fantastik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
fantastik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
fantastik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
fantastik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kayıp Kapının Anahtarı
Yapışık ayak parmakları, kırmızı saçları, çilli suratıyla Arven bambaşka. Kepçe kulaklarıyla Zela da öyle...
Başlarının üzerinde kendi güneşlerini taşıyan envai çeşit yaratığın yaşadığı fantastik gezegen Gaia'da, dünyadayken bambaşkalıkları dışlanma ve zorbalık sebebi olan canlılar için bir yuva olabilir mi?
Gaia evrenin son kalesi. Adeta kurtarılmış bölge denebilir ama bir ütopya beklemiyor orada okurunu.
Sokaklarında çocuk sesinden eser olmayan Neverul köyü askeri bir kamp gibi adeta.
Gaia gezegeninin kalbi Tuhaflıklar Kapısı. O kalp attıkça evren için hala umut var.
Ne var ki, son arının son kanat sesi bir felaket habercisi gibi aralıklarla uğulduyor okurun kulaklarında.
"Ve kahraman evden uzaklaşır"
Kahramanımızın Annes-i, bayan Habis-ta'nın kayıp haberi ve zorbalığın bahanesi olamayacak lakırdısıyla alt üst oluyor.
Tuhaflıklar Kapısı'nda derman arayan Arven, Arven'de derman arayan Gaialılar.
"Seçilmiş kişi" sembolizmi ile yüce bir amaç için meşakkatli bir yolculuk halindeyken Sürke'nin efsunlu çekiciliğine aldanıp dünya zevkleriyle kandırılıyor. (yazar, anne ve öğretmen isimleri gibi Sürke'yi de rastgele seçmemiş olsa gerek. "Sirk"kelimesine benzerliği boşuna değil) *Bkz. Sakallı kadın. Bkz. Sergilenen tuhaf canlılar. Bu seyirliğe itirazı olmayan şuursuz kalabalıklar...
Başlangıçta ait hissedeceği yeri ve kendini arayan Arven, daha yüce bir amac edindiğinde, yol uzayıp yolculuk bilgelikle kuşanıyor.
Biricikliğine olan güveni ve sevgisi büyüyor.
Sevilerek ve koşulsuz kabul edilerek güçleniyor.
Yolculuğu boyunca çok sayıda yoldaşla karşılaşan Arven, okurunu metinlerarası yolculuklara çıkarıyor. Habil- Kabil kardeşleri taşlaşmış kardeşler Yinsun ve Yensun'da buluyor.
Kıskançlık zehriyle Şefkat ağacını kesen "kötü"kardeş taşlaşarak cezalandırılırken, "iyi"kardeş elinden bırakmayarak kaderine ortak oluyor.
Maceranın; gezegenin kalbini attıran sevgi ve şefkate sallanan balta, onu derinden yaralayıp kanattığında başladığını böylece öğreniyoruz.
"İnsanlar, kötülükle karşılaştıklarında, "Senin kalbinin olduğu yerde taş var, kalp değil!" derler, duymuşsunuzdur. İşte bu söz, Şefkat Ağacı'nı kestiğim gün doğmuştur."
Tepegöz'ün:
"Bin sevgiyle açılsın kapı!" nidası ile açılan Tuhaflıklar Kapısı'nın ardında da bitmiyor hikaye. Dahası var. Dünyalılar için terk ettikleri vazifeleri birer birer hatırlama zamanı.
Arven'in Tuhaflıklar Kapısı'nın anahtarı olacağı tekâmül yolculuğu arı kolonisi ve Zela-Fafa ile sürpriz biçimde nihayete erdiğinde derin bir nefes alıyoruz beraberce.
Yolculuk boyunca Arven'in ölen babasına benzeyip onu hatırlattığı için annesini üzdüğünü işitiyoruz.
Yalnız, çaresiz ve kederli bir annenin "farklı" çocuğuna yönelttiği örtük öfkesine, büyüdükçe renkleri solan çocuğunun haline tanık olup yutkunuyoruz.
...
"Kayıp Kapının Anahtarı"nda dört başı mamur bir dünya tasviri yapan yazar, ayaklarımızın altına çiçekler döşüyor. Yıllar evvel Gaia'dan kovulan Dünyalılar'ın rövanşını alırcasına ayaklarımız yerden kesiliyor Saklı Orman'ın içinde.
Bir şansın daha var Dünyalı!
