cocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
cocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
cocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
cocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Bob ve Gaga Sanatı
Çocuk kitaplarının kapakları arasında çocukluğum gizli. Belki sizinkiler de...tik tak tik tak, bir zaman yolcusu gibi.
Ayakkabımın bağcıklarına kola kutusu açma halkalarını geçirdiğim, bulduğum etnik desenli kumaş parçalarını birleştirip el yordamıyla yamru yumru dikip giydiğim, çalıştığım atölyenin boyahanesindeki çocukların ellerini boyaya batırıp el baskıları yaptıkları etekleri sevdiğim gençlik günlerinde bir Bob tanıdım. Zamanda yaptığım kısa yolculukta tanıştığım Bob İnce Bacak, bir türlü şişmanlatamadığı için alay konusu olduğu bacaklarından muzdaripti.
Sonra Bob kendisine ait olanı değiştiremeyeceğini kabullendi. Herkes gibi olması gerekmediğini. Ya da belki de ince bacaklarının onu herkes gibi olmaktan alıkoyamayacağını.
Herkes onun o kırıldı kırılacak bacaklarına bakarken, önüne bariyerler örerken, başka şeylere nasıl odaklanacaktı? Mesela gökyüzüne, kuru yaprakların kenarına iplik gibi dizildiği uzun yollara, dalgalarından serin buharlar tüten gizemli sulara...
Bob da gagasını boyadı. Boyamaya devam etmesi gerekmeyene kadar envai çeşitte renge ve desene boyadı.
Ta ki, herkes bacakları değil Bob'u görene kadar.
Tanıdık geldi mi?
Oldukça yalın fakat öte yandan muzır resimlemesiyle resimleyeni tarafından hikaye edilmiş olan Bob ve Gaga Sanatı size oradan sadece bir çocuk kitabı gibi görünebilir.
Hatta her sayfasında sadece birkaç cümlenin olduğunu ve derin boşluğunun kötü kullanılmış bir sayfa düzeniyle kitabın dışına çıkmaya meyilli sözcükler tarafından örtülmeye çalışıldığını... Siz öyle düşünmezsiniz belki ama, çalakalem yazılıvermiş sıradan bir fikirden ibaret olduğunu.
Ama belki de öyle değildir?
Kitabın arka kapak tanıtımından:
"Bob'un SISKA bacakları onu çok ÜZÜYORDU.
Ama ne gelirdi ki GAGASINDAN?
Marion Deuchars, Bob ve Gaga Sanatı'yla, kendini sanatla ifade etmeye ve kendin olmayı göze alacak kadar cesur olmaya çağırıyor küçük kuşları."
Dünyaca ünlü, ödüllü bir illüstratör ve çocuk kitapları yazarı. Dahası tüm dünyada çok tutulan bir yazı karakterinin de tasarımcısı.
Bir miktar dadaizm esintisi hissettiysem de, Deuchars'la ilgili sınırlı araştırma ve bilgilerime dayanarak burada bırakıyorum.
Bob ve Gaga Sanatı
Yazan ve resimleyen, Marion Deuchars
Çeviren, Sima Özkan
Özgün adı, Bob, The Artist
5+ ve büyümeye dirençlilere
Fom Kitap
Nokta
Bugün Çocuk Edebiyatı'na aşkla bağlı olanların yakından tanıdığı Peter H. Reynolds'ın, daha küçücük bir çocukken, bir öğretmeni tarafından resmetmeye yüreklendirildiğini biliyor muydunuz?
Her şey işte o noktayla başladı.
Ona inanan ve boş bir kağıda bir noktayla imzasını bırakma cesareti veren o ilk insanla.
Bir miktar ticari de olsa bugün "Uluslararası Nokta Günü"olarak anılan ve cesareti alkışlayan gün, Nokta'nın yazarı Peter H. Reynolds'un 1. sınıftaki Matematik öğretmeni Bay Matson'un eseri olabilir.
Neyle var olduğunu, neye yaradığını bilmeyen; ifade aracını bulamamış, bulduğu araçla var olamamış, sıradanlıklar içinde özgün cevherini arayan insana, küçücük bir noktadan varlığın kapılarını açıyor yazar.
Öfkenin rengiyle kağıda değen noktanın ta içinden, turuncu bir ışık yükselerek kitabın tüm resimlemesine hayat veriyor. Ve tabii Nokta'nın küçük kahramanı Vashti'nin var oluş sancısına.
Değil mi ki, kendini tanıma yolculuğunun henüz başındaki Vashti için bir nokta dünyalar değerinde.
Anlatmak, anlamak, değer bulmak ve değer vermek için sıradanlığın gri düzeneğinde parmak izinin gizemini arayan küçük okurun: "Peki ama ben ne işe yararım? Söyle bana, neyi en iyi yaparım? " sualine doğru yansıyan turuncu bir ışık Nokta.
Sen bir noktayı iyi yaparsın çocuk.
Başkasının asla yapamayacağı kadar iyi yaparsın. Başkasının asla sahip olamayacağı, başkasınınkine sahip olamayacağın noktayı yaparsın.
Sadece senin devam edeceğin düzlemin ilk noktasını yapar, yürüyeceğin yolun ilk adımını atarsın.
Bir nokta asla sadece bir nokta değil çocuk. Sen her noktadan bir dünya yazarsın.
Acele etme olur mu?
"Bir nokta yap. Bakalım seni nereye götürecek."
*Nokta'nın bir de ödüllü kısa animasyonu var, burada
Ve kitabın devamı niteliğindeki "Mış Gibi" için de bir tane var;)
Nokta
Yazan ve Resimleyen, Peter H. Reynolds
Çeviren, Oya Alpar
Altın Kitaplar
3+ ve büyümeye dirençlilere
Her şey işte o noktayla başladı.
Ona inanan ve boş bir kağıda bir noktayla imzasını bırakma cesareti veren o ilk insanla.
Bir miktar ticari de olsa bugün "Uluslararası Nokta Günü"olarak anılan ve cesareti alkışlayan gün, Nokta'nın yazarı Peter H. Reynolds'un 1. sınıftaki Matematik öğretmeni Bay Matson'un eseri olabilir.
Neyle var olduğunu, neye yaradığını bilmeyen; ifade aracını bulamamış, bulduğu araçla var olamamış, sıradanlıklar içinde özgün cevherini arayan insana, küçücük bir noktadan varlığın kapılarını açıyor yazar.
Öfkenin rengiyle kağıda değen noktanın ta içinden, turuncu bir ışık yükselerek kitabın tüm resimlemesine hayat veriyor. Ve tabii Nokta'nın küçük kahramanı Vashti'nin var oluş sancısına.
Değil mi ki, kendini tanıma yolculuğunun henüz başındaki Vashti için bir nokta dünyalar değerinde.
Anlatmak, anlamak, değer bulmak ve değer vermek için sıradanlığın gri düzeneğinde parmak izinin gizemini arayan küçük okurun: "Peki ama ben ne işe yararım? Söyle bana, neyi en iyi yaparım? " sualine doğru yansıyan turuncu bir ışık Nokta.
Sen bir noktayı iyi yaparsın çocuk.
Başkasının asla yapamayacağı kadar iyi yaparsın. Başkasının asla sahip olamayacağı, başkasınınkine sahip olamayacağın noktayı yaparsın.
Sadece senin devam edeceğin düzlemin ilk noktasını yapar, yürüyeceğin yolun ilk adımını atarsın.
Bir nokta asla sadece bir nokta değil çocuk. Sen her noktadan bir dünya yazarsın.
Acele etme olur mu?
"Bir nokta yap. Bakalım seni nereye götürecek."
*Nokta'nın bir de ödüllü kısa animasyonu var, burada
Ve kitabın devamı niteliğindeki "Mış Gibi" için de bir tane var;)
Nokta
Yazan ve Resimleyen, Peter H. Reynolds
Çeviren, Oya Alpar
Altın Kitaplar
3+ ve büyümeye dirençlilere
Yemeğini Arayan Tırtıl
Miniminnacık bir aç tırtıl.
Tırtıl Ayşe'nin yakasında, okur tırtılın yakasında; kapılar açıp kapılar kapatıyoruz yeşil, çıtır çıtır bir yaprağın hülyasında.
Kozasından yeni çıkmış bir tırtıl, elbette çok ama çok aç olur.
Yazık değil mi, her yeri plastik çiçeklerle donatmak?
Hem..söylesinize, yok mu bu plastik evrende minik tırtıla göre ziyafet?
Tülin Kozikoğlu'nun dörtlemesinin ilki Yemeğini Arayan Tırtıl, serinin diğer kitapları* gibi pek sevimli.
Küçük okurla birlikte sayfaların arasından açılan sürpriz kapılarla pek eğlendik.
Hele yakın dostumuz esrarlı tiyatro kapısının tok sesini duyunca nasıl sevindik bir bilseniz.
Metnin hoş ritmi, Burcu Musselwhite'ın sıcak resimlemesiyle Yemeğini Arayan Tırtıl'ı pek sevdik.
*Serinin diğerleri;
Özgürlüğünü Arayan Kelebek
Kelebeğini Arayan Ayşe
Bulutunu Arayan Su Damlası.
Minik tırtılın kozasından çıkıp "Özgürlüğünü Arayan Kelebek" olduğu sonraki macerayla devam etmek, ardından Ayşe ile birlikte kelebeğini aramak pek hoş olacak.
Meraklı Gezgin Serisi /Yemeğini Arayan Tırtıl
Yazan, Tülin Kozikoğlu
Resimleyen, Burcu Musselwhite
Redhouse Kidz Çocuk Kitapları
4+
Bir Film, Bir Kitap
Dünyanın en büyük şehrindeki en büyük şehir kütüphanesinin, en uzak odasının, en uzak rafındaki unutulmuş, okunmazlıktan üzerinde dünya yüküyle toz birikmiş masal kitaplarının kahramanları, bir gün neden okunmadıklarını anlamak için masallarından firar ederse ne olur?
Ya onları okuyan, diğerleri de okuyabilsin diye rafa geri koymaz ve tamamen unutulurlarsa?
Uzun zamandır bloğa yazılmayı bekleyen ama kutüphane ganimetlerinden bir türlü sırası gelmeyen "Kütüphane Macerası"ndan bahsetmek niyetim. Bir de filmden, "Eleanor's Secret". Film tavsiyesi için Sümeyye hanıma teşekkürler. :)
Sihirli Kitaplar ismiyle cevrilen animasyon film bir ölümle başlıyor ve bir sihirli bir vasiyetle sürüyor. Ölümle ilgili yakın zamanlı bir hassasiyetiniz yoksa 5+ yaş grubuyla keyifle izleyebileceğiniz bir film.
