büyümeye dirençlilere etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
büyümeye dirençlilere etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
büyümeye dirençlilere etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
büyümeye dirençlilere etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kırmızı'nın Mirası
"Derler ki eskiden bütün dünyanın sözü bir, dili birdi. Fakat Babil Kulesi yıkılınca insanlar birbirinin dilinden anlamaz oldu.
Sözler karıştı, insanlar karıştı...
Bir sürü farklı dil dünyaya yayıldı."
Kırmızı'nın Mirası işte bu paragrafla karşılıyor küçük büyük okurunu.
Kur'an'da, Tevrat ve İncil'de bahsi geçen, ancak daha çok israiliyyât ve çeşitli mitolojik öyküler vasıtasıyla bildiğimiz Babil'le.
Babillilerin tanrı marduk adına yaptıkları söylenen kule, tanrı katına ulaşmak için göğü delmeye ahdetmiş insanoğlu kibrini yansıtır.
Marduk ise bu kibre karşılık kuleyi yıkarak, sözü bir, dili bir bu insanları yeryüzüne dağıtıp bambaşka dillere ayırır.
Babil Kulesi'nin hikayesini ilk merakım herhalde bir Cemil Meriç eseriyleydi. Kırmızının Mirası; aydın kibrine işareten zaman zaman duyduğumuz hikayenin ardına düşürdü büyümeye dirençliyi. Karşıma İngilizce babble (anlaşılmayan biçimde konuşmak, anlaşılmaz sesler çıkarmak) kelimesi çıkınca, bambaşka bir etimolojik yolculuğun heyecanıyla doldum.
Ama ben oradaki okumalarımı derinleştirmeden biçare okuru Babil Kulesi'nin tepesine götürüp bırakıveren Kırmızı'yla hesaplaşacağım.
Hesaplaşma ki, ne hesaplaşma!
Der ki Kırmızının Mirası:
" İşte bu efsane de dilden dile aktarılırken bazı kısımları unutuldu. Hep insanlar konuşuldu. Oysa efsanenin aslına göre, zamanında herkes herkesi anlayabilirdi.
Herkes: yani saksağanlar, arılar, atlar, keçiler ve kurtlar..."
İşte tam da burada yaptı yapacağını yazar. Toprakla, havayla, suyla, envai çeşit canlıyla cenge tutuşup ne var ne yok, ardını düşünmeksizin tüketip kirleten insanoğlu ve kızının kucağına bıraktı mirasını.
İyi de yaptı lakin çok dilliliğin hediyesini de yanına katık etti.
Müşterek, dedi; kadim, kumanya, takât, alicenap, bîhaber, diyar, mahdut, beşer, lütufkâr dedi.
Tüm bu yabancı (!?) kelimeler bazı ebeveynleri tedirgin etti. "Aman, çocuklar ne anlayacak. Bir sürü bilinmedik kelime var". dediler.Bunu söylerken ise farklı dillerde yazılmış çocuk kitapları ve masallar okuyorlardı.
Çocuk anlamaz diye sadeleştirmişlerdi dillerini, daha o doğmadan.
Kimisi de dili sade doğmuş olacaktı ki, pek habersizdi okuduğundan.
Efendim, bilhassa okul öncesi metinlerde az sayıda yeni kelimeye yer vermenin önemi vurgulanır.
Bazı kelimelerin ise ritmik dille nasıl birer kazanıma dönüşüp kelime dağarcığına katkı sağladığına. Bu kadar az sayıda sözcükle hayatımızı idame ettiriyorken hangi kelimenin yeni ya da yabancı sayılacağı da görece değişiyor muhakkak.
Ama biliyorum ki, okuyucunun söze yüklediği anlam küçük okura sirayet ediyor ve büyüğü farketmeden o kelimeler dile işliyor.
Sok derece akıcı, ritmik bir dile sahip masalı çok sevdim.
Kırmızı'nın kucağımıza bıraktığı mirasın bir paydası da dil olsa gerek.
Her lisana açık bir vatanda,
tüm canlıların dilinden konuşan Kırmızı'nın, maceralı ve bilgece yolculuğuna eşlik etmek üzere,
her yaştan okura!
