Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Lafcadio /Şehirdeki Aslan
Silverstein Lafcadio ile, çocukların yanında mevzilenip hibrit modern insana nanik yapıyor.
Mizahi, eleştirel ve felsefi derinlikteki alt metinle Şehirdeki Aslan öyle leziz bir okuma vaadediyor ki; Shelby amca kılığında karşıma dikilmiş olağanüstü güzel palavra sıkan Silverstein'ı bozasım gelmiyor.
Usulca çekiyorum bir sandalye ve topluyorum kahve ahalisini keyifle çevreme.
Nice hikmetler var şu palavra bildiklerinizde!
Beylik lafımı da edip namluyu soğumaya bıraktıktan sonra... Modern insanın özüne/ tabiata dönme çırpınışlarına ne güzel ayna Lafcadio.
Fabrika ayarlarıyla oynanıp insanlaştırılan vahşi bir aslanın akıl almaz hikayesini; falan filanlar, yazarın arada kaçırıverdiği muzip kahkahalar ve çizgi romancı inceliğindeki eciş bücüş ironik resimlemenin gücüyle okuyorum.
Yazarken ve çizerken eğlendiği belli... Okurken eğlendigimi gizlemem ahmaklık olurdu.
Elbette eğlenen sadece yetişkin okur da değil.
Ayran (!?) ve marshmallow müptelası, şehirli aslanın gülünç bohem hayatı küçük okura da pek manidar geliyor.
Nihayet "medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" pençeleri arasında koskoca aslanı yok etmek üzereyken... İnsan - aslan Lafcadio isyan bayrağını göndere çekiyor.
Sirk sahibi ise yeni yaşamından sıkılan aslana yenilik olarak tutup ormanda avlanmayı teklif ediyor.
Görülmüş duyulmuş şey mi bir aslanla aslan avına çıkmak?
Ama bizim insan-aslan artık ne insan ne de aslanken hikayenin sonu muğlak kalıyor.
Acaba sahiden muğlak mı?
İlk okumada da ikincisinde de bol bol Zarifoğlu'nun Katıraslan'ını hatırlayıp tebessüm ettiğimi not düşeyim.
Mukayeseli bir yorum pek güzel olurdu. Belki o da bir başka vesileyle.
Lafcadio
Şehirdeki Aslan
Yazan ve resimleyen, Shel Silverstein
Genel Yayın Yönetmeni ve Çeviren, Meltem Erkmen
Özgün adı, Lafcadio: The Lion Who Shot Back
Epsilon
8+ ve büyümeye dirençlilere *Hassas filtreler icin iç sayfa fotoğraflarını incelemenizde yarar var.
Mizahi, eleştirel ve felsefi derinlikteki alt metinle Şehirdeki Aslan öyle leziz bir okuma vaadediyor ki; Shelby amca kılığında karşıma dikilmiş olağanüstü güzel palavra sıkan Silverstein'ı bozasım gelmiyor.
Usulca çekiyorum bir sandalye ve topluyorum kahve ahalisini keyifle çevreme.
Nice hikmetler var şu palavra bildiklerinizde!
Beylik lafımı da edip namluyu soğumaya bıraktıktan sonra... Modern insanın özüne/ tabiata dönme çırpınışlarına ne güzel ayna Lafcadio.
Fabrika ayarlarıyla oynanıp insanlaştırılan vahşi bir aslanın akıl almaz hikayesini; falan filanlar, yazarın arada kaçırıverdiği muzip kahkahalar ve çizgi romancı inceliğindeki eciş bücüş ironik resimlemenin gücüyle okuyorum.
Yazarken ve çizerken eğlendiği belli... Okurken eğlendigimi gizlemem ahmaklık olurdu.
Elbette eğlenen sadece yetişkin okur da değil.
Ayran (!?) ve marshmallow müptelası, şehirli aslanın gülünç bohem hayatı küçük okura da pek manidar geliyor.
Nihayet "medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" pençeleri arasında koskoca aslanı yok etmek üzereyken... İnsan - aslan Lafcadio isyan bayrağını göndere çekiyor.
Sirk sahibi ise yeni yaşamından sıkılan aslana yenilik olarak tutup ormanda avlanmayı teklif ediyor.
Görülmüş duyulmuş şey mi bir aslanla aslan avına çıkmak?
Ama bizim insan-aslan artık ne insan ne de aslanken hikayenin sonu muğlak kalıyor.
Acaba sahiden muğlak mı?
İlk okumada da ikincisinde de bol bol Zarifoğlu'nun Katıraslan'ını hatırlayıp tebessüm ettiğimi not düşeyim.