Her iki hikayede de kitaplarını terk eden masal kahramanlarının gerçek zamanlı maceralarını okuyacak, izleyeceksiniz.
Çokça masal kahramanı ve dolayısıyla çokça da masala atıfla esnek bir zaman düzleminde karmaşık ve felsefi bir kurguda süren bu fantastik masal kitabı için 5+ yaş önerisinde bulunacağım ancak subjektif olduğunu göz önünde bulundurarak siz onu 6+ olarak kabul edin. :)
Bu uyarı da ebeveynler için: Kendinizi "Bitmeyecek Öykü"* gibi bir labirentte hissetmemek icin, okumaya erken başlayabilir ya da enerjinizi tasarruflu kullanmak için, " Arkası Yarın" usûlünü deneyebilirsiniz.
Ya da bırakın da, bu kitabı, okumayı öğrendiklerinde kendileri okuyuversin.
Birbirini destekleyen bu iki hikayeyle çocukların kitaplarla kurdukları bağın başka bir boyuta taşınabileceğini umuyorum.
*Bitmeyecek Öykü, Michael Ende
*Sihir konusu bizim ilede hayal dunyasının eğlenceli bir mahsulünden ibaret. Gerçekle hayal arasındaki çizgiyi hem itikadi, hem de psikolojik açıdan izah etmek mühim.
Kütüphane Macerası
Kašmir Huseinović
Final Kültür Sanat Yayınları
5+
Ya onları okuyan, diğerleri de okuyabilsin diye rafa geri koymaz ve tamamen unutulurlarsa?
Uzun zamandır bloğa yazılmayı bekleyen ama kutüphane ganimetlerinden bir türlü sırası gelmeyen "Kütüphane Macerası"ndan bahsetmek niyetim. Bir de filmden, "Eleanor's Secret". Film tavsiyesi için Sümeyye hanıma teşekkürler. :)
Sihirli Kitaplar ismiyle cevrilen animasyon film bir ölümle başlıyor ve bir sihirli bir vasiyetle sürüyor. Ölümle ilgili yakın zamanlı bir hassasiyetiniz yoksa 5+ yaş grubuyla keyifle izleyebileceğiniz bir film.
Her iki hikayede de kitaplarını terk eden masal kahramanlarının gerçek zamanlı maceralarını okuyacak, izleyeceksiniz.
Çokça masal kahramanı ve dolayısıyla çokça da masala atıfla esnek bir zaman düzleminde karmaşık ve felsefi bir kurguda süren bu fantastik masal kitabı için 5+ yaş önerisinde bulunacağım ancak subjektif olduğunu göz önünde bulundurarak siz onu 6+ olarak kabul edin. :)
Bu uyarı da ebeveynler için: Kendinizi "Bitmeyecek Öykü"* gibi bir labirentte hissetmemek icin, okumaya erken başlayabilir ya da enerjinizi tasarruflu kullanmak için, " Arkası Yarın" usûlünü deneyebilirsiniz.
Ya da bırakın da, bu kitabı, okumayı öğrendiklerinde kendileri okuyuversin.
Birbirini destekleyen bu iki hikayeyle çocukların kitaplarla kurdukları bağın başka bir boyuta taşınabileceğini umuyorum.
*Bitmeyecek Öykü, Michael Ende
*Sihir konusu bizim ilede hayal dunyasının eğlenceli bir mahsulünden ibaret. Gerçekle hayal arasındaki çizgiyi hem itikadi, hem de psikolojik açıdan izah etmek mühim.
Kütüphane Macerası
Kašmir Huseinović
Final Kültür Sanat Yayınları
5+
Ögrenme Güclügü mü, Ögretme Güclügü mü?
"Öğrenme güçlüğü"diye ne menem bir şey olduğunu bir türlü anlamlandıramadığım bir klinik tanı var. Bu "tanı"da bulunanların(!) büyük kısmı ise öğretmenler. Öğretmenliğin çok güç bir meslek olduğu muhakkak. Ayrıca mevcut eğitim sisteminde çocukların farklılıkları gözetilerek yapılandırılmış bir öğretme metoduna yer olmadığı da vakıa. Eğitim kurumları fabrikalara dönüşmüşken ve öğrencilerle birlikte öğretmenleri de çarkları arasında çiğnerken bacalar tütmeye devam ediyorsa, bu durum kapitalist sistemin aşırı kaygılı veya bezgin ebeveynlerinin bir ürünü aynı zamanda..
Hal böyleyken baş edemediği, anlamlandıramadığı bu varlıklarla tek tek iletişim için yeterli zamanı da asla bulamayacak bir öğretmenin içinde bulunduğu durumu "öğretme güçlüğü"şeklinde tanılaması akla ve mantığa çok daha uygun olurdu. Ya da belki de öğretmeye çalışmanın yollarını ararken aslında sadece kılavuzları ve koltuk değneklerini sağlamakla yükümlü olduğumuzu farkedebilmemiz..
Neyle ilgilenmesi gerektiğine karar vermek yerine, ilgilendiği şeyle ilgili merakını gidermenin yollarını sağlamamız gerekirdi. Egitim sözcüğüne "Sistemi" ilave edilecekse ancak bu biçimde anlamlı olurdu.
Bir öğretmen fert olarak nasıl saygın ve değerliyse, çocuğun da öyle olduğu ön kabulüyle elimizdeki kaşeleri bir kenara bırakıp yoldaki dikenleri temizlememiz gerekirdi belki de.
Yine bir okul dönemininin sonuna yaklaşırken annelerin gündeminde "ögrenme güçlüğü", "dikkat eksikliği", "dehb" gibi konularla birlikte akademik başarı kaygıları, eğitim planları var.
Tamamiyle yapay biçimde kurgulanmış şehir hayatında, yapay beslenip yapay yaşayarak/yaşama eklemlenerek, yapay öğrenerek yetişen çocuklar bir terslik olduğunun farkında. Verdikleri sinyaller de çoğunlukla bundan ibaret oysa ki.
Elimizde bir cetvelle santim santim ölçerek, planlayarak ve hesaplayarak tüm kötü sürprizleri ilaç şişelerine sıkıştırmanın, kapaklarını sıkıca kapatmanın ve toprağa gömmenin derdindeyiz. Çocuklarımızın geleceklerini garanti altına almanın! Garanti?
Garanti altına alınmış bir geleceği kim arzular ki? Milimi milimine hesaplanmış, önceden kararlaştırılmış, büyük yatırımlar yapılmış bir geleceği, içinde kendisinin ve arzularının yer almadığı bir geleceği kim ister?
Tam da burada kafamdaki sahne, Küçük Prens sinema filmindeki minik kızın hayatından..
...
Çocuklarımız adına buna nasıl karar veriyoruz? Bu fazlaca endişeli halimiz onların benliklerine olan saygımızı zedelemiyor mu sizce de?
Bu gem vurulmaz kontrol arzumuz yeryüzünün kanunlarına aykırı değil mi? Acziyetimize aykırı!
Biraz sakinleşip, melissa çaylarımızı duble kupalarımıza doldurup arkamıza yaslanalım.
Çocukluğumuzu düşünelim, şimdi nasıl yetişkinlere dönüştüğümüzü.. Bu kadar mı rahatsızız dönüştüklerimizden?
Mutlu mu değiliz?
..
Tersi mi?
Çocuklarımız bize benzemiyor diye mi korkumuz, öngöremediğimiz bir gelecek mi endişelendiren?
Aaaamaaan!
Mevcut halimizin anne ve babamız tarafından programlandığına, kodlarımızın /kaderimizin onlar tarafından yazıldığına mı inanıyoruz da bu denli kaygılıyız?
Kodlar yazmamız, çocukları kontrol panelleriyle programlamamız gerektiğini düşündüren nedir ki?
Yolcuyuz, gelip geçiyoruz da aslolan nedir?
Aç mı kalır çocuklarımız? Milyonlarca çocuğun her biri de doktor, mühendis ya da mimar olmazsa diye mi korkuyoruz?
"Insanların seçme özgürlükleri yoksa; bilinç, bireyi korumak için kendini kapatır ve farkındalığını azaltır" diyor Özgür Bolat. Yazının tamamı için burayı tıklayabilirsiniz.
Onlar adına tercihler yapıp, yarışlara koşmadan önce düşünmekte fayda var..
Kim adına, kime rağmen?
Hal böyleyken baş edemediği, anlamlandıramadığı bu varlıklarla tek tek iletişim için yeterli zamanı da asla bulamayacak bir öğretmenin içinde bulunduğu durumu "öğretme güçlüğü"şeklinde tanılaması akla ve mantığa çok daha uygun olurdu. Ya da belki de öğretmeye çalışmanın yollarını ararken aslında sadece kılavuzları ve koltuk değneklerini sağlamakla yükümlü olduğumuzu farkedebilmemiz..
Neyle ilgilenmesi gerektiğine karar vermek yerine, ilgilendiği şeyle ilgili merakını gidermenin yollarını sağlamamız gerekirdi. Egitim sözcüğüne "Sistemi" ilave edilecekse ancak bu biçimde anlamlı olurdu.
Bir öğretmen fert olarak nasıl saygın ve değerliyse, çocuğun da öyle olduğu ön kabulüyle elimizdeki kaşeleri bir kenara bırakıp yoldaki dikenleri temizlememiz gerekirdi belki de.
Yine bir okul dönemininin sonuna yaklaşırken annelerin gündeminde "ögrenme güçlüğü", "dikkat eksikliği", "dehb" gibi konularla birlikte akademik başarı kaygıları, eğitim planları var.
Tamamiyle yapay biçimde kurgulanmış şehir hayatında, yapay beslenip yapay yaşayarak/yaşama eklemlenerek, yapay öğrenerek yetişen çocuklar bir terslik olduğunun farkında. Verdikleri sinyaller de çoğunlukla bundan ibaret oysa ki.
Elimizde bir cetvelle santim santim ölçerek, planlayarak ve hesaplayarak tüm kötü sürprizleri ilaç şişelerine sıkıştırmanın, kapaklarını sıkıca kapatmanın ve toprağa gömmenin derdindeyiz. Çocuklarımızın geleceklerini garanti altına almanın! Garanti?
Garanti altına alınmış bir geleceği kim arzular ki? Milimi milimine hesaplanmış, önceden kararlaştırılmış, büyük yatırımlar yapılmış bir geleceği, içinde kendisinin ve arzularının yer almadığı bir geleceği kim ister?
Tam da burada kafamdaki sahne, Küçük Prens sinema filmindeki minik kızın hayatından..
...
Çocuklarımız adına buna nasıl karar veriyoruz? Bu fazlaca endişeli halimiz onların benliklerine olan saygımızı zedelemiyor mu sizce de?
Bu gem vurulmaz kontrol arzumuz yeryüzünün kanunlarına aykırı değil mi? Acziyetimize aykırı!
