Büyümeye dirençlilere!: ebeveyn

ebeveyn etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Kayıp Kapının Anahtarı

Yapışık ayak parmakları, kırmızı saçları, çilli suratıyla Arven bambaşka. Kepçe kulaklarıyla Zela da öyle...

Başlarının üzerinde kendi güneşlerini taşıyan envai çeşit yaratığın yaşadığı fantastik gezegen Gaia'da, dünyadayken bambaşkalıkları dışlanma ve zorbalık sebebi olan canlılar için bir yuva olabilir mi?

Gaia evrenin son kalesi. Adeta kurtarılmış bölge denebilir ama bir ütopya beklemiyor orada okurunu.

Sokaklarında çocuk sesinden eser olmayan Neverul köyü askeri bir kamp gibi adeta.

Gaia gezegeninin kalbi Tuhaflıklar Kapısı. O kalp attıkça evren için hala umut var.

Ne var ki, son arının son kanat sesi bir felaket habercisi gibi aralıklarla uğulduyor okurun kulaklarında.

"Ve kahraman evden uzaklaşır"

Kahramanımızın Annes-i, bayan Habis-ta'nın kayıp haberi ve zorbalığın bahanesi olamayacak lakırdısıyla alt üst oluyor.

Tuhaflıklar Kapısı'nda derman arayan Arven, Arven'de derman arayan Gaialılar.

"Seçilmiş kişi" sembolizmi ile yüce bir amaç için meşakkatli bir yolculuk halindeyken Sürke'nin efsunlu çekiciliğine aldanıp dünya zevkleriyle kandırılıyor. (yazar, anne ve öğretmen isimleri gibi Sürke'yi de rastgele seçmemiş olsa gerek. "Sirk"kelimesine benzerliği boşuna değil) *Bkz. Sakallı kadın. Bkz. Sergilenen tuhaf canlılar. Bu seyirliğe itirazı olmayan şuursuz kalabalıklar...

Başlangıçta ait hissedeceği yeri ve kendini arayan Arven, daha yüce bir amac edindiğinde, yol uzayıp yolculuk bilgelikle kuşanıyor.

Biricikliğine olan güveni ve sevgisi büyüyor.

Sevilerek ve koşulsuz kabul edilerek güçleniyor.

Yolculuğu boyunca çok sayıda yoldaşla karşılaşan Arven, okurunu metinlerarası yolculuklara çıkarıyor. Habil- Kabil kardeşleri taşlaşmış kardeşler Yinsun ve Yensun'da buluyor.

Kıskançlık zehriyle Şefkat ağacını kesen "kötü"kardeş taşlaşarak cezalandırılırken, "iyi"kardeş elinden bırakmayarak kaderine ortak oluyor.

Maceranın; gezegenin kalbini attıran sevgi ve şefkate sallanan balta, onu derinden yaralayıp kanattığında başladığını böylece öğreniyoruz.

"İnsanlar, kötülükle karşılaştıklarında, "Senin kalbinin olduğu yerde taş var, kalp değil!" derler, duymuşsunuzdur. İşte bu söz, Şefkat Ağacı'nı kestiğim gün doğmuştur."

Tepegöz'ün:

"Bin sevgiyle açılsın kapı!" nidası ile açılan Tuhaflıklar Kapısı'nın ardında da bitmiyor hikaye. Dahası var. Dünyalılar için terk ettikleri vazifeleri birer birer hatırlama zamanı.

Arven'in Tuhaflıklar Kapısı'nın anahtarı olacağı tekâmül yolculuğu arı kolonisi ve Zela-Fafa ile sürpriz biçimde nihayete erdiğinde derin bir nefes alıyoruz beraberce.

Yolculuk boyunca Arven'in ölen babasına benzeyip onu hatırlattığı için annesini üzdüğünü işitiyoruz.

Yalnız, çaresiz ve kederli bir annenin "farklı" çocuğuna yönelttiği örtük öfkesine, büyüdükçe renkleri solan çocuğunun haline tanık olup yutkunuyoruz.

...

"Kayıp Kapının Anahtarı"nda dört başı mamur bir dünya tasviri yapan yazar, ayaklarımızın altına çiçekler döşüyor. Yıllar evvel Gaia'dan kovulan Dünyalılar'ın rövanşını alırcasına ayaklarımız yerden kesiliyor Saklı Orman'ın içinde.

Bir şansın daha var Dünyalı!

İhtiyacın olan ipuçları kitapta:)

Öte yandan "yarattığı" bu fantastik dünyanın büyü ve mistik inanç öğeleriyle örtülü yapısı kimi okuru tedirgin edebilir.

