redhouse kidz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
redhouse kidz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
redhouse kidz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
redhouse kidz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Bisiklet Ustası
Işıltılı tabelaları, isimlerinin önünde pazar değeri yüksek havalı sıfatlarıyla acayip insanlar var yaşadığı diyarda.
Minti bisiklete binmek istiyor. Rüzgarla dans etmek, kuru yaprakların arasında dolaşarak uzun yollar aşmak... Ne var ki, bunun için önce bisiklet sürmeyi öğrenmesi gerek.
Arkadaşları Suzi ve Volki ile beraber işi ehlinden öğrenecekleri bir adres arıyorlar.
Mahallenin çok bilen teyzesi doğru adresi hemen oracıkta işaret etse de, çok acelesi var Minti'nin.
Şifai bilgelikle dolu usta dağın doruğundayken... Işıltılı tabelasıyla "Harikulade Bisiklet Ustası" hemen oracıkta.
O çözemezse bu işi, un çuvalına düşmüş koca cüssesi ve uzun beyaz sakallarıyla "Ünlü Bisiklet Gurusu" nun dükkanı yanı başında.
Hal böyleyken onca yolu, türlü cefayı çekip dağın tepesine çıkmak akıl kârı mı ki?
Mizahi dili, ince tüketim kültürü ve modernizm eleştirisi bir yana eğitime dair çok temel bir şey söylüyor hikaye: "Düşmezsen, öğrenemezsin." Zackarina'nın bisiklet macerasını ve madalyalarını hatırlıyor okur tebessümle.
Hakiki ilme ulaşmanın yolu bir parça cefadan geçiyor sevgili okur.
Işıltılı tabelalar, havalı sıfatlar, bir tıkla elde edilen dijital dünyalar... Sahiden de aradığımız şeyler mi?
Ruh memnun mu yerinden?
Hikayeyi çok sevdiğim gibi resimlemeyi, kapak uygulama ve genel tasarımını da sevdim kitabın.
Özge Bahar Sunar'ın metnine Aleksandra Fabia'nın resimlemesi eşlik ediyor.
Karışık resimleme tekniğine, renklerin kullanımına ve metni çoğaltan incelikli işçiliğine bayıldım.
Ama ressamın gözünden Bisiklet Gurusu'nun mizahi tasvirini görmeyi nasıl arzu ederdim bilseniz.
Kafamın içinde hayali bir Bisiklet Gurusu var şimdi. Sembolik değeri büyük bu karaktere bakıp bakıp tebessüm ediyorum keyifle.
Son zamanlarda okuduğum en iyi yerli eserlerden biri "Bisiklet Ustası". Öyle ki, elimden düşüremez oldum onu.
Sadık bir dost gibi her yerde yanı başımda.
Bisiklet Ustası
Yazan, Özge Bahar Sunar
Resimleyen, Aleksandra Fabia
Editör, Burcu Ünsal Çeküç
Redhouse Kidz
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Minti bisiklete binmek istiyor. Rüzgarla dans etmek, kuru yaprakların arasında dolaşarak uzun yollar aşmak... Ne var ki, bunun için önce bisiklet sürmeyi öğrenmesi gerek.
Arkadaşları Suzi ve Volki ile beraber işi ehlinden öğrenecekleri bir adres arıyorlar.
Mahallenin çok bilen teyzesi doğru adresi hemen oracıkta işaret etse de, çok acelesi var Minti'nin.
Şifai bilgelikle dolu usta dağın doruğundayken... Işıltılı tabelasıyla "Harikulade Bisiklet Ustası" hemen oracıkta.
O çözemezse bu işi, un çuvalına düşmüş koca cüssesi ve uzun beyaz sakallarıyla "Ünlü Bisiklet Gurusu" nun dükkanı yanı başında.
Hal böyleyken onca yolu, türlü cefayı çekip dağın tepesine çıkmak akıl kârı mı ki?
Mizahi dili, ince tüketim kültürü ve modernizm eleştirisi bir yana eğitime dair çok temel bir şey söylüyor hikaye: "Düşmezsen, öğrenemezsin." Zackarina'nın bisiklet macerasını ve madalyalarını hatırlıyor okur tebessümle.
