12 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
12 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
12 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
12 yaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız
Müzik dinlemiyorsan, nasıl dinleyeceğini ve ne dinleyeceğini bilmiyorsan...
Sonrası; seç beğen al! Her tür müzikal vitamin eksikliğine bir sendrom. Büyük...çok büyük karmaşa!
Kahkahasını kaybeden Blue, ev ödevini bitirdikten sonra ödevi yemeden duramayan biri, yumurta kapıya dayanmadan hicbir şey yapamayan bir diğeri, "ben yapmadım" sendromundan muzdarip beriki, araba sürerken burnunu karıştırdığında kimsenin onu göremeyeceğini zanneden şu adam, sadece başka insanların üzerine oturabilen zırdeli...
Müzikal terminolojiyle bol miktarda enstrüman ve atmosfer tasviri içeren eser bilmediğiniz, hiç dinlemediğiniz enstrümanların tınısını dahi işitmenizi sağlayabilir.
Öte yandan çok ama çok eğlenceli.
Kahkahasını kaybeden Blue'nun ondan önce ebeveynlerinin ilgisini ve fiziksel temasını kaybettiğini okumak yaygın sıfır kahkaha vakaları içinde Blue'un durumunu dikkat çekici kılıyor.
Hele nesillerdir müzikle tedavi eden meşhur ve çok acayip doktor Bay Bugalu'nun dahi bu derde derman olamayışı bir parça düşündürüyor. Olsa olsa sevgi ve ilgidir tedavinin eksik parçası diye düşünürken... Yanaklarında az evvel uyguladığı cilt maskesinin izleriyle kahkahasız kızının yaydığı kasvetten şikayetlenen anne çıkıp geliyor.
O böylesi sikayet ederken,okuru hala şifanın anne-baba alakasından geleceğine inanmak istiyor.
Ama, yok!
Hayır... Dikkatle bakmayı bile çok gördüğü kendi kızını aynı kıyafeti giyen hizmetçiyle karıştıran bu anne pek ümit vaadetmiyor. Varsa yoksa pahalı hediyeler, lambalar, heykeller...varsa yoksa uzun seyahatler.
Blue anne ve babası olmadan, yeniden gülmeyi başarmak zorunda.
Onları oldukları gibi kabul etmeye mecbur.
Kireç beyazı yüzleriyle aynı renkte pahalı lambalarıyla.
Renksiz, eğlencesiz...
Blue'nun mavi tonlarda resimlemenin eşlik ettigi müzikal yolculuğu bir köprü altında müzik yapan pejmürde müzisyenlerle kesiştiğinde eksik parçanın daha az disiplin, daha az kural ve alabildiğine eğlence olduğundan emin oluyoruz.
Önce gizlice , sonra açık açık oyunlarını izlediği, bol şamatalı, oyunlu ve kavgalı komşu ailenin Blue'ların evine girebilmesi de böylece oluyor.
Karmaşadaki müziği seviyor Blue! :)
Oradaki hayatı, renkleri...
Kadim bir müzikle tedavi geleneğine sahip olduğumuzu belki biliyorsunuzdur.
Ama bilmiyorsanız Dr. Bugalu vesilesiyle Türk Tedavi Musikisi eserlerini albümleştiren ve çok sayıda çalışmaya sahip Tümata web sitesine bir uğramanızı öneririm.
Ya da Kalan Müzik'in harikulade taş plak kayıtlarından bir Hafız Burhan dinlemek de sizin derdinizin şifası olabilir.
Yine kitapla beraber Müzikle Tedavi geleneğimize yakından bakabileceğiniz mekan önerisi; Türk Psikiyatri Tarihi Müzesi (Edirne).
Gezip görme şansım olmuş ve o dönemler tedavi musikisine olan yakın alakam dolayısıyla bayılmıştım.
Kitaba dönecek olursak... Arkasına ilave edilen yazar ve çizer biyografilerinin esprili dili, mini müzikal rehber, tasarımı ve mavi tonlarda resimlemesiyle uzun süre en sevdiklerim arasında olacak gibi görünüyor.
*Hassas filtreler için kaba fakat bence son derece doğal bazı sözcükler içeriyor. Toto, osuruk, burundan çıkan ayak parmakları sendromu gibi :)
Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız
Yazan, Lisa Nicol
Resimleyen, Daniel Gray- Barnett
Çeviren, Nilay Kaya
Kapak, Zaide Eda Yıldız
Özgün Adı, Dr. Boogaloo and The Girl Who Lost Her Laugher
194 sh.
