3yas ustu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
3yas ustu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
3yas ustu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
3yas ustu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Dünyanın En Büyük Evi
Dünyanın en küçük evine sahip olduğunda, evrene sahip olacaksın.
Ev ve onunla beraber maddi mülkiyet tasavvurumuzun usulca değiştiği şu günlerde "Dünyanın En Büyük Evi" hikmetli bir sır gizliyor satırları arasında.
Hafifleyin ki, özgürleşip zenginleşesiniz diyor.
Hafifleyin ki, prangalarınızdan kurtulasınız.
Ayaklarınızdan toprağa saldığınız kökler, başlarınızın üstüne diktiğiniz kulelerle siz insanlar...
Sürekli inşa eden ve sürekli "sahip" olan insanlar.
Sahip oldukça iştihası bir canavarınki gibi büyüyen insanlar.
Sahip olduğunuz yegane varlık, geçici ikametgâhınız bedenleriniz.
Küçük salyangozu, babasına dünyanın en büyük evine sahip olmak istediğini söylerken işitiyor okur.
Ardından dünyanın en büyük evine sahip olan bir başka küçük salyangozun hikayesini dinliyor onunla.
Babası anlattıkça, küçük okurlar ve salyangozlar dinledikçe...büyümeye dirençlileri de kafalarında, bedenlerinde, hanelerinde biriktirdikleri ne kadar sahiplik varsa bir bir arınma isteğiyle doluyor.
Tüm sahiplikler birer yük olup adımlarını ağırlaştırıyor.
Küçük, küçücük...her geçen gün daha da küçüldüğünü hissettiğimiz evlerimizin duvarları şeffaflaşıyor.
Kendi küçük evrenlerimiz odalarımızı, evlerimizi dolduruyor.
Birbirimize kulak verirsek diğerlerinin evrenleri de kapılarını açıyor bir bir.
Evrenin başlangıcındaki gibi;
Yeryüzü evimiz, gökkubbe çatımız oluyor.
İş ki, kulak kesilelim hikayeye ve hikayelerimize.
Yavaşlayalım ve hafifleyelim.
Ve yağmurlu bir günde, bir salyangoz gibi yeniden başlayalım yeryüzünü temaşaya.
Leo Lionni'ye ve Lionni severlere selam olsun.
*Fotoğraftaki defne yaprakları evimin arkasındaki mis kokulu Defne ağacının dallarından.
Gökyüzünü üstüme sermek için,
Derin derin içime çekiyorum onu şimdi.
Dünyanın En Büyük Evi
Yazan ve resimleyen, Leo Lionni
Çeviren, Kemal Atakay
Editör, Demet Uyar
Özgün adı, The Biggest House in the World
Elma Yayınevi
3+ ve büyümeye dirençlilere
İyilik / İyilik ve Nezaket Üzerine Bir Kitap
Bir kısmı Julia Donaldson kitapları olan çok sevdigimiz bir dolu kitabın illüstratörü Axel Scheffler'ın önsözüyle iyilik üzerine sıcacık bir kitap.
Üstelik her köşesi bir başka sanatçı tarafından resmedilen esere Scheffler ile beraber tam 38 çizerin eli değmiş.
Özgün ismi "Kind" olan eserin satışından elde edilen gelirler, mültecilik sorunlarına duyarlı çok milletli Three Peas Yardımlaşma Derneği'ne bağışlanmış.
Başta ve sonda çizerlerin kısa biyografileri yer alıyor.
El birliğiyle iyilik ve nezaketi yeniden tanımlıyor, adeta nereden baslayacağını bilmeyenlere iyilik için kılavuzluk yapıyorlar.
Küçücük cüsselerinden düşük bütçeli kocaman iyilikler doğan rengarenk karakterler, iyiliği anlatmanın ve onu çoğaltmanın 38 farklı yoluyla Green'in metnini büyütüp devleştiriyor.