İhtiyacın olan ipuçları kitapta:)
Öte yandan "yarattığı" bu fantastik dünyanın büyü ve mistik inanç öğeleriyle örtülü yapısı kimi okuru tedirgin edebilir.
Tanrısal vasıflarla bezeli yaratıklar ve efsunlu bir gezegen.
Fantastik türde az sayıda yerli eser olmasından duyduğumuz teessür bir yana...fantastik yazının "tü-kaka"olmasına sebep olan reflekslerimiz olduğu vakıa.
Peki büyülü bir gezegen ve tanrısal varlıklar, apaçık kurgu olduğunu bilen çocuğun dünyasında, var olan ve inşa olmakta olan inanç dünyası için tehlikeli midir?
Yoksa meseleye şuradan mı bakmalı:
Masallar mucizelerin, mucizeler imanın imkanına dairdir.
*Hassas filtreler için ic sayfa fotoğraflarını da incelemekte yarar var.
Kayıp Kapının Anahtarı
Yazan, Güzin Öztürk
Resimleyen, Hazar Ata
Editör, Burhan Düzçay
Kapak Tasarımı, Selin Öztekin
Grafik Uygulama, Nayime Serbest
9+ ve büyümeye dirençlilere
Jumanji
Chris Van Allsburg'un Jumanji'yi yazıp resimlediği yıl doğmuşum.1982'de prestijli Amerikan Caldecott ödülüne layık görülen eseriyle beraber 1985'te yazdığı ve Jumanji gibi beyaz perdeye aktarılan ikinci eseri Polar Express de Caldecott almış.
"New York Times Yılın En İyi Resimli Kitabı"ödülü gibi birçok başka ödülün de sahibi olan Jumanji, şüphesiz ki otoritelerin dikkatini çekmese de okur nezdinde karşılık bulacaktı.
Filmi izlemeyen var mı bilmiyorum. Çocukluğumuzdan beri her izlediğimizde fantastik öğeler ve boyumuzu aşan gerilimiyle koltuklara mıhlamıştır.
Canları çok ama çok sıkılan iki çocuğun parkta bir kutu oyunu bulmasıyla başlıyor hikaye.
Derken fena halde sıkılmış kardeş Peter'in alaycı yorumları odada beliriveren dev bir aslanla bölünüyor.
Ardından bir düzine maymun, gergedanlar, yolunu kaybetmiş bir rehber....derken ev yerle bir olurken iki kardeş korkuyla sağa sola kaçışıyor.
Ya sonraki hamle her şeyi daha da korkunç hale getirirse?
Ebeveynleri operadan dönene kadar evi eski haline getirebilmeleri için oyunu bitirmek zorundalar.
Ve kurallara uymak birinci kural.
İki kardeş sırayı savıyorlar savmasına ama en büyük maharetleri kural tanımazlıkları olan başka iki kardeş oyunu devralıyor.
Hikayenin sonunda, yeni hikayelerin fitilini yakarak ustalıkla sıvışıyor Allsburg.
Küçük okur filmin sahip olup kitabın sahip olmadığı detayları tamamlamakta ısrarcı oldu okurken.
Bense maceraya yenilerini ekledim zihnimde istemsizce.
Sadece eğlenirken bile uyman gereken bazı kurallar olduğu doğru.
Oyunu bozmamak da bunlardan biri.
Jumanji
Yazan ve resimleyen, Chris Van Allsburg
Özgün adı, Jumanji
Çeviren, Sinem Uğurlar
Editör, Yağmur Yavaş Aydın
Uçan Fil
4+ ve büyümeye dirençlilere
Asık Suratlı Çocuk
Her şeyden korkan ama hiçbir şeyden korkmayan Mert'in, Uğultulu Orman'ın derinliklerinde geçen fantastik hikayesi "Asık Suratlı Çocuk".
Sağduyunun, dayanışmanın, dostluğun bir araya getirdiği, tabiat hamisi küçüklerin kahramanca hikayesinin zirvesinde eli dualı, yaşlı, bilge bir teyze var.
Uğultulu ormanın derinliklerindeki kulübesinde sadece bir kısım insana kendini gösteren...o da canı istediğinde, lüzumu olduğunda gösteren, hikmetli bir masal figürü gibi.
Mert'in sıradışı, bir o kadar da tanıdık ve eğlenceli korkularının listesi buradan Fizan'a yol olur.
