dostluk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
dostluk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
dostluk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
dostluk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Mutluluk Bir Tilkidir
"Mutluluk salıncakta sallanan bir tilki ve büyük turuncu bir portakaldır."
...
"Mutluluk Bir Tilkidir" önce ismiyle girdi gönlüme. Sonra çok sevdiğim turuncuyla ve tilkiyle.
Sonra ayrılık, değişim, hayatın sonu ve başlangıcı, dostluk, aile ile...
Zackarina'nin kumların arasından kafasını uzatan altın renkli dostu gibi; Povilas'ın tilki dostu da pek bilge.
"Cömertlik okyanusta bir damla gibidir.
Sen de okyanusta bir damla olmak istemez misin?" derken tilki, sadece bilge değil, aç bir bilge muhakkak.
Ama öyle de böyle de, bilge işte.
"...Yukarıdan veya aşağıdan, soldan veya sağdan baktığında gözüne farklı görünür. Yani bir dahaki sefere bana akıl danışmadan önce sorunu lütfen bütün yönleriyle ele al"
derken de gözünü budaktan, sözünü dudaktan esirgemeyen biri.
"Mutluluk annemin çanak çömleği,
Babamın helikopteri!
Mutluluk turuncu bir basketbol topu, Margarita'nın sarman kedisi!
Ama Mutluluk en çok da bir tilki!"
diyor Povilas.
Mutluluk yanı başındayken değişim çok korkutucu. Yeni bir ev, yeni bir mahalle, yeni alışkanlıklar...
Daima orada olamayacak belki de tilki. Kaybedecek bir an icin mutluluğu Povilas.
Belki uzun bir an...
Eğer başka bir yerde olması gerekirse, hiç durmayacak ve olmasi gerektigi yere doğru yoluna devam edecek.
Povilas'ın mutluluk tanımının yegane temsilcisi ve sembolü turuncu, tilki dostuyla beraber veda edecek ona.
Ama değişim korkutucu olsa da; mutluluk bir gün turuncu bir tilki suretinde geri dönecek.
Yeni bir ev, yeni bir turuncu helikopter, havuçlu kek, kayısı reçeli, japon balığı, büyük turuncu bir portakal... Küçük mutluluklar büyüyüp kocaman bir tilki olacak ve bulacak onu.
Çünkü mutluluk bazen kremaya ulaşmak için birkaç kez daha ısırdığın lezzetli bir pasta gibi.
Sizce mutluluk ne renk?
Sizin mutluluğunuz nerede?
Dönecek mi sahiden geriye?
Ümitvar olmak lazım. Ve pastayı biraz daha ısırmak.
Patika yollarda kaybolmak...
...
Resimlemesi ve grafik tasarımını biraz yorucu bulmakla beraber, çok da sevdim.
Küçüklere ve büyümeye dirençlilere sifa niyetine tavsiye ederim.
Mutluluk Bir Tilkidir
Yazan, Evelina Daciūtė
Resimleyen, Aušra Kiudulaitė
Çeviren, Lora Sarı
Editör, Ezgi Berk
Özgün adı, Laimė yra Lapė
Hippo Kitap
5+ ve büyümeye dirençlilere
Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız
Müzik dinlemiyorsan, nasıl dinleyeceğini ve ne dinleyeceğini bilmiyorsan...
Sonrası; seç beğen al! Her tür müzikal vitamin eksikliğine bir sendrom. Büyük...çok büyük karmaşa!
Kahkahasını kaybeden Blue, ev ödevini bitirdikten sonra ödevi yemeden duramayan biri, yumurta kapıya dayanmadan hicbir şey yapamayan bir diğeri, "ben yapmadım" sendromundan muzdarip beriki, araba sürerken burnunu karıştırdığında kimsenin onu göremeyeceğini zanneden şu adam, sadece başka insanların üzerine oturabilen zırdeli...
Müzikal terminolojiyle bol miktarda enstrüman ve atmosfer tasviri içeren eser bilmediğiniz, hiç dinlemediğiniz enstrümanların tınısını dahi işitmenizi sağlayabilir.