Final Kültür Sanat
Final Kültür Sanat
12+ ve büyümeye dirençlilere!
Evimin İnsanı
"Sen... Tatlı su insanseveri... Evine git de sağlıklı insancığınla konforlu hayatına devam et. "
"Sen benimle ne hakla böyle konuşursun? " dedim. "Ben bir insanı barınaktan aldım ve ona yuva açtım. "
"Cins bir insana... Özel bir barınaktan..."
....
İnsan mı? Hem de bir barınaktan?
Tuhaf geldi değil mi? Eğlenceli ve manidar bir tuhaflık Evimin İnsanı'nınki.
Hayvanseverliğimizi ve dahi insanseverliğimizi sorgulatan, steril hayatımızın, steril sokaklarımızın üzerindeki ince tülü kaldıran, yerin altında kalmış ne varsa gün yüzüne çıkmaya davet eden harikulade bir roman tutuyorum elimde.
Yapay zeka tartışmalarının ve sürükleyici, fantastik gelecek tasavvurlarının dilden dile yayılıp ekranlardan evimize dolduğu bu günlerde insan nedir diye daha çok düşünür olduk.
Kendi içinde, yapay zeka olmaksızın bir üst sınıf oluşturmuş, yeryüzünün en muhteşem sıfatlarını(!) bünyesinde toplayan bir insan grubu var. Onlar muhakkak ki en iyi yürekli olanlar, en yardımseverler, en hümanistler, en hayvanseverler, en barış yanlısı olanlar... Ne kadar en varsa eni de onlarda. Hem tüm bunlar için fazlasıyla imkan da onların elinde.
Daha önce ihtiyaçları özenle belirlenmiş gruplara (?), itinayla yardımlar yapar, yaptıkları yardımları vergiden düşer ve sonra sadece iyi örnek olsun diye gazetelere çarşaf çarşaf röportajlar verirler.
Ama siz boşverin onları. Biz, bize bakalım. Aramızdaki en hayvansever dostumuz, elinde bir merhemle sokak kedilerinin hasta gözlerine deva olmaya çalışırken, daha da fazla hayvansever olanımız en parlak görünümlü, asil, beyaz, cins kediyi evine alıyor. Bu daha da fazla hayvanseverimiz iki sokak aşağıdaki ihtiyaç sahibi aileye yardım götürmekten, ayakları alışır da hep isterler diye vazgeçiyor. Eğilip bir sokak köpeğinin başını sevmek isteyen çocuğunun eline vuruveriyor hışımla! İçinde bir ince şüphe ve pişmanlık kırıntısıyla yapıyor, ama yapıyor işte. İyi tanıyoruz onu, kendimizden biliyoruz.
Evimin İnsanı kedilerin egemen olduğu bir dünya distopyası. Hatta ciddiye alırsanız biz kafes dışındaki insanlar için çok da ürkütücü olabilir. Ama elbette ciddiye almıyoruz. Yazarın üslubuna, kurgunun güzelliğine övgüler düzüp, hayal gücü karşısında hayranlığımızı ifade ederek hızla geçiştiriyoruz. Eğer öyle yapmazsak, kafesteki insanlar hakkında konuşmamız gerekecek.
Kafesteki hayvanlar hakkında konuşmamız gerekecek, insanlar ve hayvanlar üzerindeki korkunç deneylerden bahsetmek zorunda kalacağız. Kucağındaki süslü köpeği, hayvanlar üzerinde test edilmiş kozmetik ürünlerle süslenerek taşıyan kadını düşüneceğiz. Onlarca hayvana işkence edip öldürdüğü halde seri katil sayılmayan insanları masaya yatırmak zorunda kalacağız.
Tüm bu can sıkıcı konuları bir çocuk kitabında okumayacağız elbette. Romanı okuyacak çocuk ve yetişkinlerin empati yeteneğinin artacağına ise inancımız tam.
Nurgül Ateş'in eğlenceli ve aksiyon dolu hikayesinde bir kediyle yer değiştirdik. Size de öneririz.
Evimin İnsanı
Yazan, Nurgül Ateş
Resimleyen, Uğur Köse
Çizmeli Kedi Kitaplığı
168 sh.
12+
