cocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
cocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
cocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
cocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Bob ve Gaga Sanatı
Çocuk kitaplarının kapakları arasında çocukluğum gizli. Belki sizinkiler de...tik tak tik tak, bir zaman yolcusu gibi.
Ayakkabımın bağcıklarına kola kutusu açma halkalarını geçirdiğim, bulduğum etnik desenli kumaş parçalarını birleştirip el yordamıyla yamru yumru dikip giydiğim, çalıştığım atölyenin boyahanesindeki çocukların ellerini boyaya batırıp el baskıları yaptıkları etekleri sevdiğim gençlik günlerinde bir Bob tanıdım. Zamanda yaptığım kısa yolculukta tanıştığım Bob İnce Bacak, bir türlü şişmanlatamadığı için alay konusu olduğu bacaklarından muzdaripti.
Sonra Bob kendisine ait olanı değiştiremeyeceğini kabullendi. Herkes gibi olması gerekmediğini. Ya da belki de ince bacaklarının onu herkes gibi olmaktan alıkoyamayacağını.
Herkes onun o kırıldı kırılacak bacaklarına bakarken, önüne bariyerler örerken, başka şeylere nasıl odaklanacaktı? Mesela gökyüzüne, kuru yaprakların kenarına iplik gibi dizildiği uzun yollara, dalgalarından serin buharlar tüten gizemli sulara...
Bob da gagasını boyadı. Boyamaya devam etmesi gerekmeyene kadar envai çeşitte renge ve desene boyadı.
Ta ki, herkes bacakları değil Bob'u görene kadar.
Tanıdık geldi mi?
Oldukça yalın fakat öte yandan muzır resimlemesiyle resimleyeni tarafından hikaye edilmiş olan Bob ve Gaga Sanatı size oradan sadece bir çocuk kitabı gibi görünebilir.
Hatta her sayfasında sadece birkaç cümlenin olduğunu ve derin boşluğunun kötü kullanılmış bir sayfa düzeniyle kitabın dışına çıkmaya meyilli sözcükler tarafından örtülmeye çalışıldığını... Siz öyle düşünmezsiniz belki ama, çalakalem yazılıvermiş sıradan bir fikirden ibaret olduğunu.
Ama belki de öyle değildir?
Kitabın arka kapak tanıtımından:
"Bob'un SISKA bacakları onu çok ÜZÜYORDU.
Ama ne gelirdi ki GAGASINDAN?
Marion Deuchars, Bob ve Gaga Sanatı'yla, kendini sanatla ifade etmeye ve kendin olmayı göze alacak kadar cesur olmaya çağırıyor küçük kuşları."
Dünyaca ünlü, ödüllü bir illüstratör ve çocuk kitapları yazarı. Dahası tüm dünyada çok tutulan bir yazı karakterinin de tasarımcısı.
Bir miktar dadaizm esintisi hissettiysem de, Deuchars'la ilgili sınırlı araştırma ve bilgilerime dayanarak burada bırakıyorum.
Bob ve Gaga Sanatı
Yazan ve resimleyen, Marion Deuchars
Çeviren, Sima Özkan
Özgün adı, Bob, The Artist
5+ ve büyümeye dirençlilere
Fom Kitap
Nokta
Bugün Çocuk Edebiyatı'na aşkla bağlı olanların yakından tanıdığı Peter H. Reynolds'ın, daha küçücük bir çocukken, bir öğretmeni tarafından resmetmeye yüreklendirildiğini biliyor muydunuz?
Her şey işte o noktayla başladı.
Ona inanan ve boş bir kağıda bir noktayla imzasını bırakma cesareti veren o ilk insanla.
Bir miktar ticari de olsa bugün "Uluslararası Nokta Günü"olarak anılan ve cesareti alkışlayan gün, Nokta'nın yazarı Peter H. Reynolds'un 1. sınıftaki Matematik öğretmeni Bay Matson'un eseri olabilir.
Neyle var olduğunu, neye yaradığını bilmeyen; ifade aracını bulamamış, bulduğu araçla var olamamış, sıradanlıklar içinde özgün cevherini arayan insana, küçücük bir noktadan varlığın kapılarını açıyor yazar.
Öfkenin rengiyle kağıda değen noktanın ta içinden, turuncu bir ışık yükselerek kitabın tüm resimlemesine hayat veriyor. Ve tabii Nokta'nın küçük kahramanı Vashti'nin var oluş sancısına.
Değil mi ki, kendini tanıma yolculuğunun henüz başındaki Vashti için bir nokta dünyalar değerinde.
Anlatmak, anlamak, değer bulmak ve değer vermek için sıradanlığın gri düzeneğinde parmak izinin gizemini arayan küçük okurun: "Peki ama ben ne işe yararım? Söyle bana, neyi en iyi yaparım? " sualine doğru yansıyan turuncu bir ışık Nokta.