Biraz sakinleşip, melissa çaylarımızı duble kupalarımıza doldurup arkamıza yaslanalım.
Çocukluğumuzu düşünelim, şimdi nasıl yetişkinlere dönüştüğümüzü.. Bu kadar mı rahatsızız dönüştüklerimizden?
Mutlu mu değiliz?
..
Tersi mi?
Çocuklarımız bize benzemiyor diye mi korkumuz, öngöremediğimiz bir gelecek mi endişelendiren?
Aaaamaaan!
Mevcut halimizin anne ve babamız tarafından programlandığına, kodlarımızın /kaderimizin onlar tarafından yazıldığına mı inanıyoruz da bu denli kaygılıyız?
Kodlar yazmamız, çocukları kontrol panelleriyle programlamamız gerektiğini düşündüren nedir ki?
Yolcuyuz, gelip geçiyoruz da aslolan nedir?
Aç mı kalır çocuklarımız? Milyonlarca çocuğun her biri de doktor, mühendis ya da mimar olmazsa diye mi korkuyoruz?
"Insanların seçme özgürlükleri yoksa; bilinç, bireyi korumak için kendini kapatır ve farkındalığını azaltır" diyor Özgür Bolat. Yazının tamamı için burayı tıklayabilirsiniz.
Onlar adına tercihler yapıp, yarışlara koşmadan önce düşünmekte fayda var..
Kim adına, kime rağmen?
 |
| Banksy'e ait bir stencil |
Çizginin Icindeki Ya Da Dısındakiler!
Farklı şeyler denemek, farklı hızlara ve yöntemlere sahip olmak eğitim sistemi içinde bir çocugu cizginin dışına çıkarmaya yetiyor.
Çizginin dışındaki ise, umutsuz vaka(!)
Oysa ki, tam aksine cizginin dışına çıkmakla mümkün ufku aşmak ; yeni renkler denemekle, yeni sözcükler türetmekle, düşünmekle ve düşündüğünden korkmamakla!
Oğluma birşey "öğretmekte" zorlandıklarını söyleyen öğretmenleri oldu.
Üstelik daha 3,5 yaşındayken başladı bu türden tahliller.
Hayal gücünün sıkıntılı (!) biçimde fazla olduğunu da söylediler.
Hatta çok da sevdiğim iyi yürekli, idealist ve genç öğretmeni bu kadar çok kitap okumasının zararlı olduğunu dahi iddia etti.
Başına buyrukluğu ve bağımsız tavırlarının "sistem" için sıkıntılı olduğunu, ileride bunların sancısını yaşayacağımı da söylediler. Çünkü öğretme sorumluluğuyla parçası oldukları sistemin sıkıntısını kendi çocuklarıyla onlar da tecrübe ediyordu.
Bazı şeyleri bilmediğini iddia ettiler ve çok geçmeden sadece yapmak ya da söylemek istemedigini kabul etmek zorunda kaldılar.
Buna rağmen çoğu zaman haklı oldular. Parcası olup ayakta tuttuğumuz sistemin aslında tamamen sindiremediği, hazmedemediği, öngöremediği herşeyi onlar içindeyken dışında tutmayı başardığı doğruydu.
Kurallar ve direktiflerle nasıl olacağı belirlenmişti herşeyin. Öngörülebilir ve normaldi!
Bir konuda daha haklıydı öğretmenleri, benim için zor olacaktı.
Çünkü ona hiçbir şey "ögretemezdim". O kendisi, dilediği zamanda, dilediği hızda ve yönde öğrenecekti. Bu da benim için çok sıkıntılıydı.
Başarmak isteyip de çözemediğinde ona öğretmemi de istemiyordu çünkü tek başına başarmak istiyordu.
İlk insan gibi, tüm basamakları adım adım kendi çikmak!
Olur da birinden birşey ögrenir ve bu aşikar bilgiyle "başarırsa" bunu hissedemeyecekti! :) eh, o da öyle bir insandı. İnsan dedim de şaşırıp duralamayın.. Çocuk dediysem, insan yahu!
....
Ancak sistem dedikleri okulun, dahası dünyanın öngörülemez bir tecrübe için zamanı yoktu. Hicbir proje riske edilemez ya da hicbir aza başıboş bırakılamazdı.
Önce anneler birbirinin kulağına fısıldayacak sonra ögretmenler annelerin,
öğretmenlerin kulaklarına kuramcılar fısıldayacak, bazen de geleneğin hayaletleri..
Bu anlamsız ve telaşlı uğultuda büyümeye çalışacak onlar..
Helen Buckley'in şiirini hatırladım bir annenin güncesini okuduktan hemen sonra..
Her seferinde..o son satırda boğazımı düğümleyen meşhur şiir..
Bir gün küçük bir çocuk okula başladı.
Çocuk oldukça küçüktü
Ve okul oldukça büyüktü.
Ama küçük çocuk
Dışarıdaki kapıdan içeri girince
Sınıfına gidebileceğini fark etti.
Mutluydu
Ve okul artık gözüne
Eskisi kadar büyük görünmedi.
Küçük çocuk okula başladıktan bir süre sonra,
Bir sabah öğretmen, “Bugün bir resim yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Her tür resim yapmayı severdi;
Aslanlar ve kaplanlar,
Tavuklar ve inekler,
Trenler ve gemiler…
Hemen boya kalemi kutusunu çıkardı
Ve çizmeye başladı.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Daha başlama zamanı gelmedi!”
Ve öğretmen herkesin hazır olmasını bekledi.
“Şimdi” dedi öğretmen,
“Çiçek resmi çizeceğiz.”
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk,
Pembe, turuncu ve mavi kalemleriyle
Güzel çiçekler çizmeyi çok severdi.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Size nasıl çizileceğini göstereceğim.”
Ve yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizdi.
“İşte” dedi öğretmen,
“Şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmeninin çiçeğine baktı,
Sonra kendi çiçeğine baktı.
Kendi çiçeğini öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Kağıdının arkasını çevirdi,
Ve öğretmeninki gibi bir çiçek çizdi.
Yeşil saplı kırmızı bir çiçekti.
Başka bir gün,
Küçük çocuk girişteki kapıyı
Tek başına açmayı başardıktan sonra,
Öğretmen, “Bugün kille bir şeyler yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Kili çok severdi.
Kille her şeyi yapabilirdi:
Yılanlar ve kardan adamlar,
Filler ve fareler,
Arabalar ve kamyonlar…
Ve elindeki kil topuyla oynamaya başladı
Bir güzel.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Daha başlama zamanı gelmedi!”
Ve öğretmen herkesin hazır olmasını bekledi.
“Şimdi” dedi öğretmen,
“Bir tabak yapacağız.”
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk,
Tabak yapmayı çok severdi.
Ve bir sürü farklı şekilde ve boyutta
Tabaklar yapmaya başladı.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Size nasıl yapılacağını göstereceğim.”
Ve öğretmen herkese gösterdi nasıl yapılacağını
Derin bir tabağın.
“İşte,” dedi öğretmen,
“Şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmeninin tabağına baktı,
Sonra kendi tabağına baktı.
Kendi tabağını öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Elindeki kili yuvarlayarak tekrar top haline getirdi
Ve öğretmeninki gibi bir tabak yaptı.
Derin bir tabaktı.
Ve kısa bir süre sonra
Küçük çocuk beklemeyi öğrendi,
Ve izlemeyi
Ve her şeyi öğretmeninki gibi yapmayı.
Ve kısa bir süre sonra
Kendiliğinden hiçbir şey yapmamaya başladı.
Sonra bir gün
Küçük çocuk ve ailesi
Başka bir şehirdeki,
Başka bir eve taşındılar,
Ve küçük çocuk
Başka bir okula gitmek zorunda kaldı.
Bu okul diğer okuldan bile büyüktü.
Ve dışarıdan sınıfa açılan
Bir kapısı yoktu bu okulun.
Koca basamakları tırmanıp
Uzun bir koridordan yürüyüp
Sınıfına gidiyordu ancak.
Ve okulun ilk günü geldi.
Öğretmen “Bugün bir resim yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Ve ona ne yapması gerektiğini söylemesi için
Bekledi öğretmenini.
Ama öğretmen hiçbir şey söylemedi.
Sadece sınıfta dolaştı.
Küçük çocuğun yanına gelince sordu:
“Resim çizmek istemiyor musun?”
“Evet,” dedi küçük çocuk.
“Ne çizeceğiz?” diye sordu.
“Sen yapana kadar bilemem,” dedi öğretmen.
“Nasıl yapmalıyım?” diye sordu küçük çocuk.
“Neden soruyorsun, istediğin gibi yap” dedi öğretmen.
“İstediğim renkte mi?” diye sordu küçük çocuk.
“İstediğin renkte” dedi öğretmen.
“Eğer herkes aynı resmi yapsaydı,
Ve aynı renkleri kullansaydı,
Kimin ne yaptığını,
Nasıl anlarım sonra?”
“Bilmiyorum” dedi küçük çocuk.
Ve sonra yeşil saplı kırmızı bir çiçek yapmaya başladı.
Helen Buckley
Çizginin dışındaki ise, umutsuz vaka(!)
Oysa ki, tam aksine cizginin dışına çıkmakla mümkün ufku aşmak ; yeni renkler denemekle, yeni sözcükler türetmekle, düşünmekle ve düşündüğünden korkmamakla!
Oğluma birşey "öğretmekte" zorlandıklarını söyleyen öğretmenleri oldu.
Üstelik daha 3,5 yaşındayken başladı bu türden tahliller.
Hayal gücünün sıkıntılı (!) biçimde fazla olduğunu da söylediler.
Hatta çok da sevdiğim iyi yürekli, idealist ve genç öğretmeni bu kadar çok kitap okumasının zararlı olduğunu dahi iddia etti.
Başına buyrukluğu ve bağımsız tavırlarının "sistem" için sıkıntılı olduğunu, ileride bunların sancısını yaşayacağımı da söylediler. Çünkü öğretme sorumluluğuyla parçası oldukları sistemin sıkıntısını kendi çocuklarıyla onlar da tecrübe ediyordu.
Bazı şeyleri bilmediğini iddia ettiler ve çok geçmeden sadece yapmak ya da söylemek istemedigini kabul etmek zorunda kaldılar.
Buna rağmen çoğu zaman haklı oldular. Parcası olup ayakta tuttuğumuz sistemin aslında tamamen sindiremediği, hazmedemediği, öngöremediği herşeyi onlar içindeyken dışında tutmayı başardığı doğruydu.
Kurallar ve direktiflerle nasıl olacağı belirlenmişti herşeyin. Öngörülebilir ve normaldi!