Ancak bu gündelik korkular öylesine yer kaplıyor ki hayatında... korkutucu uğultular tatlı tatlı yalayarak saçlarını, usulca geçiveriyorlar yanından da bana mısın demiyor.
Okulun ilk gününden korkan Mert, görünmeyen varlıkların hışırtılı ayak izlerinden ve uğultularından etkilenmiyor.
Gerçek kadar korkutucu çok az şey vardır, öyle ya!
Yazarak çizer Nur Dombaycı'nın görsel kafasından sadır olan hikaye öylesine görsel tasvirle dolu ki, handiyse sözcüklerle resmedecek, onları dans ettirecek.
Öte yandan bu kıpır kıpır fantastik kafa sözcükleri zapt ü rapt altına alamıyor sanki kimi zaman.
Sözcükler ardı ardına sıralanırken hikayenin yüksek dalgalı akıntısına kapılıp, yazarının elinden kurtuluveriyor.
Muzırca sırayı bozup, birbirlerinden rol çalıyor.
Kimi zaman romanın içinden çıkıp aksiyonla dolu, fantastik bir Amerikan gençlik sineması mizanseninde buluyor okuru kendisini.
Asık suratlı çocuk Mert'in doğum hikayesi, romanın bölümleri arasındaki tatlı atışma, zorbalığa pabuç bırakmayan akran dayanışması, korkularla mücadelesiyle güçlenen karakterin cesareti, öğretmenin güçlü fiziksel tasviri, absürt mizahi detaylar ve bolca gizemle bir solukta okunuyor.
Arada oyunbaz sözcükler sırayı ve zamanın karıştırıp birbirleriyle uzun eşek oynamaya girişse de okurun keyfini bozmaya yetmiyor.
Adı bir zamanlar "orman morman" ya da sadece morman iken, Uğultulu Orman olan bu yaşlı ormanın hikayesi, korkunun kendisinden korkan küçük büyük okurları onunla oynamaya davet ediyor.
Ormandaki kulübenin esrarını ikinci kitapla çözer miyiz yoksa iş üçüncü kitabın yolunu gözlemeye kalır mı, bilemedim.
Ama Asık Suratlı Çocuk'la tanıştığımıza çok memnun olduk.
Asık Suratlı Çocuk'tan altını çizip kendime not düştüğüm:
...Her ne kadar bir "ilk gün" olsa da kendimi ardından bir "ikinci gün" geleceği düşüncesi ile rahatlatıyorum.
Asık Suratlı Çocuk
Ve onu etkilemeyen sıradışı olaylar /Uğultulu Orman
Yazan ve resimleyen, Nur Dombaycı
Editör, Tülay Öncü
Damla Yayınevi
189 sh.
9+ ve büyümeye dirençlilere
Baloncuk
İnsan korkuları, endişeleri ve kaygılarıyla insan.
Daha bebekken, belki de ilk oyunumuzda temel bir korkuyla yüzleşmeyi tecrübe ediyoruz.
Ce'eee!
Ebeveynin yokluğu, ayrılık, kaybolma korkuları... Korkuyla yüzleşme, onunla oynama ve onu yenme arzumuzdan olsa gerek "Ce'eee!" oyunu her yeni nesil için tekrarlayacak.
Tobie Lolness' lardan aşina olduğumuz Fransız oyun yazarı Timothée de Fombelle'nin yazdığı, Éloïse Scherrer'in olağanüstü eşliğiyle bir hazineye dönüşen Baloncuk; yüzleşme, savaşma ve kafamızın üzerindeki karanlık bulutları yenme arzusunu vücuda getiriyor.
Kafasının üzerinde, oraya ne zaman ve nasıl çörekleklendiğini bilmediği bir kara baloncukla gezinen Felya'nın fantastik yüzleşme hikayesinde ejderhalar, şövalyeler, balta girmemiş ormanlar, sarp kayalıklar var.
Güçlü metafor kullanımıyla eser, okurlarının iç sıkıntılarını karanlık bir hortuma dönüştürerek içine çekiyor.
Bir meseleniz varsa onu görmezden gelmenin, sessizce uzaklaşmasını beklemenin ya da öfkelenip durmanın fayda etmeyeceğini bilecek kadar tecrübeniz olmalı.
Ama küçük okurlar için durum biraz farklı olabilir.
Anne baba veya büyükannesinin güvenli ve sevgi dolu kollarındayken bile yalnız bırakmıyor bazen onları baloncuklar.