Sen bir noktayı iyi yaparsın çocuk.
Başkasının asla yapamayacağı kadar iyi yaparsın. Başkasının asla sahip olamayacağı, başkasınınkine sahip olamayacağın noktayı yaparsın.
Sadece senin devam edeceğin düzlemin ilk noktasını yapar, yürüyeceğin yolun ilk adımını atarsın.
Bir nokta asla sadece bir nokta değil çocuk. Sen her noktadan bir dünya yazarsın.
Acele etme olur mu?
"Bir nokta yap. Bakalım seni nereye götürecek."
*Nokta'nın bir de ödüllü kısa animasyonu var, burada
Ve kitabın devamı niteliğindeki "Mış Gibi" için de bir tane var;)
Nokta
Yazan ve Resimleyen, Peter H. Reynolds
Çeviren, Oya Alpar
Altın Kitaplar
3+ ve büyümeye dirençlilere
Her şey işte o noktayla başladı.
Ona inanan ve boş bir kağıda bir noktayla imzasını bırakma cesareti veren o ilk insanla.
Bir miktar ticari de olsa bugün "Uluslararası Nokta Günü"olarak anılan ve cesareti alkışlayan gün, Nokta'nın yazarı Peter H. Reynolds'un 1. sınıftaki Matematik öğretmeni Bay Matson'un eseri olabilir.
Neyle var olduğunu, neye yaradığını bilmeyen; ifade aracını bulamamış, bulduğu araçla var olamamış, sıradanlıklar içinde özgün cevherini arayan insana, küçücük bir noktadan varlığın kapılarını açıyor yazar.
Öfkenin rengiyle kağıda değen noktanın ta içinden, turuncu bir ışık yükselerek kitabın tüm resimlemesine hayat veriyor. Ve tabii Nokta'nın küçük kahramanı Vashti'nin var oluş sancısına.
Değil mi ki, kendini tanıma yolculuğunun henüz başındaki Vashti için bir nokta dünyalar değerinde.
Anlatmak, anlamak, değer bulmak ve değer vermek için sıradanlığın gri düzeneğinde parmak izinin gizemini arayan küçük okurun: "Peki ama ben ne işe yararım? Söyle bana, neyi en iyi yaparım? " sualine doğru yansıyan turuncu bir ışık Nokta.
Sen bir noktayı iyi yaparsın çocuk.
Başkasının asla yapamayacağı kadar iyi yaparsın. Başkasının asla sahip olamayacağı, başkasınınkine sahip olamayacağın noktayı yaparsın.
Sadece senin devam edeceğin düzlemin ilk noktasını yapar, yürüyeceğin yolun ilk adımını atarsın.
Bir nokta asla sadece bir nokta değil çocuk. Sen her noktadan bir dünya yazarsın.
Acele etme olur mu?
"Bir nokta yap. Bakalım seni nereye götürecek."
*Nokta'nın bir de ödüllü kısa animasyonu var, burada
Ve kitabın devamı niteliğindeki "Mış Gibi" için de bir tane var;)
Nokta
Yazan ve Resimleyen, Peter H. Reynolds
Çeviren, Oya Alpar
Altın Kitaplar
3+ ve büyümeye dirençlilere
Yemeğini Arayan Tırtıl
Miniminnacık bir aç tırtıl.
Tırtıl Ayşe'nin yakasında, okur tırtılın yakasında; kapılar açıp kapılar kapatıyoruz yeşil, çıtır çıtır bir yaprağın hülyasında.
Kozasından yeni çıkmış bir tırtıl, elbette çok ama çok aç olur.
Yazık değil mi, her yeri plastik çiçeklerle donatmak?
Hem..söylesinize, yok mu bu plastik evrende minik tırtıla göre ziyafet?
Tülin Kozikoğlu'nun dörtlemesinin ilki Yemeğini Arayan Tırtıl, serinin diğer kitapları* gibi pek sevimli.
Küçük okurla birlikte sayfaların arasından açılan sürpriz kapılarla pek eğlendik.
Hele yakın dostumuz esrarlı tiyatro kapısının tok sesini duyunca nasıl sevindik bir bilseniz.
Metnin hoş ritmi, Burcu Musselwhite'ın sıcak resimlemesiyle Yemeğini Arayan Tırtıl'ı pek sevdik.
*Serinin diğerleri;
Özgürlüğünü Arayan Kelebek
Kelebeğini Arayan Ayşe
Bulutunu Arayan Su Damlası.
Minik tırtılın kozasından çıkıp "Özgürlüğünü Arayan Kelebek" olduğu sonraki macerayla devam etmek, ardından Ayşe ile birlikte kelebeğini aramak pek hoş olacak.