Bir konuda daha haklıydı öğretmenleri, benim için zor olacaktı.
Çünkü ona hiçbir şey "ögretemezdim". O kendisi, dilediği zamanda, dilediği hızda ve yönde öğrenecekti. Bu da benim için çok sıkıntılıydı.
Başarmak isteyip de çözemediğinde ona öğretmemi de istemiyordu çünkü tek başına başarmak istiyordu.
İlk insan gibi, tüm basamakları adım adım kendi çikmak!
Olur da birinden birşey ögrenir ve bu aşikar bilgiyle "başarırsa" bunu hissedemeyecekti! :) eh, o da öyle bir insandı. İnsan dedim de şaşırıp duralamayın.. Çocuk dediysem, insan yahu!
....
Ancak sistem dedikleri okulun, dahası dünyanın öngörülemez bir tecrübe için zamanı yoktu. Hicbir proje riske edilemez ya da hicbir aza başıboş bırakılamazdı.
Önce anneler birbirinin kulağına fısıldayacak sonra ögretmenler annelerin,
öğretmenlerin kulaklarına kuramcılar fısıldayacak, bazen de geleneğin hayaletleri..
Bu anlamsız ve telaşlı uğultuda büyümeye çalışacak onlar..
Helen Buckley'in şiirini hatırladım bir annenin güncesini okuduktan hemen sonra..
Her seferinde..o son satırda boğazımı düğümleyen meşhur şiir..
Bir gün küçük bir çocuk okula başladı.
Çocuk oldukça küçüktü
Ve okul oldukça büyüktü.
Ama küçük çocuk
Dışarıdaki kapıdan içeri girince
Sınıfına gidebileceğini fark etti.
Mutluydu
Ve okul artık gözüne
Eskisi kadar büyük görünmedi.
Küçük çocuk okula başladıktan bir süre sonra,
Bir sabah öğretmen, “Bugün bir resim yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Her tür resim yapmayı severdi;
Aslanlar ve kaplanlar,
Tavuklar ve inekler,
Trenler ve gemiler…
Hemen boya kalemi kutusunu çıkardı
Ve çizmeye başladı.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Daha başlama zamanı gelmedi!”
Ve öğretmen herkesin hazır olmasını bekledi.
“Şimdi” dedi öğretmen,
“Çiçek resmi çizeceğiz.”
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk,
Pembe, turuncu ve mavi kalemleriyle
Güzel çiçekler çizmeyi çok severdi.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Size nasıl çizileceğini göstereceğim.”
Ve yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizdi.
“İşte” dedi öğretmen,
“Şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmeninin çiçeğine baktı,
Sonra kendi çiçeğine baktı.
Kendi çiçeğini öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Kağıdının arkasını çevirdi,
Ve öğretmeninki gibi bir çiçek çizdi.
Yeşil saplı kırmızı bir çiçekti.
Başka bir gün,
Küçük çocuk girişteki kapıyı
Tek başına açmayı başardıktan sonra,
Öğretmen, “Bugün kille bir şeyler yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Kili çok severdi.
Kille her şeyi yapabilirdi:
Yılanlar ve kardan adamlar,
Filler ve fareler,
Arabalar ve kamyonlar…
Ve elindeki kil topuyla oynamaya başladı
Bir güzel.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Daha başlama zamanı gelmedi!”
Ve öğretmen herkesin hazır olmasını bekledi.
“Şimdi” dedi öğretmen,
“Bir tabak yapacağız.”
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk,
Tabak yapmayı çok severdi.
Ve bir sürü farklı şekilde ve boyutta
Tabaklar yapmaya başladı.
Ama “Bekle!” dedi öğretmen,
“Size nasıl yapılacağını göstereceğim.”
Ve öğretmen herkese gösterdi nasıl yapılacağını
Derin bir tabağın.
“İşte,” dedi öğretmen,
“Şimdi başlayabilirsiniz.”
Küçük çocuk öğretmeninin tabağına baktı,
Sonra kendi tabağına baktı.
Kendi tabağını öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Elindeki kili yuvarlayarak tekrar top haline getirdi
Ve öğretmeninki gibi bir tabak yaptı.
Derin bir tabaktı.
Ve kısa bir süre sonra
Küçük çocuk beklemeyi öğrendi,
Ve izlemeyi
Ve her şeyi öğretmeninki gibi yapmayı.
Ve kısa bir süre sonra
Kendiliğinden hiçbir şey yapmamaya başladı.
Sonra bir gün
Küçük çocuk ve ailesi
Başka bir şehirdeki,
Başka bir eve taşındılar,
Ve küçük çocuk
Başka bir okula gitmek zorunda kaldı.
Bu okul diğer okuldan bile büyüktü.
Ve dışarıdan sınıfa açılan
Bir kapısı yoktu bu okulun.
Koca basamakları tırmanıp
Uzun bir koridordan yürüyüp
Sınıfına gidiyordu ancak.
Ve okulun ilk günü geldi.
Öğretmen “Bugün bir resim yapacağız” dedi.
“Güzel!” diye düşündü küçük çocuk.
Ve ona ne yapması gerektiğini söylemesi için
Bekledi öğretmenini.
Ama öğretmen hiçbir şey söylemedi.
Sadece sınıfta dolaştı.
Küçük çocuğun yanına gelince sordu:
“Resim çizmek istemiyor musun?”
“Evet,” dedi küçük çocuk.
“Ne çizeceğiz?” diye sordu.
“Sen yapana kadar bilemem,” dedi öğretmen.
“Nasıl yapmalıyım?” diye sordu küçük çocuk.
“Neden soruyorsun, istediğin gibi yap” dedi öğretmen.
“İstediğim renkte mi?” diye sordu küçük çocuk.
“İstediğin renkte” dedi öğretmen.
“Eğer herkes aynı resmi yapsaydı,
Ve aynı renkleri kullansaydı,
Kimin ne yaptığını,
Nasıl anlarım sonra?”
“Bilmiyorum” dedi küçük çocuk.
Ve sonra yeşil saplı kırmızı bir çiçek yapmaya başladı.
Helen Buckley
 |
| Sanatciyi hatirlayip fotografin hakkini teslim icin buraya donecegim :) |
Filozof Çocuk : Nasıl Davranmalıyım?
Tudem'in, okul oncesi için"Küçük Filozof" serisini duymuşsunuzdur belki de. Ben felsefeye bayılsam da okul öncesi için çevresel uyaranlarla doğal olarak gelişen sorgulama sürecini yeterli ve değerli buluyorum. Okul öncesinde kilit olanın, iyi kurulmuş ve çokça iletişim olduğunu sanıyorum. Belki de yanılıyorum..
Ancak okul dönemi için aynı şeyi düşündüğüm söylenemez. 8+ yaş için önerilen "Filozof Çocuk" serisinin tamamını merak etsem de, bizim için henüz erken olduğunu düşündüğümden bu güne dek elime alıp detaylı bir inceleme yapmadım.
Filozof Çocuk serisinin, elimizdeki kitabıyla tanışmamız ise Tudem'in online olarak sorduğu, "Sıcaktan bunalıyoruz, serinlemek için fikriniz var mı?"sorusuna çocukların cevapları arasından yapılan bir çekilişle oldu. O sırada babasıyla oyun oynayan oğluma bir yere yazacağımı söylemeden soruyu yönelttiğimden, hediyeler geldiğinde ona büyük sürpriz olmuştu :)
Aylar sonra tekrar kitapla ilgilendiğinde bu vesileyle onu sizinle de tanıştırmanın münasip olduğuna karar verdik.
Her zaman her istediğini yapman gerekir mi?
-Evet, çünkü mutlu olmak istiyorum.
Evet, ama...
Yapmak istediklerin senin için her zaman iyi olan şeyler mi?
Senin mutluluğun başkalarının mutluluğundan daha mı önemli?
Mutlu olman sadece isteklerine mi bağlı?
Mutlu olman sadece yaptıklarına mı bağlı?
Soru, cevap ve ardından cevaba sorular olarak devam eden bu güzel kitap, fazla düşünüp evdeki iktidarınızı(!) sorgulayabilecek kendine yontucu çocuklara yarayabilir.
Aksi de mümkün.. malum, felsefe böyle birşey. Hangi ekole aklı yatar, bilemem doğrusu :)
Ancak şunu biliyorum ki çocuklarımızın düşünmesinden, düşünmekten ve düşüncelerimiz üzerinde konuşmaktan korkmadığımızda dünya daha güzel bir yer!
Nasıl düşüneceğini bilemeyen yetişkinlerin dünyasında nasıl konuştuğumuzu ve nasıl anladığımızı da bilemiyoruz.
Mantık ve düşüncenin anahtarını elinde tutan çocuklar bu dünyanın sevmediğimiz neyi varsa değiştirme azminde olacaklar.. dua niyetine mi? Öyleyse, amin!
Sayfalarda satırların başlarına serpiştirilmiş minik resimler öyle güzel detaylara sahip ki, kitapla birlikte illustrasyonlara da bayıldık.
Tam anlamıyla bir idrakle okunması açısından tavsiye edilen yaş aralığını dikkate almakta fayda var ;)
Serinin tamamını inceleyen ve fikrini paylaşmak isteyen olur ise keyif duyarız.
Nasıl Davranmalıyım?
Oscar Brenifier / Clément Devaux
Tudem
8+
Ancak okul dönemi için aynı şeyi düşündüğüm söylenemez. 8+ yaş için önerilen "Filozof Çocuk" serisinin tamamını merak etsem de, bizim için henüz erken olduğunu düşündüğümden bu güne dek elime alıp detaylı bir inceleme yapmadım.
Filozof Çocuk serisinin, elimizdeki kitabıyla tanışmamız ise Tudem'in online olarak sorduğu, "Sıcaktan bunalıyoruz, serinlemek için fikriniz var mı?"sorusuna çocukların cevapları arasından yapılan bir çekilişle oldu. O sırada babasıyla oyun oynayan oğluma bir yere yazacağımı söylemeden soruyu yönelttiğimden, hediyeler geldiğinde ona büyük sürpriz olmuştu :)
Aylar sonra tekrar kitapla ilgilendiğinde bu vesileyle onu sizinle de tanıştırmanın münasip olduğuna karar verdik.
Her zaman her istediğini yapman gerekir mi?
-Evet, çünkü mutlu olmak istiyorum.
Evet, ama...
Yapmak istediklerin senin için her zaman iyi olan şeyler mi?
Senin mutluluğun başkalarının mutluluğundan daha mı önemli?
Mutlu olman sadece isteklerine mi bağlı?
Mutlu olman sadece yaptıklarına mı bağlı?
Soru, cevap ve ardından cevaba sorular olarak devam eden bu güzel kitap, fazla düşünüp evdeki iktidarınızı(!) sorgulayabilecek kendine yontucu çocuklara yarayabilir.
