her yaşa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
her yaşa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
her yaşa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
her yaşa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Ada
İnsanoğlunun hamisi tabiat.
Ona sarılıyor, onda uyanıyor, onunla doyuyor ve onunla yaşıyoruz. "Ol" emr-i ilahisiyle tecelli eden her ne var ise kâinatta, birbiriyle bağ içinde.
En büyük ve kadim öğretiler gök kubbenin altında, küçük-evrenden (mikrokosmos), büyük-evrene dikkatle nazar edene kendini açık eden bir sırlı hazine.
Usta Hollandalı yazar ve çizer Mark Janssen'ın Ada'sı bu sırlı hazineden bir parça değil de ne?
Olağanüstü hikayesi, tatlı düşlere daldıran resimlemesiyle Ada, insanoğlunun tabiatla tecrübesinden unutulmuş bir iyilik ve merhamet öğretisi saklıyor.
Giysisinin ucuna oturmuş uyuyan kediyi rahatsız etmektense, giysisini kesen bir peygamberin hal diliyle hatırlattığı öğretiden bahsimiz.
Sıkı durun, çünkü "spoiler"ın hasını verip Mark Janssen'ın Ada'sının sırrını söyleyeceğim.
Önce kitabı okumak isteyenler tam burada bırakmalı okumayı.
Hala buradasınız! (En azından bazılarınız)
Ada; soluk alıp veren, kıpır kıpır, dev bir deniz kaplumbağası.
Ada olmaya karar vermesi, Sophie ile babasının bir deniz kazası geçirip kabuğunun üstüne sığınmalarıyla başlıyor.
Taş kesilip kıpırdamadan, tehlikelerle boğuşarak mevsimler boyunca onları koruyup kolladığı, besleyip sevdiği yetmezmiş gibi ufuktaki dumanlı karaltıyla kedere boğulmuyor.
Misafirleri adaya yaklaşan gemiye binip nihayet kurtulduklarında, görevini tamamlamanın huzuruyla emaneti teslim ediyor.
"Verme"nin kibriyle büyüklenip köleler devşirmiyor.
Gizlice iyilik yaparken, ona verilenlerden cömertce ikram etmeyi görev biliyor.
Sığınanı, el açanı nâçâr komuyor.
Misafiri de ihtiyacı olduğu kadar kalıp, ihtiyacı olduğu kadar alıyor.
Sonrası vefa ile tatlı bir veda...
"Dini içerikli çocuk kitabı" soran, kitap ve filmlerle dini öğretileri aktarmak istediğini söyleyip bu amaca yönelik tavsiye isteyenler oluyor.
Her defasında doğrudan dini içerikli olmayanlar da dahil, hemen her kitabın/filmin gören göz için öğretiler sakladığını hatırlatıyorum.
Ada'yı tam da buna misal olsun diye böyle anlatasım vardı.
Mültecileri, muhtaç ve fakirleri, hasta ve yaşlıları, çocuk ve hayvanları sorgusuz sualsiz misafir eden, Allah'ın sonsuz hazinesini kulundan esirgemeyen digergam Ada sizce de bize çok şey anlatmıyor mu?
Ada
Yazan ve resimleyen, Mark Janssen
Çeviren, Sinan Çakmak
Özgün adı, Eiland
2+ her yaştan okur ve büyümeye dirençlilere!
Kertenkele
Nobel ödüllü Portekizli yazar José Saramago'yu çocuk yazınında "Dünyanın En Büyük Çiçeği" ve "Suların Sessizliği" isimli kitaplarıyla biliyorum. Bugün, resimlemesi ahşap baskı tekniğiyle José Francisco Borges tarafından yapılan modern bir peri masalı olan "Kertenkele"si ile tanıştık. Eserin künyesinde de bir güzel sürpriz olarak Yayın Yönetmeni'nin karşısında Enis Batur ismiyle karşılaştık. (Hayır, yutıbır olan Enes Batur değil. "İ" ile olacak. Aman küçük okurları aydınlatalım;)
Çok farklı ve heyecan verici bir deneyim olmakla beraber, peşinen ifade edeyim ki "Dünyanın En Büyük Çiçeği" hala en sevdiğim.