Hakiki ilme ulaşmanın yolu bir parça cefadan geçiyor sevgili okur.
Işıltılı tabelalar, havalı sıfatlar, bir tıkla elde edilen dijital dünyalar... Sahiden de aradığımız şeyler mi?
Ruh memnun mu yerinden?
Hikayeyi çok sevdiğim gibi resimlemeyi, kapak uygulama ve genel tasarımını da sevdim kitabın.
Özge Bahar Sunar'ın metnine Aleksandra Fabia'nın resimlemesi eşlik ediyor.
Karışık resimleme tekniğine, renklerin kullanımına ve metni çoğaltan incelikli işçiliğine bayıldım.
Ama ressamın gözünden Bisiklet Gurusu'nun mizahi tasvirini görmeyi nasıl arzu ederdim bilseniz.
Kafamın içinde hayali bir Bisiklet Gurusu var şimdi. Sembolik değeri büyük bu karaktere bakıp bakıp tebessüm ediyorum keyifle.
Son zamanlarda okuduğum en iyi yerli eserlerden biri "Bisiklet Ustası". Öyle ki, elimden düşüremez oldum onu.
Sadık bir dost gibi her yerde yanı başımda.
Bisiklet Ustası
Yazan, Özge Bahar Sunar
Resimleyen, Aleksandra Fabia
Editör, Burcu Ünsal Çeküç
Redhouse Kidz
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan
Janjanlı ambalajlarda mahfuz, üzerinde barkodu, etiketi ve göz alıcı renkleriyle ismi yazılı canlılar olduğumuzu hayal edebiliyormusunuz?
Bize tahsis edilmiş ve kat'i suretle bize ait raflarda, ambalajın arkasında yazan içerikte ve ömürde... Kapitalizm insana bunu yapar. İnsan, insana bunu yapar.
.
.
Peki bir "çocuk kitabı", kimlik buhranı, etiketleme, çevre sorunları ve kapitalizmden bahsedebilir mi?
Bu kocaman kocaman meseleler çocukların dünyasına birkaç beden fazla mıdır?
Hiç sanmıyorum!
.
.
Küçük cüzlerle okumaya başladıkları kainatı, her adımda daha fazla tecrübe edip anlamlandırmaya çalışan çocukların dünyasına, mikro ölçekte konu olamayacak mesele yoktur sanıyorum.
Üstelik bunu harikulade biçimde gerçekleştiren Tashlin varken, onu okumuşken aksini iddia etmek güçleşiyor.
.
.
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan, başkaları tarafından mutsuz olarak tanımlandığı yetmezmiş gibi, neredeyse mutsuz olduğuna kendisi de inanacak. Aynı, "Ayı Olmayan Ayı" nın kürk palto giymiş budala adamın teki olduğuna inanayazması gibi.
Baş aşağı asılı olduğu yerden gülümseyen keselisıçana, ayaküstü baktıkları yerden somurtuyorsun diyen, her biri birer baston yutmuş, çok bilir ahalinin ısrarıyla bir daha bakıyoruz.
Ama ne mümkün ki, ayaküstü baktığımız halde baş aşağı görmeyi başarıyoruz.
Ya ayakları gökte, ya da başımız yerde.
Bu eğlenceli bilmece içinde, kitapla pek güzel gidecek bir şarkı mırıldanıyoruz.
Ortaçgil'in sesi kafa radyomuzdayken:
.
.
"Beni kategorize etme
Benle oynama
Yaftayı yapıştırıp
Bana isim koyma
..."
.
.
Tabiatından/bağlamından koparılıp daha mutlu olması için, ağacıyla beraber şehrin göbeğine, sinemaya ve gece kulübüne taşınan Keselisıçan, mutsuz yığınların ortasında, kederden gerçekten yüzünü sallandırdığında sonunda onu güldürmeyi başardıklarını zanneden gülünç kalabalıkların ortasından tebessüm edip el salladık ona küçük okurla.
Keselisıçan, seni anlıyoruz.
Keselisıçan, seni seviyoruz.