İyiliği yaymanın imkanına dair dalga dalga yayılacak bir çağrı iletiyorlar okurlara usulca.
Herkesin iyi ve nazik olduğu bir dünya hayali için ilk öneri ise gülümsemek.
Tebessümün ve selamlaşmanın sadaka hükmünde olduğu ve tavsiye edildiği bir dinin mensupları için ne tatlı hatırlatma.
Üzgün insanları dinlemek, onlara sarılmak -ki biz Türkler sarılmaya bayılırız-, korkmuş arkadaşımızın elini tutmak, başları derde girdiğinde arkadaşlarımıza yardım etmek, onları oyunlarımıza dahil etmek, hikayelerini dinlemek, sırasını ihtiyacı olan bir başkasına devretmek, yere düşen eşyayı sahibine uzatmak, iyi oldukları şeyleri fark etmeleri ve başarmaları için dostlarımıza fırsat vermek, mahallemize/ülkemize yeni taşınan üstelik dilimizi bilmeyen birine destek olmak...
Ve çok daha fazlasını yapmak zor değil.
"Herkes iyilik yapabilir, çok küçük ya da biraz utangaç olsalar bile."
*İyilik Kumbarası önerisini dikkate almalı.🧡
İyilik
İyilik ve Nezaket Üzerine Bir Kitap
Yazan, Alison Green
Resimleyenler, Axel Scheffler, Quentin Blake, Serge Bloch, David Barrow, Rotraut Susanne Berner, Marianna Coppo, Benjamin Chaud, Anke Kuhl, Sarah McIntyre, Thomas Müller, David Roberts, Birgitta Siff, Helen Stephens, Britta Teckentrup, Philip Waechter
Özgün adı, Kind
Çeviren, Meltem Aydın
Editör, Nevin Avan Özdemir
İs Bankası Yayınları
- 3+ büyümeye dirençlilere
Küçük Ağaç
Büyümek için değişmek, değişmek için yüzleşmek, yüzleşmek için fark etmek lazım.
Cesaret lazım. Yeniden doğacak güneşe ve yeni günün yeni başlangıçlarına inanmak... Küçük Ağaç, büyük zorlu çatışmasından kaçındıkça hikayesinin mürekkebi kuruyor sayfalarda. Soluyor, siliniyor.
Ormanın ve büyük değişiminin hikayesi yazılıyor üstüne.
O ise ormanın hikayesinin sessiz tanığına dönüşüyor.
Küçük Ağaç zamanın döngüsünü reddetse de; mevsimler geçmeye, dünya dönmeye, orman değişip serpilmeye devam ediyor.
Kuru yapraklarını rüzgâra bırakıp yüklerinden kurtulmayı göze alamayan ağaç , değişimi seyrederken kafasını gövdesine gömdükçe gömüyor.
Büyümek zor küçüğüm, büyür gibi yapmak zor.
Büyümeye direnirken, kaçıp saklanmadığına emin ol.
İçindeki çocuğu koruyabilmen, yeniden yeşiller giyebilmen için, gövdeni saran kuru yapraklardan vazgeçmeyi de bilmelidir.
Kendime dönüp dedim ki yine; önüne çıkan engeller, yaşadığın zorluklar, kötü hatıralar hepsi gönüllü tutsaklıklar.
Yolun üzerine yığdığın kuru dallarla dolu bahane tümseklerinden kurtulmadıkça hikayenin devamını bilmen zor.
Küçük Ağaç
Yazan ve resimleyen, Loren Tree
Çeviren, Zarife Biliz
Özgün adı, Little Tree
Beyaz Balina Yayınları
Organik Kitap
3+ ve büyümeye dirençlilere
Cesaret lazım. Yeniden doğacak güneşe ve yeni günün yeni başlangıçlarına inanmak... Küçük Ağaç, büyük zorlu çatışmasından kaçındıkça hikayesinin mürekkebi kuruyor sayfalarda. Soluyor, siliniyor.