Tanrısal vasıflarla bezeli yaratıklar ve efsunlu bir gezegen.

Fantastik türde az sayıda yerli eser olmasından duyduğumuz teessür bir yana...fantastik yazının "tü-kaka"olmasına sebep olan reflekslerimiz olduğu vakıa.

Peki büyülü bir gezegen ve tanrısal varlıklar, apaçık kurgu olduğunu bilen çocuğun dünyasında, var olan ve inşa olmakta olan inanç dünyası için tehlikeli midir?

Yoksa meseleye şuradan mı bakmalı:

Masallar mucizelerin, mucizeler imanın imkanına dairdir.

*Hassas filtreler için ic sayfa fotoğraflarını da incelemekte yarar var.

Kayıp Kapının Anahtarı

Yazan, Güzin Öztürk

Resimleyen, Hazar Ata

Editör, Burhan Düzçay

Kapak Tasarımı, Selin Öztekin

Grafik Uygulama, Nayime Serbest

9+ ve büyümeye dirençlilere

Gülmek İçİMİzde

"Böyle şeyleri çocuklar asla görmemeli" diyor, bir adam.

"Böyle şeyleri çocuklar görmeli"yanıtını veriyor Bayan Hafelbein.

Hafelbein, anne ve babası bir kazada öldüğünden beri küçük Meret'e eşlik ediyor.

Ona bakıyor ya da onu büyütüyor demesi güç çünkü anlaşılan o ki bayan Hafelbein iyi bir ebeveynin çocuğunun yolculuğuna eşlik etmekten ileriye gitmemesi gerektiğini düşünüyor. Meret her şeyi tek başına halledebilir ve yardım istediğindeyse Hafelbein hep orada olacak.

Çiftliklerden, pembe panjurlu evlerden okullarını teşrif etmiş bunca çocuk içinde Meret'in arkadaş olabileceği "derinlikte" olanını bulması güç olacak. Ama bayan Hafelbein'in dünyadan göçüp gitmeden, Meret'in kendine bir dost bulduğunu bilmenin huzuruna ermesi gerek.

"Meret bir kız arkadaşı olsun istiyor. Geceleri çimenlerin üzerine uzanıp hayvanların horlamasını dinleyebileceği bir arkadaş. Kendi gibi dünya hakkında bilgisi olan biri"

Meret keder ve sevinci doya doya yaşarken büyüyen, dizleri yaralandıkça kapaklandığı zeminden her defasında daha çok güçlenerek doğrulan bir küçük kız.

Sarıp sarmalanmıyor, camdan saraylara hapsedilip "Prenses!"diye hitab edilmiyor ona. İnek sağabilir, ölü bir geyiğin suda sürüklenişini seyredebilir ya da anne ve babasının mezarı başında yine annesini kaybetmiş bir arkadaşının elini tutarak ağlayabilir Meret.

Çünkü Meret'e göre; gülmek de ağlamak da içimizde...gülmek de ağlamak da önemli.

Peki ya bizim için? Çocukları en yakınlarının ölümünden koruyabilir miyiz? Her akşam sofraya koyduğumuz yiyeceklerin öyküsünden koruyabilir miyiz? Tabiatı yokedişimizin gizli öyküsünden peki?...çocukları gerçeklerden koruyabilir miyiz?

Peki korumalı mıyız?

Doğrusu duygularını onları hissettiği anda doğal biçimde yaşayabilmeli bir çocuk. Gülebilmeli, ağlayabilmeli, kızabilmeli ve zamanı geldiğinde hepsini suya bırakabilmeli.

Ağladığında çaresiz yetişkinlerin kaygılı çığlıklarıyla susturulmamalı.

Çünkü ben de iyi biliyorum ki; gülmek de ağlamak da içimizde.

9 yaş ve üstü çocuklarla büyümeye dirençlilere harikulade bir okuma deneyimi sunacak kitap, oldukça yalın bir metin dili ve tatlı, yumuşacık resimleme diline sahip.

Hassas filtreli okurlar; Meret'in Niko'ya yaptığı jestin arkadaşları tarafından Niko'ya olan aşkı olarak yorumlandığında rahatsızlık duyabilirler. Ama bana soracak olursanız, gayet tabii olup 9 yaş ve üstü bir yana 4 yaşından beri oğlumun arkadaşlarının böyle yakıştırmalar yaptığını iyi biliyorum. Kendi çocukluklarımızı hatırlayalım..."Ali, Ayşe'yi seee-viii-yooor"ları...

