anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Yemeğini Arayan Tırtıl
Miniminnacık bir aç tırtıl.
Tırtıl Ayşe'nin yakasında, okur tırtılın yakasında; kapılar açıp kapılar kapatıyoruz yeşil, çıtır çıtır bir yaprağın hülyasında.
Kozasından yeni çıkmış bir tırtıl, elbette çok ama çok aç olur.
Yazık değil mi, her yeri plastik çiçeklerle donatmak?
Hem..söylesinize, yok mu bu plastik evrende minik tırtıla göre ziyafet?
Tülin Kozikoğlu'nun dörtlemesinin ilki Yemeğini Arayan Tırtıl, serinin diğer kitapları* gibi pek sevimli.
Küçük okurla birlikte sayfaların arasından açılan sürpriz kapılarla pek eğlendik.
Hele yakın dostumuz esrarlı tiyatro kapısının tok sesini duyunca nasıl sevindik bir bilseniz.
Metnin hoş ritmi, Burcu Musselwhite'ın sıcak resimlemesiyle Yemeğini Arayan Tırtıl'ı pek sevdik.
*Serinin diğerleri;
Özgürlüğünü Arayan Kelebek
Kelebeğini Arayan Ayşe
Bulutunu Arayan Su Damlası.
Minik tırtılın kozasından çıkıp "Özgürlüğünü Arayan Kelebek" olduğu sonraki macerayla devam etmek, ardından Ayşe ile birlikte kelebeğini aramak pek hoş olacak.
Meraklı Gezgin Serisi /Yemeğini Arayan Tırtıl
Yazan, Tülin Kozikoğlu
Resimleyen, Burcu Musselwhite
Redhouse Kidz Çocuk Kitapları
4+
Sosyal Medya Anneleri?
Bir kaç gündür farklı mecralarda çeşitli yazılara rastlıyor ve ardından yazarlarının penceresine doğru uzanıp nereden baktıklarını anlamaya çalışıyorum. Bazen tamamen anladığımı hissetsem de bir kısmını anlamaktan çok uzağım.
Kadınların kadınlara karşı var oluş mücadelesinde olduğu bir sosyal medya var sanki. Blogger anneler ve takipçileri yarışı!
Bu yarışta kötü olan tek şey çocuklara ayrılması gereken zamandan çalınarak sosyal medya üzerinde anne olarak "takdir"/like alma yarışı belki de.
Etkinlikçi anne, kitap kurdu anne, gezen anne vs. her çeşit paylaşımla ilgili temel düşüncem, şayet samimiyetsiz ve gerçek yaşamdan uzaklaştıran bir uğraşa dönüşmüyorsa, yavrularımızdan çalmıyorsak hayırda yarışmanın bir türü olarak çok güzel olduğu.
Bu sebeple kendileri de blogger olan çeşitli annelerin bu hayır ve var oluş yarışında diğer annelerin niteliksizliklerini ve takipçilerin takipçi sayısıyla biçtikleri değeri eleşirmelerini haksız buluyorum.
(Efendim, diyor ki takipçi sayısı çok diye yazdıkları değer görüyormuş. Doğru mu, doğru fakat..)
İlgili yazılarla ilgili bağlantı paylaşmayacağım çünkü biliyorum ki bu tür eleştiriler bir sebeple mutsuz olup sosyal medyadan mutluluk devşirmeye çalışan, anlamını arayan kadınlara ve erkeklere yabancı değil.
İnsan.. disconnectus erectus.. fazlaca böbürlenmemize ne hacet!
Gutenberg Galaksisi" (bkz. Marshall McLuhan) keşfedileli bir hayli oldu. O köprünün altından çok su aktı anlayacağınız.
Dolayısıyla süper hızlı mesajlar döneminde anlamın hızla tüketilmesine dair eleştiriler de isabetli olmakla birlikte fert fert kendimize dönüp bakmaktan başkaca çare göremiyorum. Bir paragraftan fazla okumaya tahammülümüz olmadığı gibi bu tür "nitelikli"(!?) paylaşımlar da rağbet görmüyor, buna da evet.
Listeler, anketler, kılavuzlar, hızlı mesajlar dünyasındayız. Çipleri takıp Matrix hesabı damardan zerkedilmesine açız.
Bu durumda ötekini eleştirirken sosyal medyada harcadığımız zaman ve urettiğimiz işlerin kendi öz değer ve nitelikleriyle ilgilenmeliyiz. Başkalarınca hakkı teslim edilen değerle, 'like'la değil. Bizim gayretimiz ve samimiyetimizle..
