7 yaş ve üzeri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
7 yaş ve üzeri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
7 yaş ve üzeri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
7 yaş ve üzeri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Baloncuk
İnsan korkuları, endişeleri ve kaygılarıyla insan.
Daha bebekken, belki de ilk oyunumuzda temel bir korkuyla yüzleşmeyi tecrübe ediyoruz.
Ce'eee!
Ebeveynin yokluğu, ayrılık, kaybolma korkuları... Korkuyla yüzleşme, onunla oynama ve onu yenme arzumuzdan olsa gerek "Ce'eee!" oyunu her yeni nesil için tekrarlayacak.
Tobie Lolness' lardan aşina olduğumuz Fransız oyun yazarı Timothée de Fombelle'nin yazdığı, Éloïse Scherrer'in olağanüstü eşliğiyle bir hazineye dönüşen Baloncuk; yüzleşme, savaşma ve kafamızın üzerindeki karanlık bulutları yenme arzusunu vücuda getiriyor.
Kafasının üzerinde, oraya ne zaman ve nasıl çörekleklendiğini bilmediği bir kara baloncukla gezinen Felya'nın fantastik yüzleşme hikayesinde ejderhalar, şövalyeler, balta girmemiş ormanlar, sarp kayalıklar var.
Güçlü metafor kullanımıyla eser, okurlarının iç sıkıntılarını karanlık bir hortuma dönüştürerek içine çekiyor.
Bir meseleniz varsa onu görmezden gelmenin, sessizce uzaklaşmasını beklemenin ya da öfkelenip durmanın fayda etmeyeceğini bilecek kadar tecrübeniz olmalı.
Ama küçük okurlar için durum biraz farklı olabilir.
Anne baba veya büyükannesinin güvenli ve sevgi dolu kollarındayken bile yalnız bırakmıyor bazen onları baloncuklar.
Felya'nın cesaret ve umut dolu macerası küçük büyük tüm okurlarına muzaffer bir yüzleşme vaadediyor.
Belki de ejderha zannettiğimiz büyük kötü, ilgi bekleyen bir problemden ibarettir. Dokunduğunuz anda ışığa dönüşüp dünyanızı daha evvel deneyimlemediğiniz bir yeni dünyaya dönüştürür.
Baloncuk
Yazan, Timothée de Fombelle
Resimleyen, Éloïse Scherrer
Çeviren, Hazel Bilgen
Editör, Korkut Erdur
Özgün adı, La Bulle
Yapı Kredi Yayınları
7+ ve büyümeye dirençlilere
Daha bebekken, belki de ilk oyunumuzda temel bir korkuyla yüzleşmeyi tecrübe ediyoruz.
Ce'eee!
Ebeveynin yokluğu, ayrılık, kaybolma korkuları... Korkuyla yüzleşme, onunla oynama ve onu yenme arzumuzdan olsa gerek "Ce'eee!" oyunu her yeni nesil için tekrarlayacak.
Tobie Lolness' lardan aşina olduğumuz Fransız oyun yazarı Timothée de Fombelle'nin yazdığı, Éloïse Scherrer'in olağanüstü eşliğiyle bir hazineye dönüşen Baloncuk; yüzleşme, savaşma ve kafamızın üzerindeki karanlık bulutları yenme arzusunu vücuda getiriyor.
Kafasının üzerinde, oraya ne zaman ve nasıl çörekleklendiğini bilmediği bir kara baloncukla gezinen Felya'nın fantastik yüzleşme hikayesinde ejderhalar, şövalyeler, balta girmemiş ormanlar, sarp kayalıklar var.
Güçlü metafor kullanımıyla eser, okurlarının iç sıkıntılarını karanlık bir hortuma dönüştürerek içine çekiyor.
Bir meseleniz varsa onu görmezden gelmenin, sessizce uzaklaşmasını beklemenin ya da öfkelenip durmanın fayda etmeyeceğini bilecek kadar tecrübeniz olmalı.
Ama küçük okurlar için durum biraz farklı olabilir.
Anne baba veya büyükannesinin güvenli ve sevgi dolu kollarındayken bile yalnız bırakmıyor bazen onları baloncuklar.
Felya'nın cesaret ve umut dolu macerası küçük büyük tüm okurlarına muzaffer bir yüzleşme vaadediyor.
