8 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
8 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
8 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
8 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kiraz Hanım'ın Mutfağı
Eskimeyen, sevgili dostum "Kiraz Hanım'ın Mutfağı" nicedir sabırla bahsini bekliyordu.
Avuçlarım gıdıklanıp bir kere daha elime aldıysam üç beş satır yazmak da boynumun borcu.
Sylvia Plath'in şiirsel diliyle üç öykülük tatlı mı tatlı esere David Roberts'ın fırçasından düşler eşlik ediyor.
Özgün dilinden okuyup mukayese etme imkanım olmadıysa da, eserin çevirisi de hazmı kolaylaştırıcı nitelikte.
Nazım - nesir bir arada, hayal - gerçek kol kola üç öykünün ilki "Yatak Kitabı".
Küçücükken izleyip düşlere daldığım bir animasyonda, üzerine oturduğu yatakla gökyüzünde ve suların altında seyahat eden çocuğu hatırlattı okurken. Ondan aldığım benzersiz lezzeti, çekip çıkardı derinlerden.
Denizaltı yataklar, atıştırmalık yataklar, jet motorlu bir yatak, sulayınca büyüyen cep boy yataklar...
İkinci öykü, "Hiç Önemi Yok" Elbisesi.
Boy boy yedi kardeş, yedisi de birbirinden ilginç.
Max, en küçükleri. Aslında ismi Maximillian ama sadece yedi yaşında biri için fazla uzun bir isim olduğundan ona kısaca Max diyorlar. :) Bizim kendi kısa, ismi kısa Max, bir elbisesi olsun istiyor. Ve bir gün esrarengiz bir paket geliyor evlerine. Boy sırasıyla her birinin denediği elbise, türlü bahanelerle istenmeyince annesinin maharetli ellerinde Max'in küçük bedenime göre biçilip dikiliyor.
"Hiç Önemi Yok" Elbisesi o, çünkü Max için yeni elbisesinin parlak düğmeleri, benzersiz rengi ve kumaşı onu giymeye engel değil.
Bir şey sahibini bulduysa, gerçekten ihtiyacı olanın elinde değerlidir vesselam.
Son öykü ise "Kiraz Hanım'ın Mutfağı".
Tuz ve karabiber gibi renkleri, iki yaramaz peri...
Ve bir mutfak dolusu afacan kücük ev aleti.
Her biri bir diğerinin vazifesini kıskanınca ortalık fena karışıyor.
Bulaşık makinesi kek yapmak ister, kahve makinesi buzdolabı kadar soğuk olmaya yeltenirse... Siz düşünün gerisini.
Küçük büyük her vazife kainatın dengesi için elzem vesselam.:)
*Hassasın hassası filtreler için belirtmeli ki; ufak tefek yabancı kültürel öğeler içeriyor.
İç sayfa fotoğraflarını gözden geçirebilirler.
Kiraz Hanım'ın Mutfağı
Çocuklara Öyküler
Yazan, Sylvia Plath
Resimleyen, David Roberts
Çeviren, İlknur Özdemir
Editör, Alkım Özalp
Kapak Uygulama ve Grafik, Yeşim Ercan Aydın
Özgün adı, Collected Children's Stories
84sh
Kırmızıkedi Çocuk
8+ ve büyümeye dirençlilere
Sessiz Luise
Sesiniz bir türlü çıkmıyor, kalabalığın gürültüsünde çığlıklarınız fısıltıya dönüşüyor ve kimseciklerin sizi duymaması yetmiyormuş gibi henüz çok küçüksünüz diye dikkate de alınmıyorsunuz.
Sesinizi duyurmak için kendi yöntemleriniz var mı?
Öksürmek, daha dik durmak, dikkat çekici bir giriş yapmak, yüksek sesle ve kararlı konuşmak, belki konuşacağınız şeyi planlayarak dinleyicilerin ilgisini garantiye almak gibi şeyler...
Hayır, domates fırlatmak iyi bir fikir olmayabilir. Siz Luise'e bakmayın. Hem, sonuçları onun için de pek güzel olmuyor.
Luise kadar küçükken sizi kimsenin, hatta siz kadar küçüklerin dahi duymaması bir ölçüde anlaşılabilir.