Kırmızı'nın Mirası
Yazan, Sezai Ozan Zeybek
Resimleyen, Esra Uygun
Nito Kitap
5+
Oliver
"Normal ol!"
Dedikçe iç ses, içeriden dışarıya doğru seslenerek tekrar akord oluyorum.
"Normal mi? Normali kim ne yapsın, normal sıkıcıdır"
İlk defa ne zaman farklı hissettim, ilk ne zaman yalnızken daha mutlu ve kocaman oldum, ilk ne zaman deliliklerimden usanıp dostlarla çoğaldım bilmiyorum. Ama hepsinden çok ilk ne zaman "normali" tanımladım merak ediyorum.
Nasıl konumlandım, nasıl konumlandırdım, hangi kıstaslarla huni beğendim.
Neyi anormal buldum, neden anormal buldum? Hangi anormalden (!), neden korktum, hangi anormale neden aşk duydum merak ediyorum.
Bugün her bir arızamızın bir ismi yok elbette. Arıza dediğimiz her bir insani hal ve oluşa tıbbi bir isim ararken terminolojide henüz var olmayan arazı neyle açıklayacağız? Sadece insan olmak, sadece az olduğunu kabul etmek, aciz olduğunu bilmek, sadece başkalarının yöntem ve üsluplarına saygı göstermek mümkün değil midir de, literatürü aşındırıp başımızı kaşındırırız bilmem.
Süslü sözlerimin süsleri dökülür buracıkta, bilmediklerim eşikte birikir, tökezlerim.
Yunus'a bürünüp: "Yaratılanı severim, yaradandan ötürü".
Tesbit edilmek, isimlendirilip sınıflandırılmak istemem; usulca, fark edilmeden farklı olmak isterim. Testler, tespitler, tanılar olmadan sevilmek isterim.
Oliver olsam, Oliver kalmak isterim.
Kendinden mutlu, kendiyle mutlu ve çok.
İzlandalı yazar ve çizer Birgitta Sif'in ilk kitabı olan Oliver, harika resimlemesi, yalın ve etkileyici hikayesiyle farklı ve yalnız bir çocuğun hikayesi. Hikayesinden memnun bir çocuğun yalnızlığından sıkılıp kendisi gibi farklı bir arkadaşla, Olivia'yla buluştuğu kitap, iki kişilik harikulade bir gösteriyle son buluyor.
Tek azdır, iki çok, üç fazla :)
Hiç değilse bazen...
Oliver
Yazan ve Resimleyen, Birgitta Sif
Çeviren, Aslı Motchane
Kır Çiçeği Yayınları
4+ ve Büyümeye dirençlilere!
Nokta
Bugün Çocuk Edebiyatı'na aşkla bağlı olanların yakından tanıdığı Peter H. Reynolds'ın, daha küçücük bir çocukken, bir öğretmeni tarafından resmetmeye yüreklendirildiğini biliyor muydunuz?
Her şey işte o noktayla başladı.
Ona inanan ve boş bir kağıda bir noktayla imzasını bırakma cesareti veren o ilk insanla.
Bir miktar ticari de olsa bugün "Uluslararası Nokta Günü"olarak anılan ve cesareti alkışlayan gün, Nokta'nın yazarı Peter H. Reynolds'un 1. sınıftaki Matematik öğretmeni Bay Matson'un eseri olabilir.
Neyle var olduğunu, neye yaradığını bilmeyen; ifade aracını bulamamış, bulduğu araçla var olamamış, sıradanlıklar içinde özgün cevherini arayan insana, küçücük bir noktadan varlığın kapılarını açıyor yazar.
Öfkenin rengiyle kağıda değen noktanın ta içinden, turuncu bir ışık yükselerek kitabın tüm resimlemesine hayat veriyor. Ve tabii Nokta'nın küçük kahramanı Vashti'nin var oluş sancısına.
Değil mi ki, kendini tanıma yolculuğunun henüz başındaki Vashti için bir nokta dünyalar değerinde.