Belki de ejderha zannettiğimiz büyük kötü, ilgi bekleyen bir problemden ibarettir. Dokunduğunuz anda ışığa dönüşüp dünyanızı daha evvel deneyimlemediğiniz bir yeni dünyaya dönüştürür.
Baloncuk
Yazan, Timothée de Fombelle
Resimleyen, Éloïse Scherrer
Çeviren, Hazel Bilgen
Editör, Korkut Erdur
Özgün adı, La Bulle
Yapı Kredi Yayınları
7+ ve büyümeye dirençlilere
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan
Janjanlı ambalajlarda mahfuz, üzerinde barkodu, etiketi ve göz alıcı renkleriyle ismi yazılı canlılar olduğumuzu hayal edebiliyormusunuz?
Bize tahsis edilmiş ve kat'i suretle bize ait raflarda, ambalajın arkasında yazan içerikte ve ömürde... Kapitalizm insana bunu yapar. İnsan, insana bunu yapar.
.
.
Peki bir "çocuk kitabı", kimlik buhranı, etiketleme, çevre sorunları ve kapitalizmden bahsedebilir mi?
Bu kocaman kocaman meseleler çocukların dünyasına birkaç beden fazla mıdır?
Hiç sanmıyorum!
.
.
Küçük cüzlerle okumaya başladıkları kainatı, her adımda daha fazla tecrübe edip anlamlandırmaya çalışan çocukların dünyasına, mikro ölçekte konu olamayacak mesele yoktur sanıyorum.
Üstelik bunu harikulade biçimde gerçekleştiren Tashlin varken, onu okumuşken aksini iddia etmek güçleşiyor.
.
.
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan, başkaları tarafından mutsuz olarak tanımlandığı yetmezmiş gibi, neredeyse mutsuz olduğuna kendisi de inanacak. Aynı, "Ayı Olmayan Ayı" nın kürk palto giymiş budala adamın teki olduğuna inanayazması gibi.
Baş aşağı asılı olduğu yerden gülümseyen keselisıçana, ayaküstü baktıkları yerden somurtuyorsun diyen, her biri birer baston yutmuş, çok bilir ahalinin ısrarıyla bir daha bakıyoruz.
Ama ne mümkün ki, ayaküstü baktığımız halde baş aşağı görmeyi başarıyoruz.
Ya ayakları gökte, ya da başımız yerde.
Bu eğlenceli bilmece içinde, kitapla pek güzel gidecek bir şarkı mırıldanıyoruz.
Ortaçgil'in sesi kafa radyomuzdayken:
.
.
"Beni kategorize etme
Benle oynama
Yaftayı yapıştırıp
Bana isim koyma
..."
.
.
Tabiatından/bağlamından koparılıp daha mutlu olması için, ağacıyla beraber şehrin göbeğine, sinemaya ve gece kulübüne taşınan Keselisıçan, mutsuz yığınların ortasında, kederden gerçekten yüzünü sallandırdığında sonunda onu güldürmeyi başardıklarını zanneden gülünç kalabalıkların ortasından tebessüm edip el salladık ona küçük okurla.
Keselisıçan, seni anlıyoruz.
Keselisıçan, seni seviyoruz.
Ve Keselisıçan, ödünç akıl, ödünç fikir ve istemediğimiz halde ödünç tesbit verenlerden biz de sıkılıyoruz.
Kendimizi, kendimiz tanımlama hakkını geri istiyoruz.
*Tashlin'in yazarak ve çizerek, sanatını çok yönlü konuşturduğu iki kitabını da muhakkak okumanızı öneririm.
**İç sayfa resimlemesine göz gezdirmeyi unutmayın.
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan
Yazan ve resimleyen, Frank Tashlin
Çeviren, Şiirsel Taş
Özgün adı, The Possum That Didn't
7+ ve büyümeye dirençlilere
Düşman - Barış İçin Bir Kitap
"Düşman, Barış İçin Bir Kitap" pek sevdiğimiz Davide Cali'nin dilinden bir manifesto.
Yalın cümleler, sıra dışı incelikte, özgün resimleme dili ve ustalıklı grafik tasarımın bileşimiyle, yakın zamanda okuduğum en iyi çocuk edebiyatı eserlerinden biri.
