Farklılıklar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Farklılıklar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Farklılıklar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Farklılıklar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Enno ya da Asfalttaki Karahindiba
Adı Enno, soyadı Bambaşka olsa da... Enno'ya bambaşka olduğu söylenmese bir şeyler farklı olur muydu?
Ölümlerinin üzerinden uzun yıllar geçmiş dâhi sanatçılar, bilim insanları ve düşünürlere bugün atfedilen bazı sıfatlar, farklılıklarıyla toplumda tutunmaya çalıştıklarında onlara söylenseydi hikayelerini nasıl etkilerdi?
Dislektik, hiperaktif, otistik, ÜZ, üstün yetenekli ya da aspergerli bir çocuğa bugün bu tanılar ve ardından çeşitli etiketlerle çizdiğimiz sınırlar onların kendilerini tanımlama, değişme, gelişme ve var olma hikayelerini sınırlıyor olabilir mi?
Tüm bu sorular...pekala geçmiş yaşamların farklılarıyla bugünün farklılarını birbirinden ayıran noktalara spot tutuyor olabilir.
Ama o zaman da, şimdi de değişmeyen bir şey var.
İnsan tanımlayamadığı karşısında endişe ve korkuya kapılıyor.
Bir baş etme mekanizması olarak, güçlüğü inkar ya da hepten bireyi yok saymaya varabiliyor.
Enno "problemini" tanımlayan bir uzmanın rehberliği olmasaydı kendi yolunu çizebileceğine ikna edebilecek miydi çevresini?
İnsan sayısı kadar farklılık olduğunu ancak henüz hepsini tanımlamaya ihtiyaç duyacak kadar fark etmediğimizi düşünmeye devam ediyorum.
Enno bir orkide ama diğer tüm bitkiler karahindiba olamaz muhakkak.
Orkideler ve karahindibalar kadar dikkat çekmemiş olabilirler ama rengarenk bir bitki örtüsüyle çepeçevre kuşatılmış değil miyiz?
Çok soru sordum biliyorum.
Çok bilmeyip sadece çok düşündüğümden öyle... Affedin.
"Enno Ya Da Asfalttaki Karahindiba" yakın zamanda okuduğum en etkileyici ve harikulade kitaplardan oldu.
Farklı olarak işaretlenen, parmakla gösterilen ama farklılıkları birbirlerinden çok farklı çocukların dostluğu kitapta da karşılıyor okurunu.
"...Olsen sadece benim gibi farklı biri değil, o özel biri de (yani benim tam tersim, çünkü ben sadece farklıyım, ama özel değilim.)" diyor Enno.
Annesinin "Ah, Enno!" diyen sesi sesim oluyor.
İçimde bir sızı hissediyorum derinden.
Ve babasının sözleri hatırıma gelip sızıyı silip süpürüyor:
"Yardımımıza ihtiyacı var, evet, gerçekten arkasında duran ve ona güç veren, onu olduğu gibi kabul eden, Çetinceviz Hanım'ın kusursuz dünya görüşüne uyması için onu değiştirmek istemeyen bir aileye ihtiyacı var!"
Enno olağanüstü gözlem yeteneği ve duygusal tasvir gücüyle bir salyangoz hızında da olsa benzersiz bir yol çiziyor kendisine.
Ama her kahramanın bir yoldaşı olduğu gibi Enno'nun da hikayesinin fitilini ateşleyen, onu anlayan, ona inanan ve koşulsuz desteğini sunan bir dostu var.
Ebeveynlerin aşırı kaygı, endişe, korku ve korumacılıklarıyla çaresizce üstünü kalın yorganlarla örttüğü çocuklar var...
Belki bazılarımız öyle çocuklardık ama yolumuzu bulmayı başardık.
Enno, Olsen, Enno'nun babası, büyükbabası ve bir zamanlar Hayalistanlı olduğunu unutup dünyaya uyum sağlamayı başaran tüm uzaylılar elbet yolunu bulacak.
