mavibulut etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
mavibulut etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
mavibulut etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
mavibulut etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kurt Ördek ve Fare
Yutulmuş olmak mesele değil, iş ki sindirilmemiş olasın. O vakit kolayı var. Bir kurdun karnında asla aç kalmazsın. Penceresiz ve karanlık, biraz da havasız olabilir ama harika bir akşam yemeği için kurdun karnında biraz dans etmek kâfi.
Yüksek voltajda aydınlanmış kafasıyla uyanık ördek, kurdun karnındaki karanlık odasını aydınlattığı yetmezmiş gibi kıkır kıkır kıkırdayan küçük okurun gözüne de ışık tozu kaçırıyor.
Dışarıdayken kurtlar onu yiyecek diye korkuyla yaşayan ördeğin, kurdun karnındayken korkacak hiçbir şeyi kalmadığından (!) keyfi de pek yerinde.
Hem değil mi ki "İnsanı ölümden eceli korur"*. Korkmaya ne hacet!
Kurt Ördek ve Fare, kadim masalların kadrolu kötüsü kurdun karşısına koyduğu iki cin fikirli ufaklıkla, okuru zavallı kurdun hamisi yapıyor.
Zavallı hayvancık sindirim problemi çektiği yetmezmiş gibi, akılca zengin, besin değeri yüksek yemekleri tarafından bir güzel " yeniliyor".
İçinden çıkılası olmayan bu küçük ve lüks hapishane, yeri geliyor avcıya karşı kurdun yanında savaşmak için yüksek motivasyon sebebi oluyor.
" Kaç kaç!" diye bağırıyor ördek. "Canımızı kurtar!"
"Uuuuuuy!" diye inliyor zavallı kurt. Karnının ağrısından mı, yoksa meşe ağacının köklerine takılan ayağının acısından mı bilmem.
Ama bu kurt milleti ay ışığına karşı dönüp mütemadiyen "Uuuuy!" diyorsa, bilin ki sebebi var.
Çocuklar için yazdığı kitaplar otuz ayrı dilde yayınlanan, bol ödüllü Amerikalı yazar Mac Barnett'in, kendine has üslubunu çok sevdiğimiz Jon Klassen'le işbirliği ördek ve fareninki kadar güzel. Ancak artık onları beraber gördükten sonra başkasını düşünemediğim bu işbirliği yerine diğerleri olabilirdi muhakkak. Kimbilir...
Kurt Ördek ve Fare, Fatih Erdoğan çevirisiyle bütünüyle yabancılığını yitiren sıcacık diliyle ise ayrıca bir harika.
Kurt Ördek ve Fare'yi öylesine sevdik ki, sayfalarını bolca eskiteceğimizden eminim.
Kurt Ördek ve Fare
Yazan, Mac Barnett
Resimleyen, Jon Klassen
Çeviren, Fatih Erdoğan
Özgün adı, The Wolf, The Duck and the Mouse
Mavibulut
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Prensi Olmayan Masal Kitabı
Bu kitabın bir prensi yok ama prensesi de yok. -Yok dediysem..amaan karıştırmayın orasını-.
Prensi, prensesi falan boş verin de; bakkal amcası, nenesi, komşu teyzesi, çileği, pimpiriği var.
Süper eğlenceli bir Fatih Erdoğan eseri, Prensi Olmayan Masal Kitabı.
Yazar, o kadar canlı ve neşeli tasvir ediyor ki karakterleri, Hüsamettin beyi tanıdığıma neredeyse eminim. Hele babaanne! Ya iyi tanıyorum ya da o olmaya namzetim. İkincisi biraz ürkütse de gerçeklerle yüzleşmeliyim.
Erdoğan'ın ince zeka ürünü mizahı ve tanıdık bildik sahneleri bilmedik tasvirler ve olağanüstü gözlemlerle zenginleştirdiği kitabı 5 hikayeden mürekkep.
Hikayelerden ilki, "Hüsamettin Bey'e Çilek Dokundu".