Henüz kimseciklere zararı dokunmamış, meçhul bir yaratık...aslında bir kertenkele, mahallenin birinde, tam da orta yerinde peydah oluvermiş. Korku dolu, kaygılı konuşmalar birbirine karışırken yaşlı bir kadının çığlığıyla herkes bir tarafa kaçışmış. Bu arada menekşe satan kızın sepetinin devrilip bir çelenge dönüştüğünü kenara not edin lütfen. Buralar sonra değerlenecek.
Ordusu, itfaiyesi tekmili birden etrafını sarıp silaha dururken kertenkele, perilerin müdahelesiyle kan rengi bir güle dönüşmüş. "Şehrin bağrında açılmış bir yara gibi kara asfaltın üstüne konmuş."
Gül büyüyüp mis kokusuyla tüm şehri yıkamış, paklamış ve bir beyaz güvercine dönüşüp uçuvermiş.
Yaşlı kadına gelince, şu menekşeleri hatırlama zamanı. Menekşe çelenginin kertenkelenin kuyruğuyla bozulduğu o anda kaldırıldığı hastanede olmalı hala.
Saramago'nun okurla satır aralarında konuşan mizahi dili, alışkın olduğumdan daha örtük ve belli ki katmanlı bir masalla buluşturuyor okuru.
Ne periler eskisi gibi, ne masallar ne de yazarlar...:)
Saramago zaten başka bir alem ve o alemi seviyoruz.
Kötü ilan edilip, bilinmezliği korku uyandıran ve lince kalkışılan bir canlı ve menekşeleri çelenge dönüşüp kertenkelenin telaşlı kuyruğuyla bozulan çiçekçi kız.
Mitolojide ve masalların sembol dilinde menekşe nicedir diye derinleri kazayım istedim ki, Saramago'nun meramına bir parça daha yaklaşayım. Ancak öyle köklü ki hikayesi, çok sayıda yorumla zenginleştim.
Derseniz ki sana ne dedi, ondan haber ver.
Derim ki, derdi ön yargılar ve korkularladır Saramago'nun. Haksız ithamlarla incitilip sevdiceğinden ayırılan çirkin/ korkulan bir yaratık, perilerin müdahelesiyle kan rengi bir güle dönüşüyor. Şehrin yargısız infazının kara bir utanç nişanesi olarak bağrına nakşediliyor. (Ya da bildiğin katlediliyor da cocuklara anlatırken biraz sihir tozu serpiştiriliyor masala)
Gül ise büyüyüp serpilince mis kokusuyla her yeri sararak kötü düşüncelerden arındırdığı mahalleden beyaz bir güvercine dönüşüp barış içinde kanatlanıyor.
Kertenkele'nin değişen biçimi, boyutu ve renkleriyle, onu tanımlayan seslerin başkalığının buluştuğu kitap geniş bir okur aralığına hitap etse de, bu sefer taban yaş belirtmekten imtina ediyorum doğrusu.
*Hassas filtreler için, iç sayfa fotoğraflarını incelemeyi unutmayın lütfen.
Kertenkele
Yazan, José Saramago
Resimleyen- Ahşap Baskılar, J.Borges
Çeviren, Emrah İmre
Özgün Adı, O Lagarto
Kırmızı Kedi
Rüyayiyen
Akşamları asla yatmak istemeyen, yatağa biraz daha geç girebilmek için durmadan türlü bahaneler bulan çocukların başucuna kötü rüyaları leziz bulan bir Rüyayiyen dikebileceğinizi söylesem?
Hem de çok basit bir formülle, şipşak çözüm!
Çocuklarının küçük yataklarının başucuna kök salmış, gözlerinden uyku akan nöbetçi anneleri müjdelerim.
Alın elinize kağıdı kalemi, yazmaya koyulun Rüyayiyen'e mektubu. Zira bir Rüyayiyen asla davet edilmeden gelmez. İkram edilmeden yemez.
Ne kadar acıkmış olsa da küçük mavi ayacıklarından birer mavi ağaç gibi salar köklerini toprağa...
"...Karnım öyle acıktı ki! Eğer beni hemen biri yemeğe davet etmezse, kendimi yutmak zorunda kalacağım!"
Yazalım, madem Rüyayiyen'i çağıran sırlı şiiri:
"Rüyayiyen, Rüyayiyen!