Mesele odur ki; hala orkide, zambak, nergis, papatya, karahindiba olarak kalabilsinler.
Çünkü Enno'nun dediği gibi:
"...Karahindibanın bütünün bir parçası olduğunu ve küçük gördükleri her şeye zarar vermeye devam ettikleri müddetçe, bütünün de zarar göreceğini bilmiyor veya bilmek istemiyorlar"...bilmek istemiyoruz.
Enno'nun kimi zaman tebessümle, kimi zaman ince bir hüzünle okuduğumuz umut dolu, tatlı hikayesi ile derinden sarsıldık.
Dilerim ki küçük büyük her okur tanışsın.
Yakın zamanda @balonlu.sakiz.agaci kitap kulübümüzde değerlendirdiğimiz "Gezegen Willi" de bir başka yazının konusu olsun.
Ya da sizi kulübe davet edelim.
*Hassas filtreler için ergen kız-erkek ilişkilerinin son derece masum boyutta fakat muhakkak ki kültürel farklarla yer aldığı notunu düşmeliyim.
İç sayfa fotoğraflarını inceleyebilirsiniz zira filtreden filtreye fark var :)
Enno ya da Asfalttaki Karahindiba
Yazan, Astrid Frank
Resimleyen, Regina Kehn
Çeviren, Semra Pelek
Editör, Aslı Tohumcu
Yayın Yönetmeni, Enis Batur
Özgün adı, Enno Anders Löwenzahnelm Asphalt
141 sh.
Kırmızıkedi Çocuk
9+ ve büyümeye dirençlilere
Kayıp Kapının Anahtarı
Yapışık ayak parmakları, kırmızı saçları, çilli suratıyla Arven bambaşka. Kepçe kulaklarıyla Zela da öyle...
Başlarının üzerinde kendi güneşlerini taşıyan envai çeşit yaratığın yaşadığı fantastik gezegen Gaia'da, dünyadayken bambaşkalıkları dışlanma ve zorbalık sebebi olan canlılar için bir yuva olabilir mi?
Gaia evrenin son kalesi. Adeta kurtarılmış bölge denebilir ama bir ütopya beklemiyor orada okurunu.
Sokaklarında çocuk sesinden eser olmayan Neverul köyü askeri bir kamp gibi adeta.
Gaia gezegeninin kalbi Tuhaflıklar Kapısı. O kalp attıkça evren için hala umut var.
Ne var ki, son arının son kanat sesi bir felaket habercisi gibi aralıklarla uğulduyor okurun kulaklarında.
"Ve kahraman evden uzaklaşır"
Kahramanımızın Annes-i, bayan Habis-ta'nın kayıp haberi ve zorbalığın bahanesi olamayacak lakırdısıyla alt üst oluyor.
Tuhaflıklar Kapısı'nda derman arayan Arven, Arven'de derman arayan Gaialılar.
"Seçilmiş kişi" sembolizmi ile yüce bir amaç için meşakkatli bir yolculuk halindeyken Sürke'nin efsunlu çekiciliğine aldanıp dünya zevkleriyle kandırılıyor. (yazar, anne ve öğretmen isimleri gibi Sürke'yi de rastgele seçmemiş olsa gerek. "Sirk"kelimesine benzerliği boşuna değil) *Bkz. Sakallı kadın. Bkz. Sergilenen tuhaf canlılar. Bu seyirliğe itirazı olmayan şuursuz kalabalıklar...
Başlangıçta ait hissedeceği yeri ve kendini arayan Arven, daha yüce bir amac edindiğinde, yol uzayıp yolculuk bilgelikle kuşanıyor.
Biricikliğine olan güveni ve sevgisi büyüyor.
Sevilerek ve koşulsuz kabul edilerek güçleniyor.
