final kultur sanat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
final kultur sanat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
final kultur sanat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
final kultur sanat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız
Müzik dinlemiyorsan, nasıl dinleyeceğini ve ne dinleyeceğini bilmiyorsan...
Sonrası; seç beğen al! Her tür müzikal vitamin eksikliğine bir sendrom. Büyük...çok büyük karmaşa!
Kahkahasını kaybeden Blue, ev ödevini bitirdikten sonra ödevi yemeden duramayan biri, yumurta kapıya dayanmadan hicbir şey yapamayan bir diğeri, "ben yapmadım" sendromundan muzdarip beriki, araba sürerken burnunu karıştırdığında kimsenin onu göremeyeceğini zanneden şu adam, sadece başka insanların üzerine oturabilen zırdeli...
Müzikal terminolojiyle bol miktarda enstrüman ve atmosfer tasviri içeren eser bilmediğiniz, hiç dinlemediğiniz enstrümanların tınısını dahi işitmenizi sağlayabilir.
Öte yandan çok ama çok eğlenceli.
Kahkahasını kaybeden Blue'nun ondan önce ebeveynlerinin ilgisini ve fiziksel temasını kaybettiğini okumak yaygın sıfır kahkaha vakaları içinde Blue'un durumunu dikkat çekici kılıyor.
Hele nesillerdir müzikle tedavi eden meşhur ve çok acayip doktor Bay Bugalu'nun dahi bu derde derman olamayışı bir parça düşündürüyor. Olsa olsa sevgi ve ilgidir tedavinin eksik parçası diye düşünürken... Yanaklarında az evvel uyguladığı cilt maskesinin izleriyle kahkahasız kızının yaydığı kasvetten şikayetlenen anne çıkıp geliyor.
O böylesi sikayet ederken,okuru hala şifanın anne-baba alakasından geleceğine inanmak istiyor.
Ama, yok!
Hayır... Dikkatle bakmayı bile çok gördüğü kendi kızını aynı kıyafeti giyen hizmetçiyle karıştıran bu anne pek ümit vaadetmiyor. Varsa yoksa pahalı hediyeler, lambalar, heykeller...varsa yoksa uzun seyahatler.
Blue anne ve babası olmadan, yeniden gülmeyi başarmak zorunda.
Onları oldukları gibi kabul etmeye mecbur.
Kireç beyazı yüzleriyle aynı renkte pahalı lambalarıyla.
Renksiz, eğlencesiz...
Blue'nun mavi tonlarda resimlemenin eşlik ettigi müzikal yolculuğu bir köprü altında müzik yapan pejmürde müzisyenlerle kesiştiğinde eksik parçanın daha az disiplin, daha az kural ve alabildiğine eğlence olduğundan emin oluyoruz.
Önce gizlice , sonra açık açık oyunlarını izlediği, bol şamatalı, oyunlu ve kavgalı komşu ailenin Blue'ların evine girebilmesi de böylece oluyor.
Karmaşadaki müziği seviyor Blue! :)
Oradaki hayatı, renkleri...
Kadim bir müzikle tedavi geleneğine sahip olduğumuzu belki biliyorsunuzdur.
Ama bilmiyorsanız Dr. Bugalu vesilesiyle Türk Tedavi Musikisi eserlerini albümleştiren ve çok sayıda çalışmaya sahip Tümata web sitesine bir uğramanızı öneririm.
Ya da Kalan Müzik'in harikulade taş plak kayıtlarından bir Hafız Burhan dinlemek de sizin derdinizin şifası olabilir.
Yine kitapla beraber Müzikle Tedavi geleneğimize yakından bakabileceğiniz mekan önerisi; Türk Psikiyatri Tarihi Müzesi (Edirne).
Gezip görme şansım olmuş ve o dönemler tedavi musikisine olan yakın alakam dolayısıyla bayılmıştım.
Kitaba dönecek olursak... Arkasına ilave edilen yazar ve çizer biyografilerinin esprili dili, mini müzikal rehber, tasarımı ve mavi tonlarda resimlemesiyle uzun süre en sevdiklerim arasında olacak gibi görünüyor.