Meraklı Gezgin Serisi /Yemeğini Arayan Tırtıl
Yazan, Tülin Kozikoğlu
Resimleyen, Burcu Musselwhite
Redhouse Kidz Çocuk Kitapları
4+
Bir Film, Bir Kitap
Dünyanın en büyük şehrindeki en büyük şehir kütüphanesinin, en uzak odasının, en uzak rafındaki unutulmuş, okunmazlıktan üzerinde dünya yüküyle toz birikmiş masal kitaplarının kahramanları, bir gün neden okunmadıklarını anlamak için masallarından firar ederse ne olur?
Ya onları okuyan, diğerleri de okuyabilsin diye rafa geri koymaz ve tamamen unutulurlarsa?
Uzun zamandır bloğa yazılmayı bekleyen ama kutüphane ganimetlerinden bir türlü sırası gelmeyen "Kütüphane Macerası"ndan bahsetmek niyetim. Bir de filmden, "Eleanor's Secret". Film tavsiyesi için Sümeyye hanıma teşekkürler. :)
Sihirli Kitaplar ismiyle cevrilen animasyon film bir ölümle başlıyor ve bir sihirli bir vasiyetle sürüyor. Ölümle ilgili yakın zamanlı bir hassasiyetiniz yoksa 5+ yaş grubuyla keyifle izleyebileceğiniz bir film.
Her iki hikayede de kitaplarını terk eden masal kahramanlarının gerçek zamanlı maceralarını okuyacak, izleyeceksiniz.
Çokça masal kahramanı ve dolayısıyla çokça da masala atıfla esnek bir zaman düzleminde karmaşık ve felsefi bir kurguda süren bu fantastik masal kitabı için 5+ yaş önerisinde bulunacağım ancak subjektif olduğunu göz önünde bulundurarak siz onu 6+ olarak kabul edin. :)
Bu uyarı da ebeveynler için: Kendinizi "Bitmeyecek Öykü"* gibi bir labirentte hissetmemek icin, okumaya erken başlayabilir ya da enerjinizi tasarruflu kullanmak için, " Arkası Yarın" usûlünü deneyebilirsiniz.
Ya da bırakın da, bu kitabı, okumayı öğrendiklerinde kendileri okuyuversin.
Birbirini destekleyen bu iki hikayeyle çocukların kitaplarla kurdukları bağın başka bir boyuta taşınabileceğini umuyorum.
*Bitmeyecek Öykü, Michael Ende
*Sihir konusu bizim ilede hayal dunyasının eğlenceli bir mahsulünden ibaret. Gerçekle hayal arasındaki çizgiyi hem itikadi, hem de psikolojik açıdan izah etmek mühim.
Kütüphane Macerası
Kašmir Huseinović
Final Kültür Sanat Yayınları
5+
Ya onları okuyan, diğerleri de okuyabilsin diye rafa geri koymaz ve tamamen unutulurlarsa?
Uzun zamandır bloğa yazılmayı bekleyen ama kutüphane ganimetlerinden bir türlü sırası gelmeyen "Kütüphane Macerası"ndan bahsetmek niyetim. Bir de filmden, "Eleanor's Secret". Film tavsiyesi için Sümeyye hanıma teşekkürler. :)
Sihirli Kitaplar ismiyle cevrilen animasyon film bir ölümle başlıyor ve bir sihirli bir vasiyetle sürüyor. Ölümle ilgili yakın zamanlı bir hassasiyetiniz yoksa 5+ yaş grubuyla keyifle izleyebileceğiniz bir film.
Her iki hikayede de kitaplarını terk eden masal kahramanlarının gerçek zamanlı maceralarını okuyacak, izleyeceksiniz.
Çokça masal kahramanı ve dolayısıyla çokça da masala atıfla esnek bir zaman düzleminde karmaşık ve felsefi bir kurguda süren bu fantastik masal kitabı için 5+ yaş önerisinde bulunacağım ancak subjektif olduğunu göz önünde bulundurarak siz onu 6+ olarak kabul edin. :)
Bu uyarı da ebeveynler için: Kendinizi "Bitmeyecek Öykü"* gibi bir labirentte hissetmemek icin, okumaya erken başlayabilir ya da enerjinizi tasarruflu kullanmak için, " Arkası Yarın" usûlünü deneyebilirsiniz.
Ya da bırakın da, bu kitabı, okumayı öğrendiklerinde kendileri okuyuversin.
Birbirini destekleyen bu iki hikayeyle çocukların kitaplarla kurdukları bağın başka bir boyuta taşınabileceğini umuyorum.
*Bitmeyecek Öykü, Michael Ende
*Sihir konusu bizim ilede hayal dunyasının eğlenceli bir mahsulünden ibaret. Gerçekle hayal arasındaki çizgiyi hem itikadi, hem de psikolojik açıdan izah etmek mühim.
Kütüphane Macerası
Kašmir Huseinović
Final Kültür Sanat Yayınları
5+
Ögrenme Güclügü mü, Ögretme Güclügü mü?