Yolculuğu boyunca çok sayıda yoldaşla karşılaşan Arven, okurunu metinlerarası yolculuklara çıkarıyor. Habil- Kabil kardeşleri taşlaşmış kardeşler Yinsun ve Yensun'da buluyor.
Kıskançlık zehriyle Şefkat ağacını kesen "kötü"kardeş taşlaşarak cezalandırılırken, "iyi"kardeş elinden bırakmayarak kaderine ortak oluyor.
Maceranın; gezegenin kalbini attıran sevgi ve şefkate sallanan balta, onu derinden yaralayıp kanattığında başladığını böylece öğreniyoruz.
"İnsanlar, kötülükle karşılaştıklarında, "Senin kalbinin olduğu yerde taş var, kalp değil!" derler, duymuşsunuzdur. İşte bu söz, Şefkat Ağacı'nı kestiğim gün doğmuştur."
Tepegöz'ün:
"Bin sevgiyle açılsın kapı!" nidası ile açılan Tuhaflıklar Kapısı'nın ardında da bitmiyor hikaye. Dahası var. Dünyalılar için terk ettikleri vazifeleri birer birer hatırlama zamanı.
Arven'in Tuhaflıklar Kapısı'nın anahtarı olacağı tekâmül yolculuğu arı kolonisi ve Zela-Fafa ile sürpriz biçimde nihayete erdiğinde derin bir nefes alıyoruz beraberce.
Yolculuk boyunca Arven'in ölen babasına benzeyip onu hatırlattığı için annesini üzdüğünü işitiyoruz.
Yalnız, çaresiz ve kederli bir annenin "farklı" çocuğuna yönelttiği örtük öfkesine, büyüdükçe renkleri solan çocuğunun haline tanık olup yutkunuyoruz.
...
"Kayıp Kapının Anahtarı"nda dört başı mamur bir dünya tasviri yapan yazar, ayaklarımızın altına çiçekler döşüyor. Yıllar evvel Gaia'dan kovulan Dünyalılar'ın rövanşını alırcasına ayaklarımız yerden kesiliyor Saklı Orman'ın içinde.
Bir şansın daha var Dünyalı!
İhtiyacın olan ipuçları kitapta:)
Öte yandan "yarattığı" bu fantastik dünyanın büyü ve mistik inanç öğeleriyle örtülü yapısı kimi okuru tedirgin edebilir.
Tanrısal vasıflarla bezeli yaratıklar ve efsunlu bir gezegen.
Fantastik türde az sayıda yerli eser olmasından duyduğumuz teessür bir yana...fantastik yazının "tü-kaka"olmasına sebep olan reflekslerimiz olduğu vakıa.
Peki büyülü bir gezegen ve tanrısal varlıklar, apaçık kurgu olduğunu bilen çocuğun dünyasında, var olan ve inşa olmakta olan inanç dünyası için tehlikeli midir?
Yoksa meseleye şuradan mı bakmalı:
Masallar mucizelerin, mucizeler imanın imkanına dairdir.
*Hassas filtreler için ic sayfa fotoğraflarını da incelemekte yarar var.
Kayıp Kapının Anahtarı
Yazan, Güzin Öztürk
Resimleyen, Hazar Ata
Editör, Burhan Düzçay
Kapak Tasarımı, Selin Öztekin
Grafik Uygulama, Nayime Serbest
9+ ve büyümeye dirençlilere
Duvar
Bazen duvarlara ve sınırlara itiraz eder, direnir, mücadele edersin.
Ama küçüksen, küçücüksen... Duvarları örenler büyükse, "büsbüyükse"... Elin kolun bağlanmış zannedersin.
Duvara karşı yaptığın her hamle "Bir devin ayağını gıdıklıyor" kadar tesir eder.
Ama değil mi ki devleri güldürmek büyük, çok büyük, çok çok büyük maharet?
Hem belki gülmekten çatlatıverirsin de, yıkılıverir uyduruk duvarları.