Aksi de mümkün.. malum, felsefe böyle birşey. Hangi ekole aklı yatar, bilemem doğrusu :)
Ancak şunu biliyorum ki çocuklarımızın düşünmesinden, düşünmekten ve düşüncelerimiz üzerinde konuşmaktan korkmadığımızda dünya daha güzel bir yer!
Nasıl düşüneceğini bilemeyen yetişkinlerin dünyasında nasıl konuştuğumuzu ve nasıl anladığımızı da bilemiyoruz.
Mantık ve düşüncenin anahtarını elinde tutan çocuklar bu dünyanın sevmediğimiz neyi varsa değiştirme azminde olacaklar.. dua niyetine mi? Öyleyse, amin!
Sayfalarda satırların başlarına serpiştirilmiş minik resimler öyle güzel detaylara sahip ki, kitapla birlikte illustrasyonlara da bayıldık.
Tam anlamıyla bir idrakle okunması açısından tavsiye edilen yaş aralığını dikkate almakta fayda var ;)
Serinin tamamını inceleyen ve fikrini paylaşmak isteyen olur ise keyif duyarız.
Nasıl Davranmalıyım?
Oscar Brenifier / Clément Devaux
Tudem
8+
Sakar Cadı Vini'nin Yeni Bilgisayarı
Bugün oyuncaklarından birini bulamadığından olsa gerek,
"Anne oyuncaklarımı bir bir bilgisayara yüklemem lazım, böylece onları hiç kaybetmem" dedi bizim oğlan.😀 💕
Sağdan soldan geçen araçların gürültüsünde sözlerini anlamaya çalışırken nasıl bön bön baktıysam,
"Cadı Vini gibi yani şaşkııın!" dedi.
Bu da bana Vini serisinden size pek bahsetmediğimi hatırlattı.
Cadı Vini'yi sevmeyen çocuk, kitabın girmediği ev var mı bilmem ama bu ününü hak ediyor doğrusu.
Yine kütüphane ganimetlerinden Sakar Cadı Vini'nin Yeni Bilgisayarı ile çok eğlendik biz.
Sakar Cadı Vini'nin büyü kitabını "Yedeklediği" bilgisayarının, yaramaz kedicik Vilbur yordamıyla gözden kaybolduğu o anda tüm bebeklik fotoğraflarını bilgisayarın belleğinin çökmesiyle kaybettiğimi hatırladım. :) Vah Vini Vaaah! Hele gel yamacıma, ancak ben anlarım seni diyiverdim.
Daha teknolojiye emanet nice şeyin bu emanet bilmez yaban yaratık tarafından heba edilişinden dem vurup dertleştim Vini'yle..Pek sıcakkanlı şu sizin Vini, o tiz sese rağmen çok da sevimli ama masalına dönmesi gerektiğini söyleyince kendi kederimle başbaşa kalıverdim.
Neyse ki Cadı Vini büyü kitabını almayı başardı.
Büyüklere buradan hisse: Yedeklere, internete çok da güvenmeyin siz. İyisi mi o fotoğrafları bastırın.
Eeee.. ya daaa... kem küm... Benim yaptığım gibi bir de kendinize mail atın :D
Birkaç kere mail atın...
Sakar Cadı Vini'nin Yeni Bilgisayarı
Valerie Thomas ve Korky Paul
Turkiye İş Bankası Kültür Yayınları
4+
"Anne oyuncaklarımı bir bir bilgisayara yüklemem lazım, böylece onları hiç kaybetmem" dedi bizim oğlan.😀 💕
Sağdan soldan geçen araçların gürültüsünde sözlerini anlamaya çalışırken nasıl bön bön baktıysam,
"Cadı Vini gibi yani şaşkııın!" dedi.
Bu da bana Vini serisinden size pek bahsetmediğimi hatırlattı.
Cadı Vini'yi sevmeyen çocuk, kitabın girmediği ev var mı bilmem ama bu ününü hak ediyor doğrusu.
Yine kütüphane ganimetlerinden Sakar Cadı Vini'nin Yeni Bilgisayarı ile çok eğlendik biz.
Sakar Cadı Vini'nin büyü kitabını "Yedeklediği" bilgisayarının, yaramaz kedicik Vilbur yordamıyla gözden kaybolduğu o anda tüm bebeklik fotoğraflarını bilgisayarın belleğinin çökmesiyle kaybettiğimi hatırladım. :) Vah Vini Vaaah! Hele gel yamacıma, ancak ben anlarım seni diyiverdim.
Daha teknolojiye emanet nice şeyin bu emanet bilmez yaban yaratık tarafından heba edilişinden dem vurup dertleştim Vini'yle..Pek sıcakkanlı şu sizin Vini, o tiz sese rağmen çok da sevimli ama masalına dönmesi gerektiğini söyleyince kendi kederimle başbaşa kalıverdim.
Neyse ki Cadı Vini büyü kitabını almayı başardı.
Büyüklere buradan hisse: Yedeklere, internete çok da güvenmeyin siz. İyisi mi o fotoğrafları bastırın.
Eeee.. ya daaa... kem küm... Benim yaptığım gibi bir de kendinize mail atın :D
Birkaç kere mail atın...
 |
| Serinin tüm Vini'lerini öneriyoruz. |
Sakar Cadı Vini'nin Yeni Bilgisayarı
Valerie Thomas ve Korky Paul
Turkiye İş Bankası Kültür Yayınları
4+
Öğretmenler Günü Müsabakaları!
Öğretmenler Günü'nde hediye yasağı konulmalı okullarda! Ya da bir limit belirlenerek, velileri birbirlerini zorlayacak, çocuklarının öğretmenleri nazarındaki prestijlerini yarıştıracak eylemlerden uzaklaştırmak gerek. Boyle olmaz, buna hakkı olmamalı kimsenin!
Merak ettiyseniz söyleyeyim öğretmenlere bir gıcığım yok, aksine en güzel hediyeleri hak ediyor onlar. Öğretmen çocuğu, ögretmen kardeşi ve kısa dönem de olsa öğretmenlik tecrübesi yaşamış bir anneyim.
Ancak öğretmenlik yaparken de çocuklarımı hediye düşüncesinden caydırmak için elimden geleni yaptım. Evlerine gidip ailelerine "falanca öğretmene bunu almış, biz de alalım" demelerinden korktum. Ögretmen gözündeki değerlerini ya da değersizliklerini ebeveynlerinin cüzdanına bağlamalarını istemedim. Aksine ben minik hediyeler verdigim oyunlarla anlattım anlatacaklarimı, birlikte oynadık.
Modern dünyanın deger ölcüm aracı olan paranın bu yüzünü bu kadar erken ve acımasızca yaşasınlar, ailelerine de yaşatsınlar istemedim.
Yan sınıftaki öğretmenin aldığı bir hediyenin de beni etkilemesine izin vermedim. O guzel mi güzel yavrular ille de gönüllerinden geldigi icin resimler yaptilar. Kenarlarina etiketler, kalpler, gülücükler yapıştırdıkları degerli armaganlar hediye ettiler ders aralarında. Arada cok sıkılan olunca yanıma oturmasına izin veriyordum, öğretmen masasına minik notlar, sürprizler bıraktılar. Bir gün bir tanesi yanima gelip : Hocam teşekkür ederim, sizin sayenizde(!) başardım ve babam soz verdigi tableti aldı bana! dedi.. ödül ceza faslina girmeyecegim ancak o ögrenci o gün çok mutluydu ve bu ödüller benim için fazlasıyla iyiydi.
Öğretmenler, islerinin karşılığını her gün, her dakika alıyorlar ve çok ama çok zor işleri.Pahalı hediyelerle sırtlarina başka bir yuk yüklemek neden hem?
Bana bunları yazdiran bir Suriyeli öğrencinin de bulunduğu oglumun anaokulu sınıfının bugünkü can sıkıcı hediye yarışıydı. Onlara tesir etmedi sözlerim. Cocuklar yapsinlar hediyelerini dedim..dilerlerse dedim..olmadı. Birilerinin de katılamayıp mahsun ve mahcup olacağinı bile bile, güya alicenaplık gosterip onların payını da yuklenerek (?) aldılar hediyelerini. Bu çark dönmeye devam etsin mi?
Merak ettiyseniz söyleyeyim öğretmenlere bir gıcığım yok, aksine en güzel hediyeleri hak ediyor onlar. Öğretmen çocuğu, ögretmen kardeşi ve kısa dönem de olsa öğretmenlik tecrübesi yaşamış bir anneyim.
Ancak öğretmenlik yaparken de çocuklarımı hediye düşüncesinden caydırmak için elimden geleni yaptım. Evlerine gidip ailelerine "falanca öğretmene bunu almış, biz de alalım" demelerinden korktum. Ögretmen gözündeki değerlerini ya da değersizliklerini ebeveynlerinin cüzdanına bağlamalarını istemedim. Aksine ben minik hediyeler verdigim oyunlarla anlattım anlatacaklarimı, birlikte oynadık.
Modern dünyanın deger ölcüm aracı olan paranın bu yüzünü bu kadar erken ve acımasızca yaşasınlar, ailelerine de yaşatsınlar istemedim.
Yan sınıftaki öğretmenin aldığı bir hediyenin de beni etkilemesine izin vermedim. O guzel mi güzel yavrular ille de gönüllerinden geldigi icin resimler yaptilar. Kenarlarina etiketler, kalpler, gülücükler yapıştırdıkları degerli armaganlar hediye ettiler ders aralarında. Arada cok sıkılan olunca yanıma oturmasına izin veriyordum, öğretmen masasına minik notlar, sürprizler bıraktılar. Bir gün bir tanesi yanima gelip : Hocam teşekkür ederim, sizin sayenizde(!) başardım ve babam soz verdigi tableti aldı bana! dedi.. ödül ceza faslina girmeyecegim ancak o ögrenci o gün çok mutluydu ve bu ödüller benim için fazlasıyla iyiydi.
Öğretmenler, islerinin karşılığını her gün, her dakika alıyorlar ve çok ama çok zor işleri.Pahalı hediyelerle sırtlarina başka bir yuk yüklemek neden hem?
Bana bunları yazdiran bir Suriyeli öğrencinin de bulunduğu oglumun anaokulu sınıfının bugünkü can sıkıcı hediye yarışıydı. Onlara tesir etmedi sözlerim. Cocuklar yapsinlar hediyelerini dedim..dilerlerse dedim..olmadı. Birilerinin de katılamayıp mahsun ve mahcup olacağinı bile bile, güya alicenaplık gosterip onların payını da yuklenerek (?) aldılar hediyelerini. Bu çark dönmeye devam etsin mi?