Okuduğum eleştirilerden birinde zengin annelerin diğer annelerin satın alamayacağı kitapları bir iki kelimeyle sosyal medya hesaplarından tanıtarak sadece o kitapların yayıncıları için anlamlı bir iş yaptıklarından dem vurulmuş.
Sizi bilmem ama uzun ya da kısa, bir kitaptan bahseden bir kadının ya da erkeğin varlığı; bu eleştiriye kısmen katılsam da beni memnun ediyor.
Kitaba erişmek isteyen insanların gayret ettiklerinde çocuk kütüphanelerine erişebileceklerini, bu şekilde de erişemeyenlerin kazandıkları farkındalıkla bulundukları yerlerde kütüphaneler açilması ya da iyileştirmesi için gayretkeş olacağını biliyorum.
Varin siz bana "gidişat kötü bacııım, sen amma iyimsermişin!"deyin!
Dünya değisik bir yer artık. 81 kuşağı ve öncesinin anlamakta güclük çektiği bir dünya. Ama aslolanın araçlar değil amaçlar olduğu hesaba katılıp internet ve teknolojinin hedef gösterilmesinin anlamsızlığını hatırlatmak isterim.
Bakın özellikle etkinlikçi anneler bahsini açmayacağım çünkü hemen hepimizin en az bir fasıl uğradığı ve paralandığı durak orası.
Geçen gün oğluma kokoreç ısmarladığim dükkanda, kendisinjn de anne olduğunu söyleyen garson hanım geldi ve kendi ekmeğinden kalanı paketlemeye çalışan oğluma yardım etmeye çalıştı. Ben ayrı oğlum ayrı, zor durdurduk kadını. Anne refleksi ya da kadın refleksi, ne derseniz deyin ama kültürel kodlarımızdaki bu müdahelecilik, her şeyi ögretmeye çalışma hali, endişe ne biz ne de çocuklarımız için faydalı olmaktan çok uzak.
Gelelim bizim meselemize.
Şimdi baktım 400 küsür takipçim var. Hani kuş kadar der kimi :) Sayfalar dolusu yazıyorum bazen, üç dört kişi var okuduğunu bildiğim, bana yetiyor. Ama bazen "amaaan, ne gerek var adam sen de! Yazma! Kime ne yararı var.. iki kişi çocuğuna alacağı kitapları seçecek, üç kişi yazıklarınla rahatlayacak ya da yeni bir pencere açılacak.. sen yazmasan açılmayacak mı o pencereler" diyorum. Anlamsız geliyor, yorucu..
O kadar da önemli değiliz yahu! Kendi hayatımıza bakalım diyorum gülerek! Ben olmadan da olur!
Yazmadan duramam o ayrı, mecra başka olur ;)
Sonra bir dostum arıyor ve ne zamandır bloğa yazı girmedin, merak ettim diyor.
Bir mail geliyor.. Hani var ya "Onun için fark etti"meseli.. ondan sebep bahsedesim geliyor yeniden bir şeylerden. Alıyorum kalemi kağıdı, defteri tableti elime.
Çoğu zaman sayfada yazdıgım bir gönderi 50 kişiye ulaşıyor sadece, orada kalıyor. Oysa ki gercekten herkesin faydalanmasını istediğim birşey paylaşmışım. Vardır böyle huylarım. İlla paylaşacağım, teşekkür bile edilmesin ille de söyleyeceğim. Bir kisi de olsa istifade eden, bilip mutlu olacağım. Sosyal Medya olmadan da öyleydi ve sonuçları tamamen iyi değildi benim için. O kısım bende :)
Bu yazdıklarım kaçınıza ulaşacak bilmem ama okuyup mukabele edecek kişinin sesi yetecek yine bana.
Efendim daha önce söyledim, yazdım. Kitap satın almak konusunda ne düşundügümu okuyan hatırlar.
Benim öyle süper mega imkanlarım yok çoğu anne gibi. Ayrıca çocuk sahibiyseniz ve hele de birden fazlalarsa ihtiyaç kalemlerinin ne denli çok olduğunu biliyorum.
Hal böyleyken bir annenin çocuk kitabına ayırabileceği bütce üç aşağı beş yukarı belli.
Çocuk kütüphanelerini keşfetmeye ve ziyaret etmeye yönelik gayretlerimiz bunun için.