Duvar; aramıza örüp el birliğiyle yükselttiğimiz, hayatımızı çepeçevre saran irili ufaklı duvarları mini minnacık ellerle yıkma ilhamı veren kocaman yürekli bir kitap.
İnsanların arasındaki küçük duvarlar, devletlerin arasındaki büyük duvarlar, oyunları bölen, akrabaları ayrı düşüren, sevdayı öldüren duvarlar.
Siz mi büyüksünüz, biz mi?
İnsanlığımızı küçültüp duvarlarımızı büyütmeye devam edeceksek, topu duvardan sektirmeyi sürdüreceğiz demektir.
Fransız çocuk kitapları yazarı ve matematik öğretmeni Frédéric Maupomé'nin kalemine, Stéphane Sénégas'ın zarif çizimlerine sağlık!
Belli ki derdi olan, derdinden yazar.
Derdini sevdik, yazar. Şimdi gözüm diğer yazdıklarında!
Duvar
Yazan, Frédéric Maupomé
Resimleyen, Stéphane Sénégas
Çeviren, Damla Kellecioglu
Özgün adı, On l'a à peine remarqué
Uçanbalık
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Ama küçüksen, küçücüksen... Duvarları örenler büyükse, "büsbüyükse"... Elin kolun bağlanmış zannedersin.
Duvara karşı yaptığın her hamle "Bir devin ayağını gıdıklıyor" kadar tesir eder.
Ama değil mi ki devleri güldürmek büyük, çok büyük, çok çok büyük maharet?
Hem belki gülmekten çatlatıverirsin de, yıkılıverir uyduruk duvarları.
Duvar; aramıza örüp el birliğiyle yükselttiğimiz, hayatımızı çepeçevre saran irili ufaklı duvarları mini minnacık ellerle yıkma ilhamı veren kocaman yürekli bir kitap.
İnsanların arasındaki küçük duvarlar, devletlerin arasındaki büyük duvarlar, oyunları bölen, akrabaları ayrı düşüren, sevdayı öldüren duvarlar.
Siz mi büyüksünüz, biz mi?
İnsanlığımızı küçültüp duvarlarımızı büyütmeye devam edeceksek, topu duvardan sektirmeyi sürdüreceğiz demektir.
Fransız çocuk kitapları yazarı ve matematik öğretmeni Frédéric Maupomé'nin kalemine, Stéphane Sénégas'ın zarif çizimlerine sağlık!
Belli ki derdi olan, derdinden yazar.
Derdini sevdik, yazar. Şimdi gözüm diğer yazdıklarında!
Duvar
Yazan, Frédéric Maupomé
Resimleyen, Stéphane Sénégas
Çeviren, Damla Kellecioglu
Özgün adı, On l'a à peine remarqué
Uçanbalık
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Küçük Tatlı Vahşi
Büyük vahşi kurt ailesinin en küçük ferdinin bir sorunu var.
Ne yeterince vahşi, ne de dehşet salıyor öteye beriye. Ailesi için tam bir utanç kaynağı, sevgi yumağı bir küçük bu.
Küçük kurt, ne "Kırmızı Başlıklı Kız" daki kurt olmak istiyor.
Ne de "Kurt ve Yedi Küçük Oğlak"taki.
Nesiller boyu masallarla kurtlara biçilen rollerin hiçbirini kabul etmiyor.
Kendi anti-masallarının kahramanı özgür ruhuyla minik kurt, herkesi dehşete düşürmenin sevgi dolu bir yolunu bularak kötü değil, iyi olmayı seçiyor.
Kurt dediğin, kurttur işte. Elbette tavşan yiyecek, hırlayacak, gürleyecek.
Besin piramidi, yaşamsal hiyerarşi bunu gerektiriyor diye düşünüyor okur. Mantıklı bence de şu okur dediğin hani.