Öte yandan çok ama çok eğlenceli.
Kahkahasını kaybeden Blue'nun ondan önce ebeveynlerinin ilgisini ve fiziksel temasını kaybettiğini okumak yaygın sıfır kahkaha vakaları içinde Blue'un durumunu dikkat çekici kılıyor.
Hele nesillerdir müzikle tedavi eden meşhur ve çok acayip doktor Bay Bugalu'nun dahi bu derde derman olamayışı bir parça düşündürüyor. Olsa olsa sevgi ve ilgidir tedavinin eksik parçası diye düşünürken... Yanaklarında az evvel uyguladığı cilt maskesinin izleriyle kahkahasız kızının yaydığı kasvetten şikayetlenen anne çıkıp geliyor.
O böylesi sikayet ederken,okuru hala şifanın anne-baba alakasından geleceğine inanmak istiyor.
Ama, yok!
Hayır... Dikkatle bakmayı bile çok gördüğü kendi kızını aynı kıyafeti giyen hizmetçiyle karıştıran bu anne pek ümit vaadetmiyor. Varsa yoksa pahalı hediyeler, lambalar, heykeller...varsa yoksa uzun seyahatler.
Blue anne ve babası olmadan, yeniden gülmeyi başarmak zorunda.
Onları oldukları gibi kabul etmeye mecbur.
Kireç beyazı yüzleriyle aynı renkte pahalı lambalarıyla.
Renksiz, eğlencesiz...
Blue'nun mavi tonlarda resimlemenin eşlik ettigi müzikal yolculuğu bir köprü altında müzik yapan pejmürde müzisyenlerle kesiştiğinde eksik parçanın daha az disiplin, daha az kural ve alabildiğine eğlence olduğundan emin oluyoruz.
Önce gizlice , sonra açık açık oyunlarını izlediği, bol şamatalı, oyunlu ve kavgalı komşu ailenin Blue'ların evine girebilmesi de böylece oluyor.
Karmaşadaki müziği seviyor Blue! :)
Oradaki hayatı, renkleri...
Kadim bir müzikle tedavi geleneğine sahip olduğumuzu belki biliyorsunuzdur.
Ama bilmiyorsanız Dr. Bugalu vesilesiyle Türk Tedavi Musikisi eserlerini albümleştiren ve çok sayıda çalışmaya sahip Tümata web sitesine bir uğramanızı öneririm.
Ya da Kalan Müzik'in harikulade taş plak kayıtlarından bir Hafız Burhan dinlemek de sizin derdinizin şifası olabilir.
Yine kitapla beraber Müzikle Tedavi geleneğimize yakından bakabileceğiniz mekan önerisi; Türk Psikiyatri Tarihi Müzesi (Edirne).
Gezip görme şansım olmuş ve o dönemler tedavi musikisine olan yakın alakam dolayısıyla bayılmıştım.
Kitaba dönecek olursak... Arkasına ilave edilen yazar ve çizer biyografilerinin esprili dili, mini müzikal rehber, tasarımı ve mavi tonlarda resimlemesiyle uzun süre en sevdiklerim arasında olacak gibi görünüyor.
*Hassas filtreler için kaba fakat bence son derece doğal bazı sözcükler içeriyor. Toto, osuruk, burundan çıkan ayak parmakları sendromu gibi :)
Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız
Yazan, Lisa Nicol
Resimleyen, Daniel Gray- Barnett
Çeviren, Nilay Kaya
Kapak, Zaide Eda Yıldız
Özgün Adı, Dr. Boogaloo and The Girl Who Lost Her Laugher
194 sh.
Final Kültür Sanat
Final Kültür Sanat
12+ ve büyümeye dirençlilere!
Nasrettin Hoca ile Düşünmeyi Öğrenmek
Hoca Nasrettin'i ona atfedilen fıkralardaki hiciv, latife ve ince zeka ürünü sözlerinden tanır, severiz.