Ormanın ve büyük değişiminin hikayesi yazılıyor üstüne.
O ise ormanın hikayesinin sessiz tanığına dönüşüyor.
Küçük Ağaç zamanın döngüsünü reddetse de; mevsimler geçmeye, dünya dönmeye, orman değişip serpilmeye devam ediyor.
Kuru yapraklarını rüzgâra bırakıp yüklerinden kurtulmayı göze alamayan ağaç , değişimi seyrederken kafasını gövdesine gömdükçe gömüyor.
Büyümek zor küçüğüm, büyür gibi yapmak zor.
Büyümeye direnirken, kaçıp saklanmadığına emin ol.
İçindeki çocuğu koruyabilmen, yeniden yeşiller giyebilmen için, gövdeni saran kuru yapraklardan vazgeçmeyi de bilmelidir.
Kendime dönüp dedim ki yine; önüne çıkan engeller, yaşadığın zorluklar, kötü hatıralar hepsi gönüllü tutsaklıklar.
Yolun üzerine yığdığın kuru dallarla dolu bahane tümseklerinden kurtulmadıkça hikayenin devamını bilmen zor.
Küçük Ağaç
Yazan ve resimleyen, Loren Tree
Çeviren, Zarife Biliz
Özgün adı, Little Tree
Beyaz Balina Yayınları
Organik Kitap
3+ ve büyümeye dirençlilere
Nokta
Bugün Çocuk Edebiyatı'na aşkla bağlı olanların yakından tanıdığı Peter H. Reynolds'ın, daha küçücük bir çocukken, bir öğretmeni tarafından resmetmeye yüreklendirildiğini biliyor muydunuz?
Her şey işte o noktayla başladı.
Ona inanan ve boş bir kağıda bir noktayla imzasını bırakma cesareti veren o ilk insanla.
Bir miktar ticari de olsa bugün "Uluslararası Nokta Günü"olarak anılan ve cesareti alkışlayan gün, Nokta'nın yazarı Peter H. Reynolds'un 1. sınıftaki Matematik öğretmeni Bay Matson'un eseri olabilir.
Neyle var olduğunu, neye yaradığını bilmeyen; ifade aracını bulamamış, bulduğu araçla var olamamış, sıradanlıklar içinde özgün cevherini arayan insana, küçücük bir noktadan varlığın kapılarını açıyor yazar.
Öfkenin rengiyle kağıda değen noktanın ta içinden, turuncu bir ışık yükselerek kitabın tüm resimlemesine hayat veriyor. Ve tabii Nokta'nın küçük kahramanı Vashti'nin var oluş sancısına.
Değil mi ki, kendini tanıma yolculuğunun henüz başındaki Vashti için bir nokta dünyalar değerinde.
Anlatmak, anlamak, değer bulmak ve değer vermek için sıradanlığın gri düzeneğinde parmak izinin gizemini arayan küçük okurun: "Peki ama ben ne işe yararım? Söyle bana, neyi en iyi yaparım? " sualine doğru yansıyan turuncu bir ışık Nokta.
Sen bir noktayı iyi yaparsın çocuk.
Başkasının asla yapamayacağı kadar iyi yaparsın. Başkasının asla sahip olamayacağı, başkasınınkine sahip olamayacağın noktayı yaparsın.
Sadece senin devam edeceğin düzlemin ilk noktasını yapar, yürüyeceğin yolun ilk adımını atarsın.
Bir nokta asla sadece bir nokta değil çocuk. Sen her noktadan bir dünya yazarsın.
Acele etme olur mu?
"Bir nokta yap. Bakalım seni nereye götürecek."
*Nokta'nın bir de ödüllü kısa animasyonu var, burada
Ve kitabın devamı niteliğindeki "Mış Gibi" için de bir tane var;)
Nokta
Yazan ve Resimleyen, Peter H. Reynolds
Çeviren, Oya Alpar
Altın Kitaplar
3+ ve büyümeye dirençlilere
Her şey işte o noktayla başladı.