Öte yandan, erkek adam şöyle olur, kadın dediğin böyle olur, şu mesleği yapar, bu mesleği zinhar yapamaz. Ağlar, ağlayamaz. Kahkaha atar, atamaz.
Üzüldüğünü gösterir, gösteremez.
Falanca millet şöyledir, filanca ise böyledir, ön-kabullerini sorgulayan, toplumsal roller içinde sıkışmış okuruna yeni pencereler, kapılar açan bir hikaye.
Kurt elbet kurtluğa devam edecek, ona kurt olma hakkını teslim etmeli.
İnsana ise insan yapımı etiketlerden ve ön-kabullerden azade, insan olma hakkını teslim etmeli.
Ve küçük kurdun mutfak maceralarına eşlik edip tavşan yahnisi yerine havuçlu turtaya da şans vermeli.
Eğlenceli hikaye, kaliteli baskı ve küçüklerle mutfak maceralarına teşvik eden sondaki leziz tariflerle "Küçük Tatlı Vahşi"yi pek sevdik.
Muhakkak ki kitabın künyesinde okurunu selamlayan, editörü Gökçen Yüksel ve son okuma Selcen Yüksel Arvas ikilisinin muhabbetimize katkısı var. ✨
@gokceny
@ucanatyayin
✨
Küçük Tatlı Vahşi
Yazan, El Hematocrítico
Resimleyen, Alberto Vázquez
Çeviren, Cansu Akkoyun
Grafik Tasarım, Yasemin Kula
Son Okuma, Selcen Yüksel Arvas
Özgün Adı, Feliz Feroz
Uçan At Yayınları
6+ ve büyümeye dirençlilere
Ne yeterince vahşi, ne de dehşet salıyor öteye beriye. Ailesi için tam bir utanç kaynağı, sevgi yumağı bir küçük bu.
Küçük kurt, ne "Kırmızı Başlıklı Kız" daki kurt olmak istiyor.
Ne de "Kurt ve Yedi Küçük Oğlak"taki.
Nesiller boyu masallarla kurtlara biçilen rollerin hiçbirini kabul etmiyor.
Kendi anti-masallarının kahramanı özgür ruhuyla minik kurt, herkesi dehşete düşürmenin sevgi dolu bir yolunu bularak kötü değil, iyi olmayı seçiyor.
Kurt dediğin, kurttur işte. Elbette tavşan yiyecek, hırlayacak, gürleyecek.
Besin piramidi, yaşamsal hiyerarşi bunu gerektiriyor diye düşünüyor okur. Mantıklı bence de şu okur dediğin hani.
Öte yandan, erkek adam şöyle olur, kadın dediğin böyle olur, şu mesleği yapar, bu mesleği zinhar yapamaz. Ağlar, ağlayamaz. Kahkaha atar, atamaz.
Üzüldüğünü gösterir, gösteremez.
Falanca millet şöyledir, filanca ise böyledir, ön-kabullerini sorgulayan, toplumsal roller içinde sıkışmış okuruna yeni pencereler, kapılar açan bir hikaye.
Kurt elbet kurtluğa devam edecek, ona kurt olma hakkını teslim etmeli.
İnsana ise insan yapımı etiketlerden ve ön-kabullerden azade, insan olma hakkını teslim etmeli.
Ve küçük kurdun mutfak maceralarına eşlik edip tavşan yahnisi yerine havuçlu turtaya da şans vermeli.
Eğlenceli hikaye, kaliteli baskı ve küçüklerle mutfak maceralarına teşvik eden sondaki leziz tariflerle "Küçük Tatlı Vahşi"yi pek sevdik.