Mukayeseli bir yorum pek güzel olurdu. Belki o da bir başka vesileyle.
Lafcadio
Şehirdeki Aslan
Yazan ve resimleyen, Shel Silverstein
Genel Yayın Yönetmeni ve Çeviren, Meltem Erkmen
Özgün adı, Lafcadio: The Lion Who Shot Back
Epsilon
8+ ve büyümeye dirençlilere *Hassas filtreler icin iç sayfa fotoğraflarını incelemenizde yarar var.
Benim Adım Mülteci Değil
"Biraz hüzünlü olabilir, ama aynı zamanda çok heyecan verici..."
Benim Adım Mülteci Değil; tüm yıkıcı sonlar için umut dolu bir baslangıç muştusu.
Hayat yerle bir olduğunda, başının üstünden mermiler geçtiğinde...acı ve sızlayan yaraların varlığında dahi... iç yakıcı sıcacık bir sızı yeniden başlama ihtimalinin heyecanı.
Yaşam ve ölümün iç içeliğinde, olasılıkların sonsuzluğunun heyecanı. Her şeyin eskisinden daha iyi olabilme olasılığı...hiç değilse eskisi kadar iyi olabilme... Yeni hikayeler, yeni yüzler, yeni yerler görme, başkalarının hikayelerine karışıp kahramanlarından biri olma ihtimali.
Viraneler arasında kendine yeniden yekpare bir hane bulma, yeniden ait ve evinde hissetme yolculuğunu anlatıyor Miller.
Yol kalabalık, yol kafa karıştırıcı ve güçlüklerle dolu.
Çocuk karakter bir yetişkinin elinden sıkı sıkıya tutmuş halde yola düşmüşken bir çift göz ile bir tepeden usulca takip ediyor okuru.
Çocuk her şeye rağmen güvende olduğunu biliyor, okur da öyle.
Elinden sıkı sıkıya tuttuğu yetişkinin kederi ve çaresizliğine rağmen hala elinden tutabileceği birinin varlığı rahatlatıcı.
Çocuk karakter yol boyunca her molada, yoldaşı okurlara soruyor:
"...Yalnızca taşıyabildiğin kadarını doldurmalısın.
Sen olsan neler alırdın yanına?"
"Sen yürüyerek ne kadar uzağa gidebilirsin?"
"Bazen tek başımıza kalacağız, yalnız...
Bu biraz sıkıcı olabilir.
Aklına hangi oyunlar geliyor?"
...
Ve diyor ki onlara: "Sana Mülteci diyecekler ama unutma senin adın Mülteci değil."
Göç temalı resimli kitaplar içinde, Benim Adım Mülteci Değil'i başka sevdim.
Bir yetişkin varlığında ve kılavuzluğunda umutlu göç yolculuğunu, yeniden başlamanın heyecanını hissederken, bilhassa bazı sahnelerin tasvirine mest oldum.
Metnin ve illüstrasyonların aynı elden çıkmasının dil bütünlüğüne ve derinliğine katkısı yadsınamaz elbette.
Yazarın otobiyografisinden bir kesiti görseller arasında ilave ediyorum. (Otomatik google translate çevirisine dokunmadan;)
Benim Adım Mülteci Değil
Yazan ve resimleyen, Kate Miller
Çeviren, Aren Turhan
Özgün adı, My Name is not Refugee
5+ ve büyümeye dirençlilere
Mutluluk Bir Tilkidir
"Mutluluk salıncakta sallanan bir tilki ve büyük turuncu bir portakaldır."
...
"Mutluluk Bir Tilkidir" önce ismiyle girdi gönlüme. Sonra çok sevdiğim turuncuyla ve tilkiyle.
Sonra ayrılık, değişim, hayatın sonu ve başlangıcı, dostluk, aile ile...
Zackarina'nin kumların arasından kafasını uzatan altın renkli dostu gibi; Povilas'ın tilki dostu da pek bilge.
"Cömertlik okyanusta bir damla gibidir.
Sen de okyanusta bir damla olmak istemez misin?" derken tilki, sadece bilge değil, aç bir bilge muhakkak.
Ama öyle de böyle de, bilge işte.
"...Yukarıdan veya aşağıdan, soldan veya sağdan baktığında gözüne farklı görünür. Yani bir dahaki sefere bana akıl danışmadan önce sorunu lütfen bütün yönleriyle ele al"
derken de gözünü budaktan, sözünü dudaktan esirgemeyen biri.
"Mutluluk annemin çanak çömleği,
Babamın helikopteri!
Mutluluk turuncu bir basketbol topu, Margarita'nın sarman kedisi!
Ama Mutluluk en çok da bir tilki!"
diyor Povilas.
