zorbalık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
zorbalık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
zorbalık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
zorbalık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kayıp Kapının Anahtarı
Yapışık ayak parmakları, kırmızı saçları, çilli suratıyla Arven bambaşka. Kepçe kulaklarıyla Zela da öyle...
Başlarının üzerinde kendi güneşlerini taşıyan envai çeşit yaratığın yaşadığı fantastik gezegen Gaia'da, dünyadayken bambaşkalıkları dışlanma ve zorbalık sebebi olan canlılar için bir yuva olabilir mi?
Gaia evrenin son kalesi. Adeta kurtarılmış bölge denebilir ama bir ütopya beklemiyor orada okurunu.
Sokaklarında çocuk sesinden eser olmayan Neverul köyü askeri bir kamp gibi adeta.
Gaia gezegeninin kalbi Tuhaflıklar Kapısı. O kalp attıkça evren için hala umut var.
Ne var ki, son arının son kanat sesi bir felaket habercisi gibi aralıklarla uğulduyor okurun kulaklarında.
"Ve kahraman evden uzaklaşır"
Kahramanımızın Annes-i, bayan Habis-ta'nın kayıp haberi ve zorbalığın bahanesi olamayacak lakırdısıyla alt üst oluyor.
Tuhaflıklar Kapısı'nda derman arayan Arven, Arven'de derman arayan Gaialılar.
"Seçilmiş kişi" sembolizmi ile yüce bir amaç için meşakkatli bir yolculuk halindeyken Sürke'nin efsunlu çekiciliğine aldanıp dünya zevkleriyle kandırılıyor. (yazar, anne ve öğretmen isimleri gibi Sürke'yi de rastgele seçmemiş olsa gerek. "Sirk"kelimesine benzerliği boşuna değil) *Bkz. Sakallı kadın. Bkz. Sergilenen tuhaf canlılar. Bu seyirliğe itirazı olmayan şuursuz kalabalıklar...
Başlangıçta ait hissedeceği yeri ve kendini arayan Arven, daha yüce bir amac edindiğinde, yol uzayıp yolculuk bilgelikle kuşanıyor.
Biricikliğine olan güveni ve sevgisi büyüyor.
Sevilerek ve koşulsuz kabul edilerek güçleniyor.
Yolculuğu boyunca çok sayıda yoldaşla karşılaşan Arven, okurunu metinlerarası yolculuklara çıkarıyor. Habil- Kabil kardeşleri taşlaşmış kardeşler Yinsun ve Yensun'da buluyor.
Kıskançlık zehriyle Şefkat ağacını kesen "kötü"kardeş taşlaşarak cezalandırılırken, "iyi"kardeş elinden bırakmayarak kaderine ortak oluyor.
Maceranın; gezegenin kalbini attıran sevgi ve şefkate sallanan balta, onu derinden yaralayıp kanattığında başladığını böylece öğreniyoruz.
"İnsanlar, kötülükle karşılaştıklarında, "Senin kalbinin olduğu yerde taş var, kalp değil!" derler, duymuşsunuzdur. İşte bu söz, Şefkat Ağacı'nı kestiğim gün doğmuştur."
Tepegöz'ün:
"Bin sevgiyle açılsın kapı!" nidası ile açılan Tuhaflıklar Kapısı'nın ardında da bitmiyor hikaye. Dahası var. Dünyalılar için terk ettikleri vazifeleri birer birer hatırlama zamanı.
Arven'in Tuhaflıklar Kapısı'nın anahtarı olacağı tekâmül yolculuğu arı kolonisi ve Zela-Fafa ile sürpriz biçimde nihayete erdiğinde derin bir nefes alıyoruz beraberce.
Yolculuk boyunca Arven'in ölen babasına benzeyip onu hatırlattığı için annesini üzdüğünü işitiyoruz.
Yalnız, çaresiz ve kederli bir annenin "farklı" çocuğuna yönelttiği örtük öfkesine, büyüdükçe renkleri solan çocuğunun haline tanık olup yutkunuyoruz.