5 Güne 5 Masal
Oğlum dünyaya geldikten sonra ve az öncesinde de en çok okuduğum ikinci tür, çocuk gelişimi ve psikolojisi kitaplarıydı. -Bir gaflet eseri olarak hamileyken hıçkırıklarla okuduğum Joe Sacco çizgi romanlarını saymazsak-
Ancak ne zaman ki minnak oğlum büyüyüp serpilip kitaplığıma tırmanır, haşin bir biçimde kitap sevgisini (!) gösterir oldu..işte o zaman çocuk kitapları devrini resmen açmış olduk.
Bebekliğinde var olan kumaş kitaplar yerini önce kalın sayfalılara, ardından hızla kuşe kağıt, saman kağıt, az resimli, çok resimli, az metinli, çok metinli kitaplara bıraktı.
Bir süre sonra ailenin gider kalemlerinden birine dönüşen ve oldukça şişen hesaptan ötürü eve yetişkin kitabı girmez oldu, aile boyu çocuk kitabı okumanın tadını çıkardık. Ağaç dallarından masal toplamayı hayal eden oğula yetişemiyorduk zira:)
Uydurulan, çizilen, sonu getirilen, başı montajlanan yüzlerce kırık dökük masalla dolu bir atölyeye döndü evimiz.
Her masala yedek parça, aksesuar bulunan karmakarışık ve rengarenk bir atölyeye..
Neyse ki kütüphanede on dakikadan fazla zaman geçirecek kadar olduk da 'kütüphane üyeliği'ne terfi edebildik.
Her ayın aynı haftasında ziyaret ettiğimiz kütüphaneden kıymetlimissss, ganimetlerimizle dönmek pek eğlenceli!
Sonrasında parklara, kaldırımlara sermek masalları..kuş seslerine, çocuk çığlıklarına karışmak..
İstanbul'da yazmadığım, zahirden tanıyamadığım ya da deneyimleyemediğim onlarca kütüphane var.
Ancak yine de uzun araştırmalar sonucu bir kütüphaneler seçkisi oluşturmuştum. İlgilileri için o yazı burada.
Geçenlerde bir takipçimiz kütüphanemizdeki kitaplardan birine talip oldu. (Takipçimiz oyle çok da değilken bir hayli şaşırdım tabii ben) Baskısını bulamamaktan yakınmış. Öyle ki ' Ne isterseniz vereyim, ne olur o kitabı oğlum için gönderin' diye yazmış.
Başka bir seferinde de diğer bir takipçi tüm bu kitapları nasıl edindiğimizi sorup, çocuk kitaplarının ne kadar pahalı olduğundan yakınmış.
Hiç 'önceliklerimiz, fedakarlıklarımız..' türünden açıklamalar yapmayacağım. Çünkü evet, kitap çocuğa da yetişkine de hep pahalı oldu zaten . Peki bu bize engel oldu mu? Mesele orada.. bir kere bahane olma hakkını kazandıysa onu oradan etmek zor.
Merak eden tüm Nöbetçi blog okurlarına yegane tavsiyem varsın çocuklarınız mini minnacık olsun. Şu kataloğa bir göz atın.
Muhakkak yakınlarınızda çocuk kitapları barındıran bir kütüphane vardır. Fiziki şartlar yetersizse lakin gidebiliyorsanız harika! Kalın sayfalı, karton kitaplar seçerek onun serüveni için ilk adımı siz atabilirsiniz.
Kitap sevgisi kazandırmakta erken adımlar gerçekten çok değerli..
Gelelim bizim kütüphane kazanımlarımıza..
Onlarla siz de tanışın diye sizler için ganimetlerimizden birkaçından bahsetmek istedim ;)
1. Tilki Avı : Burada da kısaca bahsettiğim İsveçli yazar Sven Nordqvis'in yazıp resimlediği Tilki Avı oğlumun ilk kütüphane gezisi tercihiydi. İlk anda ismi ürkütücü geldi, tam itiraz edecektim ki.. -Anne ama invenşıns amcaaa! diyerek geri püskürttü beni.İllüstrasyonlara dikkat kesilince gördüm ki Pettson's İnventions isimli çok keyifli tablet uygulamamızın karakterleri kitapta!
Tablet uygulaması (Zihni Sinir icatlar yaptıran bir uygulama) ve Sven Nordqvis'in Tilki Avı kitabını şiddetle tavsiye ederim. Çok eğleneceksiniz.
4+ diyebiliriz ancak rahatlıkla 10 yaşa kadar okunabilir. Metinler yeterince uzun, kurgu yeterince karmaşık ve çekici, illüstrasyonlar bir harika ve hikayenin mesajlarında bir sıkıntı yok. Çiftçi Pettson tam bir hayvansever ve gerçekten parlak fikirleri var ;)
 |
| Yuksek Tansiyonlu Çınar Ağacı da bir başka yazının konusu olsun ;) |
2. Dünyanın En Büyük Çiçeği : José Saramago, Nobel ödüllü Portekizli yazarın çok sayıda Çocuk kitabından ilk okuduğumuz eseri. Her zamanki gibi oğlumun bolca itirazı, sorusu ve müdahalesiyle okuduğumuz kitap yazarın minik okuruyla muzırca satır arası sohbeti de eklenince bitmiyor adeta :) Enteresan üslubu ve nefis hikayesiyle illa ki okumanızı arzu ettiğim bir kitap. İllüstrasyonlara gelince.. öylesine sıradışı ve güzel ki yazarin anlatmadıklarına dair de derin anlamları çağırıyor.
Sabırlı bir başlangıçla yazarın minnakla sohbetini beklerseniz harika hikayesi de hemen arkasından geliyor :)
4+ , ancak çok okumayan çocuklar için iyi bir deneme olmayabilir. Eğer cabuk sıkılıp, tekrar ilgisini toplayamayan bir çocuk söz konusuysa kitaba da çocuğun ilgisine de yazık etmemeli ;)
Son olarak hani bazı yaşlı ve görmüş geçirmiş insanlar minik bir çocuk bulduklarında muzırca selam verip sorular sorarlar ya? Ardından da illa ki nasihat dolu bir hikayeleri vardır. Ve nasılsa nasihat içeren hikayeleri bizimkilerin aksine hiç can sıkmaz. İşte Saramago'da biraz o hamurdan biraz da Nobel ödüllü edebiyatçı kafasından var :))) Nasihat mı? Ondan yok aslında, azıcık merak iyidir ;)
3. Balaban ile Şakrak: Arslan Sayman'ın Yky basımı eseri şiirselliği, klasik masal ruhunu ve tabiat sevgisini aynı anda yaşatan tam bir 'masal saati' kitabı. Hele bir de çocukuluğumun çıtırdayan soba sesi ve sıcaklığı olaydı fonda..o kadar yani :) Demem o ki Marangoz Balaban çok iyi bir adam..ormanı ve ağaçları öylesine seviyor ki. Hele Şakrak! O nasıl sevimli bir kuş öyle?! Biraz fazla kendini beğenmiş ama, hangimiz kusursuzuz ki? Tanışsanız olmaz mı yani? Hatırım için? 😄
4. Değnek Adam : ' Ben degnek adamım, değnek adam! 'nakaratıyla bir şarkı gibi Değnek Adam! Tostoroman, Süpürgede Yer Var mı?, Zogi gibi birçok kitapla tanıdığımız ikili Julia Donaldson ve Axel Scheffler Degnek Adam'da da yanıltmıyorlar okuru. Bu sefer canavarsız, naif ama yine sıcacık bir öyküyle..ailesinden uzak düşen Değnek Adam'ın macerası bu. Minik okur her seferinde çığlıklar atarak, itiraz ediyor :)
'Bıraksanıza onuuuu! Değnek Adam işte! Duymuyor musunuz?'
Ve öykünün sonlarına doğru bizim hayatımızda hiçbir şekilde yeri olmayan Noel Baba figürüyle karşılaşınca bir dolu soru ve itiraz da oradan geliyor tabii :)) Nasrettin Hoca'yı tanır bizim oğlan. Hiç insanların bacalarından evlerine öylece dalınır mı, değil mi ama?
5. Borulardaki Ayı: (Julio Cortazar, Hayy Kitap) Apartmanda yaşıyorsanız
tıkırtısı bolca olur onların. Teeee 9.katta biri elektrik süpürgesinin ucuyla radyatör borusunu tıklatıverir, tüm binaya ekosu yayılır mesela. Ya da gece yarısı birilerinin aklına muhtemelen elektrik faturasını makaslamak için, çamaşır makinesi çalıstırmak gelmiştir.Bir başka gece asansörde kalan birinin kapıyı yumruklama sesine uyanırsınız. Küçük bir çocuk için gece duyduğu esrarengiz seslerin eğlenceli bir açıklaması olmalı! Mantıklı olanlar değil, eğlenceli olanlar ;)
İste o eğlenceli seçenekler için harika bir öykü bu! Okurken dedim ki..keşke ben minikken okusaydım bunu.. hoş o kadar da büyümüş sayılmam ya! ;)
Cekilis / Rüzgarın Uzerindeki Sehir
Rüyalarımda hep uçarım ya da süper kahramanlara özgü manevralarla binaların, tepelerin üzerinden zıplarım. Çocukluğumdan beri hem de..(A.Ö.)
Anne olduktan sonra ise (A.S.) rüyalarim çesitlendi. Birşeyleri kaybedip, unutup kan ter içinde uyanmalara başladım. Öyle ki uyandığımda rüyamda kaybettiğim eşyayı gerçekten kaybedip kaybetmediğimi kontrol eder oldum.
Bazen de kaybetmedigim bir eşyayı bulup durduk yere sevindiğim.
Ha bir de rüyamda nerede oldugunu hatırladığım oluyor, o da bambaşka ilginç bir durum olsa gerek..
Artık konunun ehli arkadaşlarım bu durumu nasıl yorumlar, hangi kliniğe yönlendirir bilemiyorum ama bana hayalle gerçeğin karışmasına dair çok "gerçek" bir duygu verdi.
Hayal dünyası, simulakr, sanal gerçeklik, paralel evren ..falan filan..birşey dönüyor orası kesin :P
Behiç Ak kitaplarindaki hayal dunyası, rüyalarimdaki çocuğun dünyasına o kadar benziyor ki!
Kaleminden dökülen sözcüklerle ve harika resimlemesiyle Behiç Ak bir Hayal Ülkesi mimarı!
Sanki kalemi bırakıverse o güzelim ülke yıkılıverecek, rüyalar son bulacak gibi..
Elime aldığım her kitabında cocuksu bir heyecanla ve mutlulukla doluveriyorum.
Zaten bence bu kitaplar çocuklardan once büyüyememiş ebeveynler için yazılmış. Hani 34 yaşında olup da hala çocuklu, macera adalı, masalsı filmler izleyen yetişkinler için!