Felya'nın cesaret ve umut dolu macerası küçük büyük tüm okurlarına muzaffer bir yüzleşme vaadediyor.
Belki de ejderha zannettiğimiz büyük kötü, ilgi bekleyen bir problemden ibarettir. Dokunduğunuz anda ışığa dönüşüp dünyanızı daha evvel deneyimlemediğiniz bir yeni dünyaya dönüştürür.
Baloncuk
Yazan, Timothée de Fombelle
Resimleyen, Éloïse Scherrer
Çeviren, Hazel Bilgen
Editör, Korkut Erdur
Özgün adı, La Bulle
Yapı Kredi Yayınları
7+ ve büyümeye dirençlilere
Daha bebekken, belki de ilk oyunumuzda temel bir korkuyla yüzleşmeyi tecrübe ediyoruz.
Ce'eee!
Ebeveynin yokluğu, ayrılık, kaybolma korkuları... Korkuyla yüzleşme, onunla oynama ve onu yenme arzumuzdan olsa gerek "Ce'eee!" oyunu her yeni nesil için tekrarlayacak.
Tobie Lolness' lardan aşina olduğumuz Fransız oyun yazarı Timothée de Fombelle'nin yazdığı, Éloïse Scherrer'in olağanüstü eşliğiyle bir hazineye dönüşen Baloncuk; yüzleşme, savaşma ve kafamızın üzerindeki karanlık bulutları yenme arzusunu vücuda getiriyor.
Kafasının üzerinde, oraya ne zaman ve nasıl çörekleklendiğini bilmediği bir kara baloncukla gezinen Felya'nın fantastik yüzleşme hikayesinde ejderhalar, şövalyeler, balta girmemiş ormanlar, sarp kayalıklar var.
Güçlü metafor kullanımıyla eser, okurlarının iç sıkıntılarını karanlık bir hortuma dönüştürerek içine çekiyor.
Bir meseleniz varsa onu görmezden gelmenin, sessizce uzaklaşmasını beklemenin ya da öfkelenip durmanın fayda etmeyeceğini bilecek kadar tecrübeniz olmalı.
Ama küçük okurlar için durum biraz farklı olabilir.
Anne baba veya büyükannesinin güvenli ve sevgi dolu kollarındayken bile yalnız bırakmıyor bazen onları baloncuklar.
Felya'nın cesaret ve umut dolu macerası küçük büyük tüm okurlarına muzaffer bir yüzleşme vaadediyor.
Belki de ejderha zannettiğimiz büyük kötü, ilgi bekleyen bir problemden ibarettir. Dokunduğunuz anda ışığa dönüşüp dünyanızı daha evvel deneyimlemediğiniz bir yeni dünyaya dönüştürür.
Baloncuk
Yazan, Timothée de Fombelle
Resimleyen, Éloïse Scherrer
Çeviren, Hazel Bilgen
Editör, Korkut Erdur
Özgün adı, La Bulle
Yapı Kredi Yayınları
7+ ve büyümeye dirençlilere
Bir İnşallah Masalı
Dillere pelesenk birkaç yetişkin temrini vardır, bilirsiniz onları muhakkak. Biri "inşallah", bir diğeri "bakarız"... Bu ikili bir arada kullanıldığında on kaplan gücünde bir "savuşturma"aracına dönüşüverir.
Yapmak isteyip de eyleme geçmeye güç bulamadığımızda deriz, "inşallah!".
Tüm işlerimizin "Allah'a kaldığını" unutup, irade ve sorumluluğumuzu çöpe attığımızda deriz "inşallah".
"İnşallah"ı kalbimize koyup, başımızın üzerinde taşımadan söylediğimizde aktardığımız duygu, kelamın hakkına ne büyük ihanettir halbuki.
Yetişkin arkadaşlarımızın bazılarının inşallah ve maşallah alerjili olmalarını çok görmemeli.
Ne yazık ki çocuklarımızla münasebetimize aktardığımız o olumsuz duygu ile çocuklarımızda da gelişiyor inşallah alerjisi.
Öyleyse bağışıklık sistemini onarmalı, değil mi?
Kehf Suresi, 23 ve 24.ayet-i kerimeler karşılıyor Bir İnşallah Masalı'nın girişinde okuru.