...
"Kayıp Kapının Anahtarı"nda dört başı mamur bir dünya tasviri yapan yazar, ayaklarımızın altına çiçekler döşüyor. Yıllar evvel Gaia'dan kovulan Dünyalılar'ın rövanşını alırcasına ayaklarımız yerden kesiliyor Saklı Orman'ın içinde.
Bir şansın daha var Dünyalı!
İhtiyacın olan ipuçları kitapta:)
Öte yandan "yarattığı" bu fantastik dünyanın büyü ve mistik inanç öğeleriyle örtülü yapısı kimi okuru tedirgin edebilir.
Tanrısal vasıflarla bezeli yaratıklar ve efsunlu bir gezegen.
Fantastik türde az sayıda yerli eser olmasından duyduğumuz teessür bir yana...fantastik yazının "tü-kaka"olmasına sebep olan reflekslerimiz olduğu vakıa.
Peki büyülü bir gezegen ve tanrısal varlıklar, apaçık kurgu olduğunu bilen çocuğun dünyasında, var olan ve inşa olmakta olan inanç dünyası için tehlikeli midir?
Yoksa meseleye şuradan mı bakmalı:
Masallar mucizelerin, mucizeler imanın imkanına dairdir.
*Hassas filtreler için ic sayfa fotoğraflarını da incelemekte yarar var.
Kayıp Kapının Anahtarı
Yazan, Güzin Öztürk
Resimleyen, Hazar Ata
Editör, Burhan Düzçay
Kapak Tasarımı, Selin Öztekin
Grafik Uygulama, Nayime Serbest
9+ ve büyümeye dirençlilere
Kiralık Canavar
"Bir insan bir insanı, kendisinin sevmediği bir şeyi sevdiği için seviyorsa bu çok büyük bir aşktır: Un grande amore!"
.
.
Karanlık apartman boşluğunda, tünediğimiz merdivenlerin tepesinde, ortalık aydınlanıp yanımızdan bir apartman sakininin geçtiği her an bölünen, kalbimiz gümbür gümbür dinlediğimiz hikayeleri olan Nurşen...Gianna değil, basbayağı Nurşen! Onu tanıyor gibiyim...
.
.
Bazılarını anlatırken gerçek olduklarına yemin eder, ikna olup korkuyla gözlerimizi açtığımız o anın lezzetini tadana kadar devam ederdi anlatmaya.
Gianna gerçek canavarlarla henüz tanışmamışken başlıyor "Kiralık Canavar"ın hikayesi.
Ve bir "kiralık canavar"la tanıştığı zaman gerçek canavarlar hakkında sahici bir fikre kavuşuyor.
Karanlıkta parlayan gözler, hırıltılı bir ses, nane kokan nefes, kalpsiz ve dostsuz...yapayalnız bir yaratık.
Aslına bakarsanız sadece bir insan.
"Seni önünde sonunda alacağız, yeter ki sabırla bekle!" sözü verilmiş bir çocuk gibi, elleri iki yanında bacaklarına paralel vaziyette oturan, bir zamanlar gerçekten küçük bir çocuk olan Bay Morgenrot!
Gianna, hep daha fazla
zaman için anne ve babasını
bekliyor...canavar (Bay Morgenrot) ise küçük bir
çocukken başlamış beklemeye.
Ve kalpsiz bir canavara(!)
dönüşmüş.
Parlayan kırmızı gözleri ve hırıltılı sözleriyle çocukları olabilecek en korkunç biçimde, en korktukları şeyle korkutuyor.
Tüm acımasızlığıyla!
Canavar
için çocukluğuna yolculuk
gibi bu karşılaşma...iyileştirici
bir yolculuk... Öte yandan
canavardan bir başkasıymış gibi
bahsederken kalbinde çiçekler
açtığında ifade dilindeki değişimi
çok sevdik onun...
Gianna ipuçlarını takip edip çocukları korkutan bu sahte(!) canavarı bulduğunda onun nasıl da gerçek olduğunu anlıyor.