Çilek dediği, Çilek hanım. Hüsamettin beyin birlikte tavla oynayıp memleket meseleleri konuşamadığı için fena halde sinir olduğu yeni komşusu. Yanakları kızardıysa, çilek dokunduğundan. Ama çilek dediği, biliyorsunuz işte.. Çilek hanım; sadece yanakları kırmızı olup kafasının üzerinde yeşil yapraktan şapkası olmayanından.
Çilek hanımın fütursuzca ona buna, çocuğa, büyüğe dokunduğu (!) hikayede bir yer var ki küçük okuru pek rahatsız etti.
Hadi sokakta dokunuyor, dürtüyor, çilek allerjisiyle yüksek perdeden kalp atışlarına sebep oluyorsun da.. Sevgili Çilek hanım, Hüsamettin bey hastayken izni olmadan evine girmek ve hatta yine izni olmadan pijemalarını giydirmek de ne oluyor.
Hem hasta olmak dediysek, biliyorsunuz işte..yine Çilek dokunduğundan :)
İkinci hikaye, "Şu Babaannem!" ise bir dairenin çevresini dolaşıp ihtiyarlıkla tamamlandığında, sırtında çocukluğunu bulduğun o döngüsel yakınlığı yaşatıyor okura.
Ha çocuk, ha yaşlı ; ha çocuk, ha deli!
Bastonunun ucunda torununun ilavesi ilaç kutusu, çamaşır lastiğiyle bağlı kalın camlı gözlüğü, ayarsız ve öngörülemez unutkanlığıyla çılgın fakat pek tatlı bir ihtiyar. Tatlı dediysem, ihtiyar halime teselli mahiyetinde.
Babaannenin dışarıdan defalarca zile bastığı halde her nedense içeri almadığı torununu ağaca tırnanıp, cama uzanmış görünce: "Defol şeytan! Eşhedü en lâââââ..."diye bağırdığı an okur da kahkahayı koyuverdi. Ama bir yandan ihtiyarın kendi torununu tanımayıp korkan haline gülerken, bir yandan torunun yerine geçip söylediklerine pek bozuldu.
Üçüncü hikaye ise pimpirikli olduğu kadar müşkülpesent de olan "Pimpirik Amca'nın Öfkesi". Kimseciklere ihtiyacı olmadığı, hiçbir şeyi beğenmediği gibi tedbirde de haddi aşan Pimpirik amcanın ormanın kuytusunda tek başına ve baş aşağı bir ağacın dalına takılı kaldığı hikayede biraz pişmanlık, azıcık ders ve dayanışma var.
Ve en sevdiğimiz son iki hikayenin ilki, kitaba da ismini veren "Prensi Olmayan Masal Kitabı".
Bora'nın gözleri kitabındaki prensesin korsan esaretindeki macerasındayken, adımları annesinin kuponla kazandığı tabakları almak üzere büro yolunda.
Prenses korsanlardan kurtulmak için tabakları gözüne kestirdiğinde, kuyruğun öte başındaki küçük kız da yere düşen tabakların yerine yenisini alma ümidiyle boynu bükük beklemede.
Prenses, masanın üzerindeki tabakları bir bir alıp korsanlara atarak oradan kurtulmanın yolunu ararken, küçük kız üzgün kırılan tabaklara bakıyor. Prenses korsanların elinden kurtuluyor, ama ya küçük kız annesinin kederli azarından nasıl kurtulacak?
Prensesin kurtulmak için bir prense ihtiyacı yok ama küçük kızın bir prense ihtiyacı var. Bora, küçük kızın peşinden "prenses"diye seslenirken, küçük okur hangisi masal hangisi gerçekti; gerçek olan ne kadar gerçekti diye düşünüp gülümsüyordu. Ya da sadece gülümsüyordu. Öylece, neşeyle!
Son hikaye ise bizce en eğlencelisi. Bir kuyruğumuz olması fikri o kadar eğlenceli ki, ellerimde poşetler varken burnum özgürce kaşınabilir artık. Dört ayağımın üstüne düşer, kapıyı kuyruğumla açar, ampul değiştirmek için merdiven kullanmam. En yüksek raflara erişir, kuyruğumdan salıncak kurup sallanırım.
