içe dönüklük etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
içe dönüklük etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
içe dönüklük etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
içe dönüklük etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Mazhar Saka Kafesinden Uçtu
Uzak diyarlardan gelmiş, çok özel ve nadide bir bitkinin çağrısına kulak verdi kuş. O çağrının izinden kanatlanıp uçtu gitti, ormanın derûnuna.
Halbuki Mazhar'ın niyeti başkaydı. Tekrar şakıdığını duymak istiyordu, kafesinde sıkılmış kederli kuşunun. Küçük kuşun ardından kendi beton kafesinden uçuvermek değildi niyeti...Ya da okurunun ruhu bile duymadan çoktan kafaya koymuştu yolu. Fransız yazar ve illüstratör Thomas Baas, usta kalem oyunlarıyla satırların altına süpürmüştü niyetini. Bana soracak olursanız, sadece küçük bir davete ihtiyacı vardı ya da arkadan hafifçe itilmeye.
Uzak diyarlardan gelmiş bu küçük, vahşi dost, tüm ormanı şehre çağırdıysa boşuna değildi elbet. Sen yola çıkmıyorsan, yol sana gelir. Yol, Mazhar'a gelmişti. Evinin her köşesini sarmıştı bitkiler, sonra şehrinin her köşesini de. Belki kalbinin bile...
Mazhar, ormanda kuşundan sual ettiği her bir canlıyla binlerce başka canlıdan haber aldı. Orman büyüdü ve Mazhar küçüldü.
Dünya büyüdü ve Mazhar daha da küçüldü.
Keşfedilmeyi bekleyen milyonlarca gizin olduğu, tecrübe edilecek duyguların, dinlenecek hikayelerin onu beklediği ve kendi hikayesinin henüz tamamlanmadığı kocaman bir dünya. Dışarıda onu bekleyen milyonlarca hikaye var. Hepimizi bekleyen hikayeler.
Kitabın özgün dilinde kahramanın ismi olan Osvaldo'nun kökeninde bir kuş ismi, göndermesi olduğunu sanmıyorum. Ceviride ismin sadece Mazhar değil, Mazhar Saka olmasını hoş buldum.
Ama sadece Mazhar olsaydı da, maksat hasıl olurdu herhalde.
"Mazhar, Saka Kafesinden Uçtu" diye okuyarak virgülün yerini değiştirdiğimde(!?), hikayenin bir kuşun kafesinde yaşayan bir insana ait olduğunu düşünmüştüm. Aslında bu küçük oyun hikayenin kendisi olabilir, ne dersiniz?
Keşfetmekten, mutluluğun peşine düşüp onu diğerleriyle paylaşmaktan, merakla kuşanmaktan, yeryüzünü ve gökyüzünü tefekkür etmekten mahrum olmasın hiçbir çocuk.
Hiçbir işaret alamazlarsa...Betonların arasından kafasını uzatmış birkaç vahşi bitki, onlara dünyanın kocaman olduğunu hatırlatsın. Tabiatın özünden, insanın özüne...
Kitabın renkleri sizce de muhteşem değil mi?
*Girişteki küçük aşk bahsini taban yaş için erken bulabilirsiniz. İç sayfa görsellerinizi incelemenizi öneririm.
Mazhar Saka Kafesinden Uçtu
Yazan ve resimleyen, Thomas Baas
Çeviren, Rüzgar Rumi
Çeviren, Rüzgar Rumi
Özgün adı, L'envol d'Osvaldo
Aylak Kitap
5+ ve büyümeye dirençlilere
Sessiz Luise
Sesiniz bir türlü çıkmıyor, kalabalığın gürültüsünde çığlıklarınız fısıltıya dönüşüyor ve kimseciklerin sizi duymaması yetmiyormuş gibi henüz çok küçüksünüz diye dikkate de alınmıyorsunuz.
Sesinizi duyurmak için kendi yöntemleriniz var mı?