Çoğunlukla da satın almak yerine kütüphaneden temin ediyoruz. Az sayıda ve niteliksiz kütüphaneden şikayet ederken bir yandan da bunu değiştirmek için projeler peşindeyiz bir kaç arkadaşla. Tek tek, ferd ferd mücadele de mümkün mü? Bence mümkün..
Biz anneler bu mücadeleci ruhla inanın her zorluğun üstesinden geliriz.
Yeter ki kendi değerimizi fark edelim, takdir beklemek, kıyaslamak, kabuğuna çekilmek yerine ayağa kalkıp neyde iyiysek onu araç ederek amaçlarımız için gayret edelim.
Son olarak çocuğunuz için en iyi anne sizsiniz, asla bir başkası sizden daha iyi olamazdı bunu bilin ne olur. Sevgilerimle
Kadınların kadınlara karşı var oluş mücadelesinde olduğu bir sosyal medya var sanki. Blogger anneler ve takipçileri yarışı!
Bu yarışta kötü olan tek şey çocuklara ayrılması gereken zamandan çalınarak sosyal medya üzerinde anne olarak "takdir"/like alma yarışı belki de.
Etkinlikçi anne, kitap kurdu anne, gezen anne vs. her çeşit paylaşımla ilgili temel düşüncem, şayet samimiyetsiz ve gerçek yaşamdan uzaklaştıran bir uğraşa dönüşmüyorsa, yavrularımızdan çalmıyorsak hayırda yarışmanın bir türü olarak çok güzel olduğu.
Bu sebeple kendileri de blogger olan çeşitli annelerin bu hayır ve var oluş yarışında diğer annelerin niteliksizliklerini ve takipçilerin takipçi sayısıyla biçtikleri değeri eleşirmelerini haksız buluyorum.
(Efendim, diyor ki takipçi sayısı çok diye yazdıkları değer görüyormuş. Doğru mu, doğru fakat..)
İlgili yazılarla ilgili bağlantı paylaşmayacağım çünkü biliyorum ki bu tür eleştiriler bir sebeple mutsuz olup sosyal medyadan mutluluk devşirmeye çalışan, anlamını arayan kadınlara ve erkeklere yabancı değil.
İnsan.. disconnectus erectus.. fazlaca böbürlenmemize ne hacet!
Gutenberg Galaksisi" (bkz. Marshall McLuhan) keşfedileli bir hayli oldu. O köprünün altından çok su aktı anlayacağınız.
Dolayısıyla süper hızlı mesajlar döneminde anlamın hızla tüketilmesine dair eleştiriler de isabetli olmakla birlikte fert fert kendimize dönüp bakmaktan başkaca çare göremiyorum. Bir paragraftan fazla okumaya tahammülümüz olmadığı gibi bu tür "nitelikli"(!?) paylaşımlar da rağbet görmüyor, buna da evet.
Listeler, anketler, kılavuzlar, hızlı mesajlar dünyasındayız. Çipleri takıp Matrix hesabı damardan zerkedilmesine açız.
Bu durumda ötekini eleştirirken sosyal medyada harcadığımız zaman ve urettiğimiz işlerin kendi öz değer ve nitelikleriyle ilgilenmeliyiz. Başkalarınca hakkı teslim edilen değerle, 'like'la değil. Bizim gayretimiz ve samimiyetimizle..
Okuduğum eleştirilerden birinde zengin annelerin diğer annelerin satın alamayacağı kitapları bir iki kelimeyle sosyal medya hesaplarından tanıtarak sadece o kitapların yayıncıları için anlamlı bir iş yaptıklarından dem vurulmuş.
Sizi bilmem ama uzun ya da kısa, bir kitaptan bahseden bir kadının ya da erkeğin varlığı; bu eleştiriye kısmen katılsam da beni memnun ediyor.
Kitaba erişmek isteyen insanların gayret ettiklerinde çocuk kütüphanelerine erişebileceklerini, bu şekilde de erişemeyenlerin kazandıkları farkındalıkla bulundukları yerlerde kütüphaneler açilması ya da iyileştirmesi için gayretkeş olacağını biliyorum.
Varin siz bana "gidişat kötü bacııım, sen amma iyimsermişin!"deyin!
Dünya değisik bir yer artık. 81 kuşağı ve öncesinin anlamakta güclük çektiği bir dünya. Ama aslolanın araçlar değil amaçlar olduğu hesaba katılıp internet ve teknolojinin hedef gösterilmesinin anlamsızlığını hatırlatmak isterim.