"Öğrenme güçlüğü"diye ne menem bir şey olduğunu bir türlü anlamlandıramadığım bir klinik tanı var. Bu "tanı"da bulunanların(!) büyük kısmı ise öğretmenler. Öğretmenliğin çok güç bir meslek olduğu muhakkak. Ayrıca mevcut eğitim sisteminde çocukların farklılıkları gözetilerek yapılandırılmış bir öğretme metoduna yer olmadığı da vakıa. Eğitim kurumları fabrikalara dönüşmüşken ve öğrencilerle birlikte öğretmenleri de çarkları arasında çiğnerken bacalar tütmeye devam ediyorsa, bu durum kapitalist sistemin aşırı kaygılı veya bezgin ebeveynlerinin bir ürünü aynı zamanda..
Hal böyleyken baş edemediği, anlamlandıramadığı bu varlıklarla tek tek iletişim için yeterli zamanı da asla bulamayacak bir öğretmenin içinde bulunduğu durumu "öğretme güçlüğü"şeklinde tanılaması akla ve mantığa çok daha uygun olurdu. Ya da belki de öğretmeye çalışmanın yollarını ararken aslında sadece kılavuzları ve koltuk değneklerini sağlamakla yükümlü olduğumuzu farkedebilmemiz..
Neyle ilgilenmesi gerektiğine karar vermek yerine, ilgilendiği şeyle ilgili merakını gidermenin yollarını sağlamamız gerekirdi. Egitim sözcüğüne "Sistemi" ilave edilecekse ancak bu biçimde anlamlı olurdu.
Bir öğretmen fert olarak nasıl saygın ve değerliyse, çocuğun da öyle olduğu ön kabulüyle elimizdeki kaşeleri bir kenara bırakıp yoldaki dikenleri temizlememiz gerekirdi belki de.
Yine bir okul dönemininin sonuna yaklaşırken annelerin gündeminde "ögrenme güçlüğü", "dikkat eksikliği", "dehb" gibi konularla birlikte akademik başarı kaygıları, eğitim planları var.
Tamamiyle yapay biçimde kurgulanmış şehir hayatında, yapay beslenip yapay yaşayarak/yaşama eklemlenerek, yapay öğrenerek yetişen çocuklar bir terslik olduğunun farkında. Verdikleri sinyaller de çoğunlukla bundan ibaret oysa ki.
Elimizde bir cetvelle santim santim ölçerek, planlayarak ve hesaplayarak tüm kötü sürprizleri ilaç şişelerine sıkıştırmanın, kapaklarını sıkıca kapatmanın ve toprağa gömmenin derdindeyiz. Çocuklarımızın geleceklerini garanti altına almanın! Garanti?
Garanti altına alınmış bir geleceği kim arzular ki? Milimi milimine hesaplanmış, önceden kararlaştırılmış, büyük yatırımlar yapılmış bir geleceği, içinde kendisinin ve arzularının yer almadığı bir geleceği kim ister?
Tam da burada kafamdaki sahne, Küçük Prens sinema filmindeki minik kızın hayatından..
...
Çocuklarımız adına buna nasıl karar veriyoruz? Bu fazlaca endişeli halimiz onların benliklerine olan saygımızı zedelemiyor mu sizce de?
Bu gem vurulmaz kontrol arzumuz yeryüzünün kanunlarına aykırı değil mi? Acziyetimize aykırı!
Biraz sakinleşip, melissa çaylarımızı duble kupalarımıza doldurup arkamıza yaslanalım.
Çocukluğumuzu düşünelim, şimdi nasıl yetişkinlere dönüştüğümüzü.. Bu kadar mı rahatsızız dönüştüklerimizden?
Mutlu mu değiliz?
..
Tersi mi?
Çocuklarımız bize benzemiyor diye mi korkumuz, öngöremediğimiz bir gelecek mi endişelendiren?
Aaaamaaan!
Mevcut halimizin anne ve babamız tarafından programlandığına, kodlarımızın /kaderimizin onlar tarafından yazıldığına mı inanıyoruz da bu denli kaygılıyız?
Kodlar yazmamız, çocukları kontrol panelleriyle programlamamız gerektiğini düşündüren nedir ki?
Yolcuyuz, gelip geçiyoruz da aslolan nedir?
Aç mı kalır çocuklarımız? Milyonlarca çocuğun her biri de doktor, mühendis ya da mimar olmazsa diye mi korkuyoruz?
"Insanların seçme özgürlükleri yoksa; bilinç, bireyi korumak için kendini kapatır ve farkındalığını azaltır" diyor Özgür Bolat. Yazının tamamı için burayı tıklayabilirsiniz.
Onlar adına tercihler yapıp, yarışlara koşmadan önce düşünmekte fayda var..
Kim adına, kime rağmen?
