Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Büyükbabamın Eşeği
Dünyanın en eğlenceli evcil hayvanı, iddia ediyorum ki eşek.
Ama herhangi bir eşek değil. Fatıma Sharafeddine'in bed sesli şarkıcı eşeği Sadun'u büyükbaba kadar sevdim.
Büyükbabanın bir çiftliği var. Çiftliğinde hayvanları ve hayvanlarının içinde ise en sevdiği, Sadun'u.
Ama ne büyükbaba herhangi bir büyükbaba, ne eşek sıradan bir eşek, ne çiftlik bildiğimiz çiftliklerden.
Annemin hüzünlü ve gururlu titrek sesinden, çocukluğunu dinlerken öğrenmiştim, hayvanların nasıl da ev halkından olduğunu.
Toprağın üstündekilerin nasıl da altındakiler gibi müstesna ve saygıdeğer olduğunu..
Nimetin nasıl bir şükürle ve ihtimamla tevekkül şerbetinde katık olduğunu..
Dedemin nasıl da sofraya oturmadan önce hayvanları doyurmayı bir gelenek haline getirdiğini dinlerdim, annemin acıklı türkülerinde.
Hiç tanıyamadığım dedeme duyduğum o muhabbeti hatırlattı büyükbaba.
Eşek Sadun çiftliğin en emektar hayvanı. Tam 40 yaşında!
Büyükbaba, 40 yıl boyunca onu sırtında taşıyan dostu Sadun'a yaşlılığında öyle iyi bakıyor ki, çiftlik hayvanlarının yerinde olsam belki biraz içerlerdim bu duruma.
Sadun mutlu, hem de çok mutlu bir çiftlik hayvanı.
Ama ne yazık ki mutlu olduğunda çok seviyor şarkılar söylemeyi.
Aiiiiiii! Aiiiiiiiii!
Aaaa! İiii!
Hayvanların Sadun'un bitmek tükenmek bilmez konserlerine gösterdiği eğlenceli ve şiirsel itirazlar herhalde en keyifli kısmı hikayenin.
Öyle ya, her zaman rastlayamazsınız ; "Mooo...Moooo...Senin hiç insafın yok muooo?" Diye bağıran bir boğaya.
Hem hiç tahmin eder misiniz horozun da duruma bir itirazı olduğunu?
Sadun çiftlik hayvanlarının isyanından pek müteessir,
Bırakıyor şarkılar söylemeyi oracıkta..
Ve işte o zaman ortaya çıkıyor Sadun'un şarkılarının değeri. 😉
Arap Edebiyatı'nın usta çocuk kitapları yazarı Fatıma Sharafeddine'i yakın zamanda yazar Zeynep Sevde Paksu'yla Babil Kitap'ta gerçekleştirdiği etkinlikten hatırlayanlarınız vardır belki.
Yazarın Türkçe'ye çevrilmiş eserlerini Nar Yayınları'ndan temin etmeniz mümkün.
Büyükbabamın Eşeği
Yazan, Fatıma Sharafeddine
Resimleyen, Hassan Zehreddine
Erdem Çocuk
4+ ve büyümeye dirençlilere
Yemeğini Arayan Tırtıl
Miniminnacık bir aç tırtıl.
Tırtıl Ayşe'nin yakasında, okur tırtılın yakasında; kapılar açıp kapılar kapatıyoruz yeşil, çıtır çıtır bir yaprağın hülyasında.
Kozasından yeni çıkmış bir tırtıl, elbette çok ama çok aç olur.
Yazık değil mi, her yeri plastik çiçeklerle donatmak?
Hem..söylesinize, yok mu bu plastik evrende minik tırtıla göre ziyafet?
Tülin Kozikoğlu'nun dörtlemesinin ilki Yemeğini Arayan Tırtıl, serinin diğer kitapları* gibi pek sevimli.
Küçük okurla birlikte sayfaların arasından açılan sürpriz kapılarla pek eğlendik.
Hele yakın dostumuz esrarlı tiyatro kapısının tok sesini duyunca nasıl sevindik bir bilseniz.
Metnin hoş ritmi, Burcu Musselwhite'ın sıcak resimlemesiyle Yemeğini Arayan Tırtıl'ı pek sevdik.
*Serinin diğerleri;
Özgürlüğünü Arayan Kelebek
Kelebeğini Arayan Ayşe
Bulutunu Arayan Su Damlası.
Minik tırtılın kozasından çıkıp "Özgürlüğünü Arayan Kelebek" olduğu sonraki macerayla devam etmek, ardından Ayşe ile birlikte kelebeğini aramak pek hoş olacak.