Minik bağa bıçağını al da gel hemen!
Kocaman aç o ağzını!
Ye çocukları ürküten rüyaları!
Ama bana bırak güzel ve iyi olanları!
Rüyayiyen, Rüyayiyen,
Benim seni davet eden."
Çok muzip bir o kadar da yarayışlı... fakat baştan uyarmalıyım ki, küçük mavi Rüyayiyen, bir parça da ürkütücü.
Ama kötü rüyaları bir çırpıda yiyen mavi dikenli, kocaman ağızlı, eciş bücüş, çatlak masal cücesinin bir parça ürkütücü olması da akla yatkın hani.
Yoksa nasıl korkutur kötü yaratıkları, nasıl bir hamlede yutar bedeninden de büyük, kara bir delik gibi açılan ağzıyla tüm karanlıkları?
Nasıl nöbet tutar da yatakların başucunda, kovalar kötülükleri çocukların uykularından?
Fantastik çocuk edebiyatının en önemli isimlerinden Ende'i severler ve hala okumayanlar için enteresan bir okuma tecrübesi sunacak olan elimdeki resimli kitap, "mış"lı masal dilinde.
Krala yolluk ve kıyafet hazırlayan karısı için oracığa ütü masasını açmakta, üzeri karlarla kaplı katır tırnaklarını tekinsiz birer yaratığa benzetmekteki muzır becerileriyle Annegert Fuchshuber'ın resimlemesine bayıldık.
Grimm masallarının Almanya'sında çocuk operasından, kukla oyunu ve tiyatroya kadar birçok uyarlaması yapılmış olan "Rüyayiyen"i çok sevdim.
Ancak masal dinlemeyi unutmuş, dev fanuslar içindeki yeni nesil "hassas" çocuklar ve ebeveynleri bu işe ne der bilmem.
Sahi, bir masal buluşmasında okuyayım/ anlatayım mı sizin çocuklara da mesela "Rüyayiyen"i ?
İyi, peki...o zaman büyüklerle başlarım ben de.
Nasılsa onlar dayanamaz, küçüklere de anlatır.
Rüyayiyen
Yazan, Michael Ende
Resimleyen, Annegert Fuchshuber
Çeviren, Neylan Eryar
Kırmızıkedi Çocuk
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Annemin İçindeki Ses
Annesinin karnında küçük bir hayat var. Kuşlar gibi, bazen de el ele gökyüzüne süzülebilecekleri, tepetaklak ağaç dallarına asılacabilecekleri, bir aileyi ve bazen o aileyle beraber her şeyi paylaşacabilecekleri, köpüklü sularda birlikte hayal balıkları tutabilecekleri, kitaplardan ve masal sahnelerinden roller devşirebilecekleri bir küçük dünya var.
Düşleri çoğaltarak annesinin karnında büyüyen, büyüdükçe gerçeğe dönüşen bir dünya.
Adı "kardeş" dünyanın.
Nev'i şahsına münhasır, çok sevdiğimiz çizer Deniz Üçbaşaran'ın resimlediği ve bir dahi resimlediği bu sessiz kitap, kardeş kıskançlığı gibi herhangi bir sorun önermesi olmaksızın, sevgiyle büyütüyor kardeş denilen dünyayı.
Sessiz kitaplara olan sevdamız bir tarafa...
Yerli yazında çok az örneği olması dolayısıyla ayrıca dikkate değer olan sessiz kitaplar kimi "okur"a çok anlam ifade etmeyebilir.
İşte tam da bu vesileyle bilhassa resimli kitaplar faslında görsel dilin bazen neredeyse metnin dahi önünde gittigini vurgulamakta yarar var.
Görsel ve işitsel olarak erken çocukluk döneminde çocukların kalbini kuşatıp büyülü ve fantastik dünya Fillory gibi, çocuklara boyutlararası kapılar açıyor resimli kitaplar. Küçük okurların daha ilk zamanlarında, kitapların olağanüstü evreninde daimi ikametgahlar inşa ederken, güçlerini Fillory gibi büyüden almasalar da, olağanüstü illüstrasyonlardan alıyorlar muhakkak.
Kimi zaman metne muhalif mizahla, kimi zaman metnin gizlediğini aşikar ederek, kimi zaman dil ötesi, düşsel bir evrene işaret ederek...