Canavar kalbini ve soğuk ellerini ısıtmak için kalbine bir parça sevgi ekmenin yollarını arıyor.
Korku filmlerine bayılan Gianna...
Artık "Katil Solucanlar Uzayda"filmini çok saçma buluyorsa onu anlamamız gerek...
Bol bol italyanca ünleme ve korkunç tasvirin yanında, Gianna'nın arya tutkusu müzikal bir meraka sevkediyor küçük okurlarını.
Korkutucu tasvirler boğazınıza takılmazsa hikayenin lezzetine varmanız mümkün.
Gianna, "korku kültürü"ne sahip bir coğrayada,
korkusuz ve güçlü bir karakter.
Ama hikayedeki ürkütücü detaylar buralarda yüksek doza tekabül edebilir.
Siz yine de iç sayfa fotoğraflarına bir göz atın.
Çocukları gulyabanilerle, çocuk hırsızları ve öcülerle korkutmaya yeltenen büyüklere de bir çift lafı var "Kiralık Canavar"ın.
Ne diyorduk?
"Büyümeye dirençlilere!"
Kiralık Canavar
Yazan, Andreas Steinhöfel
Kapak görseli, Anke Kuhl
Çeviren, Suzan Geridönmez
Tudem Yayınları
10+ ve büyümeye dirençlilere!
Kurtlu Gazoz mu? Bırakın İçsin Yahu!
Çocuğumu çok mu zorluyorum nedir?
Anlaşamadığı çocuklar olduğunda çözümüm 'hmm öyleyse tonton çocukla ve dolayısıyla annesiyle görüşmeyeceğiz' olmadı hiç.
Ya da sırma saçlı kız sözleriyle incittiğinde kavgayla sonuçlanan her buluşmada öfkesine hakim olamamış çocuğuma görüşmeme kararını tebliğ etmedim. Bunun yerine kısa molalar verip iletişim düğümlerini çözmek için kendi çözümlerini bulsun istedim. Güçlensin..Onun tercihi de hep bu yöndeydi zaten. Ben ne kadar tersiyle huzur bulacak olsam da oğlum çatışmaların üstüne gitmeyi ve anlaşmayı sever. Kaçmak ve kapanmak yerine koşar ve kurcalar. Her defasında kargaşayla sonlanan arkadaşlıklarda beni ber defasında bunu yaparak şaşırtmayı başarır. Geçen gün benden alıp bana satma yöntemiyle geldi kapıma oğul, der ki: 'Arkadaşlar arasında olur öyle şeyler.' 'Ama incindigini ve bir daha görüşmek istemediğini söylemiştin?' 'Bu sefer öyle olmayacak anne, çünkü ben o kötü şeyler söylediğinde onunla oynamayı bırakıp sakinleşmesi için yalnız bırakacağım. Ben de üstüne çok gitmiştim'
(Bu buluşmanın sonunda oğul mutasyona uğramış ve başka bir yaşam formu bir süreliğine vücudunu ele geçirerek insan üstü desibelde bağırmasına sebep olmuştu. Daha önce var olduklarını dahi bilmediğim ve düşünmediğim kırmızı ve kabarık ense-boyun damarlarıyla tanışmıştım)
İstediğim onu çatışmadan uzak tutmak değil..benim çatışmadan uzakta olmam güzel olurdu ama doğrusu :) İstiyorum ki oğul ben huzurla çayımı yudumlarken çatışmalarını çözsün, insanları keşfetsin, kendini keşfetsin, duygularının hakimi olsun. Sonra tüm bunların kendiliğinden hallolduğu dünyada oğulla kol kola gezinelim, edebiyat sohbetleri yapıp sergiler gezelim. Misal fotoğraf cekip kağıttan gemilerimizi yarıştıralım. Arkadaslarıyla gezmelere çıktıgı ilk gençlik ve yetişkinlik evresine geçelim. Parayı bastırıp oyunun tüm levellarını satın alayım ve sonunda prensesi kurtardığı kısma geleyim falan.. Ama yapamam değil mi?