Mutluluk yanı başındayken değişim çok korkutucu. Yeni bir ev, yeni bir mahalle, yeni alışkanlıklar...
Daima orada olamayacak belki de tilki. Kaybedecek bir an icin mutluluğu Povilas.
Belki uzun bir an...
Eğer başka bir yerde olması gerekirse, hiç durmayacak ve olmasi gerektigi yere doğru yoluna devam edecek.
Povilas'ın mutluluk tanımının yegane temsilcisi ve sembolü turuncu, tilki dostuyla beraber veda edecek ona.
Ama değişim korkutucu olsa da; mutluluk bir gün turuncu bir tilki suretinde geri dönecek.
Yeni bir ev, yeni bir turuncu helikopter, havuçlu kek, kayısı reçeli, japon balığı, büyük turuncu bir portakal... Küçük mutluluklar büyüyüp kocaman bir tilki olacak ve bulacak onu.
Çünkü mutluluk bazen kremaya ulaşmak için birkaç kez daha ısırdığın lezzetli bir pasta gibi.
Sizce mutluluk ne renk?
Sizin mutluluğunuz nerede?
Dönecek mi sahiden geriye?
Ümitvar olmak lazım. Ve pastayı biraz daha ısırmak.
Patika yollarda kaybolmak...
...
Resimlemesi ve grafik tasarımını biraz yorucu bulmakla beraber, çok da sevdim.
Küçüklere ve büyümeye dirençlilere sifa niyetine tavsiye ederim.
Mutluluk Bir Tilkidir
Yazan, Evelina Daciūtė
Resimleyen, Aušra Kiudulaitė
Çeviren, Lora Sarı
Editör, Ezgi Berk
Özgün adı, Laimė yra Lapė
Hippo Kitap
5+ ve büyümeye dirençlilere
Kiraz Hanım'ın Mutfağı
Eskimeyen, sevgili dostum "Kiraz Hanım'ın Mutfağı" nicedir sabırla bahsini bekliyordu.
Avuçlarım gıdıklanıp bir kere daha elime aldıysam üç beş satır yazmak da boynumun borcu.
Sylvia Plath'in şiirsel diliyle üç öykülük tatlı mı tatlı esere David Roberts'ın fırçasından düşler eşlik ediyor.
Özgün dilinden okuyup mukayese etme imkanım olmadıysa da, eserin çevirisi de hazmı kolaylaştırıcı nitelikte.
Nazım - nesir bir arada, hayal - gerçek kol kola üç öykünün ilki "Yatak Kitabı".
Küçücükken izleyip düşlere daldığım bir animasyonda, üzerine oturduğu yatakla gökyüzünde ve suların altında seyahat eden çocuğu hatırlattı okurken. Ondan aldığım benzersiz lezzeti, çekip çıkardı derinlerden.
Denizaltı yataklar, atıştırmalık yataklar, jet motorlu bir yatak, sulayınca büyüyen cep boy yataklar...
İkinci öykü, "Hiç Önemi Yok" Elbisesi.
Boy boy yedi kardeş, yedisi de birbirinden ilginç.
Max, en küçükleri. Aslında ismi Maximillian ama sadece yedi yaşında biri için fazla uzun bir isim olduğundan ona kısaca Max diyorlar. :) Bizim kendi kısa, ismi kısa Max, bir elbisesi olsun istiyor. Ve bir gün esrarengiz bir paket geliyor evlerine. Boy sırasıyla her birinin denediği elbise, türlü bahanelerle istenmeyince annesinin maharetli ellerinde Max'in küçük bedenime göre biçilip dikiliyor.
"Hiç Önemi Yok" Elbisesi o, çünkü Max için yeni elbisesinin parlak düğmeleri, benzersiz rengi ve kumaşı onu giymeye engel değil.
Bir şey sahibini bulduysa, gerçekten ihtiyacı olanın elinde değerlidir vesselam.
Son öykü ise "Kiraz Hanım'ın Mutfağı".
Tuz ve karabiber gibi renkleri, iki yaramaz peri...
Ve bir mutfak dolusu afacan kücük ev aleti.
Her biri bir diğerinin vazifesini kıskanınca ortalık fena karışıyor.
Bulaşık makinesi kek yapmak ister, kahve makinesi buzdolabı kadar soğuk olmaya yeltenirse... Siz düşünün gerisini.
Küçük büyük her vazife kainatın dengesi için elzem vesselam.:)
*Hassasın hassası filtreler için belirtmeli ki; ufak tefek yabancı kültürel öğeler içeriyor.
İç sayfa fotoğraflarını gözden geçirebilirler.
