçlenerek doğrulan bir küçük kız.
Sarıp sarmalanmıyor, camdan saraylara hapsedilip "Prenses!"diye hitab edilmiyor ona. İnek sağabilir, ölü bir geyiğin suda sürüklenişini seyredebilir ya da anne ve babasının mezarı başında yine annesini kaybetmiş bir arkadaşının elini tutarak ağlayabilir Meret.
Çünkü Meret'e göre; gülmek de ağlamak da içimizde...gülmek de ağlamak da önemli.
Peki ya bizim için? Çocukları en yakınlarının ölümünden koruyabilir miyiz? Her akşam sofraya koyduğumuz yiyeceklerin öyküsünden koruyabilir miyiz? Tabiatı yokedişimizin gizli öyküsünden peki?...çocukları gerçeklerden koruyabilir miyiz?
Peki korumalı mıyız?
Doğrusu duygularını onları hissettiği anda doğal biçimde yaşayabilmeli bir çocuk. Gülebilmeli, ağlayabilmeli, kızabilmeli ve zamanı geldiğinde hepsini suya bırakabilmeli.
Ağladığında çaresiz yetişkinlerin kaygılı çığlıklarıyla susturulmamalı.
Çünkü ben de iyi biliyorum ki; gülmek de ağlamak da içimizde.
9 yaş ve üstü çocuklarla büyümeye dirençlilere harikulade bir okuma deneyimi sunacak kitap, oldukça yalın bir metin dili ve tatlı, yumuşacık resimleme diline sahip.
Hassas filtreli okurlar; Meret'in Niko'ya yaptığı jestin arkadaşları tarafından Niko'ya olan aşkı olarak yorumlandığında rahatsızlık duyabilirler. Ama bana soracak olursanız, gayet tabii olup 9 yaş ve üstü bir yana 4 yaşından beri oğlumun arkadaşlarının böyle yakıştırmalar yaptığını iyi biliyorum. Kendi çocukluklarımızı hatırlayalım..."Ali, Ayşe'yi seee-viii-yooor"ları...
Arkadaşlık, ölüm, ayrılık, ebeveynlik üzerine son derece organik bir kitap elimde tuttuğum.
O kadar çok sevdim ki...
Önermekten fazlasını yapıp herkese hediye edebilmeyi, bir zeplinle gökten neşeli kitap paketleri uçurabilmeyi hayal ettim.
Gülmek İçimizde
Yazan, Petra Fieztek
Resimleyen, Marine Ludin
Çeviren, Süheyla Kaya
Hep Kitap
64 sh.
Uzun Yeleli Kediçocuk
Bundan birkaç ay önceydi. Elimde Uzun Yeleli Kediçocuk, başka bazı kitaplar ve bilgisarım olduğu halde, oğlumun ardından oturduğumuz sitenin cocuk parkına çıktım. Niyetim bir gözümle onu yoklarken, diğeriyle bir değerlendirme yazmaktı.
Ama birkaç dakika içinde önümdeki teknolojik cihazlar, tablet, telefon ve bilgisayarı ilgi çekici bulmuş olacaklar ki; üçü birden etrafımı sardı.
Arkadaşları ondan birkaç yaş büyükler ve doğrusu ya kitap okumayı pek "cool" bulmuyorlar. Ya da ben öyle zannediyordum.
Bir tanesi hemen Uzun Yeleli'ye uzandı. Diğeri resimlemesini gülünç bulduğunu söylerken "plaza erkeği" kıvamında bir yüz ifadesi takınıp kaşının birini kaldırdı.
"Ne saçma şey, hahaha!"
Diğeri ise, babasıyla sitedeki binaların üstünden paraşüt talimi yaptıklarına tüm çocukları ikna edecek kadar mahir bir hayalperestti. Ikisi arasında kalmış sevgili oğlum, annesinin çektiği ilgiyi sevmeli mi sevmemeli mi, kestirmeye çalışırken arkadaşlarını inceliyordu.
O gün orada onlara Uzun Yeleli Kediçocuk'u okudum. Ciddi ifadesiyle plaza çocuğu, usulca açtığı gözleriyle yavaş yavaş kaşını hizalarken, vücudunu bize doğru çevirip tüm ilgisiyle bankın üzerine abandı.
Bir ara sesimi iyice alçaltıp orada kesecekmişim gibi yapınca, hepsi birden inci gibi dizildi yamacıma. Güldüğümü belli etmemem lazım, dedim. Ciddi insanlar bunlar, hem sonra, kizabilirler de. İçimden güldüm, sarıldım onlara.