Ona inanan ve boş bir kağıda bir noktayla imzasını bırakma cesareti veren o ilk insanla.
Bir miktar ticari de olsa bugün "Uluslararası Nokta Günü"olarak anılan ve cesareti alkışlayan gün, Nokta'nın yazarı Peter H. Reynolds'un 1. sınıftaki Matematik öğretmeni Bay Matson'un eseri olabilir.
Neyle var olduğunu, neye yaradığını bilmeyen; ifade aracını bulamamış, bulduğu araçla var olamamış, sıradanlıklar içinde özgün cevherini arayan insana, küçücük bir noktadan varlığın kapılarını açıyor yazar.
Öfkenin rengiyle kağıda değen noktanın ta içinden, turuncu bir ışık yükselerek kitabın tüm resimlemesine hayat veriyor. Ve tabii Nokta'nın küçük kahramanı Vashti'nin var oluş sancısına.
Değil mi ki, kendini tanıma yolculuğunun henüz başındaki Vashti için bir nokta dünyalar değerinde.
Anlatmak, anlamak, değer bulmak ve değer vermek için sıradanlığın gri düzeneğinde parmak izinin gizemini arayan küçük okurun: "Peki ama ben ne işe yararım? Söyle bana, neyi en iyi yaparım? " sualine doğru yansıyan turuncu bir ışık Nokta.
Sen bir noktayı iyi yaparsın çocuk.
Başkasının asla yapamayacağı kadar iyi yaparsın. Başkasının asla sahip olamayacağı, başkasınınkine sahip olamayacağın noktayı yaparsın.
Sadece senin devam edeceğin düzlemin ilk noktasını yapar, yürüyeceğin yolun ilk adımını atarsın.
Bir nokta asla sadece bir nokta değil çocuk. Sen her noktadan bir dünya yazarsın.
Acele etme olur mu?
"Bir nokta yap. Bakalım seni nereye götürecek."
*Nokta'nın bir de ödüllü kısa animasyonu var, burada
Ve kitabın devamı niteliğindeki "Mış Gibi" için de bir tane var;)
Nokta
Yazan ve Resimleyen, Peter H. Reynolds
Çeviren, Oya Alpar
Altın Kitaplar
3+ ve büyümeye dirençlilere
Gergedanlar Krep Yemez
Beş çocuklu ailenin etek çekiştiren ve nefes almadan konuşan sondan ikincisi olarak, uydururken inandığım masallarım vardı.
Buluttan bir tek boynuzlu at üzerinde, gittiğim her yerde ardımdan gelip beni takip eden sivri kulaklı bir cücem mesela.
Gergedanlar krep yemez tabii, cüceler de bulutların terkisine atlayıp çocukları takip etmez. (!?)
Ayrıca Zackarina'nın* altın sarısı Kumkurdu da büyük olasılıkla bir hayal.
Ama belki de değildir, kim bilir?
Gerçek de olsa hayal de, "Öyle mi? Ne hoş!" diyecekti nasılsa babası.
Begüm de biraz benziyor Zackarina'ya.
Belki biraz da bana, belki de sana.
Begüm'ün çok hızlı yaşayan, sağdan sola, yukarıdan aşağıya koştururken gerçekte çevrelerinde neler olup bittiğini fark edemeyecek kadar yoğun ebeveynleri var. O kadar hızlı ve odaklanmışlar ki bu robotik hal içinde koskocaman mor bir gergedanın masanın üzerindeki krepleri yediğini fark edemiyorlar.
Begüm söylediğinde ise, söylediği diğer şeyler gibi geçiştirilmesi kolay ve önemsiz çocukça sözlerden öte olamıyor. Oysa ki mor onun rengi. Bilir misiniz, en yüksek frekanslı renktir o. Beni görün, der. Belki de, görün diyen gergedan değil Begüm'dür.