Muhakkak ki kitabın künyesinde okurunu selamlayan, editörü Gökçen Yüksel ve son okuma Selcen Yüksel Arvas ikilisinin muhabbetimize katkısı var. ✨
@gokceny
@ucanatyayin
✨
Küçük Tatlı Vahşi
Yazan, El Hematocrítico
Resimleyen, Alberto Vázquez
Çeviren, Cansu Akkoyun
Grafik Tasarım, Yasemin Kula
Son Okuma, Selcen Yüksel Arvas
Özgün Adı, Feliz Feroz
Uçan At Yayınları
6+ ve büyümeye dirençlilere
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan
Janjanlı ambalajlarda mahfuz, üzerinde barkodu, etiketi ve göz alıcı renkleriyle ismi yazılı canlılar olduğumuzu hayal edebiliyormusunuz?
Bize tahsis edilmiş ve kat'i suretle bize ait raflarda, ambalajın arkasında yazan içerikte ve ömürde... Kapitalizm insana bunu yapar. İnsan, insana bunu yapar.
.
.
Peki bir "çocuk kitabı", kimlik buhranı, etiketleme, çevre sorunları ve kapitalizmden bahsedebilir mi?
Bu kocaman kocaman meseleler çocukların dünyasına birkaç beden fazla mıdır?
Hiç sanmıyorum!
.
.
Küçük cüzlerle okumaya başladıkları kainatı, her adımda daha fazla tecrübe edip anlamlandırmaya çalışan çocukların dünyasına, mikro ölçekte konu olamayacak mesele yoktur sanıyorum.
Üstelik bunu harikulade biçimde gerçekleştiren Tashlin varken, onu okumuşken aksini iddia etmek güçleşiyor.
.
.
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan, başkaları tarafından mutsuz olarak tanımlandığı yetmezmiş gibi, neredeyse mutsuz olduğuna kendisi de inanacak. Aynı, "Ayı Olmayan Ayı" nın kürk palto giymiş budala adamın teki olduğuna inanayazması gibi.
Baş aşağı asılı olduğu yerden gülümseyen keselisıçana, ayaküstü baktıkları yerden somurtuyorsun diyen, her biri birer baston yutmuş, çok bilir ahalinin ısrarıyla bir daha bakıyoruz.
Ama ne mümkün ki, ayaküstü baktığımız halde baş aşağı görmeyi başarıyoruz.
Ya ayakları gökte, ya da başımız yerde.
Bu eğlenceli bilmece içinde, kitapla pek güzel gidecek bir şarkı mırıldanıyoruz.
Ortaçgil'in sesi kafa radyomuzdayken:
.
.
"Beni kategorize etme
Benle oynama
Yaftayı yapıştırıp
Bana isim koyma
..."
.
.
Tabiatından/bağlamından koparılıp daha mutlu olması için, ağacıyla beraber şehrin göbeğine, sinemaya ve gece kulübüne taşınan Keselisıçan, mutsuz yığınların ortasında, kederden gerçekten yüzünü sallandırdığında sonunda onu güldürmeyi başardıklarını zanneden gülünç kalabalıkların ortasından tebessüm edip el salladık ona küçük okurla.
Keselisıçan, seni anlıyoruz.
Keselisıçan, seni seviyoruz.
Ve Keselisıçan, ödünç akıl, ödünç fikir ve istemediğimiz halde ödünç tesbit verenlerden biz de sıkılıyoruz.
Kendimizi, kendimiz tanımlama hakkını geri istiyoruz.
*Tashlin'in yazarak ve çizerek, sanatını çok yönlü konuşturduğu iki kitabını da muhakkak okumanızı öneririm.
**İç sayfa resimlemesine göz gezdirmeyi unutmayın.
Yüzünde Güller Açan Keselisıçan
Yazan ve resimleyen, Frank Tashlin
Çeviren, Şiirsel Taş
Özgün adı, The Possum That Didn't
7+ ve büyümeye dirençlilere
Düşman - Barış İçin Bir Kitap
"Düşman, Barış İçin Bir Kitap" pek sevdiğimiz Davide Cali'nin dilinden bir manifesto.
Yalın cümleler, sıra dışı incelikte, özgün resimleme dili ve ustalıklı grafik tasarımın bileşimiyle, yakın zamanda okuduğum en iyi çocuk edebiyatı eserlerinden biri.