Ama yetişkin bir insanın kalabalıklar içinde sesi içe kaçar halde meram anlatma hali yok mu!? Haniyse vazgeçer olduğu, daha da sessizleştiği ve insanların birbiriyle yarıştırdıkları yüksek sesleri ve fikirlerinin çarpışmasından kaçınarak kabuğuna cekildiği haller.
Beş kardeşli bir ailenin, silsileyi geriden yakalayan kazan dibi ikisinin, sondan ikincisi olarak pek güzel tecrübe etmiştim henüz küçük bir kızken.
Her bir ferdinin konuşmayı çok sevdiği, her daim cümbüş içinde hikayelerin, anıların anlatıldığı, fikri mütalaaların olduğu ailemde sesimi o cümbüşte kaybetmem işten bile değildi.
Yine de vazgeçmem, mütemadiyen etek cekiştirip sorular sorar, fikrimi söylemek ya da eleştirmek için ortaya atılıp sesimi yükseltirdim. Eleştirmek, bilhassa kızdırılması eğlenceli abileri olunca tatlı mı tatlı olurdu. İyi idare ederlerdi ama bazen de ipin ucu fena kaçar, ipi takip ederek ben de kaçardım.
Luise, çocuk ben kadar çılgın ve kararlı. Ve Luise'in kesinlikle kendine özgü yöntemleri var.
Üstelik sessizliğinden vazgeçmediği, kendi frekansına davet edip, sessizlik içinden diyarlar keşfetmeye çağıran ikna edici yöntemler onlar.
"Luise biraz sessiz konuşuyor: O nedenle ona herkes Sessiz Luise diyor. Luise sessiz konuşmasının neden her zaman problem olduğunu soruyor kendi kendine.
Bak! Örneğin rüzgâr açık pencereden içeriye estiğinde perde de son derece sessiz hışırdıyor ama kimse rüzgârın büyük ve güçlü olduğundan kuşku duymuyor."
Sessizliğin içinde başka sesler olduğu muhakkak. Kimisi Kandinsky'nin sesleri gibi rengarenk, onun "Gürültülü Boya Kutusu" gibi bambaşka şarkılar söylüyor.
Kimisi bir başka enstrümanın telleriyle konuşuyor.
Kimisi yazıyor...kimisi ise küçük ve değerli şeyler kaşifi bir filozof.
"Sessiz Luise" sayfa sayısının çokluğu, belki biraz doz aşımı olan sessizlik vurgulu tekrarları, şimdiki zaman kipiyle hakim bakış açılı anlatıcı dilinin birleştiği üslubu, rengarenk resimlemesi, iri puntolu yazıları ve yalınlığıyla dikkat çekici bir manzaraya sahip.
Hele sayfalar arasında Luise'i bir minarenin tepesinde görmek pek tatlı bir sürpriz. Nedenini tahmin edersiniz.
Öte yandan yalınlığı, daha küçük yaşta okurlarla büyükleri sayfalarında buluşturmaya elverişli. Bilhassa kocaman bir kitap okumanın zaferini tatmak isteyen erken okur yazar küçükler için.
Kendi sesinin gücünü arayan tüm çocuklara ve büyümeye dirençlilere!
*Hassas filtreler için iç sayfa fotoğraflarına göz atmayı ihmal etmeyin lütfen. Bilhassa bir resim rahatsızlık verebilir.
Sessiz Luise
Yazan, Renus Berbig
Resimleyen, Anke Kuhl* (çizeri bir yerlerden hatırlayan?)
Çeviren, Süheyla Kaya
Özgün Adı, Die Leise Luise
154 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere!
Ramazan Çocukları
Hep beraber Teravih namazı kılmaya giden bir aile, evde Kur'an okuyan bir anne, Ramazan davulcusu bir komşu baba, oruçluların yanında yemekten kaçınan oruç tutmayan insanlar, sınıfça öğretmenle yapılan iftarlar bir yana...
İnfak ederken ve yoksula yardım ederken cömertlik ve cesaret, aç ve yoksul insanların haliyle hallenip tefekkür etme, ruhun ve bedenin arındığı, dinginleştiği, sükunet ve barış içinde bir ay ile dolu "Ramazan Çocukları"kitabı.
Nur Dombaycı'nın kaleminden ve fırçasından, Emir ve arkadaşlarının dünyasında tecrübeyle Ramazan ayı ve çocuk dünyasında oruca dair adım adım rehberlik ediyor.