Müthiş eğlenceli, ritmik ve fantastik bir hikaye "Gergedanlar Krep Yemez" . Sara Ogilvie'nin resimlemesi ise farklı tekniklerin bir arada kullanıldığı, okurun üzerinde rengarenk bir nostalji rüzgarı estiren cinsten.
Hele o gergedanın minik şapkası, büyük beden Burda dergisi mankeni gibi kendileri.
Begüm'ün mor gergedanı sahiden var mı, evinde onunla beraber krebine ortak olup, onunla oynuyor ve dertleşiyor mu?
Yoksa az ilerideki hayvanat bahçesinde kayıp bir gergedan olabilir mi?
Mor gergedan ya da pembe kutup ayısı, veya buluta binmiş bir cüce... Gerçek olsalardı bile, biz büyükler onları fark eder miydik?
Köpekler Bale Yapmaz ve Sör Yeşil Benek'in yazarı Sara Kemp'in çok sevdiğimiz kitabı Gergedanlar Krep Yemez, baştan sona temposundan hiçbir şey kaybetmiyor. Ve yazarın hayatı hakkında okumak da inanın bana kitapları kadar ilgi çekici ;)
Gergedanlar Krep Yemez
Yazan, Anna Kemp
Resimleyen, Sara Ogilvie
Çeviren, Gülbin Baltacıoğlu
Pearson
3+ ve büyümeye dirençlilere!
Memo ve Ay
Memo ve Ay'ı tanıyor musunuz? Belki de namını duydunuz, her defasında listenize alıp, sona bıraktınız. Çok istemenize rağmen bir türlü tanışamayıp, baskısı tükenirse korkusuyla soğuk terler döktünüz.
Eğer tüm bunları yapmadınız ve yine de ilginizi çektiysem, sizin yerinize de yaptığımı varsayın.
Fransız yazar Alice Brière Haquet'in yazdığı, Célia Chauffrey'in muhteşem resimlemesiyle bezediği Memo ve Ay, ritmik, sevgi dolu, sevimli mi sevimli, baş köşelerde ağırlanası bir hikaye.
Annesine en güzel hediyeyi vermekte ısrarlı bir küçük oğlan Memocuk.
En güzel hediye gökteki ay da olsa, kararlı tırmanıp kocaman bir parça almaya. İnsanlardan örülü bir piramidin gittikçe uzayan merdiveninden tırmanıyor Ay'a oğlancık.
Ama o kadar çok kişiye söz vermiş ki birer parça, korkarım ki aydan geriye bir şey kalmayacak. Küçük oğlanı da şaşırtıp herkese yetecek kadar çoğalan kocaman ve görkemli aydan en güzel parçayla dönüyor Memo.
"Değil mi ki, herkesin annesi bir tane
Gökteki ay tam ona göre bir hediye!"
Memocuğun dünyayı dolaştığı ve Ay'a ulaşmak için yardım aradığı sırada karşılaştığımız gezegen panoramasında ülkelere ve kültürlere dair detaylar resmedilirken küçük okurun dikkatini dört minareli ve haç sembollü camii çekti.
Başka dinlere ait ibadethaneleri bütünüyle bilmediğimi hatırlayarak, belki de camii değildir dedim ona. Ya sizce?
Memo ve Ay
Yazan, Alice Briere Haquet
Resimleyen, Celia Chauffrey
Çeviren, Sumru Ağıryürüyen
Mavibulut
3+
Benim Dünyam
Farklı olana olan toleransın azlığını itinayla öğretip benimsettiğimiz çocuklarımız, okulla tanıştıklarında yüzleşiyorlar sistemin laboratuarında sınıflandırıldıkları raflarla.
Normal olan ve olmayan, toplumun sevip sevmedikleri ile şekillenip sözlüklerde tanımlanırken başına buyruk özgür ruhlar örselenip sistemin mutlu (!) yığınının dışına itiliyor.