Kiraz Hanım'ın Mutfağı
Çocuklara Öyküler
Yazan, Sylvia Plath
Resimleyen, David Roberts
Çeviren, İlknur Özdemir
Editör, Alkım Özalp
Kapak Uygulama ve Grafik, Yeşim Ercan Aydın
Özgün adı, Collected Children's Stories
84sh
Kırmızıkedi Çocuk
8+ ve büyümeye dirençlilere
Kipri
"Kipri" olmak bir çeşit cesaret ve kahramanlık madalyası Kirpi'nin göğsünde. Dilini, sözcüklerini tepetaklak eden trafik kazasıyla kazandığı nişanesi bütün bir kirpi nesline kalabalıklar içinde yol olup, ışık veriyor.
Aslında olup biten, mini minnacık, toparlak bir kirpinin trafikte karşıdan karşıya nasıl geçeceğini bulmasından ibaret zannedebilir okur. Ama yanıldıgında dahi Kipri'nin kahramanlığına kayıtsız kalması güç.
Öncü olmak, çözümler bulmak, nesillerden nesillere aktarılacak bir kahramanlık hikayesi sahibi olmak... Sadaka-i cariye kabilinden hani :)
Bütün bunların yolu bir parça cefadan geçiyor.
Dick King- Smith müstearlı İngiliz yazarın kaleminden sevimli mi sevimli bir hikaye Kipri.
Kipri'nin kaza sonucu karışıp tersyüz olan dili küçük okuru çok eğlendirdi.
Cesareti, azmi ve bununla beraber başına gelenlerden öğrenip donanarak yeniden ve yeniden çabalaması ise ilham verici.
Kamyon şoförünün ustaca manevralarla hem kazayı önleyip hem de Kipri'yi kurtardığı kısımsa küçük kalpleri sıcacık yaparken büyük kalplere ilham oluyor.
Tüm boyutlarıyla öğretici ve besleyici metnin Ann Kronheimer'ın samimi eşliği, Gökçe Ateş Aytuğ'un çevirisi ve Şiirsel Taş'ın editörlüğünde bütünüyle tabiileşerek lezzetine lezzet kattığını teslim etmeli.
*Kirpilerin hikayenin finalindeki geçit töreni görmeye değer, söyleyeyim.
Kipri
"Adını tarihe altın harflerle yazdırdı!"
Yazan, Dick King- Smith
Resimleyen, Ann Kronheimer
Çeviren, Gökçe Ateş Aytuğ
Özgün Adı, The Hodgeheg
86 sh.
Hayykitap
8+ ve büyümeye dirençlilere
Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız
Müzik dinlemiyorsan, nasıl dinleyeceğini ve ne dinleyeceğini bilmiyorsan...
Sonrası; seç beğen al! Her tür müzikal vitamin eksikliğine bir sendrom. Büyük...çok büyük karmaşa!
Kahkahasını kaybeden Blue, ev ödevini bitirdikten sonra ödevi yemeden duramayan biri, yumurta kapıya dayanmadan hicbir şey yapamayan bir diğeri, "ben yapmadım" sendromundan muzdarip beriki, araba sürerken burnunu karıştırdığında kimsenin onu göremeyeceğini zanneden şu adam, sadece başka insanların üzerine oturabilen zırdeli...
Müzikal terminolojiyle bol miktarda enstrüman ve atmosfer tasviri içeren eser bilmediğiniz, hiç dinlemediğiniz enstrümanların tınısını dahi işitmenizi sağlayabilir.
Öte yandan çok ama çok eğlenceli.
Kahkahasını kaybeden Blue'nun ondan önce ebeveynlerinin ilgisini ve fiziksel temasını kaybettiğini okumak yaygın sıfır kahkaha vakaları içinde Blue'un durumunu dikkat çekici kılıyor.
Hele nesillerdir müzikle tedavi eden meşhur ve çok acayip doktor Bay Bugalu'nun dahi bu derde derman olamayışı bir parça düşündürüyor. Olsa olsa sevgi ve ilgidir tedavinin eksik parçası diye düşünürken... Yanaklarında az evvel uyguladığı cilt maskesinin izleriyle kahkahasız kızının yaydığı kasvetten şikayetlenen anne çıkıp geliyor.
O böylesi sikayet ederken,okuru hala şifanın anne-baba alakasından geleceğine inanmak istiyor.
Ama, yok!
Hayır... Dikkatle bakmayı bile çok gördüğü kendi kızını aynı kıyafeti giyen hizmetçiyle karıştıran bu anne pek ümit vaadetmiyor. Varsa yoksa pahalı hediyeler, lambalar, heykeller...varsa yoksa uzun seyahatler.