Öksürmek, daha dik durmak, dikkat çekici bir giriş yapmak, yüksek sesle ve kararlı konuşmak, belki konuşacağınız şeyi planlayarak dinleyicilerin ilgisini garantiye almak gibi şeyler...
Hayır, domates fırlatmak iyi bir fikir olmayabilir. Siz Luise'e bakmayın. Hem, sonuçları onun için de pek güzel olmuyor.
Luise kadar küçükken sizi kimsenin, hatta siz kadar küçüklerin dahi duymaması bir ölçüde anlaşılabilir.
Ama yetişkin bir insanın kalabalıklar içinde sesi içe kaçar halde meram anlatma hali yok mu!? Haniyse vazgeçer olduğu, daha da sessizleştiği ve insanların birbiriyle yarıştırdıkları yüksek sesleri ve fikirlerinin çarpışmasından kaçınarak kabuğuna cekildiği haller.
Beş kardeşli bir ailenin, silsileyi geriden yakalayan kazan dibi ikisinin, sondan ikincisi olarak pek güzel tecrübe etmiştim henüz küçük bir kızken.
Her bir ferdinin konuşmayı çok sevdiği, her daim cümbüş içinde hikayelerin, anıların anlatıldığı, fikri mütalaaların olduğu ailemde sesimi o cümbüşte kaybetmem işten bile değildi.
Yine de vazgeçmem, mütemadiyen etek cekiştirip sorular sorar, fikrimi söylemek ya da eleştirmek için ortaya atılıp sesimi yükseltirdim. Eleştirmek, bilhassa kızdırılması eğlenceli abileri olunca tatlı mı tatlı olurdu. İyi idare ederlerdi ama bazen de ipin ucu fena kaçar, ipi takip ederek ben de kaçardım.
Luise, çocuk ben kadar çılgın ve kararlı. Ve Luise'in kesinlikle kendine özgü yöntemleri var.
Üstelik sessizliğinden vazgeçmediği, kendi frekansına davet edip, sessizlik içinden diyarlar keşfetmeye çağıran ikna edici yöntemler onlar.
"Luise biraz sessiz konuşuyor: O nedenle ona herkes Sessiz Luise diyor. Luise sessiz konuşmasının neden her zaman problem olduğunu soruyor kendi kendine.
Bak! Örneğin rüzgâr açık pencereden içeriye estiğinde perde de son derece sessiz hışırdıyor ama kimse rüzgârın büyük ve güçlü olduğundan kuşku duymuyor."
Sessizliğin içinde başka sesler olduğu muhakkak. Kimisi Kandinsky'nin sesleri gibi rengarenk, onun "Gürültülü Boya Kutusu" gibi bambaşka şarkılar söylüyor.
Kimisi bir başka enstrümanın telleriyle konuşuyor.
Kimisi yazıyor...kimisi ise küçük ve değerli şeyler kaşifi bir filozof.
"Sessiz Luise" sayfa sayısının çokluğu, belki biraz doz aşımı olan sessizlik vurgulu tekrarları, şimdiki zaman kipiyle hakim bakış açılı anlatıcı dilinin birleştiği üslubu, rengarenk resimlemesi, iri puntolu yazıları ve yalınlığıyla dikkat çekici bir manzaraya sahip.
Hele sayfalar arasında Luise'i bir minarenin tepesinde görmek pek tatlı bir sürpriz. Nedenini tahmin edersiniz.
Öte yandan yalınlığı, daha küçük yaşta okurlarla büyükleri sayfalarında buluşturmaya elverişli. Bilhassa kocaman bir kitap okumanın zaferini tatmak isteyen erken okur yazar küçükler için.
Kendi sesinin gücünü arayan tüm çocuklara ve büyümeye dirençlilere!
*Hassas filtreler için iç sayfa fotoğraflarına göz atmayı ihmal etmeyin lütfen. Bilhassa bir resim rahatsızlık verebilir.
Sessiz Luise
Yazan, Renus Berbig
Resimleyen, Anke Kuhl* (çizeri bir yerlerden hatırlayan?)
