çevre etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çevre etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
çevre etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çevre etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kayıp Kapının Anahtarı
Yapışık ayak parmakları, kırmızı saçları, çilli suratıyla Arven bambaşka. Kepçe kulaklarıyla Zela da öyle...
Başlarının üzerinde kendi güneşlerini taşıyan envai çeşit yaratığın yaşadığı fantastik gezegen Gaia'da, dünyadayken bambaşkalıkları dışlanma ve zorbalık sebebi olan canlılar için bir yuva olabilir mi?
Gaia evrenin son kalesi. Adeta kurtarılmış bölge denebilir ama bir ütopya beklemiyor orada okurunu.
Sokaklarında çocuk sesinden eser olmayan Neverul köyü askeri bir kamp gibi adeta.
Gaia gezegeninin kalbi Tuhaflıklar Kapısı. O kalp attıkça evren için hala umut var.
Ne var ki, son arının son kanat sesi bir felaket habercisi gibi aralıklarla uğulduyor okurun kulaklarında.
"Ve kahraman evden uzaklaşır"
Kahramanımızın Annes-i, bayan Habis-ta'nın kayıp haberi ve zorbalığın bahanesi olamayacak lakırdısıyla alt üst oluyor.
Tuhaflıklar Kapısı'nda derman arayan Arven, Arven'de derman arayan Gaialılar.
"Seçilmiş kişi" sembolizmi ile yüce bir amaç için meşakkatli bir yolculuk halindeyken Sürke'nin efsunlu çekiciliğine aldanıp dünya zevkleriyle kandırılıyor. (yazar, anne ve öğretmen isimleri gibi Sürke'yi de rastgele seçmemiş olsa gerek. "Sirk"kelimesine benzerliği boşuna değil) *Bkz. Sakallı kadın. Bkz. Sergilenen tuhaf canlılar. Bu seyirliğe itirazı olmayan şuursuz kalabalıklar...
Başlangıçta ait hissedeceği yeri ve kendini arayan Arven, daha yüce bir amac edindiğinde, yol uzayıp yolculuk bilgelikle kuşanıyor.
Biricikliğine olan güveni ve sevgisi büyüyor.
Sevilerek ve koşulsuz kabul edilerek güçleniyor.
Yolculuğu boyunca çok sayıda yoldaşla karşılaşan Arven, okurunu metinlerarası yolculuklara çıkarıyor. Habil- Kabil kardeşleri taşlaşmış kardeşler Yinsun ve Yensun'da buluyor.
Kıskançlık zehriyle Şefkat ağacını kesen "kötü"kardeş taşlaşarak cezalandırılırken, "iyi"kardeş elinden bırakmayarak kaderine ortak oluyor.
Maceranın; gezegenin kalbini attıran sevgi ve şefkate sallanan balta, onu derinden yaralayıp kanattığında başladığını böylece öğreniyoruz.
"İnsanlar, kötülükle karşılaştıklarında, "Senin kalbinin olduğu yerde taş var, kalp değil!" derler, duymuşsunuzdur. İşte bu söz, Şefkat Ağacı'nı kestiğim gün doğmuştur."
Tepegöz'ün:
"Bin sevgiyle açılsın kapı!" nidası ile açılan Tuhaflıklar Kapısı'nın ardında da bitmiyor hikaye. Dahası var. Dünyalılar için terk ettikleri vazifeleri birer birer hatırlama zamanı.
Arven'in Tuhaflıklar Kapısı'nın anahtarı olacağı tekâmül yolculuğu arı kolonisi ve Zela-Fafa ile sürpriz biçimde nihayete erdiğinde derin bir nefes alıyoruz beraberce.
Yolculuk boyunca Arven'in ölen babasına benzeyip onu hatırlattığı için annesini üzdüğünü işitiyoruz.
Yalnız, çaresiz ve kederli bir annenin "farklı" çocuğuna yönelttiği örtük öfkesine, büyüdükçe renkleri solan çocuğunun haline tanık olup yutkunuyoruz.