Onun için kusursuz bir biçimde tasarlanmış, en küçük ayrıntısı bile hesaplanmış bir gelişim süreci kendimi daha güvende ve huzurlu hissettirecek olsa da doğal olanın bu olmadığını biliyorum çünkü. Oğlum bir teknolojik cihaz ya da tepkileri ve yaşamının her anı öngörülebilir ve yönetilebilir bir robot değil.
Oğlum iletişim kurarken ve ilk insan mağaradan çıkarken benim aklıma hep aynı hatıranın ziyareti..
Çılgın bir ailenin çılgın kızı Elvan.. ilk arkadaşlarımdandı ve onunla birlikte aynı sinapsta yer alan diğer Elvan ilkokul 2.sınıfta çokça tükettiğimiz ve bir rivayete göre içinden kurt çıkan Elvan gazozlarıydı. Bunlar neden zihnimin aynı yerinde ve neden hep yan yana hatırlanıyor bilmem ama bir fikrim var.. belki de diyorum..seneler sonra bu benim beynimin Elvan'dan gizlice intikam alma yöntemidir. :)))
Evet..Elvan aşağılama, hakaret, küfür ve incitici her türlü sözle tanışmamı sağlayan güzide çocukluk arkadaşım..söylediklerinin bir tanesi bile maksatlı ya da saptanmış, tesbit edilmiş bir durumu içermese de bu çocukça tahkirlerin tahrip gücü çok yüksekti.
Eve salya sümük ağlayarak geldiğim bir gün annem artık dayanamayarak 'O sana ne söylüyorsa sen de ona aynısını söyle, söylediklerine de aldırma bak bakalım nasıl vazgeçecek' dedi.
Ertesi gün ödevime çalışıp gittim. 'Çöp tenekesi, kemik torbası' 'kafasız çuval, şişko dobişko, maymun surat, aptal, ....ve çok ayıp birkaç tane daha şey..ve hatırlayamadığım tonla şey!
Elvan neye uğradığını şaşırmıştı ama sonunda dişe dokunur bir rakip haline geldiğimi hissettiren saygı dolu bakışlarını unutamam herhalde :))) o günden sonra Elvan bir daha bana hiç sataşmadığı gibi bu arkadaşlığın da benim nazarımda pek çekiciliği kalmamıştı.
Uzunca bir süre sonra bir gün arabasız taze asfalt yolda çıplak ayaklarımla koşup kızgın sacda danseden ayı gibi zıpladığım o gün Elvan'ın annesini gördüm yokuşta.. usulca ayakkabılarımı giydim.
Hani dışından azıcık, içinden çokça güldüğü zamanlarda gülücükler insanın gözlerinden ve burun kıvrımlarından falan firar eder ya.. Elvan'ın annesi de tam bir neşe bombası gibi patlamaya hazırdı belli ki.. bir planı vardı.
Ona Elvan nasıl? Hiç göremiyorum diye sorduğumda 'Elvan öldü, duymadın mı?'dedi ciddileşerek..çok ciddileşerek..
İnanmayacaksınız ama 9-10 yaşlarındaki bir çocuğa hiç yapılmayacak bir şakaydı ama şakaydı..
Analı kızlı bu kadar basit birkaç anla hafızamda bu denli çok yer edinmelerinin illa ki bir anlamı olmalı. Bildiğim anlamı şu ki; bir çocuğun kendi mücadelesini verip güçlendiği anların kıymeti gibisi yok!
Oğul şık olmayıversin mesela da istediği o sapkanın altina öbür şapkayı takıversin .Düşecek olsa da dilerse tek ayakkabısını farklı tekini farklı giyiversin. Düserse oturup neden düştüğünü düşünüp bulsun, ben hatırlatmayayım. Hele 'ben demiştim'hiç demeyeyim. Varsın bunu anlaması ve kabullenmesi için o ayakkabı kombin(!?) iyle 5 kere daha düşsün.