Arkadaşlık, ölüm, ayrılık, ebeveynlik üzerine son derece organik bir kitap elimde tuttuğum.

O kadar çok sevdim ki...

Önermekten fazlasını yapıp herkese hediye edebilmeyi, bir zeplinle gökten neşeli kitap paketleri uçurabilmeyi hayal ettim.

Gülmek İçimizde

Yazan, Petra Fieztek

Resimleyen, Marine Ludin

Çeviren, Süheyla Kaya

Hep Kitap

64 sh.

Uzun Yeleli Kediçocuk

Bundan birkaç ay önceydi. Elimde Uzun Yeleli Kediçocuk, başka bazı kitaplar ve bilgisarım olduğu halde, oğlumun ardından oturduğumuz sitenin cocuk parkına çıktım. Niyetim bir gözümle onu yoklarken, diğeriyle bir değerlendirme yazmaktı.

Ama birkaç dakika içinde önümdeki teknolojik cihazlar, tablet, telefon ve bilgisayarı ilgi çekici bulmuş olacaklar ki; üçü birden etrafımı sardı.

Arkadaşları ondan birkaç yaş büyükler ve doğrusu ya kitap okumayı pek "cool" bulmuyorlar. Ya da ben öyle zannediyordum.

Bir tanesi hemen Uzun Yeleli'ye uzandı. Diğeri resimlemesini gülünç bulduğunu söylerken "plaza erkeği" kıvamında bir yüz ifadesi takınıp kaşının birini kaldırdı.

"Ne saçma şey, hahaha!"

Diğeri ise, babasıyla sitedeki binaların üstünden paraşüt talimi yaptıklarına tüm çocukları ikna edecek kadar mahir bir hayalperestti. Ikisi arasında kalmış sevgili oğlum, annesinin çektiği ilgiyi sevmeli mi sevmemeli mi, kestirmeye çalışırken arkadaşlarını inceliyordu.

O gün orada onlara Uzun Yeleli Kediçocuk'u okudum. Ciddi ifadesiyle plaza çocuğu, usulca açtığı gözleriyle yavaş yavaş kaşını hizalarken, vücudunu bize doğru çevirip tüm ilgisiyle bankın üzerine abandı.

Bir ara sesimi iyice alçaltıp orada kesecekmişim gibi yapınca, hepsi birden inci gibi dizildi yamacıma. Güldüğümü belli etmemem lazım, dedim. Ciddi insanlar bunlar, hem sonra, kizabilirler de. İçimden güldüm, sarıldım onlara.

Ebeveynleri yoğun bir iş temposu içinde olsa da olmasa da, Kediçocuk'un hikayesine yabancı değil onlar. Çocuk dünyası denilen paralel evrende çogu zaman görünmezler.

Bu görünmezlik beraberinde özgürlük getirse de...iki dünya arasındaki mesafeyi de artırıyor.

...

Kediçocuk'un annesi uyarıyor babasını: Onunla daha çok ilgilenmelisin, yoksa büyüdüğünde bundan dolayı çok pişmanlık duyacaksın.

Elinden geleni yapıyor babası ama, elinden gelenin yeterli olmadığını, küçük büyük tüm okur anlıyor.

Önemli ve çok kazançlı bir iş görüşmesi için Hayvanat Bahçesi'nden ayrılırken, çocuğun cebine taksi için biraz para, kulağına ise kızgın annesini teskin edecek sözcükler fısıldıyor.

Sıkı sıkı tembihlense de, Kediçocuk şimdi sadece kendine emanet.

Yüz boyama standında kediye dönüşüp, kafeslerin arasında dolaşırken, bir yandan da bilgi edinmek için levhaları okuyor.

"Hayvanlar kafeslerde yaşıyordu ama bu kafeslerde yaşamayı sevip sevmedikleri levhalarda yazmıyordu. "

Kendisine dinlenecek bir yer aradığında tüm bankları kaplayan mutlu aileleri görüyor.

Üzgün Kedi Çocuk, kendisine boş bir kafes bulup levhaya "Uzun Yeleli Kedi Çocuk" yazdığında, kafesin içinde, gözlerini bambaşka bir dünyada açtığı bir rüyaya dalıyor.

Rüya dediysem, küçük okurlar rüya mı gerçek mi tartışmasına tutulmuşlardı bile, ben bunları okurken. Aldırmadan, o bambaşka dünyayı okumaya devam ettim onlara.

Gökyüzünde süzülen dev geminin içinde, daha önce hiç kedi çocuk görmemiş olan Habakuk'un merceği altına giriyor küçük kahramanımız.