Anlatmak, anlamak, değer bulmak ve değer vermek için sıradanlığın gri düzeneğinde parmak izinin gizemini arayan küçük okurun: "Peki ama ben ne işe yararım? Söyle bana, neyi en iyi yaparım? " sualine doğru yansıyan turuncu bir ışık Nokta.
Sen bir noktayı iyi yaparsın çocuk.
Başkasının asla yapamayacağı kadar iyi yaparsın. Başkasının asla sahip olamayacağı, başkasınınkine sahip olamayacağın noktayı yaparsın.
Sadece senin devam edeceğin düzlemin ilk noktasını yapar, yürüyeceğin yolun ilk adımını atarsın.
Bir nokta asla sadece bir nokta değil çocuk. Sen her noktadan bir dünya yazarsın.
Acele etme olur mu?
"Bir nokta yap. Bakalım seni nereye götürecek."
*Nokta'nın bir de ödüllü kısa animasyonu var, burada
Ve kitabın devamı niteliğindeki "Mış Gibi" için de bir tane var;)
Nokta
Yazan ve Resimleyen, Peter H. Reynolds
Çeviren, Oya Alpar
Altın Kitaplar
3+ ve büyümeye dirençlilere
Her şey işte o noktayla başladı.
Ona inanan ve boş bir kağıda bir noktayla imzasını bırakma cesareti veren o ilk insanla.
Bir miktar ticari de olsa bugün "Uluslararası Nokta Günü"olarak anılan ve cesareti alkışlayan gün, Nokta'nın yazarı Peter H. Reynolds'un 1. sınıftaki Matematik öğretmeni Bay Matson'un eseri olabilir.
Neyle var olduğunu, neye yaradığını bilmeyen; ifade aracını bulamamış, bulduğu araçla var olamamış, sıradanlıklar içinde özgün cevherini arayan insana, küçücük bir noktadan varlığın kapılarını açıyor yazar.
Öfkenin rengiyle kağıda değen noktanın ta içinden, turuncu bir ışık yükselerek kitabın tüm resimlemesine hayat veriyor. Ve tabii Nokta'nın küçük kahramanı Vashti'nin var oluş sancısına.
Değil mi ki, kendini tanıma yolculuğunun henüz başındaki Vashti için bir nokta dünyalar değerinde.
Anlatmak, anlamak, değer bulmak ve değer vermek için sıradanlığın gri düzeneğinde parmak izinin gizemini arayan küçük okurun: "Peki ama ben ne işe yararım? Söyle bana, neyi en iyi yaparım? " sualine doğru yansıyan turuncu bir ışık Nokta.
Sen bir noktayı iyi yaparsın çocuk.
Başkasının asla yapamayacağı kadar iyi yaparsın. Başkasının asla sahip olamayacağı, başkasınınkine sahip olamayacağın noktayı yaparsın.
Sadece senin devam edeceğin düzlemin ilk noktasını yapar, yürüyeceğin yolun ilk adımını atarsın.
Bir nokta asla sadece bir nokta değil çocuk. Sen her noktadan bir dünya yazarsın.
Acele etme olur mu?
"Bir nokta yap. Bakalım seni nereye götürecek."
*Nokta'nın bir de ödüllü kısa animasyonu var, burada
Ve kitabın devamı niteliğindeki "Mış Gibi" için de bir tane var;)
Nokta
Yazan ve Resimleyen, Peter H. Reynolds
Çeviren, Oya Alpar
Altın Kitaplar
3+ ve büyümeye dirençlilere
Ateşten Ayakkabı Rüzgardan Sandalet
"Şişmanlık, kısa boylu olmak ve fakirlik, üç tane kötü özellik bir arada bana çok fazla geliyor!"diye düşünüyordu Tim.
Babası gezgin bir ayakkabı tamircisi olan çocuk, arkadaşları tarafından alay edilmekten ve onların sahip olduklarına sahip olamamaktan ötürü mutsuz.
O kadar mutsuz ki Tim, doğum günü hediyesi olarak artık Tim olmamayı diliyor.
Ve öylesine harika bir ailesi var ki başka hiçbir çocuğun sahip olamayacağı bir hediye veriyorlar ona.