Hem yazarın dediği gibi kazık kadar insanlarız. Ayıptır bu yaşta, "Sırtımı keseler misin?"diye nida edip paralanmak.
Kelime şakaları da eklenince kitabın en neşeli hikayesi oldu kuyruklu hikaye.
Mustafa Delioğlu'nun bol tasvirli resimlemesiyle pek uyumlu hikayeler damağımızda yeri doldurulmaz bir lezzet bırakıp, ardına bakmadan döndü kütüphane emanetleri köşesine.
Önemli not: Son hikayedeki resimlemede dövmeli ve göbeği azıcık açık bırakan tişörtüyle resmedilen kuyruğu boyalı "asi genci" kötü misal kabul edip tercih etmek istemeyebilirsiniz. ;)
Prensi Olmayan Masal Kitabı
Yazan, Fatih Erdoğan
Resimleyen, Mustafa Delioğlu
Mavibulut Yayıncılık
7+ ve büyümeye dirençlilere!
86 sh.
Anahtar
Üç küçük oyunbaz, afacanlıkta birbiriyle yarışamaz.
Isabelle Flas'ın muzır öyküsüne Annick Masson'un resimlemesinin eşlik ettiği "Anahtar", bir tersine masal.
Ferah Nur Aslaner'in yazdığı Eğitimpedia yazısı üzerine büyük bir heyecan ve merakla okuduğumuz Anahtar'ı çok sevdik.
Nasihatlerin, anlamsız kuralların, tehditvari ürkütücü uyarıların, her satırı mesaj içeren didaktik masalların yetişkin denetimindeki sıkıcı saltanatına son veren masalları pek eğlenceli buluyorum. Çocuklar da öyle!
Grimm kardeşlerin yazdığı meşhur Alman fablı Kurt ve Yedi Keçi Yavrusu masalına ironik göndermesiyle Anahtar, çocuk dünyasından neşeli bir başkaldırı.
Ancak oğluma soracak olursanız sadece çok eğlenceli. Öyle ya, mesaj da neymiş!? 😃
Biri küçük, biri ortanca, biri de büyük üç afacan, Yedi Keçi Yavrusu gibi anneleri tarafından sıkı sıkıya tembihlenir ve kapı kilitliyken onun dönüşünü beklemeye koyulur.
Ama tersliğe bakın ki anneleri anahtarını unutmuştur.
Gelenin anneleri mi yoksa, yedi küçük keçiyi mideye indirmeye niyetli masal kurdu mu olduğunu nasıl bilecekler?
Eğlence tam da burada başlıyor. Üç muzır afacan kapının arkasından kikirdeyerek birbiri ardına:
"Bizim annemiz hiçbir şey unutmaz. Sen bizim annemiz değilsin. Açmayacağız artık, giremezsin!" diyorlar.
Sonra, elleri soğuktan kızaran ve kulaklarından ağır ağır pişen bir sabır yemeğinin dumanları tüten anneye:
"Bizim annemizin elleri yumuşak ve pespembedir. Ama seninki hem kırmızı hem de çatlak çatlak. Sen bizim annemiz değilsin. Açmayacağız işte, giremezsin!"diyorlar.
Bu sefer bağırmaya başlıyor kulağı dumanlı anne, "Ye-ter!" diye. Ama, ne çare!
"Bizim annemizin sesi çok tatlıdır. Bize hiç böyle bas bas bağırmaz. Sen bizim annemiz değilsin..."diyorlar.
Kapının önünde öfkeyle zıp zıp zıplayan bir anne ve kapının arkasında kıkır kıkır kıkırdayan üç küçük afacan.
O anne eve nasıl giriyor ve bu afacanlığın sonu nasıl bir cezayla karşılık buluyor acaba, ne dersiniz?
Küçük okur üç kardeşle birlikte kıkırdayıp anneyle birlikte ceza düşünmekten pek hoşlandı.
Ben de çocukları parmak sallayarak tehdit eden karanlık masallara gülmekten..