Hal böyleyken baş edemediği, anlamlandıramadığı bu varlıklarla tek tek iletişim için yeterli zamanı da asla bulamayacak bir öğretmenin içinde bulunduğu durumu "öğretme güçlüğü"şeklinde tanılaması akla ve mantığa çok daha uygun olurdu. Ya da belki de öğretmeye çalışmanın yollarını ararken aslında sadece kılavuzları ve koltuk değneklerini sağlamakla yükümlü olduğumuzu farkedebilmemiz..
Neyle ilgilenmesi gerektiğine karar vermek yerine, ilgilendiği şeyle ilgili merakını gidermenin yollarını sağlamamız gerekirdi. Egitim sözcüğüne "Sistemi" ilave edilecekse ancak bu biçimde anlamlı olurdu.
Bir öğretmen fert olarak nasıl saygın ve değerliyse, çocuğun da öyle olduğu ön kabulüyle elimizdeki kaşeleri bir kenara bırakıp yoldaki dikenleri temizlememiz gerekirdi belki de.
Yine bir okul dönemininin sonuna yaklaşırken annelerin gündeminde "ögrenme güçlüğü", "dikkat eksikliği", "dehb" gibi konularla birlikte akademik başarı kaygıları, eğitim planları var.
Tamamiyle yapay biçimde kurgulanmış şehir hayatında, yapay beslenip yapay yaşayarak/yaşama eklemlenerek, yapay öğrenerek yetişen çocuklar bir terslik olduğunun farkında. Verdikleri sinyaller de çoğunlukla bundan ibaret oysa ki.
Elimizde bir cetvelle santim santim ölçerek, planlayarak ve hesaplayarak tüm kötü sürprizleri ilaç şişelerine sıkıştırmanın, kapaklarını sıkıca kapatmanın ve toprağa gömmenin derdindeyiz. Çocuklarımızın geleceklerini garanti altına almanın! Garanti?
Garanti altına alınmış bir geleceği kim arzular ki? Milimi milimine hesaplanmış, önceden kararlaştırılmış, büyük yatırımlar yapılmış bir geleceği, içinde kendisinin ve arzularının yer almadığı bir geleceği kim ister?
Tam da burada kafamdaki sahne, Küçük Prens sinema filmindeki minik kızın hayatından..
...
Çocuklarımız adına buna nasıl karar veriyoruz? Bu fazlaca endişeli halimiz onların benliklerine olan saygımızı zedelemiyor mu sizce de?
Bu gem vurulmaz kontrol arzumuz yeryüzünün kanunlarına aykırı değil mi? Acziyetimize aykırı!
Biraz sakinleşip, melissa çaylarımızı duble kupalarımıza doldurup arkamıza yaslanalım.
Çocukluğumuzu düşünelim, şimdi nasıl yetişkinlere dönüştüğümüzü.. Bu kadar mı rahatsızız dönüştüklerimizden?
Mutlu mu değiliz?
..
Tersi mi?
Çocuklarımız bize benzemiyor diye mi korkumuz, öngöremediğimiz bir gelecek mi endişelendiren?
Aaaamaaan!
Mevcut halimizin anne ve babamız tarafından programlandığına, kodlarımızın /kaderimizin onlar tarafından yazıldığına mı inanıyoruz da bu denli kaygılıyız?
Kodlar yazmamız, çocukları kontrol panelleriyle programlamamız gerektiğini düşündüren nedir ki?
Yolcuyuz, gelip geçiyoruz da aslolan nedir?
Aç mı kalır çocuklarımız? Milyonlarca çocuğun her biri de doktor, mühendis ya da mimar olmazsa diye mi korkuyoruz?
"Insanların seçme özgürlükleri yoksa; bilinç, bireyi korumak için kendini kapatır ve farkındalığını azaltır" diyor Özgür Bolat. Yazının tamamı için burayı tıklayabilirsiniz.
Onlar adına tercihler yapıp, yarışlara koşmadan önce düşünmekte fayda var..
Kim adına, kime rağmen?
 |
| Banksy'e ait bir stencil |
Çizginin Icindeki Ya Da Dısındakiler!
Farklı şeyler denemek, farklı hızlara ve yöntemlere sahip olmak eğitim sistemi içinde bir çocugu cizginin dışına çıkarmaya yetiyor.
Çizginin dışındaki ise, umutsuz vaka(!)
Oysa ki, tam aksine cizginin dışına çıkmakla mümkün ufku aşmak ; yeni renkler denemekle, yeni sözcükler türetmekle, düşünmekle ve düşündüğünden korkmamakla!
Oğluma birşey "öğretmekte" zorlandıklarını söyleyen öğretmenleri oldu.
Üstelik daha 3,5 yaşındayken başladı bu türden tahliller.
Hayal gücünün sıkıntılı (!) biçimde fazla olduğunu da söylediler.
Hatta çok da sevdiğim iyi yürekli, idealist ve genç öğretmeni bu kadar çok kitap okumasının zararlı olduğunu dahi iddia etti.
Başına buyrukluğu ve bağımsız tavırlarının "sistem" için sıkıntılı olduğunu, ileride bunların sancısını yaşayacağımı da söylediler. Çünkü öğretme sorumluluğuyla parçası oldukları sistemin sıkıntısını kendi çocuklarıyla onlar da tecrübe ediyordu.
Bazı şeyleri bilmediğini iddia ettiler ve çok geçmeden sadece yapmak ya da söylemek istemedigini kabul etmek zorunda kaldılar.
Buna rağmen çoğu zaman haklı oldular. Parcası olup ayakta tuttuğumuz sistemin aslında tamamen sindiremediği, hazmedemediği, öngöremediği herşeyi onlar içindeyken dışında tutmayı başardığı doğruydu.
Kurallar ve direktiflerle nasıl olacağı belirlenmişti herşeyin. Öngörülebilir ve normaldi!
Bir konuda daha haklıydı öğretmenleri, benim için zor olacaktı.
Çünkü ona hiçbir şey "ögretemezdim". O kendisi, dilediği zamanda, dilediği hızda ve yönde öğrenecekti. Bu da benim için çok sıkıntılıydı.
Başarmak isteyip de çözemediğinde ona öğretmemi de istemiyordu çünkü tek başına başarmak istiyordu.
İlk insan gibi, tüm basamakları adım adım kendi çikmak!
Olur da birinden birşey ögrenir ve bu aşikar bilgiyle "başarırsa" bunu hissedemeyecekti! :) eh, o da öyle bir insandı. İnsan dedim de şaşırıp duralamayın.. Çocuk dediysem, insan yahu!
....
Ancak sistem dedikleri okulun, dahası dünyanın öngörülemez bir tecrübe için zamanı yoktu. Hicbir proje riske edilemez ya da hicbir aza başıboş bırakılamazdı.
Önce anneler birbirinin kulağına fısıldayacak sonra ögretmenler annelerin,
öğretmenlerin kulaklarına kuramcılar fısıldayacak, bazen de geleneğin hayaletleri..
Bu anlamsız ve telaşlı uğultuda büyümeye çalışacak onlar..
Helen Buckley'in şiirini hatırladım bir annenin güncesini okuduktan hemen sonra..
Her seferinde..o son satırda boğazımı düğümleyen meşhur şiir..
Bir gün küçük bir çocuk okula başladı.
Çocuk oldukça küçüktü
Ve okul oldukça büyüktü.
Ama küçük çocuk
Dışarıdaki kapıdan içeri girince
Sınıfına gidebileceğini fark etti.
Mutluydu
Ve okul artık gözüne
Eskisi kadar büyük görünmedi.
Küçük çocuk okula başladıktan bir süre sonra,
Bir sabah öğretmen, “Bugün bir resim yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Her tür resim yapmayı severdi;
Aslanlar ve kaplanlar,
Tavuklar ve inekler,
Trenler ve gemiler…
Hemen boya kalemi kutusunu çıkardı
Ve çizmeye başladı.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Daha başlama zamanı gelmedi!”
Ve öğretmen herkesin hazır olmasını bekledi.
“Şimdi” dedi öğretmen,
“Çiçek resmi çizeceğiz.”
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk,
Pembe, turuncu ve mavi kalemleriyle
Güzel çiçekler çizmeyi çok severdi.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Size nasıl çizileceğini göstereceğim.”
Ve yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizdi.
“İşte” dedi öğretmen,
“Şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmeninin çiçeğine baktı,
Sonra kendi çiçeğine baktı.
Kendi çiçeğini öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Kağıdının arkasını çevirdi,
Ve öğretmeninki gibi bir çiçek çizdi.
Yeşil saplı kırmızı bir çiçekti.
Başka bir gün,
Küçük çocuk girişteki kapıyı
Tek başına açmayı başardıktan sonra,
Öğretmen, “Bugün kille bir şeyler yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Kili çok severdi.
Kille her şeyi yapabilirdi:
Yılanlar ve kardan adamlar,
Filler ve fareler,
Arabalar ve kamyonlar…
Ve elindeki kil topuyla oynamaya başladı
Bir güzel.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Daha başlama zamanı gelmedi!”
Ve öğretmen herkesin hazır olmasını bekledi.
“Şimdi” dedi öğretmen,
“Bir tabak yapacağız.”
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk,
Tabak yapmayı çok severdi.
Ve bir sürü farklı şekilde ve boyutta
Tabaklar yapmaya başladı.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Size nasıl yapılacağını göstereceğim.”
Ve öğretmen herkese gösterdi nasıl yapılacağını
Derin bir tabağın.
“İşte,” dedi öğretmen,
“Şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmeninin tabağına baktı,
Sonra kendi tabağına baktı.