Ve Keselisıçan, ödünç akıl, ödünç fikir ve istemediğimiz halde ödünç tesbit verenlerden biz de sıkılıyoruz.
Kendimizi, kendimiz tanımlama hakkını geri istiyoruz.
*Tashlin'in yazarak ve çizerek, sanatını çok yönlü konuşturduğu iki kitabını da muhakkak okumanızı öneririm.
**İç sayfa resimlemesine göz gezdirmeyi unutmayın.
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan
Yazan ve resimleyen, Frank Tashlin
Çeviren, Şiirsel Taş
Özgün adı, The Possum That Didn't
7+ ve büyümeye dirençlilere
Büyük Sevbeni
Şiirsel Taş'ın toprak kokulu şiirsel dili, Akın Düzakın'ın sıcacık resimlemesiyle "Büyük Sevbeni" insanla tabiatın kucaklaştığı, olağanüstü bir hikaye.
Sanayileşme ve teknolojiyle köksüzleşen, topraksızlaşan insanı yalınayak bırakıp, hafızasını tazeleyen, yitip giden anılarını bir kelebeğin kanadında dallarına konduran cinsten...
Çıplak ayaklarının toprağa kavuştuğu, karıştığı yerden yeniden köklenen, tohum tohum çoğalan, dalları göğe uzanan insanın, adeta tüm ârazından arınarak yeniden doğuşu.
Tırtıllar, kelebekler, baştankaralar, karatavuklar, ispinozlar...ha bir de, nereden çıktıysa canımın içi yediuyurlar. Beraber büyüdü onlar.
"O da nesi! Uykuya dalan kara kafalı, tüylü, yeşil bir tırtıldı, oysa uyanan bambaşka biriydi.
'Rüyalarımda zaman zamam uçarım ama uykusunda uyanıp uçana hiç rastlamadım,' dedim. 'Ben de kök salan bir çocuğa hiç rastlamadım,' dedi.
'Ben ilkim,"dedim.
'Ben ne ilkim ne de son,' dedi.
'Peki ama sen kimsin?' diye sordum.
'Büyük sevbeni,' dedi.
Şaşırdım.
'Seni çok, büyük,kocaman severim de sen kimsin?'
'Büyük sevbeni,' dedi, uçup gitti.
Kanatlı bir bilmece gibiydi."
Büyük sevbeni'yi çok sevdik, çok, büyük, kocaman sevdik. Bence siz de seversiniz.
Büyük Sevbeni
Yazan, Şiirsel Taş
Resimleyen, Akın Düzakın
Redhouse Kidz
5+, her yaşa ve büyümeye dirençlilere!
Çizmeyi Bilseydim
Eğer çizmeyi bilseydi, tavşanı 62'den, kuşu M harfinden, burunları L'lerden, yolları S'lerden, çatıları üçgenlerden, insanları kibrit çöplerinden yapmazdı elbet.
Bir uçan balonun sepetinde geldiği halasının "Magritte'in Pirene Şatosu" ndaki atölyesinde, resmini yapmayı dilediği hiçbir şey, o şeylerin kendisine benzemiyor.
Bir fotoğraf makinesinin vizöründen görebileceği, onunla yakalayıp hapsedebileceği kadar "gerçek" değil hiçbiri.
Gözün gördüğünü aynı onun gibi hapsedip dijital bir bellekten kağıda aktarabilse... Gördüklerine zihnindeki ve kalbindekileri giydirmeye yeltenmese çizmeyi başarabilecek.(!)
Bir fotoğraf makinesini mekanik bir araç olmaktan öteye taşıma gücü sanatçıdadır oysa.
Eğer çıplak bir gözlemle, aynısını yapacaksa, neden fotoğrafını çekmek yerine çizmeye çalışsın ki?
Yelpazeli bir tırtıl olduğunu sandığı halasının kuşu gibi, gözlemlediklerini kendi düşsel evreniyle giydirme gücü var Sera'nın.
O vakit, kim diyebilir ona, çizdiğinin bir kuş olmadığını?
Kim iddia edebilir kuşların hepsinin serçelere benzemesi gerektiğini?
Ya da kim ısrar edebilir tüm evlerin toprağın üzerinde olması gerektiğinde?