Anahtar
Yazan, Isabelle Flas
Resimleyen, Annick Mason
Mavibulut
3+
Kemancı Ayı Masalı
Başaramama kaygısından ötürü çabalamayan biri,
Ya da sevmiyor şu keman denen illeti!
Keman çalmayı istemeyen bir çocukla, tek tutkusu keman çalmak olan bir ayının öyküsü bu.
"Aman ben yapamadım, çocuğum yapsın" annesi var bir tane de 😃
Yazar ve illüstratör Fatih Erdoğan'ın bu neşeli eseri, yine bir hikayeye götürdü beni.
Yurt odasında keman çalışırken ağlatmak yerine bas bas bağırtan, nihayetinde aldığı ihtarlar sonucunda çalışacak yer de bulamayınca kemanından olan bir kızın hikayesi.
Bingo'yu cok iyi anladım doğrusu.
Neyse ki çalışacak bir yer buluyor o! Su altı mağarasında mevsimler geçirmeden önce, türlü macerayla sınanıyor keman tutkusu. Kış uykusundan uyanınca bizim Bingo, çalmakta alıyor soluğu! Ormanı dolduran müthiş keman sesinin guzelliğiyle mest oluyor ahali.
Doğrusu ya keman çalmam için baskı yapan bir annem olsa, hikayeyi başlatan çocuk gibi ativerirdim kemanımı yayımı camdan aşağı.
Biri attı, diğeri tuttu bu masal da böyle başladı işte.
Yazarın bir şarkı gibi akan harikulade üslubuyla eğlenceli bir masal Kemancı Ayı'nın Masalı.
Aslında onu tanıyorsunuz muhtemelen. Ancak ben kendisiyle şimdi tanışmanın mahcubiyetindeyim. Eh, Vikipedia sağolsun.
Daha 1980 yılında, ben henüz doğmamışken Mavibulut Yayınları'nı kurmuş yazar. 1990-2000 yılları arasında ilk Çocuk Edebiyatı dergisi Kırmızıfare'nin ve ilk Çocuk Edebiyatı Araştırmaları dergisi Binbir Kitap'ın editörlüğünü yapmış. Istanbul Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Kütüphanecilik Bölümü'nde doktorasını yapıp Çocuk Edebiyatı üzerine dersler veren yazarın yazılmış çok sayıda eseri var.
*Keman sesinde hüzünle hatıralara dalan ve annesiyle babasını düşünen kahramanımız Bingo, belli ki hayli büyüyüp evden ayrılmış."Ah ne güzeldi çocukluğum!"
Bizim hassas kitapkurdu bu detayla hüzünlenip "büyümek istemiyorum" demediyse sizinkiler birşeycik yapmaz bence. Ama muhtemel dönemsel krizler için aklınızda bulunsun.
Kemancı Ayı Masalı
Yazan ve Resimleyen, Fatih Erdoğan
Mavibulut Yayınları
2+ ve büyümeye dirençlilere
Anne Ben Kimim?
2 yaşını geceli çok olmamıştı, bir gün oğlumu aynanın içine girmeye çalışırken, hemen yanındaki duvardan bir geçit aramaya çalışırken buldum.
Bulduğumun ne olduğundan emin değildim elbet, "oglum, ne yapıyorsun." diye sordum merakla.
"Aynanın içinde bir tane daha benden var ya, onun yanına gitmek istiyorum" dedi.
Halleri oyle komikti ki gülmelerimi yutkunup onunla birlikte oynadım.
Aradan 3 kücük yıl geçti..dünya icin küçük, minnak oğlan için büyük..
Bu yıllarda en çok sevdiği oyunlar gölge oyunları, kuklalar, gizemli masallar, canavarlarla dolu olanlardı.
Yolda yürürken önüme düşen gölgemi yakalar, o yakalayınca ben kımıldayamam. Serbest bıraktığında yürümeyi ancak sürdürebilirim.
Bazen de camda, tabakta, demlikte veya aynadaki yansımama, kendi yansımasına sorar sen misin ben, ben miyim? Hangimiz gerçek?