Sinemanın Tim Burton, Marc Caro, Jean-Pierre Jeunet, Hayao Miyazaki, Sylvain Chomet, Jafar Panahi, Majid Majidi, Bahman Ghobadi, Emir Kusturica ... gibi isimleri bu delilikten daha çoook ekmek yer :)
Bu isimleri birbiriyle ilişkisiz bulacaklara peşinen söyleyeyim, işte hepsinde ortak olan o lezzet var ya hani? Oradan menkul..
Rüzgarin Üzerindeki Sehir, bir hayal ülkesi mimarının tam da o lezzette yazdığı ve resmettiği harika bir kitap!
Her sayfanın, metinle birlikte akan ancak bambaşka oyküler bırakan onlarca detayla dolu olması da nev'ine ozgü..
Rüzgara binerek uzak ülkelere ziyarete giden, şimşeklerin ateşinde ekmek yapıp, gökyüzünden meyve toplayan sehir insanları rüzgarın götürdüğü her yere mutluluk taşıyorlar!
Rüzgarın Üzerindeki Şehir
Behic Ak / Can Çocuk
4+
"Her yaşa"
Başlıkta çekiliş demiştim ben degil mi?
Az kalsın unutuyordum.
Bloğun ilk çekilişi, bir nevi açılış hediyesi "Rüzgarin Üzerindeki Şehir".
Facebook'ta nobetci blog sayfasını beğenip bu tanıtımı herkese açık biçimde profilinde paylaşan 1 kişi, randomla yapacağımız cekilişle kitabın sahibi olacak.
Sayfayı beğenip, yazıyı herkese açık biçimde profilinizde paylaştıktan sonra alta "begendim, paylaştım" diye yorum bırakmanız yeterli.
Anne olduktan sonra ise (A.S.) rüyalarim çesitlendi. Birşeyleri kaybedip, unutup kan ter içinde uyanmalara başladım. Öyle ki uyandığımda rüyamda kaybettiğim eşyayı gerçekten kaybedip kaybetmediğimi kontrol eder oldum.
Bazen de kaybetmedigim bir eşyayı bulup durduk yere sevindiğim.
Ha bir de rüyamda nerede oldugunu hatırladığım oluyor, o da bambaşka ilginç bir durum olsa gerek..
Artık konunun ehli arkadaşlarım bu durumu nasıl yorumlar, hangi kliniğe yönlendirir bilemiyorum ama bana hayalle gerçeğin karışmasına dair çok "gerçek" bir duygu verdi.
Hayal dünyası, simulakr, sanal gerçeklik, paralel evren ..falan filan..birşey dönüyor orası kesin :P
Behiç Ak kitaplarindaki hayal dunyası, rüyalarimdaki çocuğun dünyasına o kadar benziyor ki!
Kaleminden dökülen sözcüklerle ve harika resimlemesiyle Behiç Ak bir Hayal Ülkesi mimarı!
Sanki kalemi bırakıverse o güzelim ülke yıkılıverecek, rüyalar son bulacak gibi..
Elime aldığım her kitabında cocuksu bir heyecanla ve mutlulukla doluveriyorum.
Zaten bence bu kitaplar çocuklardan once büyüyememiş ebeveynler için yazılmış. Hani 34 yaşında olup da hala çocuklu, macera adalı, masalsı filmler izleyen yetişkinler için!
Sinemanın Tim Burton, Marc Caro, Jean-Pierre Jeunet, Hayao Miyazaki, Sylvain Chomet, Jafar Panahi, Majid Majidi, Bahman Ghobadi, Emir Kusturica ... gibi isimleri bu delilikten daha çoook ekmek yer :)
Bu isimleri birbiriyle ilişkisiz bulacaklara peşinen söyleyeyim, işte hepsinde ortak olan o lezzet var ya hani? Oradan menkul..
Rüzgarin Üzerindeki Sehir, bir hayal ülkesi mimarının tam da o lezzette yazdığı ve resmettiği harika bir kitap!
Her sayfanın, metinle birlikte akan ancak bambaşka oyküler bırakan onlarca detayla dolu olması da nev'ine ozgü..
Rüzgara binerek uzak ülkelere ziyarete giden, şimşeklerin ateşinde ekmek yapıp, gökyüzünden meyve toplayan sehir insanları rüzgarın götürdüğü her yere mutluluk taşıyorlar!
Rüzgarın Üzerindeki Şehir
Behic Ak / Can Çocuk
4+
"Her yaşa"
Başlıkta çekiliş demiştim ben degil mi?
Az kalsın unutuyordum.
Bloğun ilk çekilişi, bir nevi açılış hediyesi "Rüzgarin Üzerindeki Şehir".
Facebook'ta nobetci blog sayfasını beğenip bu tanıtımı herkese açık biçimde profilinde paylaşan 1 kişi, randomla yapacağımız cekilişle kitabın sahibi olacak.
Sayfayı beğenip, yazıyı herkese açık biçimde profilinizde paylaştıktan sonra alta "begendim, paylaştım" diye yorum bırakmanız yeterli.
Süpürgede Yer Var mı?
Levent ve Mert serisi, Mırnav serisi vb. kitapları okuyorduk. 2,5 yaş civarıydı. Henüz korkunç masal kahramanları, canavarlar, periler, cadılar ve korkunç kurtlarla tanışmamıştık.
Günlerden bir gün +7 yaş ibaresi koymayı unutmuş olan yayıncının gadrine uğrayarak ve bir gaflet eseri tvde "Keloğlan Masalları'nı"açtık.
Korkunç cadıyla o gün tanıştık. Kötü olduğu kadar da akılsız olabiliyordu ve bu çok eğlenceliydi. Huysuz ve Uzun'un 'sempatik kötü' halleri de iyi-kötü, doğru-yanlış algımızı kurcalamaya başlamıştı.
Ne büyük bir hata yaptığımızı maalesef birkaç bölüm izledikten sonra anladık. Oyle ya, çok da heyecanlıydık çocuğumuz yerel bir kahramanla böyle eğlenceli bir hikayeyle tanışacak diye..
Varsın tanışmasındı, âh!
Neyse ki +7 ibaresini koymayı akıl etti birileri sonradan.
Ancak başrolünde kötü cadı ve vezirin yer aldığı rüyalar da geçit yapmaya başlamıştı. Her gece biri ziyarete gelip güzelim rüyayı toza dumana katıyordu. Bir iki derken... izlemeyi bırakalı da çok olmuştu ama 'bu gerçek, bu değil'tanımlamalarımız anlamsızlaşıverdi. Çünkü korku duygusunun kendisi de eğlenceli hale gelmişti.
Artık kötü-iyi karşıtlığı içermeyen hiçbir öykü tat vermez olmuştu.
Kâinatın sırrını çözmüş gibiydi; kötülük ve iyiliğin mücadelesi!
Derken büyük kısmını birdolapkitap.com'dan derlediğimiz okuma listesi düştü aklımıza.
Tevafuk bu ya.. hiç beklemediğimiz bir yerde karşımıza çıkıverdi Süpürgede Yer Var mı?!
Dünyanın en sevimli cadısı bu, tüm dostları tarafından sevilip kollanan! Tamam 'en sevimli' biraz abartı oldu :)
Julia Donaldson'dan harika bir Yıldırım Türker çevirisiyle şiirsel, ritmik, büyülü harikulale bir öykü!.İllüstrasyonlar ise yine Axel Scheffler'dan.
Bu fabl formundaki akıl dolu öykülere bayılıyoruz biz!
En sevdiğimiz de kahramanların bataklığın içinden yükselen devasa halleriyle 'Bu benim Cadım, çek arabanı!' dedikleri kısım..
Aslında düşündüm de..bir milyonuncu kere okunduğunda her seferinde en sevilen kısım değişebiliyor :)
Hala kitaplığımızın en vazgeçilmez parçası olan 'Süpürgede Yer Var mı'ya blogda da özel bir yer ayırmadan olmazdı.
Çocuk Oyuncağı!
Üsküdar Belediyesi, #cocukoyuncagi hashtagiyle çok güzel bir gayret içine girdi. Bir Üsküdar'lı olarak aksaklıklar ve tersliklerden nasıl hicap duyuyorsam garip bir memleketçilikle böylesi projelerle de aynı oranda gurur duyuyorum.
Viva Üsküdar! :)
'Suriye'liler' diye başlayan her yardım çağrısına isyan dolu bir öfkeyke kendince haklı sebeplerle karşı çıkan; yardımın kendisi şöyle dursun, çağrısına dahi tahammül edemeyen insanlarımız var, evet.
Öyle ki, savaştan kaçmış çocukları dahi 'savaş suçlusu' gibi karşılama kapasitemiz mevcut, o da bir vakıa..
Başlarına bombalar yağarken, insanlara vatanperverlik dersi vermek de ayrı bir vakıa..
Tüm bu insanlar ülkemizde krallar gibi ağırlanıyor olsalardı -istisnalar müstesna- dahi vatanım da vatanım derlerdi. Yani kimse vatanı dışında, istenmediği yerde bir yabancı olarak yaşamaktan ve başkasının çorbasından içmekten haz etmez diye düşünüyorum.
Ben haksız olabilirim, yargıları için yaşanmışlıkları olabilir insanların..
Ama hangi milletten olduğuna bakılmaksızın bir çocuğun oyuncaklarla buluşmasını desteklerken aynı yürekten çıkabilir sözcükler..
Öyle olacağına inancım tam! :) Öyle ya! Çocuk..
Bir küçük çocuğun dilinden;
Kampanya metninden:
Viva Üsküdar! :)
'Suriye'liler' diye başlayan her yardım çağrısına isyan dolu bir öfkeyke kendince haklı sebeplerle karşı çıkan; yardımın kendisi şöyle dursun, çağrısına dahi tahammül edemeyen insanlarımız var, evet.
Öyle ki, savaştan kaçmış çocukları dahi 'savaş suçlusu' gibi karşılama kapasitemiz mevcut, o da bir vakıa..
Başlarına bombalar yağarken, insanlara vatanperverlik dersi vermek de ayrı bir vakıa..
Tüm bu insanlar ülkemizde krallar gibi ağırlanıyor olsalardı -istisnalar müstesna- dahi vatanım da vatanım derlerdi. Yani kimse vatanı dışında, istenmediği yerde bir yabancı olarak yaşamaktan ve başkasının çorbasından içmekten haz etmez diye düşünüyorum.
Ben haksız olabilirim, yargıları için yaşanmışlıkları olabilir insanların..
Ama hangi milletten olduğuna bakılmaksızın bir çocuğun oyuncaklarla buluşmasını desteklerken aynı yürekten çıkabilir sözcükler..