Neyin mizaç ve karakter, neyin anomali ya da hastalık olduğuna karar veren uzmanların beklediği tutum ve yanıtlar var.
En yaygın cevabı veren en çok puanı kapıyor ve aslında anormali tesbit ettiğini söyleyen bilim, "farklı"yı cımbızlıyor.
Hani bir yarışma programı formatı vardı hatırlar mısınız? "100 kişiye sorduk en popüler cevap sizce hangisidir?"diye.
Bir zamanlar bizim de yaptığımız gibi özgün cevaplarının yerine "beklenen"/popüler cevapları koymayı öğretiyoruz onlara. Ne farklı fikirlerine toleransımız var ne de onları gerçekten anlamaya yönelik bir merakımız. Onları ve potansiyellerini küçümsüyoruz.
Teoride çocuk edebiyatıyla ruhları kalıplardan çıkabilen ve birer nefes alan çocukları, onları edebiyatla buluşturan ebeveynleri olarak derhal tekrar hizaya çekiyoruz.
Tüm bu bildik lakırdıyı neden ettim peki?
Hepsi olmasa da bir kısmı Benim Dünyam'ın yazarı Kifan Bou Ali yüzünden.
Sessiz ve huzurlu bir dünya çocuğunki. Diğer çocuklar parmaklarını ona çevirip bağırdıklarında ya da yüksek sesle kahkaha atan bir kalabalığın ortasında kaldığında rahatsız hissediyor.
Bazen çok ama çok yalnız kalıyor ama mutsuzluğunu kendine saklıyor. Büyükannesiyle beraber, en sevdiği oyuncağıyla oynadıklarında ise çok mutlu oluyor çocuk.
İçe dönüklüğün bir problem ya da hastalık olarak algılanıp çocukların dışa dönüklüğe zorlandığı bir dünyada dışa dönük taklidi yapan yetişkinlerle çevrili etrafımız.
Kifah Bou Ali'nin yazdığı "Benim Dünyam" ise sessiz, sakin ve içe dönük bir çocuğun yalın ve tanıdık hikayesiyle ışıtıyor zihnimizi.
Güzel Öyküler 3
Engellik, Farklılıklara Saygı, Empati
Benim Dünyam
Yazan, Kifan Bou Ali
Resimleyen, Batania Zakarias
Çeviren, Rabia Kesik
Erdem Çocuk
3+
Louis'in Yendiği Gün
İngiliz karikatürist ve çocuk kitapları yazarı John Fardell'in süper eğlenceli, bol canavarlı kitabı "Louis'in Yendiği Gün" ( The Day Louis Got Eaten) redaksiyon hatalarıyla çok üzse de kısa sürede kitaplığımızın canavar köşesini fethetti.
Louis ve ablası Sarah ormanda ilerlerken, küçük Louis ansızın bir canavar tarafından yutuluyor.Ancak Sarah son derece sakin, çünkü canavarların bütün olarak yuttuğunu ve küçük kardeşi sindirilmeden onu kurtarmak için vakti olduğunu biliyor.
Sarah canavarı takip etmeye, okur ise Sarah'ı takip etmeye başladığında sürprizlerin ardı arkası kesilmiyor. Aksiyonun doruktan inmediği hikayede canavar içinde canavarla bir canavar matruşkasının en küçük parçası oluveriyor bizim Louis.
Canavar'ın Cancavar olarak yazıldığı ve muhtemelen bir yazım hatası olduğu versiyonu çok sevdik.
Cancavar sever Grabular,
Grabularlara bayılan dev balık,
Dev balıkları pek iştah açıcı bulan koca göbekli canavar Obur ve
Kılıç Dişli Yumper'i o kadar sevdi ki küçük okurla annesi; oturup sıcağı sıcağına kuklalarını dikmeye koyuldular.
Bir kurbağanın yardımıyla Louis'i Cancavar'ın midesinden, cancavarı Grabular'ınkinden, onu Dev Balık'tan, Dev Balık'ı Obur'dan, Obur'u Kılıç Dişli Yumper'den dev bir öğürmeyle kurtarıyor Sarah.