...
"Kayıp Kapının Anahtarı"nda dört başı mamur bir dünya tasviri yapan yazar, ayaklarımızın altına çiçekler döşüyor. Yıllar evvel Gaia'dan kovulan Dünyalılar'ın rövanşını alırcasına ayaklarımız yerden kesiliyor Saklı Orman'ın içinde.
Bir şansın daha var Dünyalı!
İhtiyacın olan ipuçları kitapta:)
Öte yandan "yarattığı" bu fantastik dünyanın büyü ve mistik inanç öğeleriyle örtülü yapısı kimi okuru tedirgin edebilir.
Tanrısal vasıflarla bezeli yaratıklar ve efsunlu bir gezegen.
Fantastik türde az sayıda yerli eser olmasından duyduğumuz teessür bir yana...fantastik yazının "tü-kaka"olmasına sebep olan reflekslerimiz olduğu vakıa.
Peki büyülü bir gezegen ve tanrısal varlıklar, apaçık kurgu olduğunu bilen çocuğun dünyasında, var olan ve inşa olmakta olan inanç dünyası için tehlikeli midir?
Yoksa meseleye şuradan mı bakmalı:
Masallar mucizelerin, mucizeler imanın imkanına dairdir.
*Hassas filtreler için ic sayfa fotoğraflarını da incelemekte yarar var.
Kayıp Kapının Anahtarı
Yazan, Güzin Öztürk
Resimleyen, Hazar Ata
Editör, Burhan Düzçay
Kapak Tasarımı, Selin Öztekin
Grafik Uygulama, Nayime Serbest
9+ ve büyümeye dirençlilere
Asık Suratlı Çocuk
Her şeyden korkan ama hiçbir şeyden korkmayan Mert'in, Uğultulu Orman'ın derinliklerinde geçen fantastik hikayesi "Asık Suratlı Çocuk".
Sağduyunun, dayanışmanın, dostluğun bir araya getirdiği, tabiat hamisi küçüklerin kahramanca hikayesinin zirvesinde eli dualı, yaşlı, bilge bir teyze var.
Uğultulu ormanın derinliklerindeki kulübesinde sadece bir kısım insana kendini gösteren...o da canı istediğinde, lüzumu olduğunda gösteren, hikmetli bir masal figürü gibi.
Mert'in sıradışı, bir o kadar da tanıdık ve eğlenceli korkularının listesi buradan Fizan'a yol olur.
Ancak bu gündelik korkular öylesine yer kaplıyor ki hayatında... korkutucu uğultular tatlı tatlı yalayarak saçlarını, usulca geçiveriyorlar yanından da bana mısın demiyor.
Okulun ilk gününden korkan Mert, görünmeyen varlıkların hışırtılı ayak izlerinden ve uğultularından etkilenmiyor.
Gerçek kadar korkutucu çok az şey vardır, öyle ya!
Yazarak çizer Nur Dombaycı'nın görsel kafasından sadır olan hikaye öylesine görsel tasvirle dolu ki, handiyse sözcüklerle resmedecek, onları dans ettirecek.
Öte yandan bu kıpır kıpır fantastik kafa sözcükleri zapt ü rapt altına alamıyor sanki kimi zaman.
Sözcükler ardı ardına sıralanırken hikayenin yüksek dalgalı akıntısına kapılıp, yazarının elinden kurtuluveriyor.
Muzırca sırayı bozup, birbirlerinden rol çalıyor.
Kimi zaman romanın içinden çıkıp aksiyonla dolu, fantastik bir Amerikan gençlik sineması mizanseninde buluyor okuru kendisini.
Asık suratlı çocuk Mert'in doğum hikayesi, romanın bölümleri arasındaki tatlı atışma, zorbalığa pabuç bırakmayan akran dayanışması, korkularla mücadelesiyle güçlenen karakterin cesareti, öğretmenin güçlü fiziksel tasviri, absürt mizahi detaylar ve bolca gizemle bir solukta okunuyor.