Habakuk, oldukça nadir görülen bu hayvanı incelerken hayvanat bahçesinden kaçırıp tekrar doğaya saldığı hayvanlar içindeki ilk kedi çocuk olduğunu anlatıyor çocuğa.

Hayvanların neleri sevip, neleri sevmediğini not aldığı özel defterine "Uzun Yeleli Kedi Çocuk" başlığını attığında mırıltılar tekrar yükseliyor. Bir tanesi, "Hepsi rüya yaaa! " diyor külyutmaz edasıyla. Diğeri, "Ya, ne alakası var oğlum! Habakuk kaçırmış ya işte!"

Uzun Yeleli Kediçocuk, Habakuk'un defterine yazabilmesi için sevdiği ve sevmediği şeyleri anlatırken, onlarla en az bir saat oyun oynanmazsa ölebilecekleri bilgisini veriyor. İskambil kartlarıyla oynamayı da seviyor Kediçocuklar, ama dikkatli olunmalı. Oyunları çok kaybederlerse tüyleri dökülmeye başlıyor.

Doğrusu ya, kedi çocuklar hakkındaki defterin bir kopyasını edinip, yazılan her şeyi çerçevelemek isterdim.

"... eğer bir Uzun Yeleli Kediçocuk size bir hikaye anlatıyorsa, işyerinden önemli bir telefon gelse, ya da başka bir şey olsa bile onu sonuna kadar dinlemeliydiniz, yoksa sizi ısırabilirdi.

Ayrıca, sadece çikolatalı süt ve meyve suyu içerlerdi, çünkü su içmek onları kusturabilirdi, hatta gözleri kör bile olabilirdi."

Sabah her nasılsa odasında, Habakuk'un defteri başucundayken uyanan Kediçocuk, annesi ve babasını mutfakta tartışırken buluyor.

Onlara Habakuk'un defterini gösterdiğinde, artık onu doğru yetiştirmek için ihtiyaç duydukları her şeye sahip oluyorlar. Ben "onlara" diyorum ama hikayenin hedefindekiler babalar. Doğrusu ya hiç haksızlık yapasım yok onlara.

Etgar Keret'in yazdığı, Aviel Basil'in resimlediği kitap, büyükler için adeta bir çocuk dünyası kılavuzu; küçükler için ise manifesto.

Dünya kafesindeki çocukları özgür bırakmanın yolunu anlatan, birer yetişkin kılavuzu.

Uzun Yeleli Kediçocuk

Özgün adı: Gur Chatul-Adam Aroch Se'ar

Yazan, Etgar Keret

Resimleyen, Aviel Basil

Çeviren, Mahir Ünsal Eriş

Can Çocuk

Yemeğini Arayan Tırtıl

Miniminnacık bir aç tırtıl.

Tırtıl Ayşe'nin yakasında, okur tırtılın yakasında; kapılar açıp kapılar kapatıyoruz yeşil, çıtır çıtır bir yaprağın hülyasında.

Kozasından yeni çıkmış bir tırtıl, elbette çok ama çok aç olur.

Yazık değil mi, her yeri plastik çiçeklerle donatmak?

Hem..söylesinize, yok mu bu plastik evrende minik tırtıla göre ziyafet?

Tülin Kozikoğlu'nun dörtlemesinin ilki Yemeğini Arayan Tırtıl, serinin diğer kitapları* gibi pek sevimli.

Küçük okurla birlikte sayfaların arasından açılan sürpriz kapılarla pek eğlendik.

Hele yakın dostumuz esrarlı tiyatro kapısının tok sesini duyunca nasıl sevindik bir bilseniz.

Metnin hoş ritmi, Burcu Musselwhite'ın sıcak resimlemesiyle Yemeğini Arayan Tırtıl'ı pek sevdik.

*Serinin diğerleri;

Özgürlüğünü Arayan Kelebek

Kelebeğini Arayan Ayşe

Bulutunu Arayan Su Damlası.

Minik tırtılın kozasından çıkıp "Özgürlüğünü Arayan Kelebek" olduğu sonraki macerayla devam etmek, ardından Ayşe ile birlikte kelebeğini aramak pek hoş olacak.

Meraklı Gezgin Serisi /Yemeğini Arayan Tırtıl

Yazan, Tülin Kozikoğlu

Resimleyen, Burcu Musselwhite

Redhouse Kidz Çocuk Kitapları

Ögrenme Güclügü mü, Ögretme Güclügü mü?