*Hassas filtreler için kaba fakat bence son derece doğal bazı sözcükler içeriyor. Toto, osuruk, burundan çıkan ayak parmakları sendromu gibi :)
Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız
Yazan, Lisa Nicol
Resimleyen, Daniel Gray- Barnett
Çeviren, Nilay Kaya
Kapak, Zaide Eda Yıldız
Özgün Adı, Dr. Boogaloo and The Girl Who Lost Her Laugher
194 sh.
Final Kültür Sanat
Final Kültür Sanat
12+ ve büyümeye dirençlilere!
Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi
Kimseyle paylaşmak zorunda olmadığım bir dostum olsa, kimseciklerin göremediği, dokunamadığı...Sadece bana ait olan bir dost.
Yalnızlık ve hüzünle baş etmekte mükemmel olacak bir dost.
Derdimi anlasa, göz yaşlarımdan tatsa, sevgisiyle yalnızlığımı yok ediverse bir çırpıda.
Rüzgar'ın tam da öyle bir dostu, bir köpeği var.
Ya da aslında yok...
Hayalinde yarattığı bir dost, istediği her şey olabilecek, istediği her şeyi yapabilecekken neden sahicisine ihtiyaç duysun ki?
Onun yerine iletişim kuracak, onun yerine arıza çıkaracak, "ben değil, o yaptı!" diyerek eylemlerinin yükünden bir çırpıda kurtuluvermesini sağlayacak bir dost.
Kendiyle kalmaya ihtiyaç duyduğunda sınırlarını kendisinin belirlediği ve tasarladığı hayali bir dost Rüzgar'a çok iyi geliyor.
Ama kutunun içinden çıkıp ona sahici fakat kusurlu bir dostluk sunan gerçek köpeğiyle tanışana kadar sürüyor hayali olanın varlığı.
İyileşmesine yardımcı olup, bir gün aniden yok oluveriyor...
Tuzlu gözyaşları ve çok uzaktaki babasıyla yaptığı hüzünlü telefon görüşmelerinden anlamıyor yeni köpeği.
Ama herkesin görebildiği bu yeni köpeğin bambaşka maceralarla dolu kendi yaşamı var ve şimdi eşlik etme sırası Rüzgar'da.
İstediği zaman yeni bir dost hayal edebilir.
Olmayan bir geyik, henüz onun olmayan bir zebra...ve başka köpekler.
Dramatik tonlardaki resimlemenin ifade gücü Rüzgar'ın hüznünü içine dolduruveriyor okurun.
Ama sanmayın ki salt hüzünle dolu bir hüzün bu.
İyileştirici bir yolculuğun, yaşanması gerekli olan hüznü...büyüten ve güçlendiren hüznü ile.
Küçük büyük tüm okuru kalbinden yakalayan "Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi" çok sayıda ödülün de sahibi.
Belli ki sadece bizim gönlümüz değil, yakaladığı...
Olmayan Bir Köpeğin Hikayesi
Yazan, Edward Van De Vendel
Resimleyen, Anton Van Hertbruggen
Çeviren, Nurşen Kaya
Final Kültür Sanat Yayınları
40sh.
Bol resimli az metinli
5+ her yaşa ve büyümeye dirençlilere
Başımızda Kuşlar
Başımın üstüne yuva yapmış bir kuş var. Aslında bir sürü kuş. Çok ötüyorlar ama seslerini çok seviyorum. Onların şarkıları rehber oluyor aklıma. Bazen de gönlümü sürura eriştiriyorlar, derdime derman, gizime sırdaş oluyorlar.
Çok ötüyorlar ama iyi ki de ötüyorlar.
Ama bazen...
Uçuyorlar işte. Kuş değil mi ya onlar, elbet uçacaklar. Uçmasınlar istiyor deli gönül. Tam da onlara ihtiyacım varken kanatlanıp başka başları yuva edinmesinler.
Kafesler örüyorum orada hemencecik. Bazıları görünmez iplerden, bazıları ipekten, gümüşten, altından.