Varsın o arkadaşını haddinden fazla sevsin, ona sadece ailesini bu kadar sevmesinin normal olduğunu (?!) falan söylemeyeyim varsın incinsin, parçalansın ama sonra daha sağlam kalksın kırılan yerlerinden.
Varsın oyuncağını paylaştığında ya da ödünç verdiğinde bazen de geri gelmeyeceğini ya da zarar göreceğini zor yoldan ögrensin.. ama paylaşma demeyeyim..bazı anların paylaşmaya değer olduğunu hep bilsin.
Denesin, deneyimlesin, ögrensin...
Yalpalasın, düşsün, kalksın, koşsun ve sarılıp yükselsin !
Anlaşamadığı çocuklar olduğunda çözümüm 'hmm öyleyse tonton çocukla ve dolayısıyla annesiyle görüşmeyeceğiz' olmadı hiç.
Ya da sırma saçlı kız sözleriyle incittiğinde kavgayla sonuçlanan her buluşmada öfkesine hakim olamamış çocuğuma görüşmeme kararını tebliğ etmedim. Bunun yerine kısa molalar verip iletişim düğümlerini çözmek için kendi çözümlerini bulsun istedim. Güçlensin..Onun tercihi de hep bu yöndeydi zaten. Ben ne kadar tersiyle huzur bulacak olsam da oğlum çatışmaların üstüne gitmeyi ve anlaşmayı sever. Kaçmak ve kapanmak yerine koşar ve kurcalar. Her defasında kargaşayla sonlanan arkadaşlıklarda beni ber defasında bunu yaparak şaşırtmayı başarır. Geçen gün benden alıp bana satma yöntemiyle geldi kapıma oğul, der ki: 'Arkadaşlar arasında olur öyle şeyler.' 'Ama incindigini ve bir daha görüşmek istemediğini söylemiştin?' 'Bu sefer öyle olmayacak anne, çünkü ben o kötü şeyler söylediğinde onunla oynamayı bırakıp sakinleşmesi için yalnız bırakacağım. Ben de üstüne çok gitmiştim'
(Bu buluşmanın sonunda oğul mutasyona uğramış ve başka bir yaşam formu bir süreliğine vücudunu ele geçirerek insan üstü desibelde bağırmasına sebep olmuştu. Daha önce var olduklarını dahi bilmediğim ve düşünmediğim kırmızı ve kabarık ense-boyun damarlarıyla tanışmıştım)
İstediğim onu çatışmadan uzak tutmak değil..benim çatışmadan uzakta olmam güzel olurdu ama doğrusu :) İstiyorum ki oğul ben huzurla çayımı yudumlarken çatışmalarını çözsün, insanları keşfetsin, kendini keşfetsin, duygularının hakimi olsun. Sonra tüm bunların kendiliğinden hallolduğu dünyada oğulla kol kola gezinelim, edebiyat sohbetleri yapıp sergiler gezelim. Misal fotoğraf cekip kağıttan gemilerimizi yarıştıralım. Arkadaslarıyla gezmelere çıktıgı ilk gençlik ve yetişkinlik evresine geçelim. Parayı bastırıp oyunun tüm levellarını satın alayım ve sonunda prensesi kurtardığı kısma geleyim falan.. Ama yapamam değil mi?
Onun için kusursuz bir biçimde tasarlanmış, en küçük ayrıntısı bile hesaplanmış bir gelişim süreci kendimi daha güvende ve huzurlu hissettirecek olsa da doğal olanın bu olmadığını biliyorum çünkü. Oğlum bir teknolojik cihaz ya da tepkileri ve yaşamının her anı öngörülebilir ve yönetilebilir bir robot değil.
Oğlum iletişim kurarken ve ilk insan mağaradan çıkarken benim aklıma hep aynı hatıranın ziyareti..