Meraklı Gezgin Serisi /Yemeğini Arayan Tırtıl
Yazan, Tülin Kozikoğlu
Resimleyen, Burcu Musselwhite
Redhouse Kidz Çocuk Kitapları
4+
Anahtar
Üç küçük oyunbaz, afacanlıkta birbiriyle yarışamaz.
Isabelle Flas'ın muzır öyküsüne Annick Masson'un resimlemesinin eşlik ettiği "Anahtar", bir tersine masal.
Ferah Nur Aslaner'in yazdığı Eğitimpedia yazısı üzerine büyük bir heyecan ve merakla okuduğumuz Anahtar'ı çok sevdik.
Nasihatlerin, anlamsız kuralların, tehditvari ürkütücü uyarıların, her satırı mesaj içeren didaktik masalların yetişkin denetimindeki sıkıcı saltanatına son veren masalları pek eğlenceli buluyorum. Çocuklar da öyle!
Grimm kardeşlerin yazdığı meşhur Alman fablı Kurt ve Yedi Keçi Yavrusu masalına ironik göndermesiyle Anahtar, çocuk dünyasından neşeli bir başkaldırı.
Ancak oğluma soracak olursanız sadece çok eğlenceli. Öyle ya, mesaj da neymiş!? 😃
Biri küçük, biri ortanca, biri de büyük üç afacan, Yedi Keçi Yavrusu gibi anneleri tarafından sıkı sıkıya tembihlenir ve kapı kilitliyken onun dönüşünü beklemeye koyulur.
Ama tersliğe bakın ki anneleri anahtarını unutmuştur.
Gelenin anneleri mi yoksa, yedi küçük keçiyi mideye indirmeye niyetli masal kurdu mu olduğunu nasıl bilecekler?
Eğlence tam da burada başlıyor. Üç muzır afacan kapının arkasından kikirdeyerek birbiri ardına:
"Bizim annemiz hiçbir şey unutmaz. Sen bizim annemiz değilsin. Açmayacağız artık, giremezsin!" diyorlar.
Sonra, elleri soğuktan kızaran ve kulaklarından ağır ağır pişen bir sabır yemeğinin dumanları tüten anneye:
"Bizim annemizin elleri yumuşak ve pespembedir. Ama seninki hem kırmızı hem de çatlak çatlak. Sen bizim annemiz değilsin. Açmayacağız işte, giremezsin!"diyorlar.
Bu sefer bağırmaya başlıyor kulağı dumanlı anne, "Ye-ter!" diye. Ama, ne çare!
"Bizim annemizin sesi çok tatlıdır. Bize hiç böyle bas bas bağırmaz. Sen bizim annemiz değilsin..."diyorlar.
Kapının önünde öfkeyle zıp zıp zıplayan bir anne ve kapının arkasında kıkır kıkır kıkırdayan üç küçük afacan.
O anne eve nasıl giriyor ve bu afacanlığın sonu nasıl bir cezayla karşılık buluyor acaba, ne dersiniz?
Küçük okur üç kardeşle birlikte kıkırdayıp anneyle birlikte ceza düşünmekten pek hoşlandı.
Ben de çocukları parmak sallayarak tehdit eden karanlık masallara gülmekten..
Anahtar
Yazan, Isabelle Flas
Resimleyen, Annick Mason
Mavibulut
3+
Kötü Kelimeler Sözlüğü
Acil durumlarda kullanılmak üzere bir "Kötü Kelimeler Sözlüğü"müz var bir süredir. Şaka değil, çok ciddiyim.
Yakın geçmişte Behiç Ak'ın "Yüksek Tansiyonlu Çınar Ağacı"nı okurken şapşal kelimesini incitici bulup şaşkınla değiştirmiştik. Oğlum pek sevdi bu "şaşkın"ı. Gülünç bulduğu her durumda alay etmek yerine sevimli sevimli gülüp "şaşkın"ı yapıştırıveriyor.
Ancak takdir edersiniz ki şaşkın kâfi gelmiyor artık.
Biz yetişkinler nasıl zaman zaman kaba sözcüklere muhtac hissediyorsak çocuklar da duygu ve düşüncelerini ifade edecek başka araçlara ihtiyaç duyuyorlar. Ben öyle gözlemliyorum ki o sözlü araçlar ne kadar kısıtlanırsa kaba tabirle havlayamayan ısırmaya meyyal oluyor.
Sözlerdeki şiddet de fiziksel şiddet kadar yaralayıcı olabilir elbette. O yüzden araçlar için iyi birer yönder olmanın önemi artıyor.