"Öğrenme güçlüğü"diye ne menem bir şey olduğunu bir türlü anlamlandıramadığım bir klinik tanı var. Bu "tanı"da bulunanların(!) büyük kısmı ise öğretmenler. Öğretmenliğin çok güç bir meslek olduğu muhakkak. Ayrıca mevcut eğitim sisteminde çocukların farklılıkları gözetilerek yapılandırılmış bir öğretme metoduna yer olmadığı da vakıa. Eğitim kurumları fabrikalara dönüşmüşken ve öğrencilerle birlikte öğretmenleri de çarkları arasında çiğnerken bacalar tütmeye devam ediyorsa, bu durum kapitalist sistemin aşırı kaygılı veya bezgin ebeveynlerinin bir ürünü aynı zamanda..

Hal böyleyken baş edemediği, anlamlandıramadığı bu varlıklarla tek tek iletişim için yeterli zamanı da asla bulamayacak bir öğretmenin içinde bulunduğu durumu "öğretme güçlüğü"şeklinde tanılaması akla ve mantığa çok daha uygun olurdu. Ya da belki de öğretmeye çalışmanın yollarını ararken aslında sadece kılavuzları ve koltuk değneklerini sağlamakla yükümlü olduğumuzu farkedebilmemiz..
Neyle ilgilenmesi gerektiğine karar vermek yerine, ilgilendiği şeyle ilgili merakını gidermenin yollarını sağlamamız gerekirdi. Egitim sözcüğüne "Sistemi" ilave edilecekse ancak bu biçimde anlamlı olurdu.

Bir öğretmen fert olarak nasıl saygın ve değerliyse, çocuğun da öyle olduğu ön kabulüyle elimizdeki kaşeleri bir kenara bırakıp yoldaki dikenleri temizlememiz gerekirdi belki de.
Yine bir okul dönemininin sonuna yaklaşırken annelerin gündeminde "ögrenme güçlüğü", "dikkat eksikliği", "dehb" gibi konularla birlikte akademik başarı kaygıları, eğitim planları var.
Tamamiyle yapay biçimde kurgulanmış şehir hayatında, yapay beslenip yapay yaşayarak/yaşama eklemlenerek, yapay öğrenerek yetişen çocuklar bir terslik olduğunun farkında. Verdikleri sinyaller de çoğunlukla bundan ibaret oysa ki.
Elimizde bir cetvelle santim santim ölçerek, planlayarak ve hesaplayarak tüm kötü sürprizleri ilaç şişelerine sıkıştırmanın, kapaklarını sıkıca kapatmanın ve toprağa gömmenin derdindeyiz. Çocuklarımızın geleceklerini garanti altına almanın! Garanti?
Garanti altına alınmış bir geleceği kim arzular ki? Milimi milimine hesaplanmış, önceden kararlaştırılmış, büyük yatırımlar yapılmış bir geleceği, içinde kendisinin ve arzularının yer almadığı bir geleceği kim ister?
Tam da burada kafamdaki sahne, Küçük Prens sinema filmindeki minik kızın hayatından..
...
Çocuklarımız adına buna nasıl karar veriyoruz? Bu fazlaca endişeli halimiz onların benliklerine olan saygımızı zedelemiyor mu sizce de?
Bu gem vurulmaz kontrol arzumuz yeryüzünün kanunlarına aykırı değil mi? Acziyetimize aykırı!

Biraz sakinleşip, melissa çaylarımızı duble kupalarımıza doldurup arkamıza yaslanalım.
Çocukluğumuzu düşünelim, şimdi nasıl yetişkinlere dönüştüğümüzü.. Bu kadar mı rahatsızız dönüştüklerimizden?
Mutlu mu değiliz?
..
Tersi mi?
Çocuklarımız bize benzemiyor diye mi korkumuz, öngöremediğimiz bir gelecek mi endişelendiren?
Aaaamaaan!
Mevcut halimizin anne ve babamız tarafından programlandığına, kodlarımızın /kaderimizin onlar tarafından yazıldığına mı inanıyoruz da bu denli kaygılıyız?
Kodlar yazmamız, çocukları kontrol panelleriyle programlamamız gerektiğini düşündüren nedir ki?
Yolcuyuz, gelip geçiyoruz da aslolan nedir?
Aç mı kalır çocuklarımız? Milyonlarca çocuğun her biri de doktor, mühendis ya da mimar olmazsa diye mi korkuyoruz?

"Insanların seçme özgürlükleri yoksa; bilinç, bireyi korumak için kendini kapatır ve farkındalığını azaltır" diyor Özgür Bolat. Yazının tamamı için burayı tıklayabilirsiniz.