İnsanların çöplerden, kuşların M'lerden çizilmesinin imkansızlığında?
"Aa! Ne sevimli bir yelpazeli tırtıl."
"Bu bir kuş aslında, Sera"
"Ama hiç benzemiyor."
"Çünkü o benim kuşum."
"Bence yelpazeli bir tırtıl"
"Evet, çünkü bunlar senin gözlerin."
Sanatın özgün bir ifade dili olmaktan çıkıp dışarıdan biçimsel olarak dayatıldığı mevcut genel manzara, Helen Buckley imzasıyla okuduğumuz "Kırmızı Saplı Yeşil Çiçek" hikayesini hatırlatır bana sık sık...
Aynı öğretmeni gibi yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizmeyi öğrenirken kendi çiçeğini ve dilini kaybeden çocukları.
İşte o zaman, kendisi de bir mimar olup çocuklara sanat atölyeleri veren yazar, Simla Sunay gibi bir öğretmenleri olabilmesini diliyor insan...
Yazar kitabın hitamında okuruna bıraktığı mektubunda diyor ki:
"...kuşa kuş derken onun bütün özelliklerini bu sözcüğe sığdıramazken, onu çizerken de bunu yapamazdık. Kuşa kuş dediğimizde onu ancak diğer hayvanlardan ayrı çağırmış oluyorduk. Magritte'in resimlerinde bir şeye benzeyen şey, o şeyin kendisi değildi; ressamın gözünden ve elinden yansıyan yeni bir "şey"di, ne kadar çok benzese de."
Çeşme ve Rüzgâr'ını okuyup çok sevdiğimiz, uzun yıllar başucu yaptığımız yazarın ilham verici resimlemesiyle "Çizmeyi Bilseydim"ini de başucumuza astık.
Çizmeyi Bilseydim
Yazan, Simla Sunay
Resimleyen, Zeycan Alkış
4+ ve büyümeye dirençlilere
Dedemin Adası
Bir şeyi apaçık söylemeden, ona isim vermeden, köşesinden bucağından çekiştirip tanımlamadan da onu harikulade biçimde anlatmak mümkün müdür?
Ya o şey ölümse? Ya onu bir çocuğa anlatacaksak? Ya o çocuk aynadaki aksimizde bize gülümseyense?
Anneannem, dedelerim, babaannem ben çok küçükken, henüz beş yaşımı doldurmamış afacan mı afacan bir kız çocuğuyken birer birer ayrılmış hayatımızdan.
Onlarla ilgili annemin hikayelerinden başkaca tek hatıram bir metruk cümlede saklı: "anneannem bu divanda yattı"
Nasıldı o divan bilmem. Yapayalnız kelimelerin etrafına motifler işler ellerim.
Divanın altına saklanmış, büyüklerin küçüklerden saklı kocaman meselelerini gizli gizli dinlerken, aşağıya doğru uzanıp gözcü gözümü gölgeleyen, güllü dallı pazen fırfırları çekerim bir kenara küçük ellerimle.
Kimsecikler farketmez divanın altında soluk alış verişini kontrol ederek, heyecanla gizlenen o küçüğü.
Herkes bir başka odaya dağıldığında, üstüne çıkar, yaylarından yükselen "vıç vıç" çığlıkları anneminkilere karışana dek üzerinde tepinirim.
Trambolin sevdam çok eski. Kuşların uçmayı öğrendiği zamanlardan miras.
"Anneannem bu divanda yattı"... Hikayeler uydurur, yapayalnız bırakmam elbet o cümleyi. Hayalle gerçeğin karıştığı tatlı bir çocukluk anısına dönüşüverir her şey.
İşte benim " sihirli" vedam o divandadır.
Fotoğraflarına bakıp, hikayeler dinlediklerime dair...
Dedemin Adası ölüm demeden ölümü anlatırken, kalpleri pamuklar içinde arşa yükseltip, hafifleten muazzam bir çocuk edebiyatı eseri.
Öyle incelikli ve güzel ki; gözden gönüle köprülerle, ondan şifalanmayacak okur az bulunur.