1200'lü yılların Akşehir'inde yaşadığı rivayet olunan hoca, gerçek kimliğinin yanında onun ağzından anlatılan ve muhtemeldir ki büyük kısmı ondan sadır olmamış fıkralarla anılıyorsa bilin ki sevildiğinden.
Vaktinde çok sevilen ve halkın meselelere bakışına, derdini tasasını hikaye edişine aracılık eden hoca, muhakkak ki bugün de aynı derecede seviliyor.
Öyle ki; hayali bir karaktere dönüşen haliyle, kültürel bir figür olarak korumaya alınıyor. Bu arada bolca reddiyeye maruz kalıyor.
"Hoca" oluşu dolayısıyla ona atfen anlatılanların bir kısmı gerçek kimliğine hakaret olarak kabul ediliyor. İsteniyor ki, hayali de olsa pîrüpâk biri olsun hoca Nasrettin. Suya sabuna dokunmasın, latifeyle yalandan riyadan ders içün dahi bahis açmasın.
Sınırları daha fazla esnetmeden burada durup, kitaptan bahsetmek istiyorum. Zira hocayı halkbilimciler daha iyi bilirler.
Doğrusunu yanlışını onlardan okumalı, dinlemeli.
Çocuklar, gençler ve yetişkinler için felsefe çalışmalarıyla tanınan Oscar Brenifier ve Isabelle Millon'un kaleme aldığı "Nasrettin Hoca ile Düşünmeyi Öğrenmek", tam da hoca karakterininin meramına uygun nitelikte bir eser.
Diyor ki küçük büyük okuruna; "Güldün, iyi, güzel hoş da...neye güldün? Neden güldün?"
Kitapta 12 ayrı fıkra yer alıyor. Fıkraların her birini açık uçlu sorular ve alıştırma örnekleri takip ediyor.
Kitabın son bölümü ise "Çözümlemeler". Çözümleme denildi diye keskin çıkarımlar iceriyor demek yanlış olur. Ne de olsa yazarların ikisi de felsefeci ve işleri muhakemeyi destekleyici yönergeler vermek.
Elimde 8.baskısını tuttuğum kitap, geçmişte içerdiği bir fıkradaki "çok eşlilik"meselesi dolayısıyla soru önergesine konu olup gündem oluşturmuş olsa da çok eşliliği olumlama amacı olmadığından pek anlamlı bulmadım doğrusu bu telaşı. Doğrudan eleştirmese de, "yeriyor" iddiasına dayanak bulmak daha kolay olurmuş.
Serap Deliorman'ın harikulade çizimlerinin eşliğinde yerli, tanıdık ve bildik kıyafetlerle aramıza katılan eser bütünüyle yerli bir yoruma sahip değil elbette.
Kanatlı "inşallah"sözcüklerinin tipografisi, hocanın dini kimliğini yorumlayanın bakış açısı gibi detaylar yazarların kimliğini hatırlatıyor okuruna. Bu da tabii olanı, elbette.
Küçük kusurları ve aklımıza yatmayan yorum farklarıyla beraber "Nasrettin Hoca ile Düşünmeyi Öğrenmek", 10 yaş ve üzeri okurlarla felsefe çalışmaları yapmak için ideal bir kılavuz olmuş.
Hayal, gerçek, onaylanma ihtiyacı, eleştirilmek, eleştirmek, hüsnükuruntu, kanmak, kandırmak, dış görünüş ve değer, doğruluk, dürüstlük, dostluk, yalan, riya, sözcükler ve düşünmenin tabiatı, kimlik, benlik, bilgelik, cehalet, öğretmek, öğrenmek, aramak ve bulmak, seçme, fark etme, sevme (iki Eş bahsi burada), sorumluluk...gibi çokca bahis var başlıklarda.
Nasrettin Hoca İle Düşünmeyi Öğrenmek
Yazan, Oscar Brenifier & Isabelle Millon
Resimleyen, Serap Deliorman
175 sh., Resimli
10+ ve her yaşa!
Ada
İnsanoğlunun hamisi tabiat.
