Engellilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Engellilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Engellilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Engellilik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Öteki Çocuklar
Birbirinden güçlü 14 öyküden oluşan çok değerli bir kitap tutuyorum elimde.
Binbir çeşit duygunun binbirini de, buruk bir gülümsemeyle karşılayıp, her sayfasında yutkunduğum, beklediğim... Güçlü bir hikayenin, güçlü de bir kalbe ihtiyacı olsa gerek.
"Öteki" çocuklar, hem "Öteki yapanlar" hem de "öteki olanlar", Wölfel'in kaleminde.
Okur iki mahalle arasında yer değiştirerek, yazarın anlamak üzerine devam ettiği ihtisasına katılıyor.
Öyle yüksek bir empati ve öyle duru bir sadelikte anlatıyor ki, anlamamak için dinlemiyor olmak gerek.
Yetişkinlerin siyah-beyaz, kavgacı ve muhteris dünyalarına toprağa daha yakın yerden, bir çocuğun gözünden bakıyor okur öykülerle.
Toprağa, tohuma, başlangıca ve sona en yakın yerden...küçük, bozulmamış insanlığımızdan.
Üzerinde uzun hasbihaller edilesi ondört öykünün ilkinde Durugöl Sokağı ve Rayaltı Sokağı'na konuk oluyoruz. Bambaşka sokakların, bambaşka (!) çocuklarının birbirleriyle atışarak alay ettiği, ardından kahkahalarla güldükleri satırları okurken mahalleme dönüp, kaldırımda oturan çocukların arasına katılıyorum.
Bir yetişkinin çok büyük çoğunlukla farkında bile olamayacağı, iki mahallenin çocukları arasındaki "öteki"yi hatırlıyorum. Kendisine lojman bahşedilmiş memur çocuklarıyla, bahşedilmemiş olanlarından ibaret bir ötekiliğin nasıl da çocukların tüm hikayelerinin zeminini oluşturduğunu.
"Lojmandaki ilkokula gidiyorum ben, oraya herkesi almıyorlar. "
Halbuki, orada okumuştum ben de. Alıyorlardı ya işte. Öyle, bir numarası falan da yoktu. Ama havalarından geçilmezdi lojman çocuklarının yine de. Tren raylarının etrafındaki kulübelerde yaşayan çocuklar ve zengin Durugöl Sokağı çocukları arasındaki ise biraz daha farklı.
Okuru büyük bir kedere ve gözyaşlarına boğmadan, acının pornografisini yapmadan, incelikle ve sadelikle anlatıyor Ursula Wölfel.
Zengin ve fakir çocuklar, eğitimli ve eğitimsiz çocuklar, ailesi olan ve olmayanlar, ailesiyle paylaşacak birazcık olsun vakte sahip olamayanlar, aynı ismi paylaşıp, bambaşka hayatlar yaşayan çocuklar, bir kardeşe sahip olmanın berbat olduğunu düşünerek aldananlar, görünmez çocuklar, unutulmuşlar, konuşamayan, anlatamayan, yaşıtları tarafından hırpalanan çocuklar, yapayalnız hayatlarının sıkıcılığında, başka hayatlara fazlaca merak duyanlar, düşünce suçlularının, mahkumların çocukları, siyah ve beyaz tenli çocuklar, alkolik ebeveynlerine bakmak zorunda olan çocuklar, babasız çocuklar, apartman duvarları arasına hapsolmuş çocukların hikayeleri.
Doğan her çocuk kısa süre içinde öldüğü için adı, "Kaç gün görnüşüm? " anlamındaki Sintaju konulmuş Afrikalı çocuklar.
Yeryüzünün çocukları...
Tüm gerçekliğine ve ince elemine rağmen Ursula Wölfel, yine umut ve neşe dolduruyor satırların arasına. Bu dolgu malzemesi olmaktan çok öte, siyahla beraber var olan beyaza dair olmalı.
Eleştirel okuma becerisini geliştirici faaliyetlerde, okuma grupları ve derslerde ve hatta duvarlı ya da duvarsız her yerde, derin ve anlama dair öğretilerde faydalanılmak üzere muhakkak okunmasını öneririm.
Ursula Wölfel'in Öteki Çocuklar'ı kadar çok sevdiğimiz "Ateşten Ayakkabı, Rüzgardan Sandalet"ini daha evvel bir blog yazısında incelemiştim.
Alman Çocuk Edebiyatı'nın en güçlü ve öyle görünüyor ki duyarlı kalemlerinden Wölfel'in, tüm kitaplarının Türkçe'ye kazandırılmasını dört gözle bekliyorum.