Kinaye sanatıyla da bir süredir tanışan oğlum onu da diline malzeme etse de yaşıtlarıyla kinaye üzerinden iletişim kurabildiklerini iddia edemem.
Taş çatlasın 5-6 yaşındaki çocukların münazara usulü afilli edebi ve felsefi konuşmalar yapmalarını bekliyor ve bazen çok gülünç oluyoruz 😃
Eşim kaba kelimelere karşı en az benim kadar hassastır ve nadiren çocuğun ya da bir başkasının varlığına rağmen kabalaşır. Onun bu hassasiyetinin etkisiyle bir başkasının arkasından kendi kendime söylenirken bile doya doya akıtamam zehrimi. Kelime polisi ve adalet terazisin biricik mümessili olarak hayali bir temsilcisi hep kafamın içinde muhalefettedir. 😃
Bizim oğlanın da bu anne babayla pek farklı olması beklenemezdi tabii. Okulun ilk haftası birinin küfür ettiğini, çok kaba sözler söylediğini anlattı utana sıkıla başını eğerek.
Ne söyledi diye sorduğumda aldığım cevapla üç boğum güzelim kahkahayı yutkunmak zorunda kaldım.
"Yürü git beaa, aptal mısın nesin!?" demiş..
-Bu hatıranın bir yıl önceki versiyonunda, öfkeyle "Salak!"diyecekken S'den sonrasını yutup az kalsın söylüyordum diye üzülmüştü.-
Peki, kabul. Son derece kaba ve üzücü ama saniyeler içinde aklımdan geçen olası kelimeleri düşününce teselli oldum diyebilirim.
Bir süredir bu konuyu düşünüyorum da..
Ben şehrin içinde ancak ne kadar şanslıyım ki sokakta büyüdüm.
Neler, ne kelimeler atlattık da ne dilimizde ne kalbimizde eseri kalmadı.
Çok orjinal küfürler de duyduk, bazıları hayli komikti ve kabul ediyorum bir kısmı travmatikti. Ama o yaşlarda pis kelimeler eğlencelidir ve travma boyutu sadece ebeveynlerce farkedilir.
Söylediğimiz her pis kelimeye karşılık aldığımız yüksek oktav yetişkin tepkisi, bizim için anlama dair fikir vermesi için yeterliydi.
Bu arada kafamızı karıştıran şeyler de yok değildi hani. "Arkadaşım Eşek"diye keyifle şarkı söylerken, eşeğin oğlu eşek kelimesi nasıl ve neden küfür kabul ediliyordu ki?
Herhalde büyüyünce anlayacaktık.
Büyüdük, anlamadık.
Ama sözcüklerin manalarını insanların verdiklerini ve ne kadar yıpratıcı olabildiklerini anladık.
Demem o ki sevgili anneler.
Şapşal o kadar da kötü değilmiş 😉
Eskiler Alırım!
Pınar, org çalmayı hayal eden kararlı bir minik kız. Ama annesine bakılırsa bir dolu döküntünün arasında yeni bir org için yeterli yer yok.
Annesinin teklifiyle kullanılmayan eşyalarını eskiciye vermeye ve karşılığında yeni bir org almaya karar veren Pınar için ise "döküntü", annesinin sözlüğündekinden farklı.
Anneannesinin yıllardır çalmadığı udu, annesinin eski vitessiz bisikleti, ablasının masasının kırık ayak yükselteci olan Fransızca Sözlük..tüm bu döküntüler (!?) bir org etse de ev halkı durumdan rahatsız.
Nihayetinde Pınar'ın oyuncakları dışında hiçbir şeyin eskiciye verilecek kadar dökülmediğine karar verdikleri gibi, küçük Pınar'ın hüzünlü bakışlarına da aldırmıyorlar.
Ama dolma parmaklı, kadife kalpli eskicinin küçük bir sürprizi var .
Yok yahu kadife kalpli dediysem o kadar uzun boylu değil. 😉
Sevim Ak'ın yazdığı, Mustafa Delioğlu'nun resimlediği neşeli öykü "Eskiler Alırım", udun kalbimizdeki yerini eskitmediği gibi eşyaların ruhuna dair düşüncelerimizi derinleştirdi.
Eskiler Alırım
Yazan, Sevim Ak
Resimleyen, Mustafa Delioğlu
Can Çocuk
5+ ve her yaşa.
Ece ile Keçe Uzayda
Dağıstan Çetinkaya'nın yazıp resimlediği cizgi roman serisi Ece ile Keçe'yi uzun süredir merak ediyorduk. Meğer, oracıkta, kütüphanenin rafında, son okuyucusunun taze izleriyle bizi bekeyen bir Ece ile Keçe varmış.