Arada oyunbaz sözcükler sırayı ve zamanın karıştırıp birbirleriyle uzun eşek oynamaya girişse de okurun keyfini bozmaya yetmiyor.
Adı bir zamanlar "orman morman" ya da sadece morman iken, Uğultulu Orman olan bu yaşlı ormanın hikayesi, korkunun kendisinden korkan küçük büyük okurları onunla oynamaya davet ediyor.
Ormandaki kulübenin esrarını ikinci kitapla çözer miyiz yoksa iş üçüncü kitabın yolunu gözlemeye kalır mı, bilemedim.
Ama Asık Suratlı Çocuk'la tanıştığımıza çok memnun olduk.
Asık Suratlı Çocuk'tan altını çizip kendime not düştüğüm:
...Her ne kadar bir "ilk gün" olsa da kendimi ardından bir "ikinci gün" geleceği düşüncesi ile rahatlatıyorum.
Asık Suratlı Çocuk
Ve onu etkilemeyen sıradışı olaylar /Uğultulu Orman
Yazan ve resimleyen, Nur Dombaycı
Editör, Tülay Öncü
Damla Yayınevi
189 sh.
9+ ve büyümeye dirençlilere
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan
Janjanlı ambalajlarda mahfuz, üzerinde barkodu, etiketi ve göz alıcı renkleriyle ismi yazılı canlılar olduğumuzu hayal edebiliyormusunuz?
Bize tahsis edilmiş ve kat'i suretle bize ait raflarda, ambalajın arkasında yazan içerikte ve ömürde... Kapitalizm insana bunu yapar. İnsan, insana bunu yapar.
.
.
Peki bir "çocuk kitabı", kimlik buhranı, etiketleme, çevre sorunları ve kapitalizmden bahsedebilir mi?
Bu kocaman kocaman meseleler çocukların dünyasına birkaç beden fazla mıdır?
Hiç sanmıyorum!
.
.
Küçük cüzlerle okumaya başladıkları kainatı, her adımda daha fazla tecrübe edip anlamlandırmaya çalışan çocukların dünyasına, mikro ölçekte konu olamayacak mesele yoktur sanıyorum.
Üstelik bunu harikulade biçimde gerçekleştiren Tashlin varken, onu okumuşken aksini iddia etmek güçleşiyor.
.
.
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan, başkaları tarafından mutsuz olarak tanımlandığı yetmezmiş gibi, neredeyse mutsuz olduğuna kendisi de inanacak. Aynı, "Ayı Olmayan Ayı" nın kürk palto giymiş budala adamın teki olduğuna inanayazması gibi.
Baş aşağı asılı olduğu yerden gülümseyen keselisıçana, ayaküstü baktıkları yerden somurtuyorsun diyen, her biri birer baston yutmuş, çok bilir ahalinin ısrarıyla bir daha bakıyoruz.
Ama ne mümkün ki, ayaküstü baktığımız halde baş aşağı görmeyi başarıyoruz.
Ya ayakları gökte, ya da başımız yerde.
Bu eğlenceli bilmece içinde, kitapla pek güzel gidecek bir şarkı mırıldanıyoruz.
Ortaçgil'in sesi kafa radyomuzdayken:
.
.
"Beni kategorize etme
Benle oynama
Yaftayı yapıştırıp
Bana isim koyma
..."
.
.
Tabiatından/bağlamından koparılıp daha mutlu olması için, ağacıyla beraber şehrin göbeğine, sinemaya ve gece kulübüne taşınan Keselisıçan, mutsuz yığınların ortasında, kederden gerçekten yüzünü sallandırdığında sonunda onu güldürmeyi başardıklarını zanneden gülünç kalabalıkların ortasından tebessüm edip el salladık ona küçük okurla.
Keselisıçan, seni anlıyoruz.
Keselisıçan, seni seviyoruz.
