empati etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
empati etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
empati etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
empati etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Evinden Uzakta (Mülteci)
"Sadece bir ülke var: gökyüzü.
Sadece tek bir ulus var: insanlık.
Sadece tek bir kader var: sevgi."
Dr. F.M. Wibaut
"Aylan Kurdi, Muhammed Shohayet ve diğerlerinin anısına..." adanmış eser işte yukarıdaki dörtlükle hitama eriyor.
Savaşın ortasında kalmış çocukların gözünden...
Bir çocuğun gözünden tüm sahiciliğiyle, örtük ifadelere lüzum görmeden anlatıyor savaşı ve ilticayı.
Önce sarsıyor sonra sarıp sarmalıyor küçük okurunu umutla.
Karga ve güvercin metaforunun sıkça anlatıyı güçlendirdiği "Evinden Uzakta, Mülteci" ; savaşın, iç savaşın, kirli politikaların, şiddetin uzandığı her köşede her çocuğa ulaşsın istesem...
Zanneder misiniz ki, bu yerler ve bu çocuklar çok azdır.
Kimisine çıplak elleriyle dokunuyor savaş, kimisine bir güvercin kanadında taşınan mülteci dostun elemiyle....
Savaşın uzak olduğu ya da bir zamanlar uğramadığı bir coğrafya yok.
Küçük ve büyük savaşlarıyla dünya, onu reddebileceğimiz bir yer değil.
Hayır, o içimizde yaşıyor.
Kargalar ve güvercinlerle sembolize olan savaş ve barış, yeryüzünü yuva edinen çocukların hikayesini anlatıyor çatık kaşlı "duymazuk, istemezük" efradına.
Kargaların bed seslerini geride bırakarak, bir botun içinde aşıyor denizi küçük kız.
Sadece bir gün olsun, tekrar korkmadan, özgürce oynayabilmek için.
Sadece bir an olsun, gözlerini kırpmadan güvenle gökyüzüne bakabilmek için.
Bir an, sadece bir an... bir çocuk olarak kalabilmek için.
Omuzlarındaki yükü bırakıp, güneşin yeniden doğacağına inançla uyuyabilmek için.
"Bu yeni ülkede
Ne gökyüzü farklıdır aslında
Ne de güneş..
ASLA!
ASLA!
ASLA!
BİR DAHA ASLA!
Evinden uzakta olmayacaksın..
Buna hep inan!
Sadece inan!"
Evinden Uzakta (Mülteci)
Yazan, Pimm van Hest
Resimleyen, Aron Dijkstra
Çeviren, Öznel Akdik İşli
Özgün adı, Op de Vlucht
Gergedan Yayınları
5+ ve büyümeye dirençlilere
Rose
Düzeltmeye çalışmadan dinleyebilir misiniz yanlışlarla dolu bir konuşmayı? Anlamaya çalışarak, durup birkaç dakika fazla harcayarak ve kelimelerin sıkıştığı iki dudağın arasına, onları bir an önce çekip almaya çalışıyormuş gibi gözlerinizi dikerek bakmamayı başararak...
Sabırla ve tüm dikkatini vererek dinlemeyi.
Ben hep zorlandım bunda.
Nazik olmaya çalıştığımda da mizahla örttüm üstünü. Kendi irili ufaklı "bozukluklarımı" da incitici olmasın diye düzeltime dahil ederek derhal doğrusunu söyledim yetişkin dostlarıma... Elbette her zaman uygun olmuyor bunu yapmak. Bazen sadece dinliyorsunuz. Sevgiyle...
Ve bazen de bir düğmeye basıp kendisini kapatmak istiyor insan.
Çocuklar ilk sözcüklerini öğrenmeye başladığında düzelterek tekrarlamak da buna dahildi. "Öyle değil, böyle" demeden. Sadece doğru şekliyle düzeltip tekrar ederek...
"Seni anlıyorum, böyle söylemek istedin" mesajını vererek.
"Normal" kabul edilenin gelişiminde hep teyakkuzda ve sabırsızken özel ve sıradışı olan karşısında nasıl olurduk? Hep acelesi olanların dünyasında Rozca konuşmanın ne kadar zor olabileceğini varın siz düşünün.
Konuşma bozukluğu sebebiyle zihninden geçenler dudaklarından bambaşka şekillerde dökülüveren Rose'u anlamak için Rozca'dan az çok anlamak gerekiyor.
Kanatlı perilere, asla yalnız kalmamaları birincil unsurları olan yalnızlara, konuşan sokak lambalarına, mahmutlar (mamutlar), diplidokuzlar ve humusapıyiyenlerin tahrip öncesi dönem hükümranlığına inanmak gerekiyor.
Rose'un canının yeniden sıkıştırılmaması için, gerekiyor.