Bakın özellikle etkinlikçi anneler bahsini açmayacağım çünkü hemen hepimizin en az bir fasıl uğradığı ve paralandığı durak orası.
Geçen gün oğluma kokoreç ısmarladığim dükkanda, kendisinjn de anne olduğunu söyleyen garson hanım geldi ve kendi ekmeğinden kalanı paketlemeye çalışan oğluma yardım etmeye çalıştı. Ben ayrı oğlum ayrı, zor durdurduk kadını. Anne refleksi ya da kadın refleksi, ne derseniz deyin ama kültürel kodlarımızdaki bu müdahelecilik, her şeyi ögretmeye çalışma hali, endişe ne biz ne de çocuklarımız için faydalı olmaktan çok uzak.
Gelelim bizim meselemize.
Şimdi baktım 400 küsür takipçim var. Hani kuş kadar der kimi :) Sayfalar dolusu yazıyorum bazen, üç dört kişi var okuduğunu bildiğim, bana yetiyor. Ama bazen "amaaan, ne gerek var adam sen de! Yazma! Kime ne yararı var.. iki kişi çocuğuna alacağı kitapları seçecek, üç kişi yazıklarınla rahatlayacak ya da yeni bir pencere açılacak.. sen yazmasan açılmayacak mı o pencereler" diyorum. Anlamsız geliyor, yorucu..
O kadar da önemli değiliz yahu! Kendi hayatımıza bakalım diyorum gülerek! Ben olmadan da olur!
Yazmadan duramam o ayrı, mecra başka olur ;)
Sonra bir dostum arıyor ve ne zamandır bloğa yazı girmedin, merak ettim diyor.
Bir mail geliyor.. Hani var ya "Onun için fark etti"meseli.. ondan sebep bahsedesim geliyor yeniden bir şeylerden. Alıyorum kalemi kağıdı, defteri tableti elime.
Çoğu zaman sayfada yazdıgım bir gönderi 50 kişiye ulaşıyor sadece, orada kalıyor. Oysa ki gercekten herkesin faydalanmasını istediğim birşey paylaşmışım. Vardır böyle huylarım. İlla paylaşacağım, teşekkür bile edilmesin ille de söyleyeceğim. Bir kisi de olsa istifade eden, bilip mutlu olacağım. Sosyal Medya olmadan da öyleydi ve sonuçları tamamen iyi değildi benim için. O kısım bende :)
Bu yazdıklarım kaçınıza ulaşacak bilmem ama okuyup mukabele edecek kişinin sesi yetecek yine bana.
Efendim daha önce söyledim, yazdım. Kitap satın almak konusunda ne düşundügümu okuyan hatırlar.
Benim öyle süper mega imkanlarım yok çoğu anne gibi. Ayrıca çocuk sahibiyseniz ve hele de birden fazlalarsa ihtiyaç kalemlerinin ne denli çok olduğunu biliyorum.
Hal böyleyken bir annenin çocuk kitabına ayırabileceği bütce üç aşağı beş yukarı belli.
Çocuk kütüphanelerini keşfetmeye ve ziyaret etmeye yönelik gayretlerimiz bunun için.
Çoğunlukla da satın almak yerine kütüphaneden temin ediyoruz. Az sayıda ve niteliksiz kütüphaneden şikayet ederken bir yandan da bunu değiştirmek için projeler peşindeyiz bir kaç arkadaşla. Tek tek, ferd ferd mücadele de mümkün mü? Bence mümkün..
Biz anneler bu mücadeleci ruhla inanın her zorluğun üstesinden geliriz.
Yeter ki kendi değerimizi fark edelim, takdir beklemek, kıyaslamak, kabuğuna çekilmek yerine ayağa kalkıp neyde iyiysek onu araç ederek amaçlarımız için gayret edelim.
Son olarak çocuğunuz için en iyi anne sizsiniz, asla bir başkası sizden daha iyi olamazdı bunu bilin ne olur. Sevgilerimle
Ögrenme Güclügü mü, Ögretme Güclügü mü?
"Öğrenme güçlüğü"diye ne menem bir şey olduğunu bir türlü anlamlandıramadığım bir klinik tanı var. Bu "tanı"da bulunanların(!) büyük kısmı ise öğretmenler. Öğretmenliğin çok güç bir meslek olduğu muhakkak. Ayrıca mevcut eğitim sisteminde çocukların farklılıkları gözetilerek yapılandırılmış bir öğretme metoduna yer olmadığı da vakıa. Eğitim kurumları fabrikalara dönüşmüşken ve öğrencilerle birlikte öğretmenleri de çarkları arasında çiğnerken bacalar tütmeye devam ediyorsa, bu durum kapitalist sistemin aşırı kaygılı veya bezgin ebeveynlerinin bir ürünü aynı zamanda..