Ve Keselisıçan, ödünç akıl, ödünç fikir ve istemediğimiz halde ödünç tesbit verenlerden biz de sıkılıyoruz.
Kendimizi, kendimiz tanımlama hakkını geri istiyoruz.
*Tashlin'in yazarak ve çizerek, sanatını çok yönlü konuşturduğu iki kitabını da muhakkak okumanızı öneririm.
**İç sayfa resimlemesine göz gezdirmeyi unutmayın.
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan
Yazan ve resimleyen, Frank Tashlin
Çeviren, Şiirsel Taş
Özgün adı, The Possum That Didn't
7+ ve büyümeye dirençlilere
Mazhar Saka Kafesinden Uçtu
Uzak diyarlardan gelmiş, çok özel ve nadide bir bitkinin çağrısına kulak verdi kuş. O çağrının izinden kanatlanıp uçtu gitti, ormanın derûnuna.
Halbuki Mazhar'ın niyeti başkaydı. Tekrar şakıdığını duymak istiyordu, kafesinde sıkılmış kederli kuşunun. Küçük kuşun ardından kendi beton kafesinden uçuvermek değildi niyeti...Ya da okurunun ruhu bile duymadan çoktan kafaya koymuştu yolu. Fransız yazar ve illüstratör Thomas Baas, usta kalem oyunlarıyla satırların altına süpürmüştü niyetini. Bana soracak olursanız, sadece küçük bir davete ihtiyacı vardı ya da arkadan hafifçe itilmeye.
Uzak diyarlardan gelmiş bu küçük, vahşi dost, tüm ormanı şehre çağırdıysa boşuna değildi elbet. Sen yola çıkmıyorsan, yol sana gelir. Yol, Mazhar'a gelmişti. Evinin her köşesini sarmıştı bitkiler, sonra şehrinin her köşesini de. Belki kalbinin bile...
Mazhar, ormanda kuşundan sual ettiği her bir canlıyla binlerce başka canlıdan haber aldı. Orman büyüdü ve Mazhar küçüldü.
Dünya büyüdü ve Mazhar daha da küçüldü.
Keşfedilmeyi bekleyen milyonlarca gizin olduğu, tecrübe edilecek duyguların, dinlenecek hikayelerin onu beklediği ve kendi hikayesinin henüz tamamlanmadığı kocaman bir dünya. Dışarıda onu bekleyen milyonlarca hikaye var. Hepimizi bekleyen hikayeler.
Kitabın özgün dilinde kahramanın ismi olan Osvaldo'nun kökeninde bir kuş ismi, göndermesi olduğunu sanmıyorum. Ceviride ismin sadece Mazhar değil, Mazhar Saka olmasını hoş buldum.
Ama sadece Mazhar olsaydı da, maksat hasıl olurdu herhalde.
"Mazhar, Saka Kafesinden Uçtu" diye okuyarak virgülün yerini değiştirdiğimde(!?), hikayenin bir kuşun kafesinde yaşayan bir insana ait olduğunu düşünmüştüm. Aslında bu küçük oyun hikayenin kendisi olabilir, ne dersiniz?
Keşfetmekten, mutluluğun peşine düşüp onu diğerleriyle paylaşmaktan, merakla kuşanmaktan, yeryüzünü ve gökyüzünü tefekkür etmekten mahrum olmasın hiçbir çocuk.
Hiçbir işaret alamazlarsa...Betonların arasından kafasını uzatmış birkaç vahşi bitki, onlara dünyanın kocaman olduğunu hatırlatsın. Tabiatın özünden, insanın özüne...
Kitabın renkleri sizce de muhteşem değil mi?
*Girişteki küçük aşk bahsini taban yaş için erken bulabilirsiniz. İç sayfa görsellerinizi incelemenizi öneririm.
Mazhar Saka Kafesinden Uçtu
Yazan ve resimleyen, Thomas Baas
Çeviren, Rüzgar Rumi
Çeviren, Rüzgar Rumi
Özgün adı, L'envol d'Osvaldo
Aylak Kitap
5+ ve büyümeye dirençlilere
Yaramaz Ejderhalar!?