Yansımamla konuşur, sesini değiştirip cevap verir sonra da yansımamdan aldığı izinle(!) türlü muzırlıklar için harekete geçer falan :)
Anne Ben Kimim, tam da bu sebeple çok yer etti onda. Öyle çok sevdi ve o kadar çok okuduk ki sayısını bilemiyorum.
Mini bir felsefe kitabı Anne Ben Kimim.
Yansımamda gördüğüm bu kız da kim? diye soruyor biteviye. Bir sanatçı mı, bir büyücü mü, bir bilim insanı mı yoksa bir fırıncı mı?
Uyum içinde bir ahenge sahip olan metinler ve resimlemeyle küçük kızın kafasının içinde, zengin hayal gücünün eşliğinde bir seyahate çıkarıyor kitap. Annesiyle geçirdiği tüm zamanda kendisini arayan, karşılaştığı görüntüsünü tanımlamaya çalışan tatlı bir küçük kız bu.
Tüm bu gerçeküstü resimlemeyle birlikte bu küçük felsefe seyahatinin sonunda anneden sadır olan o sözcükler beni düşündürüyor.. "Benim için sen herşeysin!"
Çocuklarımız kimliklerini ararken doğru cevap bizim için herşey olmaları mı olmalı?
Bizim onları nasıl tanımladığımız, ne oldukları ya da ne olabileceklerini belirleyen yegane kıstasmıdır?
Daha iyi bir son nasıl olurdu?
Bunlar da bizim için küçük felsefe noktaları olsun mu?
Anne Ben Kimim
Yazan, Marianne Valentine
Resimleyen, Philip Giordano
Mavibulut Yayıncılık
3+
Bulduğumun ne olduğundan emin değildim elbet, "oglum, ne yapıyorsun." diye sordum merakla.
"Aynanın içinde bir tane daha benden var ya, onun yanına gitmek istiyorum" dedi.
Halleri oyle komikti ki gülmelerimi yutkunup onunla birlikte oynadım.
Aradan 3 kücük yıl geçti..dünya icin küçük, minnak oğlan için büyük..
Bu yıllarda en çok sevdiği oyunlar gölge oyunları, kuklalar, gizemli masallar, canavarlarla dolu olanlardı.
Yolda yürürken önüme düşen gölgemi yakalar, o yakalayınca ben kımıldayamam. Serbest bıraktığında yürümeyi ancak sürdürebilirim.
Bazen de camda, tabakta, demlikte veya aynadaki yansımama, kendi yansımasına sorar sen misin ben, ben miyim? Hangimiz gerçek?
Yansımamla konuşur, sesini değiştirip cevap verir sonra da yansımamdan aldığı izinle(!) türlü muzırlıklar için harekete geçer falan :)
Anne Ben Kimim, tam da bu sebeple çok yer etti onda. Öyle çok sevdi ve o kadar çok okuduk ki sayısını bilemiyorum.
Mini bir felsefe kitabı Anne Ben Kimim.
Yansımamda gördüğüm bu kız da kim? diye soruyor biteviye. Bir sanatçı mı, bir büyücü mü, bir bilim insanı mı yoksa bir fırıncı mı?
Uyum içinde bir ahenge sahip olan metinler ve resimlemeyle küçük kızın kafasının içinde, zengin hayal gücünün eşliğinde bir seyahate çıkarıyor kitap. Annesiyle geçirdiği tüm zamanda kendisini arayan, karşılaştığı görüntüsünü tanımlamaya çalışan tatlı bir küçük kız bu.
Tüm bu gerçeküstü resimlemeyle birlikte bu küçük felsefe seyahatinin sonunda anneden sadır olan o sözcükler beni düşündürüyor.. "Benim için sen herşeysin!"
Çocuklarımız kimliklerini ararken doğru cevap bizim için herşey olmaları mı olmalı?
Bizim onları nasıl tanımladığımız, ne oldukları ya da ne olabileceklerini belirleyen yegane kıstasmıdır?
Daha iyi bir son nasıl olurdu?
Bunlar da bizim için küçük felsefe noktaları olsun mu?
Anne Ben Kimim
Yazan, Marianne Valentine
Resimleyen, Philip Giordano
Mavibulut Yayıncılık
3+