Ona sarılıyor, onda uyanıyor, onunla doyuyor ve onunla yaşıyoruz. "Ol" emr-i ilahisiyle tecelli eden her ne var ise kâinatta, birbiriyle bağ içinde.
En büyük ve kadim öğretiler gök kubbenin altında, küçük-evrenden (mikrokosmos), büyük-evrene dikkatle nazar edene kendini açık eden bir sırlı hazine.
Usta Hollandalı yazar ve çizer Mark Janssen'ın Ada'sı bu sırlı hazineden bir parça değil de ne?
Olağanüstü hikayesi, tatlı düşlere daldıran resimlemesiyle Ada, insanoğlunun tabiatla tecrübesinden unutulmuş bir iyilik ve merhamet öğretisi saklıyor.
Giysisinin ucuna oturmuş uyuyan kediyi rahatsız etmektense, giysisini kesen bir peygamberin hal diliyle hatırlattığı öğretiden bahsimiz.
Sıkı durun, çünkü "spoiler"ın hasını verip Mark Janssen'ın Ada'sının sırrını söyleyeceğim.
Önce kitabı okumak isteyenler tam burada bırakmalı okumayı.
Hala buradasınız! (En azından bazılarınız)
Ada; soluk alıp veren, kıpır kıpır, dev bir deniz kaplumbağası.
Ada olmaya karar vermesi, Sophie ile babasının bir deniz kazası geçirip kabuğunun üstüne sığınmalarıyla başlıyor.
Taş kesilip kıpırdamadan, tehlikelerle boğuşarak mevsimler boyunca onları koruyup kolladığı, besleyip sevdiği yetmezmiş gibi ufuktaki dumanlı karaltıyla kedere boğulmuyor.
Misafirleri adaya yaklaşan gemiye binip nihayet kurtulduklarında, görevini tamamlamanın huzuruyla emaneti teslim ediyor.
"Verme"nin kibriyle büyüklenip köleler devşirmiyor.
Gizlice iyilik yaparken, ona verilenlerden cömertce ikram etmeyi görev biliyor.
Sığınanı, el açanı nâçâr komuyor.
Misafiri de ihtiyacı olduğu kadar kalıp, ihtiyacı olduğu kadar alıyor.
Sonrası vefa ile tatlı bir veda...
"Dini içerikli çocuk kitabı" soran, kitap ve filmlerle dini öğretileri aktarmak istediğini söyleyip bu amaca yönelik tavsiye isteyenler oluyor.
Her defasında doğrudan dini içerikli olmayanlar da dahil, hemen her kitabın/filmin gören göz için öğretiler sakladığını hatırlatıyorum.
Ada'yı tam da buna misal olsun diye böyle anlatasım vardı.
Mültecileri, muhtaç ve fakirleri, hasta ve yaşlıları, çocuk ve hayvanları sorgusuz sualsiz misafir eden, Allah'ın sonsuz hazinesini kulundan esirgemeyen digergam Ada sizce de bize çok şey anlatmıyor mu?
Ada
Yazan ve resimleyen, Mark Janssen
Çeviren, Sinan Çakmak
Özgün adı, Eiland
2+ her yaştan okur ve büyümeye dirençlilere!
İncelikli Şeyler
"Küçük ayrıntılar fark edilmek için değildir.
Ayrıntılar keşfedilmek içindir.
İnsan onları keşfetmek için zaman ayırdığında..."
Zaman ayırdığında? Dünyanın tüm hazineleri ayaklarının altına serilir.
Sevgi, emek, dikkat, rikkat, merhamet ...
Yûnus'a atfen; yaradılanı sevmek, yaradandan ötürü.
En küçük yaradılandan, en büyüğüne hürmetle ve özenle nazar etmek!
İşte o zaman küçük şeyler dahi, devleşip kanatlanıverir. Eğer onu keşfeder, değer ve emek verirsen dev kanatlarının üstünde başın arşa değer.