Onlar adına tercihler yapıp, yarışlara koşmadan önce düşünmekte fayda var..
Kim adına, kime rağmen?

Banksy'e ait bir stencil

Topragı Avuçlamadan mı?

Doğaya dönme sevdası iyi güzel ve "doğal" da, bazıları fazla dönüp taş devrine geçiyorlar.

Bazıları ise bildiğin mağara devri adamı!

Gayet tabii olan "doğaya dönüş" arzusunun bu kadar fazla yapay, ticari ve plastik sonucu olması ne kadar ironik öyle değil mi?

Tabiatı satan ve tabiatı satın alan yeni dünyanın hiper gerçekliğinde hızla naylona dönüşen insanlarız.

Kim daha çok para verirse onun dünyası daha tabii!

Neden söylüyorum bunları biliyor musunuz?

Kim bilir hangi yıl, sessiz kalmamız gereken bir ortamda, arkadaşımla usul usul kağıda yazarak yürüttüğümüz bir sohbetin notu geçti elime. Şimdi olsa bunu akıllı telefonlarımızla yapardık. Yıllar sonra ele geçecek bir not, hatıralar geçidi ve kalpte bir tatlı anının izi olmadan..

"Saçını boyayalım mı?"

"niye ki"

"aman niye olacak az değişiklik yap işte iyi gelir."

"ben böyle iyiyim"

Öyle iyi değil mişim demek ki.. peşinden yazdıklarımı okuyunca genç kızken söylediklerim yetişkinliğimde bir paragrafın ortasına aktı, yerleşti.

Kadın-Anne-İnsan olarak biçilen rollerle ait olduklarımız arasında seçim yaparak pinpon topu kararsızlığında mücadele veriyoruz.

Fonda Nil Karaibrahimgil şarkısı "Erkekler Yüzünden!" diye dursun, yanılıyor işte.

Her ne yapıyorsak, yine bizzat bizim yüzümüzden. Kadının kadına verdiği değer, değersizleştirme, rol,anlamsız yarışlar, kibir, gıybet, suizan..

Kadının tüm bunlar için daha çok vakti oduğundan falan değil elbet.

Kırk tilkinin de kuyrukları birbirine değmeden kadın zihninde dolanabilme yetisinden bazısı..

İnsan olmaya çabalıyoruz.

Tekamülümüzü tamamlamaya.Cinsiyetimizle biçilen rollere rağmen ve beraber ruhumuzu tanımaya, "ben" olmaya, sonra da büyütmeye ve meyve vermeye!

Kadın için olduğu kadar erkek için de büyük bir mücadele iken "ben"olma, kadının durumu neden bu kadar ortada biliyor musunuz? Onun için de bir teorim var.

O kuyrukları birbirine değmeyen kırk tilki, kırk farklı zihindeki kırk tilkiyle buluştuğunda en çok kadınların ve yine en çok kadınları konuşması kadar doğal ne var?

İstatistik falan yok..Hiçbir kaynağım da yok. Kaynak tamamen benim. Yani işkembe-i kübram pek neş'eli bugün hakkını vereyim. Baksanıza ne kadar da iddialı!

Kadınlar neden güzelleşmek ister,biliyor musunuz?

Diğer kadınla aynı kategoriye girebilmek için! Ciddiye alınmak,muhatap görülmek için!

O markayı neden giymeli,o kuaföre neden gitmeli? O yazarı neden takip etmeli, falanca kafeye niçin devam etmeli, o ülkeleri gezdiğini neden herkes bilmeli?

Siz farkında değilsiniz ama bu dünyayı kadınlar yönetiyor. Rockefeller falan, o erkek egemen tarih sizi yanıtmasın. Kadınların elinde kontrol edemedikleri başıbuyruk bir güç var.

Yaşam ve Stil Danışmanlığı denilen bir meslek var. Müşterisi de nihai hedefi de kadınlar bu mesleğin. Profesyonel algı yönetimi bildiğin! Vitrin tasarımı demek naif olur, hakkını vermeliyim.

Bu danışmanlar da iyi biliyor ki bu çağın trendi, doğal yaşam simulasyonunda yaşarken bunun pazarlandığı kadınlara sınıfsal bir üstünlük de kazandırmak.

Yüksek ökçeli pabuçlarla kaldırımları gıdıklayarak organik pazarda alışveriş yapmak.

Çocuk bakıcıdayken en şık kıyafetlerle bir kafede çocuk eğitimi üzerine kafa yarmak. Yormak demek istemedim, yarmak orası!

Anne olmak bir kadını özgürleştirir!