Tim'e kendi hikayesini yazmak için muazzam bir fırsat sunan anne ve babası doğum gününde ona kocaman bir macera hediye ediyor.
Babasının bilgece ve nüktedan hikayelerini dinleyerek çıktıkları yolculukta, kasaba kasaba gezip tamir bekleyen ayakkabıları onarırken, bir yandan hikayeler biriktiriyor iki gezgin.
Ateşten Ayakkabı ve Rüzgardan Sandalet, iki kızılderili gibi cesaret ve becerilerini kanıtlarken, Tim gün geçtikçe Tim'i daha iyi tanıyor. Tim olmayı daha çok seviyor.
Rüzgardan Sandalet'in şakaları can sıkıcı olsalar da, doğrusu küçük okur, Tim'in yerinde olmayı çok istiyor.
Bunun için şişman, kısa ve fakir olması gerekse dahi istiyor.
Uğradıkları her durakta yeni bir hikayeyle zenginleşen Tim, "gezgin bir yağ tulumu"ndan fazlası olduğunu biliyor.
Ve hikaye anlatma vakti Ateşten Ayakkabı'ya geldiğinde, büyüdüğünde, tek başına uzaklara uçtuğunda korkmayacağını ve tüm yolları tanıyacağını biliyor.
Eser yetişkinlere birer terapi fırsatı sunarken, küçük okurlarla unutulmaz bir bağ kuruyor.
Ursula Wölfel'in ustaca kurgusu ve hayranlık uyandıran edebi diline eşlik eden yalın resimlemeyle bu harikulade kitabı Nöbetçi kitaplığın baş köşesine yerleştirdiğimizde öylesine büyük bir minnetle ışıdı ki kalbimiz, doğrusu üç beş satırdan fazlasını hak ediyor.
Tam da bu satırlardan başlayarak uzunca zamandır sözcüklerden tasarruf edip heybesini zamanla dolduran yazar bir istisna yapıp bu keşifle hissettiklerinden dem vuruyor.
Farklılıklarımızın yoksunluk değil zenginlik olduğu, yara açan her hikayenin yara kapatma becerisi kazandırdığı, ancak kabuğu kırıp dışarı çıkarak, ancak yaşanarak "olunduğu"dünyada kabuklarımızın içinde ham ve yaş, küflenmeyi bekleyen tohumlar gibiyiz.
Kabuğu kırsak, kafamızı çıkarıp uzatsak, filizlenip sarılsak, büyüyüp savrulsak, işte o zaman...
o zaman olacağız.
Altından bir kabuk içinde güvenle çürümek,
kabuğun dışında, savunmasızca var olmaya, yaşamın tadına bakmaya yeğlenir mi?
Bir gezgin olmak bir tarafa, havayı solumadan yaşıyor sayılır mı insan?
Havada zararlı mikroplar, fakirlik ve şişmanlık olsa da :)
"Ateşten Ayakkabı Rüzgardan Sandalet"e bayıldık.
ve Ursula Wölfel sana minnet borçluyuz.
Ateşten Ayakkabı
Rüzgardan Sandalet
Yazan, Ursula Wölfel
Resimleyen, Bettina Wölfel
Çeviren, Gülser Epçeli
Çizmeli Kedi Kitaplığı
7+ ve büyümeye dirençlilere
Babası gezgin bir ayakkabı tamircisi olan çocuk, arkadaşları tarafından alay edilmekten ve onların sahip olduklarına sahip olamamaktan ötürü mutsuz.
O kadar mutsuz ki Tim, doğum günü hediyesi olarak artık Tim olmamayı diliyor.
Ve öylesine harika bir ailesi var ki başka hiçbir çocuğun sahip olamayacağı bir hediye veriyorlar ona.
Tim'e kendi hikayesini yazmak için muazzam bir fırsat sunan anne ve babası doğum gününde ona kocaman bir macera hediye ediyor.
Babasının bilgece ve nüktedan hikayelerini dinleyerek çıktıkları yolculukta, kasaba kasaba gezip tamir bekleyen ayakkabıları onarırken, bir yandan hikayeler biriktiriyor iki gezgin.