Sadece çocuk edebiyatı eseri de değil, başlı başına sanatsal nitelikte bir eser. Tasarımda negatif alanların iyi kullanımı, karışık resimleme tekniği ile gerçek nesneler ve çizgileri harmanlayan çizer, sözün gücünü öylesine destekliyor ki, ayrı ayrı değeri olan her unsur bir araya gelip güçlerini olağanüstü bir şey inşa etmek için kullanıyor adeta.
Gestalt'a nazire yapan iç sesim, yine ; “Bütün, kendisini oluşturan parçaların toplamından bağımsızdır.” derken...
Davide Cali'yi hatırlatmak isterim size. Geçmiş blog değerlendirmelerinden birinde, Nohutçuk ve The Call of Swamp ile birlikte hakkında sitayişle bahsetmiştim. (aslı İtalyanca olan eserin bendeki İspanyolca versiyonu ile "La Illamada de la ciénaga")
Üzerinde Davide Cali imzası olan hemen her şeyi okuma iştahındayken "Düşman" ile karşılaşıp sükût-u hayale uğramamış olmak çok güzel.
"İşte Savaş" diyor Cali:
Aynı zemin üzerinde, aynı gök kubbe altında, iki çukurda, birbirleri hakkında birer sahte insansızlaştırma kılavuzuna sahip iki askerin, birileri "Ateş etmezsen, O edecek" dediği için birbirine biteviye saldırdığı bir mizansen.
Delinin biri değil, bu sefer ikisi...kuyuya bir taş değil iki asker attığı, diğer her şeyden azade boşluğun ortasındaki hikayesi.
Resimsiz, az sözlü, berrak zemindeki iki çukura bakıp "Düşman hiç görünmese de orada, sabahları kalkıp ona bir el ateş ediyorum" dediğini işitince yazarın, dikkat dağıtacak şey bu kadar azken sözün ağırlığının gönle külçe gibi oturması, işten bile değil.
Çok acıktıklarında gafil avlanmamak için ateş yakmakta birbirlerine öncelik veren nazenin askerler, ateş etmekte pek de öyle değiller.
Çünkü el kitabında tanımlanan düşman, vahşi bir yaratıktan ibaret. Ailesi, düşleri, duyguları olmayan; gaddar, önüne gelen her canlıyı, kuşları ve bitkileri dahi yok edecek denli vahşi bir yaratık.
Öyle olmalı ki, onu yok ederken düşünmesi gerekmesin.
Ama düşmanın elinde de bir el kitabı var. Ve tam da tahmin edeceğiniz gibi o da diğerini öyle tanımlıyor.
"Savaşı ilk durduran ben olamam,
Çünkü o zaman beni öldürür.
Savaşı ilk o durdurmalı. O zaman tetiğe basmam. Çünkü ben bir insanım. Eğer yıldızlara baksaydı, bunu anlardı. Yıldızlara bakarak çok şey anlar insan."
Aynı gök kubbeye, aynı yıldızlara bakarken bir çukurdan ötekine havada selamlaşarak birer şişenin içinde savaşı durdurma dileğiyle uçan pusulalar, insanlığımızın umut pusulaları olup yanıbaşımızda bitiyor.
Yediden yetmişe tüm okurlara önerebileceğim Düşman'ı, yaralama, savaş ve kan görüntüsünü asgari düzeyde de olsa içermesi dolayısıyla dipte bu notla gönderiyorum size sevgili okur.
Çocuğunuza göreliğine siz karar vereceksiniz muhakkak.
Bu arada iç sayfalara göz gezdirmek isteyebilirsiniz.
Yalın cümleler, sıra dışı incelikte, özgün resimleme dili ve ustalıklı grafik tasarımın bileşimiyle, yakın zamanda okuduğum en iyi çocuk edebiyatı eserlerinden biri.