Öteki Çocuklar
Yazan, Ursula Wölfel
Resimleyen, Bettina Wölfel
Çeviren, Murat Aksoy
Özgün Adı: Die Grauen und Die Grünen Felder
Çizmeli Kedi Kitaplığı
117 sh.
10+ ve büyümeye dirençlilere!
Engelsiz Masallar
Engeller ve engellilik üzerine çokça düşünüyorum bu günlerde. Aslında birer engel olmayan, kimliğimizi şekillendirip bizi birbirimizden farklı kılan özelliklerimizi birbirimiz için nasıl engele dönüştürdüğümüzü düşünüyorum.
İyi bir konuşmacı olmayan birini konuşmaya zorlayıp, katı eleştirilerle "düzeltmeye" çalışmamızı, içe dönük olanı dışa dönükleştirmeye, dışa dönük olanı ise kıyısından yamacından budayıp nasıl da içine döndürmeye çalıştığımızı...
Özgün dillerimizi nasıl tek ve ortak bir dile çevirmeye çalıştığımızı, nasıl da birbirimize kendi dilimizi dayattığımızı düşünüyorum.
Tüm bunları deneyimledikçe fiziksel engellilik haliyle soyut engellilik halleri içiçe bir sarmalla yer değiştirip gitgide daha anlamsız hale gelen bir simulasyona dönüşüyor.
Fiziksel ve zihinsel engellilikle ilgili tutum geliştirirken de aynı noktada durup düşünüyorum.
Bir tutum geliştirilmeli mi? Mesela bir farklılığımız sebebiyle kendimizi yetersiz hissediyorsak, bunun bize hatırlatılmasından memnun olur muyuz?
Ya da düşünce şeklimizdeki farklılık ve yöntem değişikliğimiz nedeniyle yapmaya talip olduğumuz işte "yapamaz" ön kabulüyle karşılaşmayı ister miyiz?
Peki başardığımız herhangi bir işte yetersizliğimizin sıfat haline gelip başarımızın önüne eklenmesini kabul edebilir miyiz?
Yetersizlik de değil, eksiklik de, engel de, kusur da... bir kadın olarak "kadın pilot" ifadesini duymaya alışabilir miyiz mesela? Kadın sporcu, başörtülü taksici, kadın polis gibi ifadelerin başında sıfat belirtilmeden var olan erkek polis, pilot ve sporcuya evrilmesini beklemez miyiz?
Engeller görmezden gelinmemeli elbette ama asıl engeli onu tanımlayıp kategorize etmeye çalışırken biz koymuyor muyuz sahi?
Soru işaretini çok sevdiğimi biliyorsunuz artık. Çünkü cevaptan çok soruya sahibim ve sahip olduğum cevapların başkalarının da cevabı olmadığını bildiğimden bir kısmını kendime saklamayı yeğliyorum.
Elimde çok samimi bir çalışma var.
Ayşegül Sözen Dağ'ın yazdığı "Engelsiz Masallar" çocuk kalbine işleyen sıcacık masallarla, engelleri kendi ellerimizle koyup kaldırışımızın türlü biçimini anlatıyor okura.
Doğrusu ya tekrarlayan resimler, uzun metne yayılmış hikaye ve grafik düzenlemesi sebebiyle "didaktik çocuk kitapları"nda sıkça karşılaşıp tercih etmediğimiz yayım usullerine rağmen Ayşegül Sözen Dağ'ın masallarını sevdik.
Hiçbir masalı ertesi güne bırakmayı kabul etmeyen küçük okurla bir gecede okunan yetmişyedi sayfadan sonra diyebilirim ki, yazar küçük okurun kalbine giden en kısa yolun haritasını elinde tutuyor.
Deyimler, uzun cümleler, girift benzetmelerle beraber 6 yaş ve üstünün keyifle okuyacağını tahmin ettiğim eser, 10 masaldan oluşuyor.
"Engellileri" görünce ne yapacağını şaşıran, sözleri ve halleri birbirine karışan çocukları onlarla daha çok tanıştıralım. Aile fertleri ve akrabalarda, yoksa mahallede, orada da yoksa bakımevlerideki engellilerle tanıştıralım.
Hayatın içinde tabii biçimde yer almayan "engelliler", masallarla yer edinir mi hayatta bilinmez.
Ama şunu biliyorum ki, "Engelsiz Masallar"da hepimiz için bir masal var ;)
Engelsiz Masallar
Yazan, Ayşegül Sözen Dağ
Resimleyen, Mümine Yeşilmen
Kayalıpark Çocuk
77 sh.
6+
