ölüm etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ölüm etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
ölüm etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ölüm etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Sonya'nın Tavukları
Bir canlıya göz kulak olma sorumluluğu büyük bir sorumluluk. Sonya'nın civcivlerinin onun itinalı ellerinde serpilip birer sağlıklı pilice dönüştüğü hikayede sorumluluk almak kadar, olumsuz sonuçlarla yüzleşmek de var.
.
.
Sonya, gözü gibi baktığı tavuklarını bir tilkiye kaptırmanının hüznüyle baş etmek zorunda.
Duygularının ve isyanının bastırılmasına değil, anlaşılmaya ve sıcak bir kucak ya da sağlam omuzların desteğine ihtiyacı var.
Belki de zamanla kabullenecek; tilkinin doyuracak yavruları olduğu gerçeğini ve besin piramidinin işleyişini.
Aile bağları, döngü, yaşamsal ihtiyaçlar, sevgi, hayat ve ölüm çemberindeki hikayesiyle Phoebe Wahl, tabiatın içinde, ona dokunan bir çocuğun tabiatla beraber olgunlaşması, kırılan yerlerinden güçlenip serpilmesini anlatıyor.
.
.
Sonya'nın annelik yaparak binbir emekle büyüttüğü civcivlerini kaybetmesinin üzerinden doğal bir yas süreci ve sessiz bir eşlik beklemiştim.
Ancak babasının hıçkırıklarla ağlayan Sonya'ya "sakinleştiginde" durumun başka olduğunu anlatmak için acele edişi, uzun uzun cümleler kuruşu ve Sonya'nın hızla sükunete kavuşup kabullenişini biraz fazla buldum doğrusu.
Aileyle paylaşılan yasın hızlı bir kabulleniştense isyan değil belki ama tabii bir sessizlik ve tefekküre ihtiyacı olduğunu düşündüm.
Sonya'nın civcivlerine çok iyi baktığı, böylece büyüyebildikleri vurgusu ise çocukluğuma götürdü.
.
.
Semt pazarlarındaki sarı ahşap kasalardan hemen her eve birer ikişer giren miniminmacık, sevimli mi sevimli civcivleri hatırlamışsınızdır siz de.
Özellikle semt pazarından alıp eve götürdüğü (muhtemeldir ki bahçeli evine değil) civcivleri ölen bir küçüğün, Sonya'nın daha iyi bir "anne"olduğu mesajını kabullenebileceğini sanmam. :)
Öte yandan Wahl'ın dilinden dökülüp yine onun fırçasıyla renklenen, çok sevdiğimiz "Sonya'nın Tavukları"nı okumanızı önermekten geri duracak değilim.
Hatta beraberinde çok iyi gidecek bir yetişkin kitabıyla, bir de aile boyu film önerisinde bulunacağım..
.
.
Eve Uçuş (Fly Away Home)
ve Küçük Ağacın Eğitimi (filmi de var)
.
.
Sonya'nın Tavukları
Yazan ve resimleyen, Phoebe Wahl
Özgün adı, Sonya's Chickens
Sinek Sekiz Yayınevi
4+ ve büyümeye dirençlilere!
L
Fati Teyze'nin Yıldızı
Fati teyze, gizemini asla kaybetmeyen naftalin kokulu sandığı, masalları, şakaları, türlü ceşit eğlence saklayan buruşuk ellerinin maharetiyle tavşan ailesinin hanesini hikayelerle dolduran bir tatlı nine.
Feridun Oral'ın usta nakışlarıyla bezeli "Fati Teyze'nin Yıldızı", Avusturyalı yazar Brigitte Weninger'in kaleminden çok ama çok sevdiğimiz bir hikaye.
Feridun Oral tasvirlerinin hayranı ve üstelik tavşan karakterlerin meraklısı iseniz siz de; sadece resimlemesiyle bile gönülçelen o.
Ölüm temalı üst metnine rağmen yaşamı ve ölümü meczedişindeki incelikle, sıcacık ediyor okurunun gönül sarayını. Bacasından kalpli dumanlar tüten sarayından yıldızlara doğru meçhul bir istikamete (?!) haber salıyor.
Yaşlıya hürmet, değişen roller ve gittikçe zayıflayarak bir bebeğe dönüşen Fati Teyze'nin hüzünlü olduğu kadar, bir son değil başlangıca işaret eden vedasını anlatıyor.