Ördüğüm kafes bilinmesin, sezilmesin istiyorum; bencilce hep istiyorum.
Sonra bir gün, kafesin içindeki, onu oraya nasıl da hapsettiğimi fark edip dostluğumu sorguluyor. Kemirip iplerini ardına bakmadan uçuveriyor.
Ben kimim?
Bir anne, bir baba, bir genç, bir çocuk, bir oğul, bir kız, bir dost, bir ortak, bir kardeş ya da bir sırdaş.
Kafesin içindekilerin, dışındakilere özgürlüğün şarkısını söylediği olağanüstü bir kitap tutuyorum elimde.
Felsefi ve lirik bir ütopya.
İnsanların başlarına tuhaf şeylerin geldiği tuhaf bir ülkede, kuşların yuva yaptığı başların tuhaflığına olağanüstü resimlemenin eşlik ettiği "tuhafkulade" bir hikaye.
Tembel postacının başına bir posta güvercini, geç kalıp duran Simone'nin başına bir horoz, Carla'nın başına geceleri de görmesini sağlayan bir baykuş, Manuel'in başına ise kalbinden ve aklından geçirdiklerine tercüman olan bir papağan yuva yapıyor. Sinekkuşu, saksağan, ağaçkakan hepsi de memnunken ikametgahından...
Başların sahiplerini bir korku alıyor. Ya uçarsa kuşları? Ya terkedip giderse talihleri onları?!
Hemen kafeslere alıyorlar kuşları.
Başlarının üstünde kafesler taşıyan tuhaf insanların ülkesinde kederinden ölen kuşlar peydah oluyor.
Neyse ki biliyor hala birileri: "Sevdiğin ve seni seven şeyin seninle kalması için özgür olması gerekir. "
Madridli grafik tasarımcı ve illüstratör Sandra Gobet'in kuşların yakınında yaşadığı evinden yazdığı ilk çocuk kitabı Başımızda Kuşlar, bir kitabevi ziyaretinde geldi başımıza konduysa bunun muhakkak önemli bir sebebi olmalı. Öyleyse, buyurun lütfen :)
* Küçük bir not: Kuşlar her zaman iyi şeyler yapmıyorlar. Mesela hırsız Ramon'un başına yuva yaptılarsa, parlak şeyleri, mücevherleri cebine indirmesine yardımcı olabiliyorlar ne yazık ki. Kel başa şimşir tarak olacak değildi ya. Böyle başa, böyle tarak.
Başımızda Kuşlar
Yazan ve Resimleyen, Sandra Gobet
Final Kültür Sanat Yayınları
6+ ve büyümeye dirençlilere!
Sıcacık Buz Evi
"Türkler misafirperverdir" denir ya çokça. Sanki söz birliği etmişçesine mikrofon tutulan her turist de bunu söyler. Ha bir de şiş kebap falan vardı. :)
Sıcacık Buz Evi, belki de o sebeple bu kadar bizden bir hikaye. Bu kısacık erken bebeklik dönemi kitabı hala oğlumun kitaplığında baş köşededir. Her nasılsa bu günü beklemiş sizinle tanışmak için.
Aslında evimizi ziyarete gelen iki küçüğün ilgisiyle de olabilir ;)
Kar fırtınasında dışarıda kalan ve Küçük Tilki Şasa'nın kapısını tıklayan herkes onun buzdan evine misafir oluyor.
Sıcacık buz evinde soğuğu hiç hissetmeyen bu dört arkadaşı okurken arkada otobüs durağına yürümekte olan penguenleri izlemek, uçuşan şapkalarla heyecanlanmak, her kapı çalınışında kalın karton kapağı onlarla birlikte tıkırdatmak da pek keyifli doğrusu!
İglo içinde nasılsa sıcacıkken onlar, okurken biz de öyleyiz her defasında!
Sıcacık Buz Evi
Paylaşmayı Öğrenmek
Final Kültür Sanat
1+
Özgün Adı: Shake & Shape
Little Warm Icy House