Kendi tabağını öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Elindeki kili yuvarlayarak tekrar top haline getirdi
Ve öğretmeninki gibi bir tabak yaptı.
Derin bir tabaktı.
Ve kısa bir süre sonra
Küçük çocuk beklemeyi öğrendi,
Ve izlemeyi
Ve her şeyi öğretmeninki gibi yapmayı.
Ve kısa bir süre sonra
Kendiliğinden hiçbir şey yapmamaya başladı.
Sonra bir gün
Küçük çocuk ve ailesi
Başka bir şehirdeki,
Başka bir eve taşındılar,
Ve küçük çocuk
Başka bir okula gitmek zorunda kaldı.
Bu okul diğer okuldan bile büyüktü.
Ve dışarıdan sınıfa açılan
Bir kapısı yoktu bu okulun.
Koca basamakları tırmanıp
Uzun bir koridordan yürüyüp
Sınıfına gidiyordu ancak.
Ve okulun ilk günü geldi.
Öğretmen “Bugün bir resim yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Ve ona ne yapması gerektiğini söylemesi için
Bekledi öğretmenini.
Ama öğretmen hiçbir şey söylemedi.
Sadece sınıfta dolaştı.
Küçük çocuğun yanına gelince sordu:
“Resim çizmek istemiyor musun?”
“Evet,” dedi küçük çocuk.
“Ne çizeceğiz?” diye sordu.
“Sen yapana kadar bilemem,” dedi öğretmen.
“Nasıl yapmalıyım?” diye sordu küçük çocuk.
“Neden soruyorsun, istediğin gibi yap” dedi öğretmen.
“İstediğim renkte mi?” diye sordu küçük çocuk.
“İstediğin renkte” dedi öğretmen.
“Eğer herkes aynı resmi yapsaydı,
Ve aynı renkleri kullansaydı,
Kimin ne yaptığını,
Nasıl anlarım sonra?”
“Bilmiyorum” dedi küçük çocuk.
Ve sonra yeşil saplı kırmızı bir çiçek yapmaya başladı.
Helen Buckley
Çizginin dışındaki ise, umutsuz vaka(!)
Oysa ki, tam aksine cizginin dışına çıkmakla mümkün ufku aşmak ; yeni renkler denemekle, yeni sözcükler türetmekle, düşünmekle ve düşündüğünden korkmamakla!
Oğluma birşey "öğretmekte" zorlandıklarını söyleyen öğretmenleri oldu.
Üstelik daha 3,5 yaşındayken başladı bu türden tahliller.
Hayal gücünün sıkıntılı (!) biçimde fazla olduğunu da söylediler.
Hatta çok da sevdiğim iyi yürekli, idealist ve genç öğretmeni bu kadar çok kitap okumasının zararlı olduğunu dahi iddia etti.
Başına buyrukluğu ve bağımsız tavırlarının "sistem" için sıkıntılı olduğunu, ileride bunların sancısını yaşayacağımı da söylediler. Çünkü öğretme sorumluluğuyla parçası oldukları sistemin sıkıntısını kendi çocuklarıyla onlar da tecrübe ediyordu.
Bazı şeyleri bilmediğini iddia ettiler ve çok geçmeden sadece yapmak ya da söylemek istemedigini kabul etmek zorunda kaldılar.
Buna rağmen çoğu zaman haklı oldular. Parcası olup ayakta tuttuğumuz sistemin aslında tamamen sindiremediği, hazmedemediği, öngöremediği herşeyi onlar içindeyken dışında tutmayı başardığı doğruydu.
Kurallar ve direktiflerle nasıl olacağı belirlenmişti herşeyin. Öngörülebilir ve normaldi!
Bir konuda daha haklıydı öğretmenleri, benim için zor olacaktı.
Çünkü ona hiçbir şey "ögretemezdim". O kendisi, dilediği zamanda, dilediği hızda ve yönde öğrenecekti. Bu da benim için çok sıkıntılıydı.
Başarmak isteyip de çözemediğinde ona öğretmemi de istemiyordu çünkü tek başına başarmak istiyordu.
İlk insan gibi, tüm basamakları adım adım kendi çikmak!
Olur da birinden birşey ögrenir ve bu aşikar bilgiyle "başarırsa" bunu hissedemeyecekti! :) eh, o da öyle bir insandı. İnsan dedim de şaşırıp duralamayın.. Çocuk dediysem, insan yahu!
....
Ancak sistem dedikleri okulun, dahası dünyanın öngörülemez bir tecrübe için zamanı yoktu. Hicbir proje riske edilemez ya da hicbir aza başıboş bırakılamazdı.
Önce anneler birbirinin kulağına fısıldayacak sonra ögretmenler annelerin,
öğretmenlerin kulaklarına kuramcılar fısıldayacak, bazen de geleneğin hayaletleri..