İade zamanı gelince size bahsetmeden ayrılmak istemedim doğrusu.
Hem çizgi roman, hem uzay macerası.. tam da aradığımız şey! Bildiğiniz uzay araçlarından değil üstelik. Hem araç, hem de kahramanları son derece milli.
4 Macerayı bir arada bulduğumuz "Ece ile Keçe Uzayda", Dağıstan Çetinkaya'nın tanıdık ve sevimli çizgileri ve neşeli hikayeleriyle her çocuğun kitaplığı için başucu olmaya namzet.
Cizgi romanın ilk macerası, "Kardan Adamın Evi"nde Keçe'nin Kardanadam ailesi tarafından çığ altından kurtarılışının neşeli öyküsünü okuyacaksınız.
Ikinci macerada ilk Türk uzay aracının fırlatılma öyküsünü,
"Tööbe"de, yine çok eğlenceli bir izci macerasını,
son öykü "Evde Tek Başına"da muzır bir dede torun(?) kapışmasını okuyacaksınız.
Bu kitapta sadece çocuklar için değil, büyükler için de eğlence var!
Serinin devamını okuduğumuz korsan kitabevi ziyaretlerinin sonu oldu Ece ile Keçe.
Bizim küçük kitaplığımıza da bir muzır Keçe lazım 😉
Ece ile Keçe Uzayda /Çizgi Roman
Yazan ve Resimleyen, Dağıstan Çetinkaya
Çimadam
4+ ve her yaş cocuk ve büyümeye dirençliye!
Engin Mavi
Engin Mavi, Kurbağalıdere'nin sığ sularında pineklerken açık denizlerin hayalini kuran miniminnacık bir kayık.
Ama hayır, sadece bir kayık değil. Arslan Sayman'ın dilinden, özgürlük arayışındaki derin yolculuğuyla tutkulu bir ruh.
İsmi Engin Mavi olsa da açık denizleri bilmiyor o.
Bir yandan bir edebi sanatla kişileşen ve duygu dünyasının derinlikli tahlilleriyle bizi yolculuğuna yoldaş eden kayık, öte yandan nesneler ile ilişkimizi sorgulamamıza sebep oluyor.
Ya da hızla nasıl nesneleştirildiğimizi, bacasından dumanlar tüten kara sanayi binalarının atıkları gibi nasıl bir bir kıyıya vurup oradan açık denizlerin hayalini kurduğumuzu.
6 yaşındaki oğlum için ruhu olan bir kayık o. Fazla duygusal bulduğu için daha fazla dinlemek istemediği özgür bir ruh. Kitabı kapatıp neşeli bir şeyler açtığımda, "Anne birgün doğada yaşamak istiyorum. Büyüdüğümde.. aslında..ne zaman büyüyeceğim? Artık büyümek istiyorum" dedi.
O nihayet uyuduğunda, mumun bitkin alevinde devam ettim Engin Mavi'yi dinlemeye.
Ama dinlediğim o muydu, kıyıya vuran insanlığım mı bilemedim.
Siz bana aldırmayın. Engin Mavi'nin özgür ruhunun ardına takılıp birlikte maceralara açılmak istiyorsanız ona kulak verin.
Ne de olsa, "Özgürlük cesaret ister!"
Engin Mavi
Yazan, Arslan Sayman
Kapak resmi, Deniz Üçbaşaran
Yapı Kredi Yayınları
10+
Yeti ile Spagetti
Bir bayram günü, bayram harçlığını kitaba yatırmak üzere gittiğimiz mekanda tanıştık "Cenk'in Sıradışı Serüvenleri" ile.
"Yeti ile Spagetti"yi o kadar sevdik ki, serinin devamına ulaşabilme ümidiyle rafları ve bilgisayar kayıtlarını taradık .
Nezih Kitabevi'nin pofuduk koltuklarına gömülürken kahkahalar eşliğinde okuduğumuz kitap, o gün bugündür her sabah ve her akşam iki posta okunur oldu.
Cenk, çantasında bir tabak spagettiyle, Canavar Yeti'yi aramaya çıkan sevimli bir çocuk.
Ama sarp yamaçlar, dar patikalar aşan Cenk, bir türlü Canavar Yeti'ye ulaşamıyor.
Öfkeli ve bir miktar da kaba canavar Beti'yle karşılaşıyor yolda. Ardından koca yüzü eski püskü bir ayakkabıya benzeyen pembiş bir canavara denk geliyor.Peşi sıra çiçekten şapkalı canavar Neti'yle karşılaşıyor.