Kim ne derse desin anne – baba olmak erkeği ve kadını özgürleştirir!

Esir ettiğinden daha çok özgür bırakır..Doğaya dönmek mi dedin?

İnancın varsa ebeveyn olmak önemli bir ikinci adım. Anne baba olunca geçim derdin artar,rızık kaygısına düşersin, kendine vaktin olmadığından şikayet edersin, kaybolduğunu hissedersin, kendini unutursun..

Oysa ki devam eden bir yolculuğun en güzel dönemecinde; "anlam"la kavuştuğun bir başka dönemeçte buluştuğun bu şey, dünyanın geri kalanını anlamsızlaştıran bir kendi doğana dönüşün başlangıcıdır.

Doğaya mı dönmek istiyorsun, önce kendi doğana dön!..

Anne baba olmadan da pekala olur.. Mesele toprağı avuçlayıp yüzüne götürmekte!

Resim Banksy'e ait

Selam Dünyalı! Kimlerdensin?

Reçel Blog'u takip edeniniz var mı bilmiyorum ben zaman buldukça okuyor, bazen de sadece göz gezdirebiliyorum. Bugün Reçel'de okuduğum bir yazı bana birşeyler hatırlattı, düşündürdü..

Tesettürlü bir hanımın aslında dünyalı bir tür olduğundan, ne anlatırsa anlatsın, ne söylerse söylesin muhatabı için başörtülü kadın olarak, o ilgi ve o kategoride dinlendiğinden bahsediyor yazı.

Bir başarı söz konusuysa "başörtülüye helal olsun!"
Bir yerme söz konusuysa "yazıklar olsun başörtülüye"

bu durum aslında bir kadın meselesi..
bazen bir ırk meselesi,
bazen etnik kökenle ilgili bir sorun,
bazen de dinle,

"alevi böyle yaptı!"
"laz böyle dedi"
"sünni şöyle etti"
"o kürtler var ya, hepsi aynı"

(Dikkat!insan değil, tür!)

Zira eğer bir sporcunun başarısından bahsedilecekse ve başarı bir kadına aitse önce tür üst başlığını duyuyoruz. Kadın olduğu yüksek perdeden vurgulanarak :
"Kadın atletin büyük başarısı görenleri hayretler içinde bıraktı!" , "Kadın doktorun bulduğu çığır açan tedavi tüm dünyada konuşuluyor" falan gibi.
Erkekse bu tabii olanı zaten, başka bir tür söz konusuysa mesela kadında hele de başörtülü kadınsa bold ve italik! :)
Şimdi kadının tarih içinde yeri ve bugüne olan yolculuğunu düşününce ne var bunda diyebiliriz ama bu yadırgama ya da anormal tepki meselesi tam da bu yolculukla ilgili bir hayal kırıklığı oluşturuyor. Eee hala mı?, yine mi?

Eleştiri tonu olan spotlardan hiç bahsetmiyorum bile.

Gelelim tekrar Reçel yazısına. Yazı altı yorumlarda biri tesettürlü bir kadının otobüste aman başka birini/kadını rahatsız etmeyeyim, çarpmayayım, sıkıştırmayayım düşüncesiyle yüksek kaygı duymasından ve bu sinikliğin gençliğindeki gergin atmosferin devamı olarak üzerine çöktüğünden bahsediyor.

Aynı durumu Kürtlere yoğun tepki olan dönemlerde göz devrilerek bakılan, yanından homurdanarak geçilen, Kürtçe konuşmasına ya da çocuğunun tavrını milliyetiyle yorumlayan insanlar sebebiyle bir Kürt de hissetmiştir muhakkak.

Mülteciler için çok daha acıklı haller var..

Aynı şekilde aidiyetleri üzerinden ön tahminlerle etiketlenen her anne..her baba..her erkek..her kadın..ve daha acısı, her çocuk!

Bu bana anne olarak da çatışma dolu bir tarihin yüküyle çocuklarımız kimseyi rahatsız etmesin, aman incitmesin, bana olan önyargılarıyla çocuğumun göze batan davranışı örselenmesine sebep olmasın kaygısı yaşadığımızı düşündürdü.
Evde ya da güven duyduğumuz sosyal ortamda, çevresel tepkinin çocuğu yormayacağı..bizi yormayacağı ortamda başka türlü, olmayan ortamda başka türlü davranmamıza sebep olduğunu.