Ebeveynleri yoğun bir iş temposu içinde olsa da olmasa da, Kediçocuk'un hikayesine yabancı değil onlar. Çocuk dünyası denilen paralel evrende çogu zaman görünmezler.
Bu görünmezlik beraberinde özgürlük getirse de...iki dünya arasındaki mesafeyi de artırıyor.
...
Kediçocuk'un annesi uyarıyor babasını: Onunla daha çok ilgilenmelisin, yoksa büyüdüğünde bundan dolayı çok pişmanlık duyacaksın.
Elinden geleni yapıyor babası ama, elinden gelenin yeterli olmadığını, küçük büyük tüm okur anlıyor.
Önemli ve çok kazançlı bir iş görüşmesi için Hayvanat Bahçesi'nden ayrılırken, çocuğun cebine taksi için biraz para, kulağına ise kızgın annesini teskin edecek sözcükler fısıldıyor.
Sıkı sıkı tembihlense de, Kediçocuk şimdi sadece kendine emanet.
Yüz boyama standında kediye dönüşüp, kafeslerin arasında dolaşırken, bir yandan da bilgi edinmek için levhaları okuyor.
"Hayvanlar kafeslerde yaşıyordu ama bu kafeslerde yaşamayı sevip sevmedikleri levhalarda yazmıyordu. "
Kendisine dinlenecek bir yer aradığında tüm bankları kaplayan mutlu aileleri görüyor.
Üzgün Kedi Çocuk, kendisine boş bir kafes bulup levhaya "Uzun Yeleli Kedi Çocuk" yazdığında, kafesin içinde, gözlerini bambaşka bir dünyada açtığı bir rüyaya dalıyor.
Rüya dediysem, küçük okurlar rüya mı gerçek mi tartışmasına tutulmuşlardı bile, ben bunları okurken. Aldırmadan, o bambaşka dünyayı okumaya devam ettim onlara.
Gökyüzünde süzülen dev geminin içinde, daha önce hiç kedi çocuk görmemiş olan Habakuk'un merceği altına giriyor küçük kahramanımız.
Habakuk, oldukça nadir görülen bu hayvanı incelerken hayvanat bahçesinden kaçırıp tekrar doğaya saldığı hayvanlar içindeki ilk kedi çocuk olduğunu anlatıyor çocuğa.
Hayvanların neleri sevip, neleri sevmediğini not aldığı özel defterine "Uzun Yeleli Kedi Çocuk" başlığını attığında mırıltılar tekrar yükseliyor. Bir tanesi, "Hepsi rüya yaaa! " diyor külyutmaz edasıyla. Diğeri, "Ya, ne alakası var oğlum! Habakuk kaçırmış ya işte!"
Uzun Yeleli Kediçocuk, Habakuk'un defterine yazabilmesi için sevdiği ve sevmediği şeyleri anlatırken, onlarla en az bir saat oyun oynanmazsa ölebilecekleri bilgisini veriyor. İskambil kartlarıyla oynamayı da seviyor Kediçocuklar, ama dikkatli olunmalı. Oyunları çok kaybederlerse tüyleri dökülmeye başlıyor.
Doğrusu ya, kedi çocuklar hakkındaki defterin bir kopyasını edinip, yazılan her şeyi çerçevelemek isterdim.
"... eğer bir Uzun Yeleli Kediçocuk size bir hikaye anlatıyorsa, işyerinden önemli bir telefon gelse, ya da başka bir şey olsa bile onu sonuna kadar dinlemeliydiniz, yoksa sizi ısırabilirdi.
Ayrıca, sadece çikolatalı süt ve meyve suyu içerlerdi, çünkü su içmek onları kusturabilirdi, hatta gözleri kör bile olabilirdi."
Sabah her nasılsa odasında, Habakuk'un defteri başucundayken uyanan Kediçocuk, annesi ve babasını mutfakta tartışırken buluyor.
Onlara Habakuk'un defterini gösterdiğinde, artık onu doğru yetiştirmek için ihtiyaç duydukları her şeye sahip oluyorlar. Ben "onlara" diyorum ama hikayenin hedefindekiler babalar. Doğrusu ya hiç haksızlık yapasım yok onlara.
Etgar Keret'in yazdığı, Aviel Basil'in resimlediği kitap, büyükler için adeta bir çocuk dünyası kılavuzu; küçükler için ise manifesto.
Dünya kafesindeki çocukları özgür bırakmanın yolunu anlatan, birer yetişkin kılavuzu.
Uzun Yeleli Kediçocuk
Özgün adı: Gur Chatul-Adam Aroch Se'ar
Yazan, Etgar Keret
Resimleyen, Aviel Basil
Çeviren, Mahir Ünsal Eriş
6+
Can Çocuk