"İncelikli Şeyler" , sözü azalttıkça azaltıp resimlemeyle imgelemin sınırlarını genişletiyor. Felsefi düşünceyi, cesaret ve dostluk sarmalında buyur ederken, küçük büyük tüm okurlarının zihnine ateş böcekleri salıyor.
Bütünüyle "Sessiz Kitap" hükmünde olmasa da, öyle pek de geveze sayılmaz.
Sessizligi de sesi de acayip bir hikaye anlatıyor.
Bu acayip ve katmanlı hikayeyle, dünyayı değiştirmeye namzet okuruna, kuşların kanadından heyecan verici bir davette bulunuyor.
Bakmaktan öteye geçip, görmeye davet...
İsviçreli yazar Germano ve refiki çizer Albertine'nin isbirliginde bol ödüllü eseri her yönüyle çok sevdik.
İncelikli Şeyler
Yazan, Germano Zullo
Resimleyen, Albertine
Çeviren, Damla Kellecioğlu
Özgün adı, Les Oiseaux
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Kaptan Kâzım'ın Sağ Yanağı
Hiç yazmayayım diyorum, heyecanla sahne alması beklenen bir solisti saatlerce takdim eder de sevenlerine eziyet eder gibi okurla kitabın arasına girmeyeyim. "Muhteşem" ya da "harikulade" falan diyeyim, araya da hikayeden bir kaç giz serpiştireyim. Sonra, "perde!" diyeyim ve aradan çekilivereyim. Ya da anonsun sesini azıcık açayım da Kaptan Kâzım'ın sesi doğrudan okurun kulaklarına ulaşsın. Yanakları Mayıs güneşiyle al al, heyecanla şehir hatları vapuruna doluşsun, yazarla bir Mayıs macerasında buluşsunlar.
Ama yazmayayım da...kitabın kapağını kapattıktan sonra içimde hasıl olan o coşkuyla ne yapayım?
Kimlere diyeyim.
Yedi kat gökle, yedi kat yerin buluştuğu, her adımda yaşam olan dünyada, güneşi, baharı, rüzgarın ılık selamını unutmuş, aceleyle simidinin kenarından dişlerken vapura koşturan kalabalığa sesleneyim.
Delinin biri...bir kaptan...kırdı kafayı, kaçırıyor vapuru! Hem de içinde yolcularıyla, baharın sökün ettiği yere doğru.
Kamera şakası sansınlar onlar da, hikayedeki gibi. Sonra gidecekleri çok mühim yerlerin, girecekleri sınavların, derslerin, mesailerinin hesabına koyulsunlar.
Kaptan Kâzım'ın çocukluk nişanı yanak yarası sızlayıp içindeki çocuğu dürttükçe, bulaşsın çılgınlığı diğerlerine.
Çocukluğumun en tatlı günlerinin nişanesi olup alnımın çatında kızaran yara izim kaşınmaya başlasın yeniden. Yaralar, çocukları birbirine çağırsın. Daldan erik aşıran, bayıra yukarı koşuşan çocukları Üsküdar- Eminönü vapuruna alsın.
Karşılıksız seven, dost belleyen çocuk yanlarımız elimizden tutsun, Ege'ye dümen kırsın.
İster tabii insan, istemez mi?
Birkaç günlüğüne dünyayı durduralım, sıkıcı otomatik pilotları devreden çıkarıp manuel kontrolle dümene geçelim. Risk alalım, yaşam sevincimizi kovalayalım. Hiç tanımadığımız insanlara tebessüm edip, selam verelim. Azıcık soluklanıp ânın içinden an yakalayalım, kâh havada, kâh suda bir divane balık gibi buğulanan kulaklarımızla iki alemden de sual edelim.
Ayşe Güren öyle güzel yazmış, öyle sahici anlatmış ki, kalemin izinden macerayı takip etmemek, valizi toplayıp yola düşmemek çok güç.
Sahiden de tüm dünyayı saracak bir "Sağ Yanak Bahar Tatili" hakkı için pankart kaldırmamak, penceresiz duvarlara balyoz sallamamak çok güç.