Ölümü karşısına alıyor okur, gözlerinin ta icine bakıyor ve onunla konuşuyor. Ağlamak serbest!
...
"Niye gitmek istiyorsun ki?" diye sordu Toti. "Artık bizimle kalmak istemiyor musun yoksa?"
"Olur mu hiç?" dedi Fati Teyze, "Ama hepimiz bir gün başka bir yere gideceğiz. Doğmadan önce oradaydık. Ölünce oraya geri döneceğiz"
...
İtikadi açıdan da ölümü kavrayışımıza pek yakın, "Fati Teyze'nin Yıldızı".
"Biz şüphesiz (her şeyimizle) Allah’a aidiz ve şüphesiz O’na döneceğiz” (Bakara, 156)
...
"Tabut toprakla örtüldükten sonra Nili annesine sordu: "Fati Teyze toprağın altında üşümeyecek mi? Karanlıkta korkmayacak mı?"
"Hayır, tatlım" diye teselli etti annesi onu. "Tabutta sadece onun yorgun ve yaşlı bedeni kaldı. Fati Teyze'nin bir işine yaramaz artık. O çoktan başka bir yere gitti."
...
Hikayenin finalinde, Fati Teyze'nin gökte pırıldayan yıldızların arasında bir yerlerde olduğu düşüncesine tutunan ve yıldızlara el sallayan tavşancıklar, metaforlarlar aracılığıyla gerçeğin güçlü düşsel yansımasıyla sezip kavrıyorlar öte alemi.
Bu kavrayışı itikadi açıdan eksik ya da yanlış bulabilirsiniz.
Ama tahmin ediyorum ki, küçük okurlara yapacağınız klavuzluk meseleyi çözecektir.
Fati Teyze'nin Yıldızı
Yazan, Brigitte Weninger
Resimleyen, Feridun Oral
Çeviren, Berrin Karabulut
Özgün Adı, Tante Fannys Stern
Yapı Kredi Yayınları
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Zuvata Kayıp Arkadaşım
Büyüyebilmesi için benekli, selvi boyunlu zürafası Zuvata'yı kaybetmesi gerekti. Belki başka bir şeyi daha kaybetti, boşluğunu derinden hissettiği bu başka kaybı kabullenmesi ise Zuvata'yı ararken çıktığı yolculukla oldu çocuğun.
Baştan aşağı sembol diliyle bezeli olup öte yandan küçük okurun üst metinde ölümle karşılaştığı, derdinden emin bir hikaye, "Zuvata, Kayıp Arkadaşım."
Belki o kadar emin olmamasını dileyeceğimiz, daha örtük kalmasını arzu edeceğimiz... Öylesinin pekala daha makbul olacağını düşünüp derdini ikrarı ile irkildiğimiz.
Bununla beraber, pek de sahiplenilmeyen bir dert.
Varlığı bilinen, az ötede, bize ve sevdiklerimize hiç dokunmadan istasyonu geçip gitmesini beklediğimiz bir "dert."
Ölümle ne zaman yüzleşeceğimizin bilgisi bizde değilken, çocuklarımızı hayatın bu "soğuk" yüzünden uzak tutma çabamız yine de anlaşılır elbet. "Soğuk" olanı bizden kılıp, iki cihanın derdini de sırtlanmadıkça, büyüme cesaretiyle kuşanmadıkça zor. Peki ya bizim ürkekliğimiz çocuklarımızı savunmasız ve dirençsiz bırakıyorsa?
Sert darbeler karşısında esneklik-rezilyans kaybedip kırılmalarına, bin parçaya ayrılmalarına sebep oluyorsa?
Olmaz ya, hadi oldu ve ölümden bahsettik onlara. Belki de en iyi zamanlama bir başkası için uğradığındadır. Henüz yabancı bir uzak akrabayken. Onun bir son değil, taze bir başlangıç ve kavuşma olduğuna imanla.
Ölümle ve ayrılıklarla erken yaşta yüzleşen çocukların dünyasında yaşam ve ölüm zamanla birbiriyle dost olur.
Yeter ki, iyi bir başlangıç yapmış olsunlar.
"Zuvata, Kayıp Arkadaşım" küçük büyük tüm okurun, bir başkasının yolculuğunda tecrübi temsiliyle ölümü yakınsamasını sağlıyor.
Ölümle burun buruna gelip, şiddetli sarsıntılar geçiren çocuklar için ise yüksek seviyede özdeşimle, süreçte yoldaşlık ediyor.