Hal böyleyken baş edemediği, anlamlandıramadığı bu varlıklarla tek tek iletişim için yeterli zamanı da asla bulamayacak bir öğretmenin içinde bulunduğu durumu "öğretme güçlüğü"şeklinde tanılaması akla ve mantığa çok daha uygun olurdu. Ya da belki de öğretmeye çalışmanın yollarını ararken aslında sadece kılavuzları ve koltuk değneklerini sağlamakla yükümlü olduğumuzu farkedebilmemiz..
Neyle ilgilenmesi gerektiğine karar vermek yerine, ilgilendiği şeyle ilgili merakını gidermenin yollarını sağlamamız gerekirdi. Egitim sözcüğüne "Sistemi" ilave edilecekse ancak bu biçimde anlamlı olurdu.
Bir öğretmen fert olarak nasıl saygın ve değerliyse, çocuğun da öyle olduğu ön kabulüyle elimizdeki kaşeleri bir kenara bırakıp yoldaki dikenleri temizlememiz gerekirdi belki de.
Yine bir okul dönemininin sonuna yaklaşırken annelerin gündeminde "ögrenme güçlüğü", "dikkat eksikliği", "dehb" gibi konularla birlikte akademik başarı kaygıları, eğitim planları var.
Tamamiyle yapay biçimde kurgulanmış şehir hayatında, yapay beslenip yapay yaşayarak/yaşama eklemlenerek, yapay öğrenerek yetişen çocuklar bir terslik olduğunun farkında. Verdikleri sinyaller de çoğunlukla bundan ibaret oysa ki.
Elimizde bir cetvelle santim santim ölçerek, planlayarak ve hesaplayarak tüm kötü sürprizleri ilaç şişelerine sıkıştırmanın, kapaklarını sıkıca kapatmanın ve toprağa gömmenin derdindeyiz. Çocuklarımızın geleceklerini garanti altına almanın! Garanti?
Garanti altına alınmış bir geleceği kim arzular ki? Milimi milimine hesaplanmış, önceden kararlaştırılmış, büyük yatırımlar yapılmış bir geleceği, içinde kendisinin ve arzularının yer almadığı bir geleceği kim ister?
Tam da burada kafamdaki sahne, Küçük Prens sinema filmindeki minik kızın hayatından..
...
Çocuklarımız adına buna nasıl karar veriyoruz? Bu fazlaca endişeli halimiz onların benliklerine olan saygımızı zedelemiyor mu sizce de?
Bu gem vurulmaz kontrol arzumuz yeryüzünün kanunlarına aykırı değil mi? Acziyetimize aykırı!
Biraz sakinleşip, melissa çaylarımızı duble kupalarımıza doldurup arkamıza yaslanalım.
Çocukluğumuzu düşünelim, şimdi nasıl yetişkinlere dönüştüğümüzü.. Bu kadar mı rahatsızız dönüştüklerimizden?
Mutlu mu değiliz?
..
Tersi mi?
Çocuklarımız bize benzemiyor diye mi korkumuz, öngöremediğimiz bir gelecek mi endişelendiren?
Aaaamaaan!
Mevcut halimizin anne ve babamız tarafından programlandığına, kodlarımızın /kaderimizin onlar tarafından yazıldığına mı inanıyoruz da bu denli kaygılıyız?
Kodlar yazmamız, çocukları kontrol panelleriyle programlamamız gerektiğini düşündüren nedir ki?
Yolcuyuz, gelip geçiyoruz da aslolan nedir?
Aç mı kalır çocuklarımız? Milyonlarca çocuğun her biri de doktor, mühendis ya da mimar olmazsa diye mi korkuyoruz?
"Insanların seçme özgürlükleri yoksa; bilinç, bireyi korumak için kendini kapatır ve farkındalığını azaltır" diyor Özgür Bolat. Yazının tamamı için burayı tıklayabilirsiniz.
Onlar adına tercihler yapıp, yarışlara koşmadan önce düşünmekte fayda var..
Kim adına, kime rağmen?