Vakıa da öyle ya zaten! Çocuğumla konuşuyorsam, onu dinlemeye ve anlamaya, çözülmesini dilediği şeye yardımcı olmaya çalışıyorsam olur da kalabalık içindeysek çevresel müdahele olmadan, araya kimse girmeden, kimse bizim adımıza çocugumuza cevap vermeden diyalog kuramıyoruz.

Yetişkinlerin birbirine olan saygısı ve anlayışı kıtken çocuğu sadece parmak sallanıp, yaramazlık yapmaması öğütlenecek minik yaşam formu olarak görmemiz normal olsa gerek. :/
Bu yaklaşımı bizzat eğitimciler bile benimsiyorken,
çocuğa susması, oturması ve hareketsiz durmasının makbul olduğu söylenip duruyor, sözleri itinayla kesiliyorsa bu aceleci dünyadan ne umalım?

Annelerin bir kısmı bu nedenle ya fazlaca aman çocuğum diyor, ya da diğerle sosyalleşmekten çekiniyor.

Ha olur da fazla shhtt çocuğum! dersek "modern anne" tepkisi geliyor bu sefer de : "aaa özgür olsun çocuk, rahat bırakın çocuğu" gibi.

Bir çocuğun, ileride olacağı yetişkinin bir cüzü olduğu düşünülse, o çocuğa ve o yetişkine saygı duyulsa, kendi çocukluğumuza saygıyla ve sevgiyle eğilsek, sarılsak..
diğeriyle köprülerimizi onarabilsek daha güzel bir dünya armağan ederdik onlara :) dua niyetine!

Bu arada yeri gelmişken sıradaki kitap tanıtımı yazısı " Ben Böyle Doğmuşum" olsun :
Simone Frasca / Boyut yayınları

ve yakın gelecekte de "Farklı Ama Aynı"dan bahsedelim.

Kayıp Kapının Anahtarı
— by Kevser Yılmaz on

Gülmek İçİMİzde
— by Kevser Yılmaz on

Uzun Yeleli Kediçocuk
— by Kevser Yılmaz on

Yemeğini Arayan Tırtıl
— by Kevser Yılmaz on

Ögrenme Güclügü mü, Ögretme Güclügü mü?
— by Kevser Yılmaz on

Topragı Avuçlamadan mı?
— by Kevser Yılmaz on

Selam Dünyalı! Kimlerdensin?
— by Kevser Yılmaz on

Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!

Evimizin Bayramlıkları 2016

Etiketler

İzleyiciler

Neye Bakmıştınız?

Hakkımda

Popüler

Blog Arşivi

Misafirler

Kayıp Kapının Anahtarı

Gülmek İçİMİzde

Uzun Yeleli Kediçocuk

Yemeğini Arayan Tırtıl

Ögrenme Güclügü mü, Ögretme Güclügü mü?

Topragı Avuçlamadan mı?

Selam Dünyalı! Kimlerdensin?

Geri Dön

Facebook

Video Of Day

Advertisement

Kayıp Kapının Anahtarı var ssyby='14 Mar 2020'; — by Kevser Yılmaz on document.write(ssyby);

Gülmek İçİMİzde var ssyby='21 Oca 2019'; — by Kevser Yılmaz on document.write(ssyby);

Uzun Yeleli Kediçocuk var ssyby='8 Şub 2018'; — by Kevser Yılmaz on document.write(ssyby);

Yemeğini Arayan Tırtıl var ssyby='24 Eki 2016'; — by Kevser Yılmaz on document.write(ssyby);

Ögrenme Güclügü mü, Ögretme Güclügü mü? var ssyby='5 Mar 2016'; — by Kevser Yılmaz on document.write(ssyby);

Topragı Avuçlamadan mı? var ssyby='8 Şub 2016'; — by Kevser Yılmaz on document.write(ssyby);

Selam Dünyalı! Kimlerdensin? var ssyby='7 Kas 2015'; — by Kevser Yılmaz on document.write(ssyby);

Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!

Etiketler

İzleyiciler

Neye Bakmıştınız?

Hakkımda

Popüler

Blog Arşivi

Misafirler

Geri Dön

Facebook

Video Of Day

Advertisement

Kayıp Kapının Anahtarı
— by Kevser Yılmaz on

Gülmek İçİMİzde
— by Kevser Yılmaz on

Uzun Yeleli Kediçocuk
— by Kevser Yılmaz on

Yemeğini Arayan Tırtıl
— by Kevser Yılmaz on

Ögrenme Güclügü mü, Ögretme Güclügü mü?
— by Kevser Yılmaz on

Topragı Avuçlamadan mı?
— by Kevser Yılmaz on

Selam Dünyalı! Kimlerdensin?
— by Kevser Yılmaz on