Patates (baba) ve Vakum (öpücük-anne)nin yeniden taptışınmak (taşınmak) istememesi için de gerekiyor.
"Yalnızlarla birlikte insan asla yalnız kalmaz."
Diyor bütün sınıf hep bir ağızdan...
Fonda sevgi dolu bir şarkı çalıyor alçaktan.
Herkes ama herkes Rosca konuşuyor.
Bütün bunlar epik bir rüyadan mı ibaret yoksa sahici olabilir mi?
Şaşıp kalıyor okur, kalbinin sesinden başka sey duyamayıp güçlükle yutkunarak.
Colas Gutman, hayran bırakan kurgusu, mizahı ve tatlı kalp işçiliğiyle tüm rüyalar gerçek olabilir zannı uyandırıyor okurunda.
"Aşk olsun ama, aşk olsun Gutman!"
Aşk demişken, hassas filtreler için küçük bir not: Rose'un ortaokullu yakışıklı çocuğa hayranlığı ve yakışıklının kendi akranıyla aşkının yarattığı küçük düş kırıklığı...
Rozcası vakum bizcesi öpücükle Rose'un ortaokullu dostuyla yollarını ayırıverişi.
Listenize dahil etmeden önce, detaylı fikir edinmek icin iç sayfa fotoğraflarına bakmanızı öneririm.
Rose
Yazan, Colas Gutman
Kapak resmi, Dorothée de Monfreid
Çeviren, Tuvana Gülcan
76 sh.
İletişim Yayınları
İletişim Yayınları
8+ ve büyümeye direnclilere
Güney Çayırı
"Açlık günlerinde" "...Bataklık Köyü'ndeki günler ahırdaki fareler kadar gri..."diyor Mattias. Bunu çok sık söylüyor. Birbiri ardına açılan iki sırlı kapıdan geçiriyor Lindgren okurunu.
Biri kitap kapısı, diğeri kitabın içinden rengarenk ve sıcacık bir dünyaya açılan düş kapısı.
Kitap kapısı sahici de, düş kapısı öyle mi bilemiyoruz.
Kapandığında yeniden açılması mümkün olmayan kapı, öte tarafa dönüşü imkansız kılarak bir seçime zorlasa da...bir daha oyun oynayamamaktan, asla tekrar çocuk olamamaktan korkan iki çocuk kapıyı sonsuza dek kapatmakta tereddüt etmiyor.
Bu dünyada kimsecikleri kalmamış küçükler Mattias ve Anna, bir çiftçinin yanında yaşamaya başlamışlardı. Ancak çiftçinin sadece fazladan biraz iş gücüne ihtiyacı vardı, oyun çocuklarına değil. İki küçük çocuk süt sağma zamanında evde olmazlarsa Tanrı yarattı demeyip kim bilir neler yapacağı işçileriydi çiftçinin.
Her defasında geri dönmek zorunda olsalar da, okul başlangıçta harikulade bir kaçış oluyordu öksüzlere.
"Çocuk ellerini ağaçtan kabuğundan kayıklar, ağaç dallarından düdükler ve tepelerin eteklerine oyuncak kulübeler yapmaktan alıkoyarsanız eğer, çok iyi çalışırdı. Bu eller yanına sığındıkları çiftçinin ineklerini sağabilir, öküz ahırlarını temizleyebilirdi. Eğer bu elleri ağaç kabuğundan yapılma kayıklardan, oyuncak kulübelerden ve çocukların yapmaya can attıkları diğer şeylerden uzak tutarsanız, her işi yapabilirlerdi."
Gri karlarla kaplı renksiz ve soğuk orman yolunda kırmızı, kıpkırmızı bir kuşun ardına takılıp kendilerini adeta boyutlar arası bir duvarın önünde buluyor çocuklar hikayede.
Duvarın bu tarafı kış, beri tarafı yaz.
Çocuk cıvıltıları, anne şevkati ve sıcak yemek olan duvarın beri tarafındaki düşten ayrılmak istemiyorlar.
Ve kapıyı usulca kapatıp sonsuza dek orada kalıyorlar. Kuş kırmızı rengiyle hayatı, damarda canı mı simgeliyor?
Ya da ölümü? Duvarın ardındaki cenneti?
Buzdan ormandan cennete mi yolcu oldu çocuklar, yoksa zorbalık karşısında cesaretle yaptıkları seçim, onları yeni ve daha iyi bir hayata...çocukluklarına mı kavuşturdu? Hayatın olmadığı soğuk ve renksiz bir iklimden hayat dolu olana doğru...
Çocuklarla hikaye tamamlama ve yorumlama yapmak üzere değerlendirildiğinde iyileştirici güçte olacağını tahmin ettiğimi türlü imgeyle dolu bu rüya Astrid Lidgren sever tüm okurlara iyi gelecek.