"Hiçbir şeyle ilgili "Yarın şunu yapacağım" deme. Ancak "İnşallah yapacağım" de. Unuttuğunda Rabbini hatırla ve "Umarım Rabbim beni bundan daha doğru olana ulaştırır." diye söyle"
Beyazbulut sevdalılarının yakından tanıdığı tecrübeli eğitimci, yazar ve ressam Sümeyra Turanalp'in, maceranın ve eğlencenin dozunu hiç düşürmeden küçük büyük tüm okuru kalbinden yakalayan eseri Bir İnşallah Masalı'ndan bahsediyorum.
Didaktik ve dini içerikle, fantastik tekinsiz öğelerin harman olduğu, yüksek ve kesintisiz aksiyonla küçük okuru neredeyse son satıra kadar kendine bağlayan eser bu yönüyle de bambaşka bir yer kazandı kalbimizde. Yavuz Girgin'in metne eşliğini ise yine çok sevdik.
Daha az bilgi verse de hikayenin akışını bozmasa, ah didaktik olacağım, öğüt vereceğim diye şunu da yazmasa, keşke çocuk maskesinin altındaki yetişkini ortaya çıkarıp güzelim oyunu bozmasa dediğimiz onca kitabın arasında bu kadar iyi kotarılmışıyla karşılaşmak mutluluk verici.
Her ne kadar, inşallah sözcüğünü bir savuşturma aracı olarak gören karakterimiz Zeynep'in sorun önermesiyle "Küçük okurların aklına karpuz düşmese bari" endişesiyle başlasak da, Flüton gezegeninden gelen ziyaretçilerle unutuverdik itirazımızı.
Kahramanımız Zeynep çekirdek ailesinin küçük prensesi. Çılgın bir babaya ve ciddi(!?) bir anneye sahip. Hayalini kurduğu okul kampı için izin koparmaya çalışırken öğreniyoruz ki o bir uyurgezer.
Karadenizli kamp otobüsü şoförü ise babasından da çılgın Zeynep'in.
Engebeli ve maceralı "yan yol", çamura düşen telefon, ışıklı dev mantarlar, kampın süper masalcısı Kağan'ın gerçekleşiveren masalları, babadan geçen aşkla yazılan kamp günlüğü ve "sözlerin bekçisi"nin küçük şakasıyla hitama eren eser, dostluk, aile ve inanca dair tatlı mı tatlı mesajlarla dolu.
En çok sevdiklerimizden biri olan masalcı karakterin anlatının gücüne vurgusuna ise bayıldık.
Henüz sona erişmeden araya giren azıcık uzunca, kaygılı mesaj arası küçük okuru (7,5 ) sıksa da hızlı ve eğlenceli bir sonla kapattık kapağını.
Okunan yaş aralığına bağlı olarak bu küçük araların da okuru maceradan koparmayacağını hissediyorum.
Ben bu satırları yazarken yeni kitabı çoktan çıkmış olan yazarın, velud kalemini yakından takipteyiz.
Bir İnşallah Masalı'nın girmediği kitaplık kalmasın, vesselam.
Bir İnşallah Masalı
Yazan, Sümeyra Turanalp
Resimleyen, Yavuz Girgin
127 sh.
Cezve Çocuk
8+ ve büyümeye dirençlilere!
Sinir Küpü
"Sinir Küpü" oluruz da bazen, hiç düşünmemiştim daha önce, nasıl olunur sinir küpü. Her sinirlendiğinde içine bir taş atılıp dolan kocaman toprak bir küp canlandı gözümde. Küp dolduğunda ağızlanıp, ellenip, hareket ederken bana benziyor sanki.
Az sonra ortasından çatlayacak, içindeki taşları çevresine saçıp onu öfkelendirenleri yaralayacak gibi.
Öfkemin resmini yapmak istesem bir küpü tercih etmezdim muhakkak. Ama kitabın kahramanı Alexander gibi tek gözlü, sivri kulaklı bir heyula da çizmezdim herhalde. Tevekkeli değil, bu güne kadar karşılaşmamış olmam onunla.
Lafı dolandırmadan gidereyim merakınızı.
Alexander, öfkesinin resmini çiziyor ustalıkla. Öyle ustalıkla ki, Sinir Küpü canlanıp ayaklanıp, o her sinirlendiğinde büyüyerek, dev oluyor, dikiliyor onu sinirlendirenlerin karşısına. Söyleyemediği ne varsa bir bir sayıyor suratlarına.
Herkes Alexander'ın canlanıp karşılarına dikilmiş öfkesiyle yüzleşirken, Alexander da kendi öfkesiyle yüzleşip onu yenmenin yolunu buluyor zamanla.