İskoç yazar ve illüstratör Debi Gliori'nin eğlenceli hikaye ve resimlemesiyle Yaramaz Ejderhalar'la tanışın. Ejderhaların, dinozorların aksine tarih boyunca hiç var olmamış olduğunu düşünebilirsiniz ama bu hikayeyi okudukça yaşayan ve oldukça iyi tanıdığınız bir türe ne kadar da çok benzediğini goreceksiniz! 😉
Yaşam kaynaklarını hızla tüketen ve yaşam alanlarının tamamını başka canlıların hakkına saygı göstermeden işgal eden ejderhalar, oluşturdukları devasa çöp yığınları ve yangınların arasında kendileri de nefes alamaz hale geliyor.
Sonra ne oluyor biliyor musunuz? Derin bir pişmanlıkla, diğer canlılarla paylaştıkları, eski, muazzam dünyayı geri istiyorlar.
Canlıların kalanına, toprağa, havaya, suya kulak vermeye karar veriyorlar.
Ağaçları dinliyorlar,
Toprağı,
Komşuları olan canlıları..ve..
Ağaç kesmeyi durdurarak başlıyorlar işe!
Evlerine yakın yerlerde yetişen doğal yiyecekleri yiyorlar.
Yabani yaşam alanlarından ve buzullardan uzak duruyor,
Yabani hayvanların evlerine zarar vermiyorlar..
..
Ne dersiniz, biraz daha tavsiye için hikayenin tamamını okumaya değmez mi?
Yaramaz Ejderhalar
Yazan ve Resimleyen, Debi Gliori
İş Bankası Yayınları
3+ ve büyümeye dirençlilere!
*Hikayede yer almayan noel baba tasviri bizi rahatsız etmedi doğrusu. İç sayfa örneklerine bakarak siz de listenize alıp almamaya karar verebilirsiniz.
*Hikayede yer almayan noel baba tasviri bizi rahatsız etmedi doğrusu. İç sayfa örneklerine bakarak siz de listenize alıp almamaya karar verebilirsiniz.
 |
| Resim yazısı ekle |
Karadeniz'deki Yunus
"Dünyadaki herşey bitebilir. Kocaman denizdeki balıklar bile."
Yine bir Behiç Ak kitabı, yine onun güzel üslubu, edebi inceliği ve resimlemesiyle insanoğlunun bitmek tükenmek bilmeyen açlığına, tüketim tutkusuna dair bir masal Karadeniz'deki Yunus.
Bu mesaj her ne kadar yetişkinler için gibi görünse de sandığımızdan da fazlasını hisseden, tabiatla bağları ve iletişimleri bizden çok daha sağlıklı ve sağlam olan çocuklar için heyecan verici.
Karadeniz'in şirin bir balıkçı köyünde yaşayan İsmail'in babası, ağlar boş, elleri boş dönünce bir gece.. tüm köylüleri bir merak sarıyor, hamsiler nereye gitti? Koskoca denizde nasıl olur da hiç hamsi kalmaz? Onlar Yunus'un tüm balıkları ürkütüp kaçırdığını düşüne dursun, işin aslı çok başka.
İhtiyaçlarından çok daha fazlasını avlayan, satamadıkları ve yiyemediklerini tarlalarda gübre olarak kullanan köylüler, hiç bitmeyeceğini sandıkları balıklardan olunca, balıkçılık mesleğinden de olurlar.
Öğrencilik yıllarında bir dönem Karadeniz'de olan babamın hatıralarına götürdü beni bu masal. Tenekelerle hamsiyi çok çok ucuza alıp; sabah, öğle, ikindi, akşam, her daim hamsi yediklerini ve bıkmadıklarını anlatırdı. Öyle ki hala evimizde hamsi pişmesi babam için ziyafet demek, nasıl ikrahlamadı, bezmedi, hiç anlamam. Çiçek gibi dizilecek tavaya illa ki, iyice tuzlanacak ve kızaracak. İlle de buğulanacaksa kılçıkları temizlenip malzemesi eksik edilmeyecek. Ancak yine onun anlattıklarından biliyorum ki ekmek gibi, su gibi Karadeniz'de hamsi.