Sadece çocuk edebiyatı eseri de değil, başlı başına sanatsal nitelikte bir eser. Tasarımda negatif alanların iyi kullanımı, karışık resimleme tekniği ile gerçek nesneler ve çizgileri harmanlayan çizer, sözün gücünü öylesine destekliyor ki, ayrı ayrı değeri olan her unsur bir araya gelip güçlerini olağanüstü bir şey inşa etmek için kullanıyor adeta.
Gestalt'a nazire yapan iç sesim, yine ; “Bütün, kendisini oluşturan parçaların toplamından bağımsızdır.” derken...
Davide Cali'yi hatırlatmak isterim size. Geçmiş blog değerlendirmelerinden birinde, Nohutçuk ve The Call of Swamp ile birlikte hakkında sitayişle bahsetmiştim. (aslı İtalyanca olan eserin bendeki İspanyolca versiyonu ile "La Illamada de la ciénaga")
Üzerinde Davide Cali imzası olan hemen her şeyi okuma iştahındayken "Düşman" ile karşılaşıp sükût-u hayale uğramamış olmak çok güzel.
"İşte Savaş" diyor Cali:
Aynı zemin üzerinde, aynı gök kubbe altında, iki çukurda, birbirleri hakkında birer sahte insansızlaştırma kılavuzuna sahip iki askerin, birileri "Ateş etmezsen, O edecek" dediği için birbirine biteviye saldırdığı bir mizansen.
Delinin biri değil, bu sefer ikisi...kuyuya bir taş değil iki asker attığı, diğer her şeyden azade boşluğun ortasındaki hikayesi.
Resimsiz, az sözlü, berrak zemindeki iki çukura bakıp "Düşman hiç görünmese de orada, sabahları kalkıp ona bir el ateş ediyorum" dediğini işitince yazarın, dikkat dağıtacak şey bu kadar azken sözün ağırlığının gönle külçe gibi oturması, işten bile değil.
Çok acıktıklarında gafil avlanmamak için ateş yakmakta birbirlerine öncelik veren nazenin askerler, ateş etmekte pek de öyle değiller.
Çünkü el kitabında tanımlanan düşman, vahşi bir yaratıktan ibaret. Ailesi, düşleri, duyguları olmayan; gaddar, önüne gelen her canlıyı, kuşları ve bitkileri dahi yok edecek denli vahşi bir yaratık.
Öyle olmalı ki, onu yok ederken düşünmesi gerekmesin.
Ama düşmanın elinde de bir el kitabı var. Ve tam da tahmin edeceğiniz gibi o da diğerini öyle tanımlıyor.
"Savaşı ilk durduran ben olamam,
Çünkü o zaman beni öldürür.
Savaşı ilk o durdurmalı. O zaman tetiğe basmam. Çünkü ben bir insanım. Eğer yıldızlara baksaydı, bunu anlardı. Yıldızlara bakarak çok şey anlar insan."
Aynı gök kubbeye, aynı yıldızlara bakarken bir çukurdan ötekine havada selamlaşarak birer şişenin içinde savaşı durdurma dileğiyle uçan pusulalar, insanlığımızın umut pusulaları olup yanıbaşımızda bitiyor.
Yediden yetmişe tüm okurlara önerebileceğim Düşman'ı, yaralama, savaş ve kan görüntüsünü asgari düzeyde de olsa içermesi dolayısıyla dipte bu notla gönderiyorum size sevgili okur.
Çocuğunuza göreliğine siz karar vereceksiniz muhakkak.
Bu arada iç sayfalara göz gezdirmek isteyebilirsiniz.
Yalın cümleler, sıra dışı incelikte, özgün resimleme dili ve ustalıklı grafik tasarımın bileşimiyle, yakın zamanda okuduğum en iyi çocuk edebiyatı eserlerinden biri.
Sadece çocuk edebiyatı eseri de değil, başlı başına sanatsal nitelikte bir eser. Tasarımda negatif alanların iyi kullanımı, karışık resimleme tekniği ile gerçek nesneler ve çizgileri harmanlayan çizer, sözün gücünü öylesine destekliyor ki, ayrı ayrı değeri olan her unsur bir araya gelip güçlerini olağanüstü bir şey inşa etmek için kullanıyor adeta.
Gestalt'a nazire yapan iç sesim, yine ; “Bütün, kendisini oluşturan parçaların toplamından bağımsızdır.” derken...