Başlangıçta hayli eğlenceli oluyor aslında.
Düşünsenize, hiçbir sorumluluğunuz olmadan biri sizin duygularınızın sözcüsü ve savunucusu olarak dikiliyor muhatabınızın karşısına. Üstelik sadece sizin de değil, aynı duyguları paylaşan herkesin sözcüsü oluyor bir anda.
Hem onu yardıma çağırmanın ilk ve yegane yolu, öfkelenmekten ibaret.
Fakat elbette tadı kaçıyor sonunda. Herkesin öfkesinden korktuğu Alexander, yalnız kalıyor bir bankta.
Yalnızlığı uzun sürmüyor. Evsizlerin evi bankta, çok geçmeden yaşlı adam Amadeus'la tanışan Alexander, sinir küpüyle olan hikayesini anlatıyor ona. Amadeus pek neşeleniyor:
"Bence bu harika! "
"Biliyor musun, sizin şu Bay Teneke gibi öğretmenler bizim zamanımızda da vardı. Öğrenci olarak insan böyle öğretmenlere karşı koymaya cesaret edemiyor. Hatta genelde veliler de bunu göze alamıyorlar. Çünkü çocuklarının, bunun cezasını çekmesinden korkuyorlar. Bu acı, ama gerçek. Bu yüzden senin şu Sinir Küpü'nün bir öğretmene en azından bir kez olsun aklından geçenleri söylemiş olması çok iyi. Belki öğretmen bey bundan biraz ders çıkarır da değişir" diyor.
Apartman görevlisinden, Alexander'ın annesi ve kardeşine, zorba okul arkadaşlarından, öğretmenlerine, sinir küpünden nasibini alıyor herkes.
Alexander'ın çevresinde kimsecikler kalmıyor artık.
Ama o, artık kimsenin ondan ve sinir küpünden korkmasını istemiyor, yalnız kalmak da..
Amadeus'un bilgece sözlerini düşünüyor uzun uzun. İnsanların uydurulmuş, sahte ihtiyaçlar için daha fazla, daha fazla çalışarak birbirlerine nasıl sağır ve dilsiz olduklarını düşünüyor. İstediği cep telefonunun aslında o kadar önemli olmadığını da...
Sinir Küpü için de kaçıyor tadı işin. Öfkelenmeye istekli olmayan birinin yanında daha fazla kalamaz.
Öyleyse söylemeli Alexander büyülü sözleri:
"Hokus pokus - yirmi dokuz
Herkes evine - evde yokuz
Silin milin - çizgi mizgi
Küçül müçül - dizgi dizgi
Eğil yere - parmak burunda
Zıp zıp zıpla - dolan oda oda
Ona kadar say - avaz avaz
Sanma ki saymakla olmaz"
Neşeli ve olağanüstü bir macera Sinir Küpü ile Alexander'ın birliktelikleri.
Küçük okurun sesi olup yükseliyor, ardından kahkahalara karışıp alçalıyor.
Neye öfkelenir insan, öfkelendiğinde neden saklar ve biriktirir? "Sinir Küpü"nü çağırmadan söyleyemez mi derdini, anlatamaz mı duygularını, itiraz edemez mi haksızlıklara?
Doğrusu, Alexander'ın annesi nasıl gurur duyuyorsa öfkesine galip gelmesinden... küçük okur da, adeta kendisiyle gurur duyarak, bir kahramanlık nişanı ekliyor göğsüne kıvançla.
Büyümeye dirençli okura not:
Alman çocuk edebiyatının öncü isimlerinden Manfred Mai'nin, Sinir Küpü'nde, banktaki adam olduğunu düşünmek için haklı sebeplerimiz var doğrusu. ;)
Ayrıca, Alman Çocuk ve Gençlik Akademisi, En İyi Çocuk Kitabı Ödülü sahibi Sinir Küpü, bu güne dek 20 dile çevrilmiş bir eser.
Ayrıca, Alman Çocuk ve Gençlik Akademisi, En İyi Çocuk Kitabı Ödülü sahibi Sinir Küpü, bu güne dek 20 dile çevrilmiş bir eser.
Sinir Küpü
Yazan, Manfred Mai
Resimleyen, Leonard Erlbruch
Çeviren, Ersin Atayman
Çizmeli Kedi Kitaplığı
96 sh., Roman
8+ ve büyümeye dirençlilere!