Hele de hikayeye eşlik eden her telden müzikle tatlı bir bahar sarhoşluğuna kapılıp şükür ve temaşayı buluşturmamak...neredeyse imkansız.
Mehmet Güreli'nin "Kimse Bilmez"inden mısralarla karşılaşıp, "Mayıs"ını da dinlememek çok güç.
Merve Atılgan'ın olağanüstü latif fırçasının manevralarında kaybolmamak...güç...
10 yaş ve üstü tüm okurları ve büyümeye dirençlileri Kaptan Kâzım'ı okumaya, dinleme beklerim. Orada buluşup, baharı hep birlikte karşılayalım, yıldızlarla aramızdaki betondan engelleri aşıp gök kubbenin altında düşlere dalalım.
*Okurken sahiden de, "olağanüstü bir film olurdu bu hikayeden" dedim. Keşke...
Kaptan Kâzım'ın Sağ Yanağı
Yazan, Ayşe Güren
Resimleyen, Merve Atılgan
119 sh.
Can Çocuk
10-12+ ve büyümeye dirençlilere!
Karabaş
İyi bir fikir, önemli. İyi bir fikri, daha iyi bir fikirle kurgulamak daha da önemli.
Bu ikisinin üzerine bir de iyi bir resimleme ve tasarım eklendiğinde...işte o zaman birçok "iyi"nin arasından, hızla üst rafa çıkıyor, parmaklarımı gıdıklayıp bahar çiçekleri açtırıyor.
"Karabaş" kapkara, kocaman bir köpek. Fakat bütün bunları o yapıyor. Tüm bu heyecanın sebebi şu köpek.
O kadar kocaman ki, evin babası korkuyla polisi arıyor.
Evin annesi "Eyvah!" diye bağırırken, elindeki fincanı yere düşürüyor.
Evin ismi sevilesi büyük kızı Adile ise diş fırçasını...
"Dışarıda kapkara, Tyrannosaurus rex kadar kocaman bir köpek var, gördünüz mü?"
Evin, ismi sevilesi küçük oğlu Münir ise oyuncak ayısını düşürürken yere, bağırıyor:
"Dışarıda kapkara, Gulyabani gibi bir köpek var, gördünüz mü?"
Evin en küçüğü Cimcime bu korku oyununu bozana dek, ritmik tekrarlarla kocaman kapkara köpeğin büyüttüğü korkuyu seyrediyor okur. O kadar büyük bir korku ki, Karabaş'ı da geçiyor boyu, teee arşa değiyor. Gulyabani ya da Tyrannosaurus Rex halt etmis yanında.
Değil mi ki, korkularımız onları ne kadar beslersek o kadar büyürler. İşte o kadar büyüyor.
Cimcime'nin muzip cesaretiyle, adım adım küçülen ve evin kedi kapısından içeri dalıveren Karabaş, tüm aileyi, el birliğiyle büyütülmüş bir korkunun şöminedeki cılız alevi etrafında topluyor.
Hikayenin alt metninde batıl inançlar olabilir. Efsaneler, masallar, yazıldığı coğrafyanın inanç ve yargılarını içerir öğeler taşıyabilir. Kapkara seylerin seytani ya da kötücül olduğu, kötü şans getirdiği gibi "batıl" inançlara dayanabileceği gibi, bir annenin ya da babanın kedi, köpek, böcek korkusunu tüm aile fertlerine bulaştırma ihtimaline de dayanabilir.
Korkunun hızla, bulaşıcı bir hastalık gibi nasıl da yayıldığına...
Ön yargıların ve el birliğiyle büyütülen sahte korkuların varlığına. Çerceve katman katman genişlediğinde metaforların işaret ettiği, insanoğlunun var olan tüm korkularına, tüm ön yargıları ve yanlış kabullerine.
Yerli olmayan bir mimari tasvire ve gotik üsluba rağmen , çevirideki Türkçe, Yeşilcam Sineması isimleri, ve yine fazlasıyla bizden Gulyabani ile (orjinal dildekini çok merak ettim,doğrusu) özdeşim kurmakta çok zorlanmadık.