Ramazan ayını tüm aile fertleriyle, dini ve geleneksel tüm unsurlarıyla beraber yaşayan çocuklarla, belki sadece bir kısmını, ailesinin bir kısmıyla tecrübe edip yine de oruç ibadetini gözlemleyip çocuk orucuyla tanışan çocukların farkını düşündüm okurken.
Bir ilmihal ve kültürel rehber gibi okunduğunda her bir parçası Ramazan'a ait olup belki hepsi tek bir çocuğun hayatında ve bir ayında nadiren buluşan bu idealize hikayeyi daha çok "rehber"olarak nitelememin sebebi de bu oldu.
Zira bu rehberde her çocuk için bir hikaye olabilir ama belki de hepsi bir çocuğun hikayesi olamayabilir.
Belki Teravih namazına hiç gidemeyebilir, ailesinden kimse gitmiyor olabilir, aile fertlerinden biri ya da birkaçı oruç tutmuyor olabilir, anne ve babası Kur'an okumayı bilmiyor ya da bilmezlikle okumaya mesafeli olabilir. Bunlardan biri eksik, diğeri fazla olabilir. Ramazan Çocukları, sınıfta kalıp oruç tutmayan çocukların da başka hikayeler biriktirdiği, hem de Ramazan ayına ve İslam'a dair hikayeler biriktirdiği bir ay muhakkak ki.
Küçük okurlar "Ramazan Çocukları" kitabının rehberliğinde mübarek ayın ve dinin bütününe şamil olduğu bir hayatın tüm güzellikleriyle tanışırken, Emir'in hikayesi dışındaki hikayeleri de yaşayarak ve gözlemleyerek tecrübe edecekler. Belki de Ramazan Ayı Emir'in Ramazan'ı gibi olsun isteyecekler.
Her hikayenin biricikliğini bilerek okurken çocuğa eşlik etmek, belki kendi Ramazan'ı için hikayeler biriktireceği bir iyilik kumbarası yapıp bir "Ramazan Günlüğü" tutması için teşvik etmek güzel olabilir.
Ramazan ayında ve ardından bayramı karşılarken evimizi süslediğimiz evimizin bayramlıklarını sizinle paylaşmıştım.
Yine çıktı alıp yapıştırarak yapabileceğiniz bir İyilik Kumbarası'nı da blogda bulmanız mümkün. Bilabedel paylaşılan çok sayıda "basılabilir"malzeme ile çocuklar Ramazan'ın şenlikli ve huzurlu iklimini hem ailelerinin örnekliği ile hem de çevresel olarak tecrübe edebilirler.
Yeter ki, örnek olabilecek sükunette, Ramazan ayının hikmeti ve bereketine haiz bir hal içinde olabilelim.
Dua ile...
Kalemine sağlık,
sevgili Nur Dombaycı
Yazarından en tatlı not: "Bu kitabımda en sevdiğim şey 'oruç tespihi' oruç tutan tüm çocuklara uygulanmalı"
Yazarından en tatlı not: "Bu kitabımda en sevdiğim şey 'oruç tespihi' oruç tutan tüm çocuklara uygulanmalı"
Ramazan Çocukları
Yazan ve resimleyen, Nur Dombaycı
Damla Yayınevi
8+ ve her yaşa!
Gecen Gündüzüm Olsa
"Hasret, dediler, kalbimizde yaşar... Hiçbir kalpte bunca hasrete yetecek kadar yer olamazdı..."
Max huzurevindeki, unutma hastalığından muzdarip büyükbabasına duyduğu hasrete dayanamaz hale geliyor. Çünkü başkalarının aksine Max, bahar kokusunda onunla tatlı elmalar toplayıp kucağında huzurla dinlenmenin güzelliğini iyi biliyor.
Sonra, kafasının üstünde hafifçe dolaşan ağır ve müşfik ellerinin eşlik ettiği derin bir mırıltı şeklindeki o şarkıyı da hatırlıyor.
Hayır, Max dışında kimse dede ve torunu arasındaki sevginin onarıcı gücünden haberdar değil.
Beklenmedik bir anda, her şeyi unutup sil baştan yapmaya meyilli yaşlı adamın biricik ilacı ise, torununun üç-dört dakikalık sessiz ve sevgi dolu sarılışı.
Kâinatın en güzel armağanı sevgi...