Yeti'yi aradığını öğrenen tüm bu canavarlar, ona ulaştırması için hediyeler gönderiyor Cenk'le. Kimi ıstakoz gonderiyor, kimi meleyen bir keçi.
Tam tüm umudunu yitirmiş halde başını ellerinin arasına almış otururken...
Karşısında kocaman suratıyla spagetti sever Yeti çıkıyor!
Yolculuğunun başında çantasına spagetti koymakla ne iyi etmiş Cenk!
Çocuk kitaplarında canavarlar genelde otobur ya da zararsız olurlar, aksi nadirdir. O yüzden hikayede vejeterjan unsurlar var demeyi anlamlı bulmuyorum. Ama İtalyan mutfağının spagettisine ve mutfağımızın çubuk krakerine bolca övgü var doğrusu.
Makarna üreticisi olsam çocuklara özel bir makarna serisine yüz olarak bizim Yeti'yi seçerdim. Neyse ki değilim! 😃
Canavar Beti'nin, "Kafayı mı yedin sen çocuk!"diye ünlemesi çocuğunun eğitiminde hassas yetişkinlere biraz kaba gelebilir. Ama doğrusu çocukların "biraz"kabalığa da ihtiyaçları var. Duyguların ifadesi için yeterli olsaydı biz yetişkinler de zaman zaman kabalığa başvuruyor olmazdık. Ve eğer bir çocuk duygularını ifade etmek için yeterli araca sahip değilse, öfke ve fiziksel ifade araçlarına başvurması kaçınılmaz değil mi?
Bu günlerde bu konuyu sık düşünür oldum ancak bu başka bir bahsin konusu.
Adam ve Charlotte Guillain'in yazdığı esere Lee Wildish'in sevimli ve olağanüstü neşeli illüstrasyonları eşlik ediyor.
Ve belki de ailece okuma günlerinde minik okurun anne ve babasının canavar seslendirmeleri 😉
Yeti ile Spagetti
Yazan, Adam ve Charlotte Guillain
Resimleyen, Lee Wildish
1001 Çiçek Kitaplar
3+ ve her yaşa!
Küçük Eşek ve Canavar Buu!
Analı oğullu fantastik eserler merakımız dolayısıyla hayli zamandır merak ettiğimiz Küçük Eşek serisine Canavar Buu ile başladık.
Ne de iyi yaptık!
İnsan bilmediğinden , tanımadığından korkar ya.
Bizim Küçük Eşek'in macerası tam da böylesi.
Küçük Eşek ve Yak, arkadaşlar. Birlikte çıkıyorlar tepenin üstünde uçurtma uçurmaya. Küçük Kelaynak yokuşa doğru ipinden çeke çeke getirdiği kamyonuyla sesleniyor: "Düt düt düüüt, çekilin yoldan! Yak, bak bende ne var, benimle oynar mısın?"
Yak vedalaşiyor Küçük Eşek'le ve gidiyor Kelaynak'ın ardı sıra.
"Anne ben de kamyon istiyorum"diye sesleniyor Küçük Eşek, üzgün ve yalnız.
Burada dondurup araya giriyorum.
Küçük Eşek'in annesi bir kamyon bulamasa ne yapar? Tabii yaa, Marabu! Marabu'nun kayıp çorabından bahsetmenin tam zamanı!
Hayali bir canavar, onun çorabı.. hayali bir arkadaş olarak realize edilebilecek öykü hem içimdeki çocuğu sevindirdi hem onun annesini neşelendirdi. İşte tam da bunu yaparak.
Ha siz çaktırmayın tabii, hayali falan değil o arkadaş! 😉
Tekrar oynatıyorum. :
Küçük eşek annesinin telaşını görüp duralıyor. Kimmiş ki bu Marabu? Çorabı buradaysa kendi nerede? Çorabı yoksa kim almış? Neden herkes korkuyor ki ondan?
Küçük eşek yeni bir arkadaş ediniyor. Dev gibi bir arkadaş.
Ayaklarında uzun çoraplarıyla oturuyor karşısına Küçük Eşek'in.
Birlikte oynarlarken kim geliyor tahmin edin?
Yak!
Bir süre onları izledikten sonra Küçük Eşek'in annesine: "Onun arkadaşı ben değil miyim?"diye soruyor.
Bu soru, annenin soruya cevabı, bazen iki kişinin yalnız oynamasının doğallığı bu tatlı masalla beraber çok güzel detaylar.