Ateşten Ayakkabı ve Rüzgardan Sandalet, iki kızılderili gibi cesaret ve becerilerini kanıtlarken, Tim gün geçtikçe Tim'i daha iyi tanıyor. Tim olmayı daha çok seviyor.
Rüzgardan Sandalet'in şakaları can sıkıcı olsalar da, doğrusu küçük okur, Tim'in yerinde olmayı çok istiyor.
Bunun için şişman, kısa ve fakir olması gerekse dahi istiyor.
Uğradıkları her durakta yeni bir hikayeyle zenginleşen Tim, "gezgin bir yağ tulumu"ndan fazlası olduğunu biliyor.
Ve hikaye anlatma vakti Ateşten Ayakkabı'ya geldiğinde, büyüdüğünde, tek başına uzaklara uçtuğunda korkmayacağını ve tüm yolları tanıyacağını biliyor.
Eser yetişkinlere birer terapi fırsatı sunarken, küçük okurlarla unutulmaz bir bağ kuruyor.
Ursula Wölfel'in ustaca kurgusu ve hayranlık uyandıran edebi diline eşlik eden yalın resimlemeyle bu harikulade kitabı Nöbetçi kitaplığın baş köşesine yerleştirdiğimizde öylesine büyük bir minnetle ışıdı ki kalbimiz, doğrusu üç beş satırdan fazlasını hak ediyor.
Tam da bu satırlardan başlayarak uzunca zamandır sözcüklerden tasarruf edip heybesini zamanla dolduran yazar bir istisna yapıp bu keşifle hissettiklerinden dem vuruyor.
Farklılıklarımızın yoksunluk değil zenginlik olduğu, yara açan her hikayenin yara kapatma becerisi kazandırdığı, ancak kabuğu kırıp dışarı çıkarak, ancak yaşanarak "olunduğu"dünyada kabuklarımızın içinde ham ve yaş, küflenmeyi bekleyen tohumlar gibiyiz.
Kabuğu kırsak, kafamızı çıkarıp uzatsak, filizlenip sarılsak, büyüyüp savrulsak, işte o zaman...
o zaman olacağız.
Altından bir kabuk içinde güvenle çürümek,
kabuğun dışında, savunmasızca var olmaya, yaşamın tadına bakmaya yeğlenir mi?
Bir gezgin olmak bir tarafa, havayı solumadan yaşıyor sayılır mı insan?
Havada zararlı mikroplar, fakirlik ve şişmanlık olsa da :)
"Ateşten Ayakkabı Rüzgardan Sandalet"e bayıldık.
ve Ursula Wölfel sana minnet borçluyuz.
Ateşten Ayakkabı
Rüzgardan Sandalet
Yazan, Ursula Wölfel
Resimleyen, Bettina Wölfel
Çeviren, Gülser Epçeli
Çizmeli Kedi Kitaplığı
7+ ve büyümeye dirençlilere
Tonino
Ödev yapmayan Tonino, görünmez olmayı arzu eder ve olur da ancak onun görünmezliğiyle ortalığa hakim olan kargaşa, ciddi meseleleri de beraberinde getirir.
Gianni Rodari'yi pek severiz ancak "Keşke görünmez olsam"diyen Tonino'nun görünmezliği ele geçirince, arkadaşlarının saçını çekip, çevredekileri rahatsız ettiği, hırsızlık yapıp, insanları birbirine düşürdüğü bu eğlenceli hikayeye gülüp geçemedik.
Neyse ki küçük okurun filtrelerine takıldı ilkin.
Eğer ödev yapamadıysa ne olmuş ki? Ya da öğretmen tahtaya kaldıracaksa?
Aslında ödev karşıtı olan küçük okurun Tonino'yu anladığına eminim.
Ancak bütün bu şamatanın içinde eğlenceden fazlası olduğu, gelişigüzel biçimde zarara uğrattığı insanların, Tonino'nun tahtaya kaktığında duyacağı utanç ve sıkıntıdan daha mühim olduğu kesin.