Peki şimdi bu kadar aç canavarla ne yapacaklar?
Onları korkutup kaçıracaklar mı(!?), yoksa tabana kuvvet bayır yukarı koşacaklar mı?
Sizce?
Bu ödüllü çocuk kitabını, yazarının seslendirmesiyle orjinal dilinden dinlemek ister misiniz?
Louis'in Yendiği Gün
Yazan ve Resimleyen, John Fardell
Mikado Çocuk
3+ ve her yaşa
Az metinli, bol resimli, yazım hatalı
Yeti ile Spagetti
Bir bayram günü, bayram harçlığını kitaba yatırmak üzere gittiğimiz mekanda tanıştık "Cenk'in Sıradışı Serüvenleri" ile.
"Yeti ile Spagetti"yi o kadar sevdik ki, serinin devamına ulaşabilme ümidiyle rafları ve bilgisayar kayıtlarını taradık .
Nezih Kitabevi'nin pofuduk koltuklarına gömülürken kahkahalar eşliğinde okuduğumuz kitap, o gün bugündür her sabah ve her akşam iki posta okunur oldu.
Cenk, çantasında bir tabak spagettiyle, Canavar Yeti'yi aramaya çıkan sevimli bir çocuk.
Ama sarp yamaçlar, dar patikalar aşan Cenk, bir türlü Canavar Yeti'ye ulaşamıyor.
Öfkeli ve bir miktar da kaba canavar Beti'yle karşılaşıyor yolda. Ardından koca yüzü eski püskü bir ayakkabıya benzeyen pembiş bir canavara denk geliyor.Peşi sıra çiçekten şapkalı canavar Neti'yle karşılaşıyor.
Yeti'yi aradığını öğrenen tüm bu canavarlar, ona ulaştırması için hediyeler gönderiyor Cenk'le. Kimi ıstakoz gonderiyor, kimi meleyen bir keçi.
Tam tüm umudunu yitirmiş halde başını ellerinin arasına almış otururken...
Karşısında kocaman suratıyla spagetti sever Yeti çıkıyor!
Yolculuğunun başında çantasına spagetti koymakla ne iyi etmiş Cenk!
Çocuk kitaplarında canavarlar genelde otobur ya da zararsız olurlar, aksi nadirdir. O yüzden hikayede vejeterjan unsurlar var demeyi anlamlı bulmuyorum. Ama İtalyan mutfağının spagettisine ve mutfağımızın çubuk krakerine bolca övgü var doğrusu.
Makarna üreticisi olsam çocuklara özel bir makarna serisine yüz olarak bizim Yeti'yi seçerdim. Neyse ki değilim! 😃
Canavar Beti'nin, "Kafayı mı yedin sen çocuk!"diye ünlemesi çocuğunun eğitiminde hassas yetişkinlere biraz kaba gelebilir. Ama doğrusu çocukların "biraz"kabalığa da ihtiyaçları var. Duyguların ifadesi için yeterli olsaydı biz yetişkinler de zaman zaman kabalığa başvuruyor olmazdık. Ve eğer bir çocuk duygularını ifade etmek için yeterli araca sahip değilse, öfke ve fiziksel ifade araçlarına başvurması kaçınılmaz değil mi?
Bu günlerde bu konuyu sık düşünür oldum ancak bu başka bir bahsin konusu.
Adam ve Charlotte Guillain'in yazdığı esere Lee Wildish'in sevimli ve olağanüstü neşeli illüstrasyonları eşlik ediyor.
Ve belki de ailece okuma günlerinde minik okurun anne ve babasının canavar seslendirmeleri 😉
Yeti ile Spagetti
Yazan, Adam ve Charlotte Guillain
Resimleyen, Lee Wildish
1001 Çiçek Kitaplar
3+ ve her yaşa!