Bol hünerli, bir o kadar ödüllü İngiliz yazar, çizer ve animasyon yapımcısı Benji Davies'in dedesine atfettiği eseri Dedemin Adası, tüm zor vedalar için terapötik bir köprü hüviyetinde.
Dedesiyle, onun evinde, evinin daha önce hiç keşfetmediği köşesi tavan arasında, gizemli bir kapıdan çıktıkları bir yolculukla vedalaşıyor kahramanımız Sid.
Yolculuklarının sonunda, gidenin bir daha dönmek istemeyeceği harikulade bir adada bırakıyor dedesini. Öyle ki, bir daha asla bastona ihtiyaç duymayağı bir yerde. Cennet gibi bir adada!
Onun orada mutlu olacağını, çok mutlu olacağını bilerek, hoşçakal demeyi başarıyor.
Bu hoşçakal bir lütuf oluyor.
Sonra bu hoşçakal Sid'i büyüten, bilgece bir hediye oluyor.
Sonra bu hoşçakal, küçük büyük tüm okur için kapılar ve köprüler açan, ilham verici, sihirli bir ana dönüşüyor.
Dedemin Adası
Yazan ve Resimleyen, Benji Davies
Çeviren, Oğuzhan Aydın
Özgün Adı, Grandad's Island
Redhouse Kidz
5+ ve büyümeye dirençlilere
Kağıttan Şehir
O kadar çok ses var ki... Ayrı ayrı çok güzel olan bu seslerin bir araya geldiklerinde ortaya çıkardıkları gürültüde biraz sessizliğe ihtiyaç duyuyor insan.
Bazen kötü bir metinden, bazen şehrin karmaşasından kaçıyorken bir durak. Kulağını kapatıp, en sevdiğin melodiyi çalarken, var olan tüm harici gözlem ve yorumlardan uzakta, var olanı yalın biçimde temâşâ etmek.
Metinsiz ya da az metinli bir çocuk kitabı, dışarıdaki tüm sesi kısarak olası hikayelerle başbaşa kalmanızı sağlar. Özgürce düşünmenizi ve tahayyülünüzdeki hikayelerin peşinde, açılmamış kapıların ardına bakmanızı. O zaman hikaye tamamen sizin olur. Istemezseniz, kimseyle paylaşmanız da gerekmez hem.
Hikayenin yazarı olmanız için bir şansınız vardır.
Iranlı çizer Nazlı Tahvili'nin katlanmış kağıtlar ve stop-motion karakterleri andıran çocukla, uzun süre tek planda devam eden hikayesi çocuğun, kağıttan dünyasına giren gerçek bir kuşun açtığı merak penceresinden bakmasıyla yeni bir görsel boyut kazanıyor.
Pencerenin dışında gerçek bir hayat varken çocuğun dünyasında, ihtiyaç duyduğu ne varsa kağıtlarda.
Binalar, arkadaşlar, kuşlar, kağıttan kayık ve kulübeler.
Ve nihayetinde üstüste, dalgalı kartonlardan bir denizle yine kağıt.
Çocuğun elinde sihirli bir enstrümana dönüşüp, ihtiyacı olan her şeyi sağlayan kağıtlar varken oyuncağa da ihtiyacı yok belli ki.
Ama küçük okura bakılırsa uçamayan kağıt kuşlar ve mis gibi kokmayan kağıttan bir orman, gerçek bir kuşun ardından gökyüzünde süzülmenin hazzını veremezdi çocuğa.
Belki siz başka hikayeler görürsünüz sayfaların arasında.
Öyle ya!
"Sessiz kitap"demişler lakin yüzlerce farklı dilde fısıldıyor kulaklara.
*Redhouse Kidz'in sessiz kitaplarından "Nerede Bu Fil"i de küçük, küçücük okurlara ve onların büyümeye dirençli ebeveynlerine öneririz.
Diğer sessiz kitap önerileri için." Nöbetçi Kitaplık Güncel Liste" bağlantısındaki listede "sessiz kitap" yazarak "search" yapabilirsiniz.
Kâğıttan Şehir
Nazlı Tahvili
Redhouse Kidz
3+ ve her yaşa.