Hal böyleyken baş edemediği, anlamlandıramadığı bu varlıklarla tek tek iletişim için yeterli zamanı da asla bulamayacak bir öğretmenin içinde bulunduğu durumu "öğretme güçlüğü"şeklinde tanılaması akla ve mantığa çok daha uygun olurdu. Ya da belki de öğretmeye çalışmanın yollarını ararken aslında sadece kılavuzları ve koltuk değneklerini sağlamakla yükümlü olduğumuzu farkedebilmemiz..
Neyle ilgilenmesi gerektiğine karar vermek yerine, ilgilendiği şeyle ilgili merakını gidermenin yollarını sağlamamız gerekirdi. Egitim sözcüğüne "Sistemi" ilave edilecekse ancak bu biçimde anlamlı olurdu.
Bir öğretmen fert olarak nasıl saygın ve değerliyse, çocuğun da öyle olduğu ön kabulüyle elimizdeki kaşeleri bir kenara bırakıp yoldaki dikenleri temizlememiz gerekirdi belki de.
Yine bir okul dönemininin sonuna yaklaşırken annelerin gündeminde "ögrenme güçlüğü", "dikkat eksikliği", "dehb" gibi konularla birlikte akademik başarı kaygıları, eğitim planları var.
Tamamiyle yapay biçimde kurgulanmış şehir hayatında, yapay beslenip yapay yaşayarak/yaşama eklemlenerek, yapay öğrenerek yetişen çocuklar bir terslik olduğunun farkında. Verdikleri sinyaller de çoğunlukla bundan ibaret oysa ki.
Elimizde bir cetvelle santim santim ölçerek, planlayarak ve hesaplayarak tüm kötü sürprizleri ilaç şişelerine sıkıştırmanın, kapaklarını sıkıca kapatmanın ve toprağa gömmenin derdindeyiz. Çocuklarımızın geleceklerini garanti altına almanın! Garanti?
Garanti altına alınmış bir geleceği kim arzular ki? Milimi milimine hesaplanmış, önceden kararlaştırılmış, büyük yatırımlar yapılmış bir geleceği, içinde kendisinin ve arzularının yer almadığı bir geleceği kim ister?
Tam da burada kafamdaki sahne, Küçük Prens sinema filmindeki minik kızın hayatından..
...
Çocuklarımız adına buna nasıl karar veriyoruz? Bu fazlaca endişeli halimiz onların benliklerine olan saygımızı zedelemiyor mu sizce de?
Bu gem vurulmaz kontrol arzumuz yeryüzünün kanunlarına aykırı değil mi? Acziyetimize aykırı!
Biraz sakinleşip, melissa çaylarımızı duble kupalarımıza doldurup arkamıza yaslanalım.
Çocukluğumuzu düşünelim, şimdi nasıl yetişkinlere dönüştüğümüzü.. Bu kadar mı rahatsızız dönüştüklerimizden?
Mutlu mu değiliz?
..
Tersi mi?
Çocuklarımız bize benzemiyor diye mi korkumuz, öngöremediğimiz bir gelecek mi endişelendiren?
Aaaamaaan!
Mevcut halimizin anne ve babamız tarafından programlandığına, kodlarımızın /kaderimizin onlar tarafından yazıldığına mı inanıyoruz da bu denli kaygılıyız?
Kodlar yazmamız, çocukları kontrol panelleriyle programlamamız gerektiğini düşündüren nedir ki?
Yolcuyuz, gelip geçiyoruz da aslolan nedir?
Aç mı kalır çocuklarımız? Milyonlarca çocuğun her biri de doktor, mühendis ya da mimar olmazsa diye mi korkuyoruz?
"Insanların seçme özgürlükleri yoksa; bilinç, bireyi korumak için kendini kapatır ve farkındalığını azaltır" diyor Özgür Bolat. Yazının tamamı için burayı tıklayabilirsiniz.
Onlar adına tercihler yapıp, yarışlara koşmadan önce düşünmekte fayda var..
Kim adına, kime rağmen?
 |
| Banksy'e ait bir stencil |
Topragı Avuçlamadan mı?
Doğaya
dönme sevdası iyi güzel ve "doğal" da, bazıları fazla
dönüp taş devrine geçiyorlar.
Bazıları
ise bildiğin mağara devri adamı!
Gayet
tabii olan "doğaya dönüş" arzusunun bu kadar fazla
yapay, ticari ve plastik sonucu olması ne kadar ironik öyle değil
mi?
Tabiatı
satan ve tabiatı satın alan yeni dünyanın hiper gerçekliğinde
hızla naylona dönüşen insanlarız.
Kim
daha çok para verirse onun dünyası daha tabii!
Neden
söylüyorum bunları biliyor musunuz?