Görsel ve dijital uyaranlarla bütünüyle kuşatılmış çocukların dünyasına birer can simidi olup atılıyor onlar.
Sessiz kitaplar ise metin dili eşliği olmaksızın yahut çok az eşlikle bütünüyle kaldırıyor vizesini düşsel evrenin.
"Kardeş" evrenine özlemle, annesinin içindeki sesin büyümesini dileyen çocuklardan, şimdilerde pek büyük evrenlerinde kaybolmuş yetişkinlere...her yaştan okurun sesini özgür kılıyor....
Çevredeki sesi kısıp, içimizdeki sesi çoğaltıyor Üçbaşaran. Minnetle...
Annemin İçindeki Ses
Resimleyen, Deniz Üçbaşaran
Hep Kitap
*Sessiz Kitap
2+ ve büyümeye dirençlilere!
Demek Öyle!
Fransız asıllı müslüman yazar Claire Jobert'in kendi itikadi yolculuğundan mülhem olduğunu hissettiğimiz, küçük adımlarla ve ince bir sorguyla Allah'ı anlatan serisi "Seni Çok Seviyorum Allah'ım" hakkında daha evvel uzunca yazmıştık.
Yazarın "Demek Öyle!" isimli "değerler eğitimi" temalı dizisinin yine Nar Çocuk'tan çıktığını duyunca çok sevindik ve sizlerle paylaşmak için can attık. Küçük okura bakılırsa bu seri de en az ilki kadar iyi.
*Ilk seriden bir ya da iki kitap hakkında ufak tereddütlerimiz olmuş ve gerekçeleriyle paylaşmıştım.
8 kitaplık "Demek Öyle!" dizisinin her kitabı bir ayeti kerime ile nihayete eriyor.
Jobert'in tatlı ve zengin üslubuyla mesaj her zaman satırların arasında dolaşıyor. O yazarken sözcüklerin acelesi yok. Her yerde mesaj panoları, işaretler ve vurgular da yok. Doğruca sonuca varmayan hikayeleri, tüm yan unsurlarıyla beraber tabii biçimde sevdiriyor kendini okura. Hikaye bittiğinde küçük büyük tüm okurların yüzünde ince bir tebessümle güzel duygular kalıyor. Doğrusu hem yazdığı hem resimlediği seriyle Jobert iki dili de mahir biçimde kullanıyor. Onunla özdeş hale gelen bu resimleme dilini başka yerde tahayyül edemez olduk.
Ancak muhakkak ki kitap kapakları grafik tasarım olarak göze daha iştah açıcı görünebilirdi.
Serinin ilk kitabı olan Emanet Kek, "emanet" konusunun çocuklara anlatılması için mükemmel bir yardımcı olabilir.
Bir emanet aldığında onu kendi malından daha iyi muhafaza etmenin, olur da emanet aldığının başına bir şey gelirse teslim aldığından daha iyi halde iade etmenin güzelliğini anlatıyor tavşanla sincabın hikayesi.
Ikinci kitap ise bildiğimiz ama sıklıkla unuttuğumuz bir şeyi söylüyor: "Hoşça bak zatına kim, zübde-i alemsin sen/ Merdüm-i dide-i ekvan olan ademsin sen"
"Biz göğü, yeri ve ikisi arasındakileri boş yere yaratmadık" Sad Suresi, 27.ayet
Bahçesinde ne işe yaradığı belli olmayan hiçbir canlıya tahammül edemeyen gül, köklerindeki huzursuzlukla öğreniyor solucanın değerini. O solucan ki; toprak onsuz nefes dahi alamaz. Jobert'in acelesi yok dedik ya. Sükunetinin dervişane hediyesi olarak kötü davranışları, kibri, büyüklenmeyi de yeriyor satır aralarında.
Üçüncü kitap olan "Kırmızı Elma" ise harikulade bir sağduyu ve infak hikayesi. Paylaştıkları dörte bölünmüş elmanın o dört parçadan da başka küçük parçalara ayrıldığı, her parçanın ulaştığı yuvalarda berekete ve dua dua büyüyen bir sevgiye dönüştüğü hikayeyi çok sevdik.