Davide Cali'yi hatırlatmak isterim size. Geçmiş blog değerlendirmelerinden birinde, Nohutçuk ve The Call of Swamp ile birlikte hakkında sitayişle bahsetmiştim. (aslı İtalyanca olan eserin bendeki İspanyolca versiyonu ile "La Illamada de la ciénaga")
Üzerinde Davide Cali imzası olan hemen her şeyi okuma iştahındayken "Düşman" ile karşılaşıp sükût-u hayale uğramamış olmak çok güzel.
"İşte Savaş" diyor Cali:
Aynı zemin üzerinde, aynı gök kubbe altında, iki çukurda, birbirleri hakkında birer sahte insansızlaştırma kılavuzuna sahip iki askerin, birileri "Ateş etmezsen, O edecek" dediği için birbirine biteviye saldırdığı bir mizansen.
Delinin biri değil, bu sefer ikisi...kuyuya bir taş değil iki asker attığı, diğer her şeyden azade boşluğun ortasındaki hikayesi.
Resimsiz, az sözlü, berrak zemindeki iki çukura bakıp "Düşman hiç görünmese de orada, sabahları kalkıp ona bir el ateş ediyorum" dediğini işitince yazarın, dikkat dağıtacak şey bu kadar azken sözün ağırlığının gönle külçe gibi oturması, işten bile değil.
Çok acıktıklarında gafil avlanmamak için ateş yakmakta birbirlerine öncelik veren nazenin askerler, ateş etmekte pek de öyle değiller.
Çünkü el kitabında tanımlanan düşman, vahşi bir yaratıktan ibaret. Ailesi, düşleri, duyguları olmayan; gaddar, önüne gelen her canlıyı, kuşları ve bitkileri dahi yok edecek denli vahşi bir yaratık.
Öyle olmalı ki, onu yok ederken düşünmesi gerekmesin.
Ama düşmanın elinde de bir el kitabı var. Ve tam da tahmin edeceğiniz gibi o da diğerini öyle tanımlıyor.
"Savaşı ilk durduran ben olamam,
Çünkü o zaman beni öldürür.
Savaşı ilk o durdurmalı. O zaman tetiğe basmam. Çünkü ben bir insanım. Eğer yıldızlara baksaydı, bunu anlardı. Yıldızlara bakarak çok şey anlar insan."
Aynı gök kubbeye, aynı yıldızlara bakarken bir çukurdan ötekine havada selamlaşarak birer şişenin içinde savaşı durdurma dileğiyle uçan pusulalar, insanlığımızın umut pusulaları olup yanıbaşımızda bitiyor.
Yediden yetmişe tüm okurlara önerebileceğim Düşman'ı, yaralama, savaş ve kan görüntüsünü asgari düzeyde de olsa içermesi dolayısıyla dipte bu notla gönderiyorum size sevgili okur.
Çocuğunuza göreliğine siz karar vereceksiniz muhakkak.
Bu arada iç sayfalara göz gezdirmek isteyebilirsiniz.
Düşman Barış İçin Bir Kitap
Yazan, Davide Cali
Resimleyen, Serge Bloch
Ceviren, Ceylan Ekin Işık
Ginko Kitap
Uluslararası Af Örgütü Türkiye Şubesi katkılarıyla
7+ ve büyümeye dirençlilere
Taşbebek Savaşa Gidiyor
Oyuncak bebeklerin bunu yapabileceğini bilse esneyebilir, kollarını bacaklarını oynatabilir, hüngür hüngür ağlayabilirdi ama yapamazdı.
Bilemiyorum ki...acaba biri taşbebeğe tüm bunları "yapabileceğini" söylese, uzuvlarına can gelir, sesine ve kimliğine kavuşabilir miydi?
Ama hayır, meselemiz bu değil.
Meselemizin bununla hiç ilgisi yok. Ya da belki de birazcık vardır.
Meselemiz savaş...
Mesele, taşbebeklerin sakinleşsin diye yüzüstü yatırıldıkları dünyada, gökyüzünde kuşlar yerine füzeler uçan şehirlerin olması.
Mesele, çocukların birer taşbebek gibi allanıp, paklanıp, süslü püslü elbiseler giydirildikleri dünyada, üstsüz başsız, aç, yalnız ve yaralı çocuklar olması.