Hollandalı yazar Rindert Kromhout'un Gül Özlen'in çevirisiyle okuduğumuz kitabı, seslendirme yaparken ilkin üslup olarak beni duraklattı.
Yak ne söylemiş, hay Allah onu Küçük Eşek mi söylemişti!
-Anne o ses Yak'ın sesi. Küçük Eşek'i şöyle yapıyordun. Hebahubabula 😃
Ancak sonraki okumalarda üsluba da alıştık.
Annelik bir sanat değilse nedir arkadaş, söyleyin bana? 😀
Sigortasız işçilik, çok fonksiyonlu robotluk vs.girmeyelim oralara, neyse.
Küçük Eşek ve Canavar Buu!
Yazan, Rindert Kromhout
Resimleyen, Annemarie Van Haeringen
Çeviren, Gül Özlen
Can Çocuk
4+ ve her yaşa!
Egzotik Hayvan Satıcısı
Pamuk gibi ak, yumuşacık kelamı; belli ki çok da sever kitapları.
Ailece çıktığımız bir yürüyüş esnasında tanıştık onunla.
İki düzine kitabı kaldırımın üzerine dizmiş, satıyordu.
Bazıları hani şu okulda öğretmenlerce ödev olarak verilenlerden.. alınmış, ödev olarak okunmuş ya da okunmamış sonra da hızla gözden düşmüş.
Bazılarıyla ise derin bağlar kurulmuş.
"-Senin kitapların mı?"diye sordum.
"-Evet" dedi, belli belirsiz duyulur şekilde..
"-Ne güzel kitaplar bunlar! Neden satıyorsun?"dedim
"-..."
Cevap vermedi, mahçup gülümsedi.
Çok da ucuza veriyordu, hepsini alasım geldi, içimdeki çocuğun gözleri parladı, heyecanlandım.
Neyse ki yanımda bir yetişkin vardı da yok paraya gitmedi çocuğun kitapları. Hem belki kazandığı parayla okumayı daha çok isteyeceği yeni kitaplar alacaktı, öyle ya!
Eşim oğluma ve bana dönerek, "-Sadece 1 tane seç oğlum"dedi. Oğlum sana söylüyorum, hanım sen anla! 😀
Sonra kitaplarını satan küçük kıza döndü: "-Bu kadar ucuza gitmesinler, mesela bence şu kitabı 5'ten aza vermemelisin"dedi.
Güç bela ikinci bir kitabı da kucaklayan oğlan mutlu mesut tuttu babasının elini, önden yürümeye başladılar.
Bense birkaç saniye daha küçük kızın o sevimli yüzüne bakakaldım. Mahcubiyeti, belki ilk ticari girisimi, tanımadığı insanlarla konuştuğu o anı onun gözlerinden çocuk halimle hissettim.
Oyuncaklarımızı niyet kuponlarına yazdığımız -kitaplarımızı değil-çocuk halime döndüğüm bir zaman makinesinde hissettim.
Egzotik Hayvan Satıcısı'nı okurken sayfaların arasında o küçüğün çocukluğunu da okuyorum şimdi. Onun küçük parmaklarının çevirdiği sahifeleri benim küçüğümün parmakları çeviriyor.
Anton ve Sidni'nin eğlenceli, absürd ve harikulade kaçırılma öyküsünü okurken aptalca bir şeyler yaptığım, kekelediğim, utandığım çocuk hatıralarına dönüp aynı onlar gibi ""milyonlarca kilometre uzakta olmayı"dilediğim anları hatırladım.
Ne dilediğine dikkat etmen lazım tabii!
Özellikle de resimli bir çocuk kitabının içindeysen!
Anton ve Sidni Egzotik Hayvan Satıcısı'nın eline düşmüş iki dünyalı yaratık!
Üstelik evlerinden milyonlarca ışık yılı uzakta olmalarına rağmen geride onları ne arayan var ne de hatırlayan.
Şehrin üzerindeki "unutturot çiçeği esansı" etkisini yitirmeden evlerine dönebilmeleri bir rüya.
Sulupsu Gezegeni'nden dünyaya dönebilmeleri mümkün olacak mı acaba?
...
Kitabın arka kapağından:
" Anton ile Sidni, okulda bir yaramazlık yaptıktan sonra öyle pişman olurlar ki oradan milyonlarca kilometre uzakta olmayı dilerler. Sonra birden kendilerini bir garip hissederler. Gözleri kararır ve uyandıklarında kendilerini bir uzay gemisinde bulurlar! Etraflarında bir sürü garip uzay yaratığı vardır...