Türlü çeşit hinlikle dolu bu görünmezlik macerasında, görünmezliğin uzaması Tonino'yu ve ailesini de sıkmaya ve zor duruma düşürmeye başlıyor. Ancak her ne kadar Tonino bu işten pişman olmuş olsa da, görünmezlik macerası ve özgürlüğün, bir hak ihlaline dönüşmesi hayalini, hayalin güzelliğine haksızlık addettik.
Ancak efendim, kalemin ve aklın ustalığından öyle güzel bir son devşiriyor ki yazar, daha küçük okurlarla üstünden geçmek gerekliliğiyle beraber, tüm eleştiri ve itirazlarımızı lokma lokma yutturuyor.
Başkalarını görerek görünür olan insan; diğerlerinin hakkına riayet ettiğinde de özgürleşir elbet!
İş ki, kendinden ötesini görebilsin!..
Tonino
Keşke Görünmez Olsam
Yazan, Gianni Rodari
Resimleyen, Alessandro Sanna
Marsık Kitap
4+
La Fonten Orman Mahkemesinde
La Fonten masallarını iyi tanıyan küçükleri pek keyiflendirecek, neşeli, ritmik ve nüktedan bir çocuk kitabı "La Fonten Orman Mahkemesinde".
Ormanların kralı aslanın yargıçlığında toplanıp öyle bir hesap soruyorlar ki hayvanlar La Fonten'den, hallerini anlayıp onlar için üzülmemek güç. Şu La Fonten ne hadsiz adam! (!?)
Ayıp değil mi hayvanları; iyiler, kötüler ; akıllılar, aptallar; güzeller, çirkinler; tembeller, çalışkanlar diye ikiye bölüp birbirine düşürmek.
Hem sahiden eşek midir, herkesin yükünü taşıyan?
Karınca mıdır cimri olan?
Ağustos böceği midir tembel olan?
Ayılar mıdır kaba olan?
Aptal olan kargalar?
Sinsi midir yılanlar?
ve korkak mıdır tavşanlar?
Durun durun, La Fonten'i de dinliyoruz ardından.
"Tüm kötü davranışları ben siz hayvanlardan öğrendim"diyor kendini savunurken.
Tavşanın buna bir itirazı var. Hem kürküne, hem etine göz dikilmiş bir hayvan o. Korkmasın da ne yapsın?!
Hayvanların her biri karşı suçlamayı cevaplarken sıra yılana geldiğinde, yazar pek hoş bir şey yaparak okuru gülümsetiyor.
Zira yılan sinsi değil de unutkan olmalı ki La Fonten'e Ezop Dede'nin yazdığı yılan masalının hesabını soruyor.
Hayvanlar kahkaha atarken duruma henüz uyanamamış minik okurla birlikte okuyoruz:
"Kültürsüz aptallar!* Bilmiyor musunuz? O öykü Bay La Fonten'in değil, Anadolu'lu Ezop'undur"diye bağırdılar.
Aslan gülerek,
"Bu konuda size bir sözümüz yok Bay La Fonten...
Ezop'tan yürütmeyi unuttuğunuz bir öykü için sizi biz değil, ileride ancak edebiyat tarihçileri yargılayacaktır"
*Pek kaba ve aşağılayıcı oldu çıkışı aslanın, haklısınız.
Eserin nihayetinde hayvan mahkemesinden hüküm giyen La Fonten oluyor. Cezası ise İnsanat Bahçesi'ne konup hayvanlara parayla gösterilmek. Eh, adil görünüyor. Ama insanat adına tek başına hüküm giymesi haksızlık tabii. Aman bu kısmı içimden söyledim, değil mi?! Shhhht!
Yalvaç Ural'ın usta kaleminden ve Haslet Soyöz'ün fırçasından çıkan bu keyifli eser, fabl sever küçükler ve büyümeye dirençli biz büyükler için çok keyifli doğrusu.
La Fonten Orman Mahkemesinde
Yazan, Yalvaç Ural
Resimleyen, Haslet Soyöz
Marsık Kitap
78sh
7+ ve büyümeye dirençlilere!