Mesele, dünyanın bir ucunda savaş oyunları oynayan çocuklar varken, diğer ucunda savaşın dehşetinden gözlerini açamayan çocuklar olması.
Mesele taşbebeklerle, canlı olanlarının, oyunla dehşet verici gerçeklerin kesiştiği dünya sahnesindeki rollerini şaşırmaları.
Can yakıcı sahneleri oyun belleyen, kana susamış muktedirlerin tek perdelik kanlı senaryolarında birer figüran olmaları.
"Keşke bir TV dizisi kahramanı olsaydım ya da korkusuz bir oyuncak asker"diye içini çeken taşbebek, savaş bölgesine giden yardım eşyalarının arasına gizlenip maceranın göbeğine gittiğinde...
Bulacak mı aradığını?
Birkaç kurşun asker, birkaç taşbebek, üç beş tank, tabanca ve bol miktarda macera.
Pis ve ölümcül bir macera.
Tam ortasındayken, kimseciklerin "oyun" diyemeyeceği türden bir macera.
Fransız yazar Jo Hoestlandt'ın kaleme aldığı "Taşbebek Savaşa Gidiyor" , Yves Besnier tarafından resimlenmiş ve "Felsefi Masallar" serisi altında Fransız Kültür Merkezi desteğiyle Kontiki Eğitim Hizmetleri tarafından okura ulaştırılmış .
Bir çırpıda okunabilecek gibi görünse de, uzun ve derinlikli bir okuma vaad ettigini bilmem söylemeye lüzum var mı?
Merakla, onları sakladığımız fanuslardan çıkmaya başlayan küçüklerin, yetişkinlerin dünya sahnesine attıkları ilk adımlarına iyi bir eşlikçi Taşbebek...
Ne de olsa koskoca bir savaş gördü o.
Taşbebek Savaşa Gidiyor
Yazan, Jo Hoestland
Resimleyen, Yves Besnier
Ceviren, Alev Er
Kontiki
7+ ve büyümeye dirençlilere
Tembel Kedi Josef
Josef son derece titiz bir kedi. Üstelik tüm hayatı programlı onun. Uyanma, vücut bakımı, kahvaltı, sindirim için şekerleme (!), eğitim programı, beyin gevşetme ve meditasyon, öğle yemeği, tekrar sindirim şekerlemesi ve jimnastik!...
Böylece uzayıp giden programının tamamını üzerinden ayrılmadığı kanepesinde,vücudunun şeklini alan sıcak köşelerde yapıyor. Kanepe, üzerinde geçirilen zamanın tanığı olan çıkıntı ve çukurlarla doluyken Josef sadece tuvalet ihtiyacı için ayrılıyor ondan.
Bahçeye, yani bir nevi dünyanın öbür ucundaki tuvalet bölgesine gitmek, fazla yürümekten bacak sinirlerine zarar vermek pahasına değerli vücudunu kanepeden ayırmak, onun için çok büyük bir iş. Ama bir gün, yüksek varlığı bir pirenin ısırıkları tarafından tehdit edildiğinde Josef için en uzun mesafe tanımı değişiyor.
Piresini verecek uygun bir kurban ararken oradan oraya koşuyor. Kibirli hintdomuzu, inek, pirenin ilk sahibi Köpek Rudi, kedi sever küçük kız...derken, hepsine sarılıyor, mırlıyor, miyavlıyor, kuyruğunu doluyor etrafına kurbanlarının, oradan oraya koşuyor.
Ama çok acayip bir şey oluyor. Piresinden kurtuluyor ama pireli günlerin aksiyonuna hasret kalıyor.
Kanepesi artık hiç eğlenceli değil Josef'in.
Alman yazar ve illüstratör Franziska Biermann'ın resimleme diliyle desteklenen kinayeli ve esprili anlatımı, çok eğlenceli bir okuma keyfi sağlıyor okuruna.
Kedilerin olağanüstü konformist, benmerkezci fakat sevimli dünyasından, bol kikirdemeli bu hikayeyi okurken, meselenin kedilerle alakası olmadığını içten içe biliyorum.