Yazarlar Anne Rivière ve Frédéric Benaglia'nın eğlenceli ve sıradışı hayal dünyaları o kadar keyifli ki 6 yaş üzeri için önereceğimiz bu kitabı edinerek kendinize de bir iyilik yapacağınızı söylesem abartmış olmam 😃
Çeviriye de ayrıca bayıldık.
Egzotik Hayvan Satıcısı
Yazan, Anne Rivière
Resimleyen, Frédéric Benaglia
Çeviren, Egemen Demircioğlu
Erdem Çocuk
6+ ve büyümeye dirençlilere!
Kütüphane Buluşmaları 1. Yıl Dönümü
2015'in Mayıs ayında bütçe krizlerinden sonra, kitaplara ulaşmanın farklı yollarını arayan bir anne olarak iki günümü bilgisayar ve telefon başında geçirmiş, 50 küsür kütüphane ve merkezin arasından tek tek ziyaret edebilmeyi umduğum aşağıdaki listeyi oluşturmuştum. :) Bazılarıyla çok önceden tanısma fırsatı bulduğum bazılarına ise araştırarak ulaştığım o buluşma noktaları burada:
...
Kitap sevmez çocuk analarının iç sesine cevaben:
Popüler önerilere biz de 10 tane eklemiştik, buradan buyrun ;) http://nobetciblog.blogspot.com.tr/2016/04/cocuklara-kitaplar-sevdirmenin-10-yolu.html
Bilhassa ilk maddeyi annelerle birlikte okullardaki kitap mihmandarı eğitmenlere de ithaf ediyorum.
...
Şimdi görüyorum ve şükrediyorum ki; listenin eksiği çok, fazlası yok.
Zira geçen zaman içinde listede olmayan bazı kütüphaneleri ziyaret etme, bazıları hakkında da güzel duyumlar ve haberler alma fırsatım oldu.
Yetmez ama, mutluluk verici.
Öte yandan isminin içinde "çocuk"bulunan, ama şartları gereği bilhassa okul öncesi çocukları kabul etmeyen kütüphaneleri de gördüm ve duydum.
Kimi kampanyaları destekleyerek ve bazı kurumlara mail ve telefon yoluyla taleplerimizi ileterek kütüphanelerin koşullarının çocuklara uygun biçimde düzenlenmesi ve sayılarının çoğaltılması yolunda isteklerimizi ulaştırmaya çalıştık.
Çalışan ya da bir yandan da çalışma hayatına tutunmaya çalışan bir anne olarak daha fazlasını yapabilmiş olmayı dilerdim.
Bugün şaşkınlıkla farkettim ki ilkini 2 Haziran 2015'te, sadece 3 anne ve 4 çocukla gerçekleşirdiğimiz Nöbetçi Blog Kütüphane Buluşmaları'nın 1.yıl dönümünü çoktan ardımızda bırakmışız. 😃
Arada gayri resmi olarak devam ettiğimiz buluşmaları 4 Eylül 2015 tarihinde ise Facebook üzerinden herkese açik bir etkinlikle duyurarak resmi ilk buluşmamızı gerçekleştirmiştik. Tam bir yıl önce dün :)
O gün bugündür buluşmalar yeni dostluklara, çocuklarımız içinse yeni arkadaşlıklara kapılar açıyor. Çoğaldık ve umud dolduk!
Şimdi size bir teklifim var dostlar!
Bunca zamandır etkinliklerde bizlere eşlik eden dostlar,
Aramıza yeni katılan sevgili anneler ve çocuklar..
Küçük ve neşeli kitap kurdu minikler topluluğumuzu bayramdan sonra Validebağ Korusu'nda buluşmaya davet ediyorum.
Birlikte kitap okuyup, canlandıracağımız ardından minik kâşiflerin tabiat turu ganimetlerinden doğaçlama masallar devşirip, çizgi oyunları yapacağımız programda bir kontenjan sınırı yok.
2, 12 ya da 22 anne ve çocuk.. :) Gönlünden o gün orada olmayı geçiren herkesi bekliyoruz.
Bir çeşit sağlıklı atıştırmalık, birer örtü ve içecek getirebilirseniz "Kitapkurdu Minikler Pikniği"ne bir yenisini eklemiş oluruz.
Etkinlik günü ve saati için bayramdan sonra bir gün belirleyip çok yakında facebook/etkinlikler aracılığıyla facebook/nobetciblog 'da paylaşacağım.
Takipte kalınız
Gelirken;
-Çocukları kıyafet seçimlerinde rahat ve kirlenmeye toleranslı giysilere yonlendirmenizi tavsiye ediyorum.