Bu yoldaşlıkta gözyaşı olabilir, belki öfke de...
Ama değil mi ki; iyi de kötü de hayata dair...
Büyümek için gözyaşına da ihtiyacı var çocuğun. Köklerini sulayan bereketli yağmur damlaları gibi...
Büyük Çocuk, kayıp arkadaşının izinde serin sulardaki biricik korkusu Kara Şapkalı Korsan'la müsabakalarından ıslak bir yatakta uyanıp rüyalar aleminde gerçeğin peşine düşedursun...Zuvata az ötede, oracıkta annesinin kaybının suretine bürünmüş çocuğu bekliyor.
Yolculuğunun bitmesini, kabullenmesini, büyümesini ve ona ihtiyacı olduğunda...ona, babasına ve dedesine...sarılmak üzere gelmesini.
“Her şey yoluna girecek. Unutma büyük çocuk, kaybetmek büyümektir.”
“Arkadaşını bulman için tek yapman gereken tahtadan atının, kanatlarını keşfetmesini sağlamak... Aslında herkesin kanatları vardır. Biz kuşlar kanatlarımızı keşfederek doğarız. Ona kanatları olduğunu hatırlatmalısın.”
Zuvata'yı başka sevdik, bambaşka...
Zuvata
Yazan, Faruk Gülşen
Resimleyen, Ahmet Demirtaş
80 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere
Gülmek İçİMİzde
"Böyle şeyleri çocuklar asla görmemeli" diyor, bir adam.
"Böyle şeyleri çocuklar görmeli"yanıtını veriyor Bayan Hafelbein.
Hafelbein, anne ve babası bir kazada öldüğünden beri küçük Meret'e eşlik ediyor.
Ona bakıyor ya da onu büyütüyor demesi güç çünkü anlaşılan o ki bayan Hafelbein iyi bir ebeveynin çocuğunun yolculuğuna eşlik etmekten ileriye gitmemesi gerektiğini düşünüyor. Meret her şeyi tek başına halledebilir ve yardım istediğindeyse Hafelbein hep orada olacak.
Çiftliklerden, pembe panjurlu evlerden okullarını teşrif etmiş bunca çocuk içinde Meret'in arkadaş olabileceği "derinlikte" olanını bulması güç olacak. Ama bayan Hafelbein'in dünyadan göçüp gitmeden, Meret'in kendine bir dost bulduğunu bilmenin huzuruna ermesi gerek.
"Meret bir kız arkadaşı olsun istiyor. Geceleri çimenlerin üzerine uzanıp hayvanların horlamasını dinleyebileceği bir arkadaş. Kendi gibi dünya hakkında bilgisi olan biri"
Meret keder ve sevinci doya doya yaşarken büyüyen, dizleri yaralandıkça kapaklandığı zeminden her defasında daha çok güçlenerek doğrulan bir küçük kız.
Sarıp sarmalanmıyor, camdan saraylara hapsedilip "Prenses!"diye hitab edilmiyor ona. İnek sağabilir, ölü bir geyiğin suda sürüklenişini seyredebilir ya da anne ve babasının mezarı başında yine annesini kaybetmiş bir arkadaşının elini tutarak ağlayabilir Meret.
Çünkü Meret'e göre; gülmek de ağlamak da içimizde...gülmek de ağlamak da önemli.
Peki ya bizim için? Çocukları en yakınlarının ölümünden koruyabilir miyiz? Her akşam sofraya koyduğumuz yiyeceklerin öyküsünden koruyabilir miyiz? Tabiatı yokedişimizin gizli öyküsünden peki?...çocukları gerçeklerden koruyabilir miyiz?
Peki korumalı mıyız?
Doğrusu duygularını onları hissettiği anda doğal biçimde yaşayabilmeli bir çocuk. Gülebilmeli, ağlayabilmeli, kızabilmeli ve zamanı geldiğinde hepsini suya bırakabilmeli.
Ağladığında çaresiz yetişkinlerin kaygılı çığlıklarıyla susturulmamalı.
Çünkü ben de iyi biliyorum ki; gülmek de ağlamak da içimizde.
9 yaş ve üstü çocuklarla büyümeye dirençlilere harikulade bir okuma deneyimi sunacak kitap, oldukça yalın bir metin dili ve tatlı, yumuşacık resimleme diline sahip.