Blue anne ve babası olmadan, yeniden gülmeyi başarmak zorunda.
Onları oldukları gibi kabul etmeye mecbur.
Kireç beyazı yüzleriyle aynı renkte pahalı lambalarıyla.
Renksiz, eğlencesiz...
Blue'nun mavi tonlarda resimlemenin eşlik ettigi müzikal yolculuğu bir köprü altında müzik yapan pejmürde müzisyenlerle kesiştiğinde eksik parçanın daha az disiplin, daha az kural ve alabildiğine eğlence olduğundan emin oluyoruz.
Önce gizlice , sonra açık açık oyunlarını izlediği, bol şamatalı, oyunlu ve kavgalı komşu ailenin Blue'ların evine girebilmesi de böylece oluyor.
Karmaşadaki müziği seviyor Blue! :)
Oradaki hayatı, renkleri...
Kadim bir müzikle tedavi geleneğine sahip olduğumuzu belki biliyorsunuzdur.
Ama bilmiyorsanız Dr. Bugalu vesilesiyle Türk Tedavi Musikisi eserlerini albümleştiren ve çok sayıda çalışmaya sahip Tümata web sitesine bir uğramanızı öneririm.
Ya da Kalan Müzik'in harikulade taş plak kayıtlarından bir Hafız Burhan dinlemek de sizin derdinizin şifası olabilir.
Yine kitapla beraber Müzikle Tedavi geleneğimize yakından bakabileceğiniz mekan önerisi; Türk Psikiyatri Tarihi Müzesi (Edirne).
Gezip görme şansım olmuş ve o dönemler tedavi musikisine olan yakın alakam dolayısıyla bayılmıştım.
Kitaba dönecek olursak... Arkasına ilave edilen yazar ve çizer biyografilerinin esprili dili, mini müzikal rehber, tasarımı ve mavi tonlarda resimlemesiyle uzun süre en sevdiklerim arasında olacak gibi görünüyor.
*Hassas filtreler için kaba fakat bence son derece doğal bazı sözcükler içeriyor. Toto, osuruk, burundan çıkan ayak parmakları sendromu gibi :)
Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız
Yazan, Lisa Nicol
Resimleyen, Daniel Gray- Barnett
Çeviren, Nilay Kaya
Kapak, Zaide Eda Yıldız
Özgün Adı, Dr. Boogaloo and The Girl Who Lost Her Laugher
194 sh.
Final Kültür Sanat
Final Kültür Sanat
12+ ve büyümeye dirençlilere!
Sihirli İplik
Çok defa paylaşsan da, tükenmek bilmez sevdiğin.
Sevgin de büyür verdikçe, sevdiğin de.
Cihanı sevgi sarar.
Annabelle, infak nedir bilir mi?
Varsın, bilmesin.
Ama bu farkında olmadan onu iyi bildiğini sanan başkalarına hatırlatmasına mani değil.
Küçük bir kutunun içindeki, bitmek bilmez esrarengiz ip yumağıyla herkese örgüler örüyor küçük kız.
Tüm kasabaya!
Hatta, dizlerine kadar karda ,kısa şortuyla durup üşümeyen Bay Crabtree'ye dahi örecek bir şey buluyor.
Her boydan, her meslekten yetişkine, hayvanlara ve hatta ağaçlara kazaklar örüyor.
Kitabın ortasında harikulade bir manzara bekliyor okurunu.
Farklılıklarına rağmen sihirli bir iplikle birbirine bağlanan insanlar...
İpliğin namını duyan, denizaşırı bir kötü türlü dalavereyle kutuyu ele geçirse de... Anlıyoruz ki "sihir" iyilikte.
Arşidükün elinde yok olup, kocaman kalpli küçük bir kızın elinde var olan, paylaştıkça çoğalan bu sihir dönüp dolaşıp yine kalbini buluyor.
"Kötü-rüm" Arşidük'ün havaya savurduğu lanetler, güçlü iyiliğin içinde yitip kayboluyor.
Çok sevdiğimiz ikili, Mac Barnett ve Jon Klassen'in isbirliğinden doğan "Sihirli İplik"i her yaştan okura öneririz efendim:)
Sihirli İplik
Yazan, Mac Barnett
Resimleyen, Jon Klassen
Çeviren, Esin Uslu
Editör, Gökçe Gökçeer
Meav
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Hassas filtreler için: hırsız, lanet okuyan bir adet "arşidük" ve "sihir"(!) içeriyor ;)
Hassas filtreler için: hırsız, lanet okuyan bir adet "arşidük" ve "sihir"(!) içeriyor ;)