Marit Törnqvist'in düşsel resimlemesinin eşliğinde; empati, yaraları sarmak, arkadaşlık, aile, cesaret ve umut üzerine bir eski zaman masalı Güney Çayırı.
Bakmayın masalın sözcüklere hapsolduğuna...dilden dökülüverdiğinde kalpten kalbe kırmızı bir kuş kanatlanır.
Güney Çayırı
Yazan, Astrid Lindgren
Resimleyen, Marit Törnqvist
Pegasus Yayınları
Resimli ve bol metinli.
6+ ve büyümeye dirençlilere
Başka Bir Yerde Yaşasaydım
Hayat dünyanın her yerinde aynı mıdır?
"Başka yerde yaşasaydım
her şey farklı olabilirdi gibi geliyor bazen.
Niye ben benim de başka biri değilim?
Ve niye burada yaşıyorum?
Belki de ben kendi kendimin eviyimdir.
Eğer öyleyse, nerede yaşarsam yaşayayım
ben hep yuvamdayım."
Yukarıdaki satırlar su gibi duru ve berrak, gökyüzü kadar kocaman ve mavi, "Başka Bir Yerde Yaşasaydım" kitabından.
Küçük okur gibi, büyüğünün de gökyüzü kadar kocaman soruları var.
Kelimelerin ardında su gibi akıp giden, duru düşünceleri.
Yuva neresidir? Vatan nereye denir?
Kabul edildiğin, ait hissettiğin yer midir vatan?
Senden öncekilerin ve senin doğduğun, üzerinde nesillerdir varlık mücadelesi verdiğin midir?
Ya vatanından ayrılmak zorunda kalırsan? Ya taşıyabileceğinden fazlasına sahip olamazsan? Hiçbir yere ait olmamak, vatansız olmak nasıl hissettirir?
Norveçli yazar Constance Orbeck-Nilssen'in yazdığı, Akın Düzakın'ın resimleyerek dilimize çevirdiği eserin çeviri ve üretimi Norwegian Literature Abroad (Norla) tarafından desteklenmiş.
Editörlüğü ise yine yakından tanıdığımız bir isim olan Yıldıray Karakiya'ya ait.
Yazarın duygudaşlıkta, daha yaygın kullanımıyla empatide ulaştığı nokta, okuru dünyanın dört bir tarafında yoğun bir duygusal ve düşünsel yolculuğa çıkarıyor.
Yolculuğun durakları arasında Disneyland yok.
Refah düzeyi yüksek ülkeler, mutlu anlar ve anılar yok.
Yolculukta yalnız çocuklar var. Her biri yalnız ve başka bir yerde olmak isteyecek çocuklar.
Yeryüzünün öteki çocukları karşılıyor her durakta küçük okuru.
Yazarın dupduru diline, dille mükemmel bir uyum içindeki resimleme eklendiğinde dürbünün ucundaki "başka yer" lerin hepsi sihirli bir yolculukla uçuşarak yanıbaşımızda bitiveriyor.
Başka Bir Yerde Yaşadaydım'ı çok sevdik. Sorular, cevaplar ve yine sorular barındıran haliyle küçük okurlarla okuma grupları için de çok elverişli bulduk.
Mülteci çocuklar, savaş mağdurları, istismara uğramışlarla beraber öteki çocukların hikayelerine dair bir kısmını daha evvel blog değerlendirmelerini yaptığım aşağıdaki eserlerle de ilgilenebilirsiniz.
Çabuksığınlar, Jean Claude Grumberg
Kuş Olsam Evime Uçsam, Güzin Öztürk
Dünyanın En Uğur Böceğ, Mevlana İdris
Dünyanın En Uğur Böceğ, Mevlana İdris
Yolculuk, Francesca Sanna
Dünyanın En Uğur Böceği, Mevlana Idris
Halepli Zeynep, Mevlana Idris
Öteki Çocuklar, Ursula Wölfel
Neredesin Janinka?, David Cirici
Zafer Kimin?, David McKee
Kapı Komşumuz Korsanlar, Jonny Duddle
Babam Çalılığa Dönüşünce, Joke Van Leeuwen
Geçti Gitti, Geçti Gitti, Geçti Gitti, Marjolijn Hoff
Balık, Laura S. Matthews
Sarı Papağanlar, Mavi Papağanlar, Manuela Monara
Ben Buradayım, Nahed Al-Shawa
Ben Buradayım, Nahed Al-Shawa
Başka Bir Yerde Yaşasaydım
Hayat dünyanın her yerinde aynı mıdır?
Yazan, Costance Orbeck-Nilson
Resimleyen ve çeviren, Akın Düzakın
Özgün adı: Hvor For Er Jeg Her?
Abm Yayınları
5+ ve büyümeye dirençlilere
Öteki Çocuklar
Birbirinden güçlü 14 öyküden oluşan çok değerli bir kitap tutuyorum elimde.