Bu anlamsız ve telaşlı uğultuda büyümeye çalışacak onlar..
Helen Buckley'in şiirini hatırladım bir annenin güncesini okuduktan hemen sonra..
Her seferinde..o son satırda boğazımı düğümleyen meşhur şiir..
Bir gün küçük bir çocuk okula başladı.
Çocuk oldukça küçüktü
Ve okul oldukça büyüktü.
Ama küçük çocuk
Dışarıdaki kapıdan içeri girince
Sınıfına gidebileceğini fark etti.
Mutluydu
Ve okul artık gözüne
Eskisi kadar büyük görünmedi.
Küçük çocuk okula başladıktan bir süre sonra,
Bir sabah öğretmen, “Bugün bir resim yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Her tür resim yapmayı severdi;
Aslanlar ve kaplanlar,
Tavuklar ve inekler,
Trenler ve gemiler…
Hemen boya kalemi kutusunu çıkardı
Ve çizmeye başladı.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Daha başlama zamanı gelmedi!”
Ve öğretmen herkesin hazır olmasını bekledi.
“Şimdi” dedi öğretmen,
“Çiçek resmi çizeceğiz.”
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk,
Pembe, turuncu ve mavi kalemleriyle
Güzel çiçekler çizmeyi çok severdi.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Size nasıl çizileceğini göstereceğim.”
Ve yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizdi.
“İşte” dedi öğretmen,
“Şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmeninin çiçeğine baktı,
Sonra kendi çiçeğine baktı.
Kendi çiçeğini öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Kağıdının arkasını çevirdi,
Ve öğretmeninki gibi bir çiçek çizdi.
Yeşil saplı kırmızı bir çiçekti.
Başka bir gün,
Küçük çocuk girişteki kapıyı
Tek başına açmayı başardıktan sonra,
Öğretmen, “Bugün kille bir şeyler yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Kili çok severdi.
Kille her şeyi yapabilirdi:
Yılanlar ve kardan adamlar,
Filler ve fareler,
Arabalar ve kamyonlar…
Ve elindeki kil topuyla oynamaya başladı
Bir güzel.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Daha başlama zamanı gelmedi!”
Ve öğretmen herkesin hazır olmasını bekledi.
“Şimdi” dedi öğretmen,
“Bir tabak yapacağız.”
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk,
Tabak yapmayı çok severdi.
Ve bir sürü farklı şekilde ve boyutta
Tabaklar yapmaya başladı.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Size nasıl yapılacağını göstereceğim.”
Ve öğretmen herkese gösterdi nasıl yapılacağını
Derin bir tabağın.
“İşte,” dedi öğretmen,
“Şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmeninin tabağına baktı,
Sonra kendi tabağına baktı.
Kendi tabağını öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Elindeki kili yuvarlayarak tekrar top haline getirdi
Ve öğretmeninki gibi bir tabak yaptı.
Derin bir tabaktı.
Ve kısa bir süre sonra
Küçük çocuk beklemeyi öğrendi,
Ve izlemeyi
Ve her şeyi öğretmeninki gibi yapmayı.
Ve kısa bir süre sonra
Kendiliğinden hiçbir şey yapmamaya başladı.
Sonra bir gün
Küçük çocuk ve ailesi
Başka bir şehirdeki,
Başka bir eve taşındılar,
Ve küçük çocuk
Başka bir okula gitmek zorunda kaldı.
Bu okul diğer okuldan bile büyüktü.
Ve dışarıdan sınıfa açılan
Bir kapısı yoktu bu okulun.
Koca basamakları tırmanıp
Uzun bir koridordan yürüyüp
Sınıfına gidiyordu ancak.
Ve okulun ilk günü geldi.
Öğretmen “Bugün bir resim yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Ve ona ne yapması gerektiğini söylemesi için
Bekledi öğretmenini.
Ama öğretmen hiçbir şey söylemedi.
Sadece sınıfta dolaştı.
Küçük çocuğun yanına gelince sordu:
“Resim çizmek istemiyor musun?”
“Evet,” dedi küçük çocuk.
“Ne çizeceğiz?” diye sordu.
“Sen yapana kadar bilemem,” dedi öğretmen.
“Nasıl yapmalıyım?” diye sordu küçük çocuk.
“Neden soruyorsun, istediğin gibi yap” dedi öğretmen.
“İstediğim renkte mi?” diye sordu küçük çocuk.
“İstediğin renkte” dedi öğretmen.
“Eğer herkes aynı resmi yapsaydı,
Ve aynı renkleri kullansaydı,
Kimin ne yaptığını,
Nasıl anlarım sonra?”
“Bilmiyorum” dedi küçük çocuk.
Ve sonra yeşil saplı kırmızı bir çiçek yapmaya başladı.
Helen Buckley
 |
| Sanatciyi hatirlayip fotografin hakkini teslim icin buraya donecegim :) |