Çeviren, Süheyla Kaya
Özgün Adı, Die Leise Luise
154 sh.
8+ ve büyümeye dirençlilere!
Uçan Fare ile Hayalet Hayri- Karşılaşma
Kimseciklerin farketmediği, varlığıyla yokluğu bir olan Hayalet Hayri'yi gözümüz bir yerlerden ısırıyor. Belki Hayri olarak değil de, benzersiz onlarca isimle biliyoruz hikayesini.
Okur henüz bihaberken, Uçan Fare ve ailesinin Dost Şekercisi'nde biten mültecilik ve denizaşırı maceralarla dolu hikayesi usul usul başka bir hikayeye bağlanıyor. Bir başkasının, Hayri'nin hikayesiyle birleşip akarak maceralarla dolu seri kitapların eşiğine biriktiriyor söylenecekleri.
Seçilmemiş yalnızlığıyla bir hayalet kadar sessiz Hayri'nin hayatına, uçan bir fare konuk oluyor. Ancak ne sessiz uçan fare, ne de tahammülü var görünmezliğe. Henüz uçamayan uçan fare, uçma istidadı yetmezmiş gibi, peynir alerjisiyle de meydan okuyor bildiklerimize.
"Garip hayvan demişler benim için. Ben mi garibim? Dünyadaki farklı türleri bilmiyorlarsa suç benim mi Hayri?"
Değil mi ya?! Suç elbette Uçan Fare'nin değil. Suç bir kediler şehri olup da kediler tarafından yönetilmeyen İstanbul'a bağlanan hikayesini, gazete sayfalarında "garip hayvan" ithamıyla zayi eden o insanların belki de.
Hayvanları kendi doğal ortamlarında görmek yerine bir bir yuvalarından toplayıp kafeslerle hapishanelere taşıyan insanlar olmalı "garip".
Garip değillerse de tembeller öyleyse. Evlerinden çıkamayacak kadar tembel.
"İnsanların kafesleri de kendi evleri desene..." derken Fare, biraz da bilge.
Üstelik müzik kulağı da fena değil. Beyin cerrahı olmaya niyetliyse de, pekala bir müzisyen de olabilir.
Ama sadece sessizce dinleyen ve izleyen Hayri farkediyor onu ve hikayesini. Gözleri buluşuyor filmlerdeki gibi.
Kusursuzluğun tekdüzeliğinde ancak Hayri olmakla kazanılacak bir hikayeye kavuşuyor.
Büyüyünce teknoloji mağazasında çalışmak isteyen Hayri ile beraber dinliyoruz kaptan olmak isteyen Deniz'in şarkısını.
Pek de duyamıyoruz-keşke duysaydık- buradan ama belli ki çok sıkıcı.
"Dimdik, hiç kıpırdamadan, kimsenin bilmediği bir şarkıyı sonuna kadar ve hiç şaşırmadan söyledi. Herkes çok sıkıldı. Sürekli kusursuz olmaya çalışmak anlamsızdı, çünkü en güzel olan, her zaman en mükemmel olan değildi."
Bir dönem atölyesine misafir olma bahtiyarlığına da eriştiğim, değerli hikaye anlatıcısı, filolog, editör, senarist ve yazar Beyza Akyüz tarafından kaleme alınan eser, al yanaklı küçük bir kız olduğundan şüphelendiğimiz Gamze Hayta'nın fırçasından sıcak renklerle bezenmiş.
Küçük okurla büyümeye dirençlinin tek itirazı sayfa 72'de "hasta olan"sözcüğüyle aniden araya giren farenin kısa hastalık hikayesine oldu.
Hikayenin bitmesini kabullenemeyen küçük okur, aşkla sual eder sevgili yazar:
"Bitti miii!? Devamı yok mu? Peki, devam kitabı ne zaman çıkıyormuş?"
Uçan Fare ile Hayalet Hayri- Karşılaşma
Yazan, Beyza Akyüz
Resimleyen, Gamze Hayta
Tudem 7+ ve her yaşa!