Hassas filtreli okurlar; Meret'in Niko'ya yaptığı jestin arkadaşları tarafından Niko'ya olan aşkı olarak yorumlandığında rahatsızlık duyabilirler. Ama bana soracak olursanız, gayet tabii olup 9 yaş ve üstü bir yana 4 yaşından beri oğlumun arkadaşlarının böyle yakıştırmalar yaptığını iyi biliyorum. Kendi çocukluklarımızı hatırlayalım..."Ali, Ayşe'yi seee-viii-yooor"ları...
Arkadaşlık, ölüm, ayrılık, ebeveynlik üzerine son derece organik bir kitap elimde tuttuğum.
O kadar çok sevdim ki...
Önermekten fazlasını yapıp herkese hediye edebilmeyi, bir zeplinle gökten neşeli kitap paketleri uçurabilmeyi hayal ettim.
Gülmek İçimizde
Yazan, Petra Fieztek
Resimleyen, Marine Ludin
Çeviren, Süheyla Kaya
Hep Kitap
64 sh.
Dedemin Adası
Bir şeyi apaçık söylemeden, ona isim vermeden, köşesinden bucağından çekiştirip tanımlamadan da onu harikulade biçimde anlatmak mümkün müdür?
Ya o şey ölümse? Ya onu bir çocuğa anlatacaksak? Ya o çocuk aynadaki aksimizde bize gülümseyense?
Anneannem, dedelerim, babaannem ben çok küçükken, henüz beş yaşımı doldurmamış afacan mı afacan bir kız çocuğuyken birer birer ayrılmış hayatımızdan.
Onlarla ilgili annemin hikayelerinden başkaca tek hatıram bir metruk cümlede saklı: "anneannem bu divanda yattı"
Nasıldı o divan bilmem. Yapayalnız kelimelerin etrafına motifler işler ellerim.
Divanın altına saklanmış, büyüklerin küçüklerden saklı kocaman meselelerini gizli gizli dinlerken, aşağıya doğru uzanıp gözcü gözümü gölgeleyen, güllü dallı pazen fırfırları çekerim bir kenara küçük ellerimle.
Kimsecikler farketmez divanın altında soluk alış verişini kontrol ederek, heyecanla gizlenen o küçüğü.
Herkes bir başka odaya dağıldığında, üstüne çıkar, yaylarından yükselen "vıç vıç" çığlıkları anneminkilere karışana dek üzerinde tepinirim.
Trambolin sevdam çok eski. Kuşların uçmayı öğrendiği zamanlardan miras.
"Anneannem bu divanda yattı"... Hikayeler uydurur, yapayalnız bırakmam elbet o cümleyi. Hayalle gerçeğin karıştığı tatlı bir çocukluk anısına dönüşüverir her şey.
İşte benim " sihirli" vedam o divandadır.
Fotoğraflarına bakıp, hikayeler dinlediklerime dair...
Dedemin Adası ölüm demeden ölümü anlatırken, kalpleri pamuklar içinde arşa yükseltip, hafifleten muazzam bir çocuk edebiyatı eseri.
Öyle incelikli ve güzel ki; gözden gönüle köprülerle, ondan şifalanmayacak okur az bulunur.
Bol hünerli, bir o kadar ödüllü İngiliz yazar, çizer ve animasyon yapımcısı Benji Davies'in dedesine atfettiği eseri Dedemin Adası, tüm zor vedalar için terapötik bir köprü hüviyetinde.
Dedesiyle, onun evinde, evinin daha önce hiç keşfetmediği köşesi tavan arasında, gizemli bir kapıdan çıktıkları bir yolculukla vedalaşıyor kahramanımız Sid.
Yolculuklarının sonunda, gidenin bir daha dönmek istemeyeceği harikulade bir adada bırakıyor dedesini. Öyle ki, bir daha asla bastona ihtiyaç duymayağı bir yerde. Cennet gibi bir adada!
Onun orada mutlu olacağını, çok mutlu olacağını bilerek, hoşçakal demeyi başarıyor.
Bu hoşçakal bir lütuf oluyor.
Sonra bu hoşçakal Sid'i büyüten, bilgece bir hediye oluyor.
Sonra bu hoşçakal, küçük büyük tüm okur için kapılar ve köprüler açan, ilham verici, sihirli bir ana dönüşüyor.
Dedemin Adası
Yazan ve Resimleyen, Benji Davies
Çeviren, Oğuzhan Aydın
Özgün Adı, Grandad's Island
Redhouse Kidz
5+ ve büyümeye dirençlilere