Bize sebepler veren pirelerimizden, dertlerimizden, tepemizde vızıldayıp yer değiştirmemizi sağlayan kara sineklerden, dostlardan, komşulardan, komşuların zile basıp kaçan çocuklarından, yardım isteyenlerden, yardım istemediğimizde bile bizi yalnız bırakmamakta direnenlerden kurtulmak istediğimize emin miyiz?
Sebepleri verene şükürle...
Tembel Kedi Josef,
Orijinal adı, Der Faule Kater Josef
Yazan ve resimleyen, Franziska Biermann
Çeviren, Süheyla Kaya
Hep Çocuk
7+ ve büyümeye dirençlilere
Güney Çayırı
"Açlık günlerinde" "...Bataklık Köyü'ndeki günler ahırdaki fareler kadar gri..."diyor Mattias. Bunu çok sık söylüyor. Birbiri ardına açılan iki sırlı kapıdan geçiriyor Lindgren okurunu.
Biri kitap kapısı, diğeri kitabın içinden rengarenk ve sıcacık bir dünyaya açılan düş kapısı.
Kitap kapısı sahici de, düş kapısı öyle mi bilemiyoruz.
Kapandığında yeniden açılması mümkün olmayan kapı, öte tarafa dönüşü imkansız kılarak bir seçime zorlasa da...bir daha oyun oynayamamaktan, asla tekrar çocuk olamamaktan korkan iki çocuk kapıyı sonsuza dek kapatmakta tereddüt etmiyor.
Bu dünyada kimsecikleri kalmamış küçükler Mattias ve Anna, bir çiftçinin yanında yaşamaya başlamışlardı. Ancak çiftçinin sadece fazladan biraz iş gücüne ihtiyacı vardı, oyun çocuklarına değil. İki küçük çocuk süt sağma zamanında evde olmazlarsa Tanrı yarattı demeyip kim bilir neler yapacağı işçileriydi çiftçinin.
Her defasında geri dönmek zorunda olsalar da, okul başlangıçta harikulade bir kaçış oluyordu öksüzlere.
"Çocuk ellerini ağaçtan kabuğundan kayıklar, ağaç dallarından düdükler ve tepelerin eteklerine oyuncak kulübeler yapmaktan alıkoyarsanız eğer, çok iyi çalışırdı. Bu eller yanına sığındıkları çiftçinin ineklerini sağabilir, öküz ahırlarını temizleyebilirdi. Eğer bu elleri ağaç kabuğundan yapılma kayıklardan, oyuncak kulübelerden ve çocukların yapmaya can attıkları diğer şeylerden uzak tutarsanız, her işi yapabilirlerdi."
Gri karlarla kaplı renksiz ve soğuk orman yolunda kırmızı, kıpkırmızı bir kuşun ardına takılıp kendilerini adeta boyutlar arası bir duvarın önünde buluyor çocuklar hikayede.
Duvarın bu tarafı kış, beri tarafı yaz.
Çocuk cıvıltıları, anne şevkati ve sıcak yemek olan duvarın beri tarafındaki düşten ayrılmak istemiyorlar.
Ve kapıyı usulca kapatıp sonsuza dek orada kalıyorlar. Kuş kırmızı rengiyle hayatı, damarda canı mı simgeliyor?
Ya da ölümü? Duvarın ardındaki cenneti?
Buzdan ormandan cennete mi yolcu oldu çocuklar, yoksa zorbalık karşısında cesaretle yaptıkları seçim, onları yeni ve daha iyi bir hayata...çocukluklarına mı kavuşturdu? Hayatın olmadığı soğuk ve renksiz bir iklimden hayat dolu olana doğru...
Çocuklarla hikaye tamamlama ve yorumlama yapmak üzere değerlendirildiğinde iyileştirici güçte olacağını tahmin ettiğimi türlü imgeyle dolu bu rüya Astrid Lidgren sever tüm okurlara iyi gelecek.
Marit Törnqvist'in düşsel resimlemesinin eşliğinde; empati, yaraları sarmak, arkadaşlık, aile, cesaret ve umut üzerine bir eski zaman masalı Güney Çayırı.
Bakmayın masalın sözcüklere hapsolduğuna...dilden dökülüverdiğinde kalpten kalbe kırmızı bir kuş kanatlanır.
Güney Çayırı
Yazan, Astrid Lindgren
Resimleyen, Marit Törnqvist
Pegasus Yayınları
Resimli ve bol metinli.
6+ ve büyümeye dirençlilere