Kim bilir
hangi yıl, sessiz kalmamız gereken bir ortamda, arkadaşımla usul
usul kağıda yazarak yürüttüğümüz bir sohbetin notu geçti
elime. Şimdi olsa bunu akıllı telefonlarımızla yapardık. Yıllar
sonra ele geçecek bir not, hatıralar geçidi ve kalpte bir tatlı
anının izi olmadan..
"Saçını
boyayalım mı?"
"niye
ki"
"aman
niye olacak az değişiklik yap işte iyi gelir."
"ben
böyle iyiyim"
Öyle
iyi değil mişim demek ki.. peşinden yazdıklarımı okuyunca genç
kızken söylediklerim yetişkinliğimde bir paragrafın ortasına
aktı, yerleşti.
Kadın-Anne-İnsan
olarak biçilen rollerle ait olduklarımız arasında seçim yaparak
pinpon topu kararsızlığında mücadele veriyoruz.
Fonda
Nil Karaibrahimgil şarkısı "Erkekler Yüzünden!" diye
dursun, yanılıyor işte.
Her
ne yapıyorsak, yine bizzat bizim yüzümüzden. Kadının kadına
verdiği değer, değersizleştirme, rol,anlamsız yarışlar, kibir,
gıybet, suizan..
Kadının
tüm bunlar için daha çok vakti oduğundan falan değil elbet.
Kırk
tilkinin de kuyrukları birbirine değmeden kadın zihninde
dolanabilme yetisinden bazısı..
İnsan
olmaya çabalıyoruz.
Tekamülümüzü
tamamlamaya.Cinsiyetimizle biçilen rollere rağmen ve beraber
ruhumuzu tanımaya, "ben" olmaya, sonra da büyütmeye ve
meyve vermeye!
Kadın
için olduğu kadar erkek için de büyük bir mücadele iken
"ben"olma, kadının durumu neden bu kadar ortada biliyor
musunuz? Onun için de bir teorim var.
O
kuyrukları birbirine değmeyen kırk tilki, kırk farklı zihindeki
kırk tilkiyle buluştuğunda en çok kadınların ve yine en çok
kadınları konuşması kadar doğal ne var?
İstatistik
falan yok..Hiçbir kaynağım da yok. Kaynak tamamen benim. Yani
işkembe-i kübram pek neş'eli bugün hakkını vereyim. Baksanıza
ne kadar da iddialı!
Kadınlar
neden güzelleşmek ister,biliyor musunuz?
Diğer
kadınla aynı kategoriye girebilmek için! Ciddiye alınmak,muhatap
görülmek için!
O
markayı neden giymeli,o kuaföre neden gitmeli? O yazarı neden
takip etmeli, falanca kafeye niçin devam etmeli, o ülkeleri
gezdiğini neden herkes bilmeli?
Siz
farkında değilsiniz ama bu dünyayı kadınlar yönetiyor.
Rockefeller falan, o erkek egemen tarih sizi yanıtmasın. Kadınların
elinde kontrol edemedikleri başıbuyruk bir güç var.
Yaşam
ve Stil Danışmanlığı denilen bir meslek var. Müşterisi de
nihai hedefi de kadınlar bu mesleğin. Profesyonel algı yönetimi
bildiğin! Vitrin tasarımı demek naif olur, hakkını vermeliyim.
Bu
danışmanlar da iyi biliyor ki bu çağın trendi, doğal yaşam
simulasyonunda yaşarken bunun pazarlandığı kadınlara sınıfsal
bir üstünlük de kazandırmak.
Yüksek
ökçeli pabuçlarla kaldırımları gıdıklayarak organik pazarda
alışveriş yapmak.
Çocuk
bakıcıdayken en şık kıyafetlerle bir kafede çocuk eğitimi
üzerine kafa yarmak. Yormak demek istemedim, yarmak orası!
Anne
olmak bir kadını özgürleştirir!
Kim
ne derse desin anne – baba olmak erkeği ve kadını özgürleştirir!
Esir
ettiğinden daha çok özgür bırakır..Doğaya dönmek mi dedin?
İnancın
varsa ebeveyn olmak önemli bir ikinci adım. Anne baba olunca geçim
derdin artar,rızık kaygısına düşersin, kendine vaktin
olmadığından şikayet edersin, kaybolduğunu hissedersin, kendini
unutursun..
Oysa
ki devam eden bir yolculuğun en güzel dönemecinde; "anlam"la
kavuştuğun bir başka dönemeçte buluştuğun bu şey, dünyanın
geri kalanını anlamsızlaştıran bir kendi doğana dönüşün
başlangıcıdır.