Dördüncü kitap "Ne Haber?", sui zannın fenalığına dair tatlı hikayesiyle ön yargıların kötülüğüyle beraber paylaşmanın ve dostluğun güzelliğini anlatıyor.
Dizinin beşinci kitabı "Barış Çorbası".
Birbiriyle husumet içinde olan iki ailenin kavgasını, tatlı mı tatlı, zeki mi zeki bir kız çocuğu olan Ayşe'nin parlak fikri ile bitiriyor. Yazar, kandırmaca ve beyaz yalanlar olmadan, kaş yapayım derken göz çıkarmadan, Barış Çorbası'nın etrafına sıralıyor kavgalı aileleri.
Altıncı kitap "Köfte Yarışması"nda: doğru sözlü ve adil olmanın, helal kazancın ve kul hakkına riayet etmenin güzelliği yalın ve yine çok tatlı bir hikayeyle anlatılıyor.
Yedinci hikaye samimi bir pişmanlığın, tevbenin ve affedilmenin güzelliğine dair.
Ancak ilk sağlam bağı muhabbet üzere inşa etmek için Allah'ın rahmeti ve Cennet'inden bahsedip henüz Cehennem'inden bahsetmediğimiz okul öncesi çocuklar için dikkat isteyen bir bölüme sahip. Her ne kadar Uğur böceği, " Hayır hayır! O zaman Allah onu cehenneme gönderir" diye bağırdığında Yusufçuk, "Allah hiçbir çocuğu cehenneme göndermez, en yaramaz kırkayak yavrusunu bile" diye cevap vermiş olsa da...
"Cehennem nedir?"sorusu için hazır olmanız gerekebilir.
Güzel söz söylemenin yüceliğine dair okuduğumuz en sevimli, en güzel hikaye Huysuz Su Aygırı'ydı belki de.
Serinin bu son kitabını da diğerleri gibi çok sevdik. Bilge sincabın komik "kötü sözler"ine gülen su aygırına eşlik ettik.
Yazarın her iki serisini de küçük büyük tüm okurlara ısrarla tavsiye ederiz.
"Demek Öyle!" Dizisi /8 Kitap
Yazan ve Resimleyen, Claire Jobert
Çeviren, Milad Selmani
Özgün Adı, Ke in Towr!
Çeviren, Milad Selmani
Özgün Adı, Ke in Towr!
Nar Çocuk
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Bay Kaplan Yabana Çıkıyor
Çocukların çocuk gibi davranamadığı, tekmili birden tüm insanların "insanlaşamadığı" hiper hızlı ve hipergerçek dünyada biraz yavaşlayıp, hızla dönen çarkın tekerine çomak sokuyor Bay Kaplan.
Usulca gevşetiyor medeniyet yularını ve yavaşça yere bırakıyor ön patilerini. Takım elbiseleri ve paketi yeni açılmış kolalı sözcükleriyle çevredekiler şaşıyor bu işe.
Doğru bildikleri zemin sarsılırsa, kayar patileri alimallah!
Düşerler dört ayak üzerine.
Vahşi yaşama geri dönmek mi? Bay Kaplan çıldırmış olmalı.
Bay Kaplan ya da Bayan Aslan, aslında bildiğimiz insan. Ben, sen, o...
Peter Brown tarafından kaleme alındığı yetmezmiş gibi yine Brown tarafından mizahi biçimde resimlenen, harikulade metin-resim ahengiyle Bay Kaplan Yabana Çıkıyor, dört ayağımızı da yerden kesecek güzellikte.
Onun yabana çıkışı şehirdeki yaşamı da bir anda dönüştürüyor ama biz diğer dört ayaklılar, tabiata dönüş akımıyla ne derece dönüşürüz bilemiyorum.
Doğrusu ya Brown'ın iyimserliği yine de içimize su serpiyor.
Takım elbiseleri içinde gezinen ve her daim doğru ve uygun davranan, dikdörtgen masa, çatal kaşık bıçak takımı yaban hayvanları için uyanış fişeğini ateşleyen Bay Kaplan, son derece muzır ve keyifli hikayesiyle okurun eline de bir fişek tutuşturuyor.
Bay Kaplan Yabana Çıkıyor
Yazan ve Resimleyen, Peter Brown
Hep Kitap
4+ ve büyümeye dirençlilere.