Sadece çocuk edebiyatı eseri de değil, başlı başına sanatsal nitelikte bir eser. Tasarımda negatif alanların iyi kullanımı, karışık resimleme tekniği ile gerçek nesneler ve çizgileri harmanlayan çizer, sözün gücünü öylesine destekliyor ki, ayrı ayrı değeri olan her unsur bir araya gelip güçlerini olağanüstü bir şey inşa etmek için kullanıyor adeta.
Gestalt'a nazire yapan iç sesim, yine ; “Bütün, kendisini oluşturan parçaların toplamından bağımsızdır.” derken...
Davide Cali'yi hatırlatmak isterim size. Geçmiş blog değerlendirmelerinden birinde, Nohutçuk ve The Call of Swamp ile birlikte hakkında sitayişle bahsetmiştim. (aslı İtalyanca olan eserin bendeki İspanyolca versiyonu ile "La Illamada de la ciénaga")
Üzerinde Davide Cali imzası olan hemen her şeyi okuma iştahındayken "Düşman" ile karşılaşıp sükût-u hayale uğramamış olmak çok güzel.
"İşte Savaş" diyor Cali:
Aynı zemin üzerinde, aynı gök kubbe altında, iki çukurda, birbirleri hakkında birer sahte insansızlaştırma kılavuzuna sahip iki askerin, birileri "Ateş etmezsen, O edecek" dediği için birbirine biteviye saldırdığı bir mizansen.
Delinin biri değil, bu sefer ikisi...kuyuya bir taş değil iki asker attığı, diğer her şeyden azade boşluğun ortasındaki hikayesi.
Resimsiz, az sözlü, berrak zemindeki iki çukura bakıp "Düşman hiç görünmese de orada, sabahları kalkıp ona bir el ateş ediyorum" dediğini işitince yazarın, dikkat dağıtacak şey bu kadar azken sözün ağırlığının gönle külçe gibi oturması, işten bile değil.
Çok acıktıklarında gafil avlanmamak için ateş yakmakta birbirlerine öncelik veren nazenin askerler, ateş etmekte pek de öyle değiller.
Çünkü el kitabında tanımlanan düşman, vahşi bir yaratıktan ibaret. Ailesi, düşleri, duyguları olmayan; gaddar, önüne gelen her canlıyı, kuşları ve bitkileri dahi yok edecek denli vahşi bir yaratık.
Öyle olmalı ki, onu yok ederken düşünmesi gerekmesin.
Ama düşmanın elinde de bir el kitabı var. Ve tam da tahmin edeceğiniz gibi o da diğerini öyle tanımlıyor.
"Savaşı ilk durduran ben olamam,
Çünkü o zaman beni öldürür.
Savaşı ilk o durdurmalı. O zaman tetiğe basmam. Çünkü ben bir insanım. Eğer yıldızlara baksaydı, bunu anlardı. Yıldızlara bakarak çok şey anlar insan."
Aynı gök kubbeye, aynı yıldızlara bakarken bir çukurdan ötekine havada selamlaşarak birer şişenin içinde savaşı durdurma dileğiyle uçan pusulalar, insanlığımızın umut pusulaları olup yanıbaşımızda bitiyor.
Yediden yetmişe tüm okurlara önerebileceğim Düşman'ı, yaralama, savaş ve kan görüntüsünü asgari düzeyde de olsa içermesi dolayısıyla dipte bu notla gönderiyorum size sevgili okur.
Çocuğunuza göreliğine siz karar vereceksiniz muhakkak.
Bu arada iç sayfalara göz gezdirmek isteyebilirsiniz.
Düşman Barış İçin Bir Kitap
Yazan, Davide Cali
Resimleyen, Serge Bloch
Ceviren, Ceylan Ekin Işık
Ginko Kitap
Uluslararası Af Örgütü Türkiye Şubesi katkılarıyla
7+ ve büyümeye dirençlilere