Çılgın bir ailenin çılgın kızı Elvan.. ilk arkadaşlarımdandı ve onunla birlikte aynı sinapsta yer alan diğer Elvan ilkokul 2.sınıfta çokça tükettiğimiz ve bir rivayete göre içinden kurt çıkan Elvan gazozlarıydı. Bunlar neden zihnimin aynı yerinde ve neden hep yan yana hatırlanıyor bilmem ama bir fikrim var.. belki de diyorum..seneler sonra bu benim beynimin Elvan'dan gizlice intikam alma yöntemidir. :)))
Evet..Elvan aşağılama, hakaret, küfür ve incitici her türlü sözle tanışmamı sağlayan güzide çocukluk arkadaşım..söylediklerinin bir tanesi bile maksatlı ya da saptanmış, tesbit edilmiş bir durumu içermese de bu çocukça tahkirlerin tahrip gücü çok yüksekti.
Eve salya sümük ağlayarak geldiğim bir gün annem artık dayanamayarak 'O sana ne söylüyorsa sen de ona aynısını söyle, söylediklerine de aldırma bak bakalım nasıl vazgeçecek' dedi.
Ertesi gün ödevime çalışıp gittim. 'Çöp tenekesi, kemik torbası' 'kafasız çuval, şişko dobişko, maymun surat, aptal, ....ve çok ayıp birkaç tane daha şey..ve hatırlayamadığım tonla şey!
Elvan neye uğradığını şaşırmıştı ama sonunda dişe dokunur bir rakip haline geldiğimi hissettiren saygı dolu bakışlarını unutamam herhalde :))) o günden sonra Elvan bir daha bana hiç sataşmadığı gibi bu arkadaşlığın da benim nazarımda pek çekiciliği kalmamıştı.
Uzunca bir süre sonra bir gün arabasız taze asfalt yolda çıplak ayaklarımla koşup kızgın sacda danseden ayı gibi zıpladığım o gün Elvan'ın annesini gördüm yokuşta.. usulca ayakkabılarımı giydim.
Hani dışından azıcık, içinden çokça güldüğü zamanlarda gülücükler insanın gözlerinden ve burun kıvrımlarından falan firar eder ya.. Elvan'ın annesi de tam bir neşe bombası gibi patlamaya hazırdı belli ki.. bir planı vardı.
Ona Elvan nasıl? Hiç göremiyorum diye sorduğumda 'Elvan öldü, duymadın mı?'dedi ciddileşerek..çok ciddileşerek..
İnanmayacaksınız ama 9-10 yaşlarındaki bir çocuğa hiç yapılmayacak bir şakaydı ama şakaydı..
Analı kızlı bu kadar basit birkaç anla hafızamda bu denli çok yer edinmelerinin illa ki bir anlamı olmalı. Bildiğim anlamı şu ki; bir çocuğun kendi mücadelesini verip güçlendiği anların kıymeti gibisi yok!
Oğul şık olmayıversin mesela da istediği o sapkanın altina öbür şapkayı takıversin .Düşecek olsa da dilerse tek ayakkabısını farklı tekini farklı giyiversin. Düserse oturup neden düştüğünü düşünüp bulsun, ben hatırlatmayayım. Hele 'ben demiştim'hiç demeyeyim. Varsın bunu anlaması ve kabullenmesi için o ayakkabı kombin(!?) iyle 5 kere daha düşsün.
Varsın o arkadaşını haddinden fazla sevsin, ona sadece ailesini bu kadar sevmesinin normal olduğunu (?!) falan söylemeyeyim varsın incinsin, parçalansın ama sonra daha sağlam kalksın kırılan yerlerinden.
Varsın oyuncağını paylaştığında ya da ödünç verdiğinde bazen de geri gelmeyeceğini ya da zarar göreceğini zor yoldan ögrensin.. ama paylaşma demeyeyim..bazı anların paylaşmaya değer olduğunu hep bilsin.
Denesin, deneyimlesin, ögrensin...
Yalpalasın, düşsün, kalksın, koşsun ve sarılıp yükselsin !