Öyle olacağına inancım tam! :) Öyle ya! Çocuk..
Bir küçük çocuğun dilinden;
Kampanya metninden:
"Bir oyuncaktan yüzlerce gülümseme inşa etmenin hayali ile çıktık yola. Küçücük yaşlarında
boylarından büyük, zor bir hayata dahil oldular, Suriyeli Çocuklar... Evlerinden, alıştıkları
yaşamlarından uzak çocuklarımıza götürelim, hayallerini büyütelim,
yüzlerine gülümseme katalım dedik.
getirip bırakabilirsiniz ya da 444 08 75 hattını arayarak Oyuncak Ekibi'mizi çağırıp oyuncakları onlara teslim edebilirsiniz.
kampanyamıza destek olabilir ve daha çok kişiye ulaşmamızı sağlayabilirsiniz.
hem oyuncakları hem de mutluluklarını paylaşın.
Siz de, Üsküdar'ın belirli noktalarına yerleştirdiğimiz "Oyuncak Toplama Kutuları "na Çocuklarımız için aldığımız oyuncakları
#cocukoyuncagi hashtag'ini Facebook ve Twitter'daki paylaşımlarınızda kullanarak da
Siz de "Onları Mutlu Etmek Çocuk Oyuncağı" diyorsanız Oyuncak Toplama Kampanyası'na katılın;
Kampanyamıza yeni oyuncaklar ile destek vermenizi rica ederiz."
#cocukoyuncagi twitter
#cocukoyuncagi facebook
#cocukoyuncagi twitter
#cocukoyuncagi facebook
Teraryumda Çocuk Yetiştirmek?!
Teraryumu bilir misiniz? Dekorasyon dergilerini karıştırırken, orada burada denk gelip bayıldığım ama bu bilinç düzeyinde olmayan beğenmenin beni eyleme sevketmemesinden ötürü gördüğümü unuttuğum harikulade yaşam alanı. Neden mi? Kaktüslerini bile yaşatmayı başaramamış bir insanım nihayetinde. Yapım böyle, yapamayacaksam çevresinde dolaşmam bile ^_^ Ama sarkıtlar şeklinde dizayn edilen kimilerini görünce deneme arzuma da gem vuramıyorum. Zavallı teraryum, çok yazık olacak.
İzole, ütopik, deneysel bir mikrodünya tasarımı sanki. Küçük prensin gezegeni gibi ve fekat biraz küflü, nemli ve onu cevreleyen fanusla ya fazlaca korunaklı, ya da fazlaca tutsak :)
Bu günlerde çocuğuma verdiğim eğitimin, iletişim şeklimin doğruluğunu tartarken zihnimde beliren imge teraryumlar..O kadar doğaüstü bir annelik tasavvurumuz var ki çocuğumuzu dünyaya hazırlamak yerine, dünyayı ona uygun bir yer haline getirmek uzere paralanıyoruz.
Bu uğurda cam fanusla çevrili yalıtılmış yaşam alanları oluşturup kendi ihtiyaçlarımız ve yaşamımızı da buna göre tanzim ediyoruz.
Tehlikeli boyuttaki bu korumacılık endişeli, tedirgin, güvensiz ya da fazla güvenli ve fekat küçük prens sendromlu (masal kahramanı olanı değil de aslan, paşa, prenses ve prens olanları) çocuklarla karşılık buluyor.
Yani saçlarımızı süpürge ettik ancak süpürge endişelerimizi süpüremediği gibi, yüksek beklentili anneler ve onların yetersizlik hissinden dolayı âtıl hale gelen cocuklarını ortaya çıkardı.
Anadolu Pedagojisi denen şey iyi birşey aslında, reçetelere girmeyince. Çocuklarımız daha küçükken bilimsel olarak sağlıklı olduğu salık verilen "baby sling"lerin aslında bir Anadolu formülü olduğu geldi aklıma..ah şu aklım.
Peynir ekmekle yedim ben onu!
Teraryumla ilgilenenler buradan
İzole, ütopik, deneysel bir mikrodünya tasarımı sanki. Küçük prensin gezegeni gibi ve fekat biraz küflü, nemli ve onu cevreleyen fanusla ya fazlaca korunaklı, ya da fazlaca tutsak :)
Bu günlerde çocuğuma verdiğim eğitimin, iletişim şeklimin doğruluğunu tartarken zihnimde beliren imge teraryumlar..O kadar doğaüstü bir annelik tasavvurumuz var ki çocuğumuzu dünyaya hazırlamak yerine, dünyayı ona uygun bir yer haline getirmek uzere paralanıyoruz.
Bu uğurda cam fanusla çevrili yalıtılmış yaşam alanları oluşturup kendi ihtiyaçlarımız ve yaşamımızı da buna göre tanzim ediyoruz.
Tehlikeli boyuttaki bu korumacılık endişeli, tedirgin, güvensiz ya da fazla güvenli ve fekat küçük prens sendromlu (masal kahramanı olanı değil de aslan, paşa, prenses ve prens olanları) çocuklarla karşılık buluyor.
Yani saçlarımızı süpürge ettik ancak süpürge endişelerimizi süpüremediği gibi, yüksek beklentili anneler ve onların yetersizlik hissinden dolayı âtıl hale gelen cocuklarını ortaya çıkardı.
Anadolu Pedagojisi denen şey iyi birşey aslında, reçetelere girmeyince. Çocuklarımız daha küçükken bilimsel olarak sağlıklı olduğu salık verilen "baby sling"lerin aslında bir Anadolu formülü olduğu geldi aklıma..ah şu aklım.
Peynir ekmekle yedim ben onu!
Teraryumla ilgilenenler buradan
Köprüyü Geçerken, Kırmızı Elma
Yine iki güzel kitap.
Güzel illüstrasyonlar..
Feridun Oral kitaplarındaki yalın ve büyüleyici masal atmosferiyle tanışıklığınız varsa Kırmızı Elma da sizi yanıltmayacak.
Feridun Oral' la kurabiyem daha çok küçükken birdolapkitap sayesinde tanışmıştık ve okur yazar bir anne olarak daha önce tanışmamış olmaktan dolayı çokça üzülmüştüm. Bence kayıp zamanların telafisi mümkün!
Çözüm önermesi içeren, dostluk ve yardımlaşmayı; paylaşmayı ve sevgiyi çoğaltan sıcacık bir kış günü hikayesi "Kırmızı Elma"..
Minik okuyucudan sevgili tavşana bir itiraz ve bir tavsiye:
-Tavşanlar elma sever mi? Bence sevmez, cünkü havuç severler!
"havuç toprakta yetişiyor ve kar üzerini kapattığı için tavşan havuçları görmemiş olmalı" acıklamasıyla gelen öneri;
- Öyleyse karı eşeleyip kaldırırsa havuçları bulabilir benceee!
bu sohbet böylece sürer gider ve bu güzeL sohbeti bize armağan eden yazara teşekkür ederek bir de masala yeni sonlar yazılır.
"Köprüyü Geçerken", bir köprüde karşılaşan iki inatçı keçinin masalı..Ancak, önemli bir farkla; bu sefer köprüde karşılaşanlar dev ve en az onun kadar devasa ayı. Köprüyü geçebilmek için buldukları çözüm, iki inatçı ve kızgın kahramanı neşelendirebilir mi dersiniz? Ya da dev ve ayının dostluğundan nasıl masallar doğardı?
4, 5 yaşında ve fazlaca okuduğu için küçük öyküleri hızlı tüketen oğlum her iki kitabı da çok sevse de, okuma arzusu onlardan yana olmuyor. Bu da demektir ki tamamen subjektif olarak bu kitap 2,5-4 yaş arası için daha uygun olabilir diye düşünüyorum. Resimlemenin kahverengi tonlarında olması ve iki karakterin de kızgın ve sevimsiz halleri tüm uyuma rağmen fazla hassas minikleri rahatsız edebilir. Çok fazla duygu yüklediğimiz geleneksel yapımız düşünülürse öyküleri Rus sinemasının imgesel ve soğuk atmosferine benzetecekleri de tahmin ediyorum. Ama yalın ve abartıdan uzak bu üslubu, resimlemeyi ve törensel olmayan sonu ben çok sevdim. En çok da.. hmm bu kısmı söylemişim :)
Güzel illüstrasyonlar..
Feridun Oral kitaplarındaki yalın ve büyüleyici masal atmosferiyle tanışıklığınız varsa Kırmızı Elma da sizi yanıltmayacak.
Feridun Oral' la kurabiyem daha çok küçükken birdolapkitap sayesinde tanışmıştık ve okur yazar bir anne olarak daha önce tanışmamış olmaktan dolayı çokça üzülmüştüm. Bence kayıp zamanların telafisi mümkün!
Çözüm önermesi içeren, dostluk ve yardımlaşmayı; paylaşmayı ve sevgiyi çoğaltan sıcacık bir kış günü hikayesi "Kırmızı Elma"..
Minik okuyucudan sevgili tavşana bir itiraz ve bir tavsiye:
-Tavşanlar elma sever mi? Bence sevmez, cünkü havuç severler!
"havuç toprakta yetişiyor ve kar üzerini kapattığı için tavşan havuçları görmemiş olmalı" acıklamasıyla gelen öneri;
- Öyleyse karı eşeleyip kaldırırsa havuçları bulabilir benceee!
bu sohbet böylece sürer gider ve bu güzeL sohbeti bize armağan eden yazara teşekkür ederek bir de masala yeni sonlar yazılır.
"Köprüyü Geçerken", bir köprüde karşılaşan iki inatçı keçinin masalı..Ancak, önemli bir farkla; bu sefer köprüde karşılaşanlar dev ve en az onun kadar devasa ayı. Köprüyü geçebilmek için buldukları çözüm, iki inatçı ve kızgın kahramanı neşelendirebilir mi dersiniz? Ya da dev ve ayının dostluğundan nasıl masallar doğardı?
4, 5 yaşında ve fazlaca okuduğu için küçük öyküleri hızlı tüketen oğlum her iki kitabı da çok sevse de, okuma arzusu onlardan yana olmuyor. Bu da demektir ki tamamen subjektif olarak bu kitap 2,5-4 yaş arası için daha uygun olabilir diye düşünüyorum. Resimlemenin kahverengi tonlarında olması ve iki karakterin de kızgın ve sevimsiz halleri tüm uyuma rağmen fazla hassas minikleri rahatsız edebilir. Çok fazla duygu yüklediğimiz geleneksel yapımız düşünülürse öyküleri Rus sinemasının imgesel ve soğuk atmosferine benzetecekleri de tahmin ediyorum. Ama yalın ve abartıdan uzak bu üslubu, resimlemeyi ve törensel olmayan sonu ben çok sevdim. En çok da.. hmm bu kısmı söylemişim :)