Dört bir tarafından kuşatıyor dede ve torununu. Aralarındaki sevginin gücüyle her defasında yeniden ve yeniden hayata döndürüyor.
Max'in bunu başarabilmesi için dedesiyle baş başa bir güne ve o gün için de maceralı ve son derece çılgın bir huzurevi kaçış planına ihtiyacı var. Sadece bu...bu kadarcık.
Tatlı anıları canlandırıp, bir parça sevgi almaya doğru bir yolculuk. Bütün ihtiyaçları olan bu.
Max, huzurevinin içeriden kilitlenen kapısının şifresini öğrenip planını uygulamaya geçirdiğinde, her zaman her şeyi en doğru şekilde yapmak üzere programlanmış yetişkinlerin onu anlamayacağını biliyor olmalıydı.
Duvarları yıkmaya, cesur alternatifler aramaya ve biraz nefes almak için azıcık duralamaya cesareti olmayan yetişkinlerin kuralları Max'e göre değil...
Yetişkinlerin hayatı biraz yavaşlayıp kulak vermeye, birkaç dakika sessizce ve sevgiyle sarılmaya uygun değil... Çogunlukla...
Kiralık Canavar, Farklı, Rico ve Oskr serisi kitapların yazarı Alman Andreas Steinhöfel'in "Gecen Gündüzüm Olsa" adıyla dilimize kazandırılan son kitabı bilhassa konusu itibariyle çok ilgimi çekti.
Dilin tasvirle bezeli yapısına rağmen bir solukta okunuveren kitaba Nele Palmtag'ın sıcacık ve cömert resimlemesi eşlik ediyor.
Hassas filtreler için iç sayfa fotoğraflarını gözden geçirmenizi öneririm.
Gecen Gündüzüm Olsa
Yazan, Andreas Steinhöfel
Resimleyen, Nele Palmtag
Çeviren, Olcay Mağden Ünal
72 sh.
8+ ve büyümeye direnclilere!
Susanpusan Şehri
Topraktan uzattıkları sivri, beton başlarıyla göğü delmeye cüret etmiş dijital şehrin, mutsuzluktan bitap düşmüş fakat cesur fertlerinin macerası Susanpusan Şehri.
Küçük Susanpusanlılar, şehrin kalanının aksine merakla ve umutla dolu olmasalar, boylarından büyük yollara koyulmasalar, var olmayacaktı belki hikayeleri.
Masalların müzelere kaldırıldığı, göğe doğru uzandıkça soğuklaşan ve hissizleşen sehrin cesur çocuklarının, mutluluğun sırrının peşinde Çiçek Ülkesi'ne yaptıkları yolculuk "kocaman hedefler için , elmas değerinde mutluluklar harcayan" şehir insanının eline kara bir ayna tutuşturuyor.
Der ki yazar: "Kocaman, akıllı evlerdeki komşular, birbirlerini tanıyamayacak kadar akılsızlardı. Binalar, insanlardan daha akıllıydı."
Bir masal kitabını hazine gibi saklayan Dino, Memo ve Kaliko şehre döndüklerinde eylemlerine "Bir çocuğun masalını almak, nefesini almak gibidir." imzasını attılarsa boşuna değildi ya!
Çiçek ülkesinin kapısında üç küçüğü karşılayan "Dünyanın en güzel yeridir pencereler, ardında varsa güzellikler" cümlesi usundayken okurun; mutluluğun sırrına dair emareleri masallar, insanları- mahalleleri birirbirine bağlayan köprüler ve yabancıları rahat ettiren misafirhanelerde buluyorlar.
Bundan sonraki eylem planı son derece net!
Karanlık Susanpusan Şehri için merak, masal ve umut var.
Okurun pek de yabancısı olmadığı bir distopyayı, metinlerarası göndermelerle harmanlayan yazar çocuk diline hakimiyetindeki ustalığına "Farkındalık Oyunu" bölümündeki bol ders çıkarmalı yetişkin dilini ilave etmeseydi belki bu üçlünün arasına karışıp Susanpusan Şehri' nde yitip gidebilirdim.
Eserin grafik tasarımı ve resimlemesinden lezzet alamamış olmamız da kadı kızının kusuru olarak şuracıkta dursun.
Susanpusan Şehri
Yazan, Fatma Çağdaş Börekçi
Resimleyen, Bâlâ Erfidan
71sh
8+ ve her yaşa!