Doğaya
mı dönmek istiyorsun, önce kendi doğana dön!..
Anne
baba olmadan da pekala olur.. Mesele toprağı avuçlayıp yüzüne
götürmekte!
 |
Resim Banksy'e ait
Teraryumda Çocuk Yetiştirmek?!
Teraryumu bilir misiniz? Dekorasyon dergilerini karıştırırken, orada burada denk gelip bayıldığım ama bu bilinç düzeyinde olmayan beğenmenin beni eyleme sevketmemesinden ötürü gördüğümü unuttuğum harikulade yaşam alanı. Neden mi? Kaktüslerini bile yaşatmayı başaramamış bir insanım nihayetinde. Yapım böyle, yapamayacaksam çevresinde dolaşmam bile ^_^ Ama sarkıtlar şeklinde dizayn edilen kimilerini görünce deneme arzuma da gem vuramıyorum. Zavallı teraryum, çok yazık olacak.
İzole, ütopik, deneysel bir mikrodünya tasarımı sanki. Küçük prensin gezegeni gibi ve fekat biraz küflü, nemli ve onu cevreleyen fanusla ya fazlaca korunaklı, ya da fazlaca tutsak :)
Bu günlerde çocuğuma verdiğim eğitimin, iletişim şeklimin doğruluğunu tartarken zihnimde beliren imge teraryumlar..O kadar doğaüstü bir annelik tasavvurumuz var ki çocuğumuzu dünyaya hazırlamak yerine, dünyayı ona uygun bir yer haline getirmek uzere paralanıyoruz.
Bu uğurda cam fanusla çevrili yalıtılmış yaşam alanları oluşturup kendi ihtiyaçlarımız ve yaşamımızı da buna göre tanzim ediyoruz.
Tehlikeli boyuttaki bu korumacılık endişeli, tedirgin, güvensiz ya da fazla güvenli ve fekat küçük prens sendromlu (masal kahramanı olanı değil de aslan, paşa, prenses ve prens olanları) çocuklarla karşılık buluyor.
Yani saçlarımızı süpürge ettik ancak süpürge endişelerimizi süpüremediği gibi, yüksek beklentili anneler ve onların yetersizlik hissinden dolayı âtıl hale gelen cocuklarını ortaya çıkardı.
Anadolu Pedagojisi denen şey iyi birşey aslında, reçetelere girmeyince. Çocuklarımız daha küçükken bilimsel olarak sağlıklı olduğu salık verilen "baby sling"lerin aslında bir Anadolu formülü olduğu geldi aklıma..ah şu aklım.
Peynir ekmekle yedim ben onu!
Teraryumla ilgilenenler buradan
İzole, ütopik, deneysel bir mikrodünya tasarımı sanki. Küçük prensin gezegeni gibi ve fekat biraz küflü, nemli ve onu cevreleyen fanusla ya fazlaca korunaklı, ya da fazlaca tutsak :)
Bu günlerde çocuğuma verdiğim eğitimin, iletişim şeklimin doğruluğunu tartarken zihnimde beliren imge teraryumlar..O kadar doğaüstü bir annelik tasavvurumuz var ki çocuğumuzu dünyaya hazırlamak yerine, dünyayı ona uygun bir yer haline getirmek uzere paralanıyoruz.
Bu uğurda cam fanusla çevrili yalıtılmış yaşam alanları oluşturup kendi ihtiyaçlarımız ve yaşamımızı da buna göre tanzim ediyoruz.
Tehlikeli boyuttaki bu korumacılık endişeli, tedirgin, güvensiz ya da fazla güvenli ve fekat küçük prens sendromlu (masal kahramanı olanı değil de aslan, paşa, prenses ve prens olanları) çocuklarla karşılık buluyor.
Yani saçlarımızı süpürge ettik ancak süpürge endişelerimizi süpüremediği gibi, yüksek beklentili anneler ve onların yetersizlik hissinden dolayı âtıl hale gelen cocuklarını ortaya çıkardı.
Anadolu Pedagojisi denen şey iyi birşey aslında, reçetelere girmeyince. Çocuklarımız daha küçükken bilimsel olarak sağlıklı olduğu salık verilen "baby sling"lerin aslında bir Anadolu formülü olduğu geldi aklıma..ah şu aklım.
Peynir ekmekle yedim ben onu!
Teraryumla ilgilenenler buradan