Binbir çeşit duygunun binbirini de, buruk bir gülümsemeyle karşılayıp, her sayfasında yutkunduğum, beklediğim... Güçlü bir hikayenin, güçlü de bir kalbe ihtiyacı olsa gerek.
"Öteki" çocuklar, hem "Öteki yapanlar" hem de "öteki olanlar", Wölfel'in kaleminde.
Okur iki mahalle arasında yer değiştirerek, yazarın anlamak üzerine devam ettiği ihtisasına katılıyor.
Öyle yüksek bir empati ve öyle duru bir sadelikte anlatıyor ki, anlamamak için dinlemiyor olmak gerek.
Yetişkinlerin siyah-beyaz, kavgacı ve muhteris dünyalarına toprağa daha yakın yerden, bir çocuğun gözünden bakıyor okur öykülerle.
Toprağa, tohuma, başlangıca ve sona en yakın yerden...küçük, bozulmamış insanlığımızdan.
Üzerinde uzun hasbihaller edilesi ondört öykünün ilkinde Durugöl Sokağı ve Rayaltı Sokağı'na konuk oluyoruz. Bambaşka sokakların, bambaşka (!) çocuklarının birbirleriyle atışarak alay ettiği, ardından kahkahalarla güldükleri satırları okurken mahalleme dönüp, kaldırımda oturan çocukların arasına katılıyorum.
Bir yetişkinin çok büyük çoğunlukla farkında bile olamayacağı, iki mahallenin çocukları arasındaki "öteki"yi hatırlıyorum. Kendisine lojman bahşedilmiş memur çocuklarıyla, bahşedilmemiş olanlarından ibaret bir ötekiliğin nasıl da çocukların tüm hikayelerinin zeminini oluşturduğunu.
"Lojmandaki ilkokula gidiyorum ben, oraya herkesi almıyorlar. "
Halbuki, orada okumuştum ben de. Alıyorlardı ya işte. Öyle, bir numarası falan da yoktu. Ama havalarından geçilmezdi lojman çocuklarının yine de. Tren raylarının etrafındaki kulübelerde yaşayan çocuklar ve zengin Durugöl Sokağı çocukları arasındaki ise biraz daha farklı.
Okuru büyük bir kedere ve gözyaşlarına boğmadan, acının pornografisini yapmadan, incelikle ve sadelikle anlatıyor Ursula Wölfel.
Zengin ve fakir çocuklar, eğitimli ve eğitimsiz çocuklar, ailesi olan ve olmayanlar, ailesiyle paylaşacak birazcık olsun vakte sahip olamayanlar, aynı ismi paylaşıp, bambaşka hayatlar yaşayan çocuklar, bir kardeşe sahip olmanın berbat olduğunu düşünerek aldananlar, görünmez çocuklar, unutulmuşlar, konuşamayan, anlatamayan, yaşıtları tarafından hırpalanan çocuklar, yapayalnız hayatlarının sıkıcılığında, başka hayatlara fazlaca merak duyanlar, düşünce suçlularının, mahkumların çocukları, siyah ve beyaz tenli çocuklar, alkolik ebeveynlerine bakmak zorunda olan çocuklar, babasız çocuklar, apartman duvarları arasına hapsolmuş çocukların hikayeleri.
Doğan her çocuk kısa süre içinde öldüğü için adı, "Kaç gün görnüşüm? " anlamındaki Sintaju konulmuş Afrikalı çocuklar.
Yeryüzünün çocukları...
Tüm gerçekliğine ve ince elemine rağmen Ursula Wölfel, yine umut ve neşe dolduruyor satırların arasına. Bu dolgu malzemesi olmaktan çok öte, siyahla beraber var olan beyaza dair olmalı.
Eleştirel okuma becerisini geliştirici faaliyetlerde, okuma grupları ve derslerde ve hatta duvarlı ya da duvarsız her yerde, derin ve anlama dair öğretilerde faydalanılmak üzere muhakkak okunmasını öneririm.
Ursula Wölfel'in Öteki Çocuklar'ı kadar çok sevdiğimiz "Ateşten Ayakkabı, Rüzgardan Sandalet"ini daha evvel bir blog yazısında incelemiştim.
Alman Çocuk Edebiyatı'nın en güçlü ve öyle görünüyor ki duyarlı kalemlerinden Wölfel'in, tüm kitaplarının Türkçe'ye kazandırılmasını dört gözle bekliyorum.
Öteki Çocuklar
Yazan, Ursula Wölfel
Resimleyen, Bettina Wölfel
Çeviren, Murat Aksoy
Özgün Adı: Die Grauen und Die Grünen Felder
Çizmeli Kedi Kitaplığı
117 sh.
10+ ve büyümeye dirençlilere!