Yok olduğunu düşünmek bile ağır geldi bizim minik hamsiye..Eh, dedesinin torunu!
Öte yandan uzun uzun sordu, ikna olmadı tekrar sordu. Neredeyse bitmesin diye hamsi yemekten tamamen vazgeçecekti. Avcılara kıza homurdana okuduk ilk seferini.
Siz siz olun, hamsi sever ve Yunus severlere okurken temkini elden bırakmayın :)
*Böyle bir köy sahiden de var mı diye merak edip baktım. Bir tane buldum, Karadeniz kıyısında..kim bilir? Yunusların sırtına binip Karadeniz'de yüzmek için bu hayalin peşine düseriz biz de bir gün.
Karadeniz'deki Yunus
Yazan ve resimleyen, Behiç Ak
Can Çocuk
5+
Yine bir Behiç Ak kitabı, yine onun güzel üslubu, edebi inceliği ve resimlemesiyle insanoğlunun bitmek tükenmek bilmeyen açlığına, tüketim tutkusuna dair bir masal Karadeniz'deki Yunus.
Bu mesaj her ne kadar yetişkinler için gibi görünse de sandığımızdan da fazlasını hisseden, tabiatla bağları ve iletişimleri bizden çok daha sağlıklı ve sağlam olan çocuklar için heyecan verici.
Karadeniz'in şirin bir balıkçı köyünde yaşayan İsmail'in babası, ağlar boş, elleri boş dönünce bir gece.. tüm köylüleri bir merak sarıyor, hamsiler nereye gitti? Koskoca denizde nasıl olur da hiç hamsi kalmaz? Onlar Yunus'un tüm balıkları ürkütüp kaçırdığını düşüne dursun, işin aslı çok başka.
İhtiyaçlarından çok daha fazlasını avlayan, satamadıkları ve yiyemediklerini tarlalarda gübre olarak kullanan köylüler, hiç bitmeyeceğini sandıkları balıklardan olunca, balıkçılık mesleğinden de olurlar.
Öğrencilik yıllarında bir dönem Karadeniz'de olan babamın hatıralarına götürdü beni bu masal. Tenekelerle hamsiyi çok çok ucuza alıp; sabah, öğle, ikindi, akşam, her daim hamsi yediklerini ve bıkmadıklarını anlatırdı. Öyle ki hala evimizde hamsi pişmesi babam için ziyafet demek, nasıl ikrahlamadı, bezmedi, hiç anlamam. Çiçek gibi dizilecek tavaya illa ki, iyice tuzlanacak ve kızaracak. İlle de buğulanacaksa kılçıkları temizlenip malzemesi eksik edilmeyecek. Ancak yine onun anlattıklarından biliyorum ki ekmek gibi, su gibi Karadeniz'de hamsi.
Yok olduğunu düşünmek bile ağır geldi bizim minik hamsiye..Eh, dedesinin torunu!
Öte yandan uzun uzun sordu, ikna olmadı tekrar sordu. Neredeyse bitmesin diye hamsi yemekten tamamen vazgeçecekti. Avcılara kıza homurdana okuduk ilk seferini.
Siz siz olun, hamsi sever ve Yunus severlere okurken temkini elden bırakmayın :)
*Böyle bir köy sahiden de var mı diye merak edip baktım. Bir tane buldum, Karadeniz kıyısında..kim bilir? Yunusların sırtına binip Karadeniz'de yüzmek için bu hayalin peşine düseriz biz de bir gün.
Karadeniz'deki Yunus
Yazan ve resimleyen, Behiç Ak
Can Çocuk
5+