-Bir resim defteri ya da birkaç kağıt ve bir iki kalem,
-Bir çeşit yiyecek,
-Yere sermek üzere birer örtü,
-Çay ya da çocuklar içim sağlıklı birer içecek
-Su/ Suluklar.
-Çocuklar için topladıkları öte beriyi koyabilecekleri küçük birer çanta
Çok Önemli Not:
36 yaşinda olup bunca zamandır okula rağmen okulsuz kafadaki tüm büyümeye dirençliler gibi ben de yapılandırılmış eğitim ve programlara direniyorum. Üzerimde ileri derecede kısıtlanmışlık hissi oluşturup, bulunduğum alanı koğuşa çeviren zorunlulukları etkinliklerde de sevmiyorum.
Orada olduğu halde katılmak istemeyen çocuklar olacaktır.
Yaş sınırı belirtmekten de benzeri sebeplerle hoşlanmıyorum. Zira 3 yaşinda çok ilgili bir çocuk olabileceği gibi 13 yaşinda olup etkinliğin hedefi kendi yaş grubu olduğu halde ilgisiz çocuk olabilir.
Bu durumlarda "aman çocugum kaçırıyor, aman boşuna geldik, vaktim emeğim heba oldu!"telaşıyla çocukları ve kendinizi yıpratmamanızı rica ediyorum.
Biraz oksijen, bolca umut ve neşe için tüm pozitif enerjinizi kuşanın e mi? Kalmadıysa kaçak enerji ile birbirimize tedarik yapalım 😉
Tüm bunlarla beraber çizgi oyunu için 6-12 yaş arası ideal.
Tabiat ganimetleriyle doğaçlama masal için dikkati ve arzusu yoğun her yaştan küçük ve büyük ideal.
Kitaplar ise her yaş grubu için!
Bazı kitaplar siz büyüklere öyle görünmüyor olsa da ;)
Görüşmek ümidiyle! 💕
Taş Masalları
"Bir erkek ve bir kadın varmış. Biri çocukları, diğeri kitapları seviyormuş. Evlenmişler. Birlikte ne yapalım diye düşünmüşler. ‘Taş Masalları’nı yapmışlar. "
Elif Konar Özkan ve Ümit Yaşar Özkan çiftinin 6 kitap 24'er sayfadan oluşan Taş Masalları serisi uzun süredir baş ucumuzdaki köşede, bir kavanoz taşla birlikte günümüz ve gecemizin eşlikçisi.
İrıli, ufaklı, yuvarlak, yassı, sivri, köşeli, desenli, düz, çizgili, benekli çeşit çeşit taşla resimlenmiş hikayeler çocukluğumuzun üç taş, beş taş, dokuz taşlı, bol masallı günlerine götürdü beni.
Taşa, toprağa, böceğe, kediye, köpeğe dokunduğumuz, hayata karıştığımız zamanlara.. Eşek arılarıyla kovalamaca oynayıp, gece karanlığında yarasa gözlem kulesine tırmandığımız günlere.
Renkli çocukluklar yaşayan yetişkinlerin, binaların arasında renkleri ekranlarda arayan çocukları için ilaç hüviyetinde bir seri bu.
Çocuk edebiyatı ilaç mahiyetinde reçete edilmez. Kötü davranışları yok etmek, zeka ve ahlak kazandırmak için okunmaz demiştim değil mi bir ara.
Hala öyle düşünüyorum. Bu ilaç ruha! ;)
Elbette doz aşımına aldırılmadığında ve sadece onlar sevdiğinde hükmü olan türden.
Serinin en sevdiğimiz parçası Taşlangoz'un masalı.
Hızla dönerken başımızı döndüren dünya bulantısına pek iyi geldi doğrusu.
İsimsiz Taşın Masalı'yla küçük varlığımızın değerine dair keyifli ve kadim bir öğretiden,Yalnız Taşın Masalı'yla imece ve beraberce var ve bütün olma halinden tattık.
Taş Oyunları'yla tatlı bir müsabakanın içinde buluverdik kendimizi, çokken bir olduk. Kelebekler uçuştu üzerimizde.Taşların Şarkısı'nın sessiz sayfalarıyla kendi şarkımızı yazıp, Afacan Taşların Masalı'yla düşlerimiz olduk.
Biz Taş Masalları'nı çok sevdik, bence siz de seveceksiniz.
Biz Taş Masalları'nı çok sevdik, bence siz de seveceksiniz.
Taş Masalları
Ümit Yaşar & Elif ÖzkanErdem Çocuk
0+ , her yaşa ve büyümeye dirençlilere!
