kabullenme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kabullenme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
kabullenme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kabullenme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Sonya'nın Tavukları
Bir canlıya göz kulak olma sorumluluğu büyük bir sorumluluk. Sonya'nın civcivlerinin onun itinalı ellerinde serpilip birer sağlıklı pilice dönüştüğü hikayede sorumluluk almak kadar, olumsuz sonuçlarla yüzleşmek de var.
.
.
Sonya, gözü gibi baktığı tavuklarını bir tilkiye kaptırmanının hüznüyle baş etmek zorunda.
Duygularının ve isyanının bastırılmasına değil, anlaşılmaya ve sıcak bir kucak ya da sağlam omuzların desteğine ihtiyacı var.
Belki de zamanla kabullenecek; tilkinin doyuracak yavruları olduğu gerçeğini ve besin piramidinin işleyişini.
Aile bağları, döngü, yaşamsal ihtiyaçlar, sevgi, hayat ve ölüm çemberindeki hikayesiyle Phoebe Wahl, tabiatın içinde, ona dokunan bir çocuğun tabiatla beraber olgunlaşması, kırılan yerlerinden güçlenip serpilmesini anlatıyor.
.
.
Sonya'nın annelik yaparak binbir emekle büyüttüğü civcivlerini kaybetmesinin üzerinden doğal bir yas süreci ve sessiz bir eşlik beklemiştim.
Ancak babasının hıçkırıklarla ağlayan Sonya'ya "sakinleştiginde" durumun başka olduğunu anlatmak için acele edişi, uzun uzun cümleler kuruşu ve Sonya'nın hızla sükunete kavuşup kabullenişini biraz fazla buldum doğrusu.
Aileyle paylaşılan yasın hızlı bir kabulleniştense isyan değil belki ama tabii bir sessizlik ve tefekküre ihtiyacı olduğunu düşündüm.
Sonya'nın civcivlerine çok iyi baktığı, böylece büyüyebildikleri vurgusu ise çocukluğuma götürdü.
.
.
Semt pazarlarındaki sarı ahşap kasalardan hemen her eve birer ikişer giren miniminmacık, sevimli mi sevimli civcivleri hatırlamışsınızdır siz de.
Özellikle semt pazarından alıp eve götürdüğü (muhtemeldir ki bahçeli evine değil) civcivleri ölen bir küçüğün, Sonya'nın daha iyi bir "anne"olduğu mesajını kabullenebileceğini sanmam. :)
Öte yandan Wahl'ın dilinden dökülüp yine onun fırçasıyla renklenen, çok sevdiğimiz "Sonya'nın Tavukları"nı okumanızı önermekten geri duracak değilim.
Hatta beraberinde çok iyi gidecek bir yetişkin kitabıyla, bir de aile boyu film önerisinde bulunacağım..
.
.
Eve Uçuş (Fly Away Home)
ve Küçük Ağacın Eğitimi (filmi de var)
.
.
Sonya'nın Tavukları
Yazan ve resimleyen, Phoebe Wahl
Özgün adı, Sonya's Chickens
Sinek Sekiz Yayınevi
4+ ve büyümeye dirençlilere!
L
Zuvata Kayıp Arkadaşım
Büyüyebilmesi için benekli, selvi boyunlu zürafası Zuvata'yı kaybetmesi gerekti. Belki başka bir şeyi daha kaybetti, boşluğunu derinden hissettiği bu başka kaybı kabullenmesi ise Zuvata'yı ararken çıktığı yolculukla oldu çocuğun.
Baştan aşağı sembol diliyle bezeli olup öte yandan küçük okurun üst metinde ölümle karşılaştığı, derdinden emin bir hikaye, "Zuvata, Kayıp Arkadaşım."
Belki o kadar emin olmamasını dileyeceğimiz, daha örtük kalmasını arzu edeceğimiz... Öylesinin pekala daha makbul olacağını düşünüp derdini ikrarı ile irkildiğimiz.
Bununla beraber, pek de sahiplenilmeyen bir dert.
Varlığı bilinen, az ötede, bize ve sevdiklerimize hiç dokunmadan istasyonu geçip gitmesini beklediğimiz bir "dert."
Ölümle ne zaman yüzleşeceğimizin bilgisi bizde değilken, çocuklarımızı hayatın bu "soğuk" yüzünden uzak tutma çabamız yine de anlaşılır elbet. "Soğuk" olanı bizden kılıp, iki cihanın derdini de sırtlanmadıkça, büyüme cesaretiyle kuşanmadıkça zor. Peki ya bizim ürkekliğimiz çocuklarımızı savunmasız ve dirençsiz bırakıyorsa?
Sert darbeler karşısında esneklik-rezilyans kaybedip kırılmalarına, bin parçaya ayrılmalarına sebep oluyorsa?
Olmaz ya, hadi oldu ve ölümden bahsettik onlara. Belki de en iyi zamanlama bir başkası için uğradığındadır. Henüz yabancı bir uzak akrabayken. Onun bir son değil, taze bir başlangıç ve kavuşma olduğuna imanla.
Ölümle ve ayrılıklarla erken yaşta yüzleşen çocukların dünyasında yaşam ve ölüm zamanla birbiriyle dost olur.
Yeter ki, iyi bir başlangıç yapmış olsunlar.
"Zuvata, Kayıp Arkadaşım" küçük büyük tüm okurun, bir başkasının yolculuğunda tecrübi temsiliyle ölümü yakınsamasını sağlıyor.
Ölümle burun buruna gelip, şiddetli sarsıntılar geçiren çocuklar için ise yüksek seviyede özdeşimle, süreçte yoldaşlık ediyor.
Bu yoldaşlıkta gözyaşı olabilir, belki öfke de...
Ama değil mi ki; iyi de kötü de hayata dair...
Büyümek için gözyaşına da ihtiyacı var çocuğun. Köklerini sulayan bereketli yağmur damlaları gibi...
Büyük Çocuk, kayıp arkadaşının izinde serin sulardaki biricik korkusu Kara Şapkalı Korsan'la müsabakalarından ıslak bir yatakta uyanıp rüyalar aleminde gerçeğin peşine düşedursun...Zuvata az ötede, oracıkta annesinin kaybının suretine bürünmüş çocuğu bekliyor.
Yolculuğunun bitmesini, kabullenmesini, büyümesini ve ona ihtiyacı olduğunda...ona, babasına ve dedesine...sarılmak üzere gelmesini.
“Her şey yoluna girecek. Unutma büyük çocuk, kaybetmek büyümektir.”
“Arkadaşını bulman için tek yapman gereken tahtadan atının, kanatlarını keşfetmesini sağlamak... Aslında herkesin kanatları vardır. Biz kuşlar kanatlarımızı keşfederek doğarız. Ona kanatları olduğunu hatırlatmalısın.”
Zuvata'yı başka sevdik, bambaşka...
Zuvata
Yazan, Faruk Gülşen
Resimleyen, Ahmet Demirtaş
80 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere
