resim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
resim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
resim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
resim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Çizmeyi Bilseydim
Eğer çizmeyi bilseydi, tavşanı 62'den, kuşu M harfinden, burunları L'lerden, yolları S'lerden, çatıları üçgenlerden, insanları kibrit çöplerinden yapmazdı elbet.
Bir uçan balonun sepetinde geldiği halasının "Magritte'in Pirene Şatosu" ndaki atölyesinde, resmini yapmayı dilediği hiçbir şey, o şeylerin kendisine benzemiyor.
Bir fotoğraf makinesinin vizöründen görebileceği, onunla yakalayıp hapsedebileceği kadar "gerçek" değil hiçbiri.
Gözün gördüğünü aynı onun gibi hapsedip dijital bir bellekten kağıda aktarabilse... Gördüklerine zihnindeki ve kalbindekileri giydirmeye yeltenmese çizmeyi başarabilecek.(!)
Bir fotoğraf makinesini mekanik bir araç olmaktan öteye taşıma gücü sanatçıdadır oysa.
Eğer çıplak bir gözlemle, aynısını yapacaksa, neden fotoğrafını çekmek yerine çizmeye çalışsın ki?
Yelpazeli bir tırtıl olduğunu sandığı halasının kuşu gibi, gözlemlediklerini kendi düşsel evreniyle giydirme gücü var Sera'nın.
O vakit, kim diyebilir ona, çizdiğinin bir kuş olmadığını?
Kim iddia edebilir kuşların hepsinin serçelere benzemesi gerektiğini?
Ya da kim ısrar edebilir tüm evlerin toprağın üzerinde olması gerektiğinde?
İnsanların çöplerden, kuşların M'lerden çizilmesinin imkansızlığında?
"Aa! Ne sevimli bir yelpazeli tırtıl."
"Bu bir kuş aslında, Sera"
"Ama hiç benzemiyor."
"Çünkü o benim kuşum."
"Bence yelpazeli bir tırtıl"
"Evet, çünkü bunlar senin gözlerin."
Sanatın özgün bir ifade dili olmaktan çıkıp dışarıdan biçimsel olarak dayatıldığı mevcut genel manzara, Helen Buckley imzasıyla okuduğumuz "Kırmızı Saplı Yeşil Çiçek" hikayesini hatırlatır bana sık sık...
Aynı öğretmeni gibi yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizmeyi öğrenirken kendi çiçeğini ve dilini kaybeden çocukları.
İşte o zaman, kendisi de bir mimar olup çocuklara sanat atölyeleri veren yazar, Simla Sunay gibi bir öğretmenleri olabilmesini diliyor insan...
Yazar kitabın hitamında okuruna bıraktığı mektubunda diyor ki:
"...kuşa kuş derken onun bütün özelliklerini bu sözcüğe sığdıramazken, onu çizerken de bunu yapamazdık. Kuşa kuş dediğimizde onu ancak diğer hayvanlardan ayrı çağırmış oluyorduk. Magritte'in resimlerinde bir şeye benzeyen şey, o şeyin kendisi değildi; ressamın gözünden ve elinden yansıyan yeni bir "şey"di, ne kadar çok benzese de."
Çeşme ve Rüzgâr'ını okuyup çok sevdiğimiz, uzun yıllar başucu yaptığımız yazarın ilham verici resimlemesiyle "Çizmeyi Bilseydim"ini de başucumuza astık.
Çizmeyi Bilseydim
Yazan, Simla Sunay
Resimleyen, Zeycan Alkış
4+ ve büyümeye dirençlilere
Bob ve Gaga Sanatı
Çocuk kitaplarının kapakları arasında çocukluğum gizli. Belki sizinkiler de...tik tak tik tak, bir zaman yolcusu gibi.
Ayakkabımın bağcıklarına kola kutusu açma halkalarını geçirdiğim, bulduğum etnik desenli kumaş parçalarını birleştirip el yordamıyla yamru yumru dikip giydiğim, çalıştığım atölyenin boyahanesindeki çocukların ellerini boyaya batırıp el baskıları yaptıkları etekleri sevdiğim gençlik günlerinde bir Bob tanıdım. Zamanda yaptığım kısa yolculukta tanıştığım Bob İnce Bacak, bir türlü şişmanlatamadığı için alay konusu olduğu bacaklarından muzdaripti.
Sonra Bob kendisine ait olanı değiştiremeyeceğini kabullendi. Herkes gibi olması gerekmediğini. Ya da belki de ince bacaklarının onu herkes gibi olmaktan alıkoyamayacağını.
Herkes onun o kırıldı kırılacak bacaklarına bakarken, önüne bariyerler örerken, başka şeylere nasıl odaklanacaktı? Mesela gökyüzüne, kuru yaprakların kenarına iplik gibi dizildiği uzun yollara, dalgalarından serin buharlar tüten gizemli sulara...
Bob da gagasını boyadı. Boyamaya devam etmesi gerekmeyene kadar envai çeşitte renge ve desene boyadı.
Ta ki, herkes bacakları değil Bob'u görene kadar.
Tanıdık geldi mi?
Oldukça yalın fakat öte yandan muzır resimlemesiyle resimleyeni tarafından hikaye edilmiş olan Bob ve Gaga Sanatı size oradan sadece bir çocuk kitabı gibi görünebilir.
Hatta her sayfasında sadece birkaç cümlenin olduğunu ve derin boşluğunun kötü kullanılmış bir sayfa düzeniyle kitabın dışına çıkmaya meyilli sözcükler tarafından örtülmeye çalışıldığını... Siz öyle düşünmezsiniz belki ama, çalakalem yazılıvermiş sıradan bir fikirden ibaret olduğunu.
Ama belki de öyle değildir?
Kitabın arka kapak tanıtımından:
"Bob'un SISKA bacakları onu çok ÜZÜYORDU.
Ama ne gelirdi ki GAGASINDAN?
Marion Deuchars, Bob ve Gaga Sanatı'yla, kendini sanatla ifade etmeye ve kendin olmayı göze alacak kadar cesur olmaya çağırıyor küçük kuşları."
Dünyaca ünlü, ödüllü bir illüstratör ve çocuk kitapları yazarı. Dahası tüm dünyada çok tutulan bir yazı karakterinin de tasarımcısı.
Bir miktar dadaizm esintisi hissettiysem de, Deuchars'la ilgili sınırlı araştırma ve bilgilerime dayanarak burada bırakıyorum.
Bob ve Gaga Sanatı
Yazan ve resimleyen, Marion Deuchars
Çeviren, Sima Özkan
Özgün adı, Bob, The Artist
5+ ve büyümeye dirençlilere
Fom Kitap