Karabaş'ı çok sevdik, bence siz de seversiniz.
Karabaş
Yazan ve Resimleyen, Levi Pinfold
Ceviren, Tuvana Gülcan
YKY Yayınları
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Buz Ejderhası
Bazen kışın yerini bahara bırakabilmesi için yaşanması gerekir.
Kışın buzdan parmaklarının kapıların altından geçip ayaklardan bileklere uzanması gerekir.
Sabah olabilmesi için geceyi geçirmek gerekir, kolaylığa erişmek icin güçlük kapısından geçmek gerekir.
Güçlenmek için öğrenmek,
İyileşmek icinse sevgi gerekir.
Uçup gittiklerinde kışı beraberlerinde götürüp vadiye ilkbaharı getiren ejderhalardan biri uçmuyor o kış...
Uçmadığı gibi, yeşil gözlü kızın evinin damına çörekleniyor. Kızıyor ilkin ona kız. Ejderhanın nefesiyle kuşanan buzdan evleri, gittikçe daha geçit vermez oluyor yaşama. Yiyecekleri tükeniyor, hastalıklar yoklama almaya başlıyor.
Ama sonra anlıyor ki kız, yaralandığı için uzuyor misafirliği ejderhanın.
Belki bir arkadaş, yumuşacık sesinden bir şarkı ve sevgi dolu şifalı dokunuşlar iyileştirecek ejderhayı.
Ancak kızın bunu kabul etmesi ve iki çift gözün buluşması zaman alıyor.
Nihayetinde sevgi ile iyileşerek bir uçurtma ve bir dilim böğürtlen reçelli ekmeğin ardından kanat açıyor gökyüzüne ejderha.
Nöbet yerine ilkbaharı bırakarak mevsim döngüsünde kayboluyor.
İngiliz yazar, editör ve yaratıcı yazarlık eğitmeni Troon Harrison'ın masalsı hikayesi ve Andrea Offermann'ın hayran olunası resimlemesiyle Buz Ejderhası zamanlar ötesi bir çocuk edebiyatı eseri olmaya namzet.
Eserin kalbimdeki yankısı sürdükçe çocukluğumdan beri enderhalara duyduğum muhabbetin batı mitolojisi kaynaklı olup olmadığının peşine düştüm. Aşağıda alıntıladığım bölümlerin ötesinde neler neler okudum hayretle.
"Buz Ejderhası"nda ejderha imgesinin tam da Doğu Mitolojisi'nde sıklıkla karşılastığımız gibi tabiatla ve hikmetle beraber ve içiçe oluşu dolayısıyla esere muhabbetim katmerlendi.
"Değişik toplumlarda ejderhanın dış görünüşünde de farklılıklar mevcuttur. Kimi zaman yılanken, kimi zaman dört bacaklı, bazense çok başlı olarak tasvir edilir. Ejderha psikanaliz açısından çeşitli anlamlara sahiptir ve arketipsel yaklaşımda gölge arketipi konumundadır. Kahraman arketipi açısından ejderha, karakter erginlenmesinin bir aşaması durumunda önem arz eder. Kahraman, bir ejderha ile dövüşür ve olgunlaşır." (Prof. Dr. Aynur KOÇAK ve
Serdar GÜRÇAY 'ın ALEVΖBEKTAŞÎ VELÂYETNÂMELERİNDE “EJDERHA” MOTİFİ başlıklı çalışmalarından alıntıdır.)
Daha fazlası için kitap üzerine sohbet etmeye beklerim kitap dostlarımı :)
Buz Ejderhası
Yazan, Troon Harrison
Resimleyen, Andrea Offermann
Can Çocuk
*Ejderha tasvirlerini ürkütücü ve sakıncalı bulacaklar müstesna.
Her yaştan okura ve büyümeye dirençlilere!
Yayınevinin tavsiyesi ise: 5-6-7 yaş /
1.ve 2.sınıflar
