Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Kurt Ördek ve Fare
Yutulmuş olmak mesele değil, iş ki sindirilmemiş olasın. O vakit kolayı var. Bir kurdun karnında asla aç kalmazsın. Penceresiz ve karanlık, biraz da havasız olabilir ama harika bir akşam yemeği için kurdun karnında biraz dans etmek kâfi.
Yüksek voltajda aydınlanmış kafasıyla uyanık ördek, kurdun karnındaki karanlık odasını aydınlattığı yetmezmiş gibi kıkır kıkır kıkırdayan küçük okurun gözüne de ışık tozu kaçırıyor.
Dışarıdayken kurtlar onu yiyecek diye korkuyla yaşayan ördeğin, kurdun karnındayken korkacak hiçbir şeyi kalmadığından (!) keyfi de pek yerinde.
Hem değil mi ki "İnsanı ölümden eceli korur"*. Korkmaya ne hacet!
Kurt Ördek ve Fare, kadim masalların kadrolu kötüsü kurdun karşısına koyduğu iki cin fikirli ufaklıkla, okuru zavallı kurdun hamisi yapıyor.
Zavallı hayvancık sindirim problemi çektiği yetmezmiş gibi, akılca zengin, besin değeri yüksek yemekleri tarafından bir güzel " yeniliyor".
İçinden çıkılası olmayan bu küçük ve lüks hapishane, yeri geliyor avcıya karşı kurdun yanında savaşmak için yüksek motivasyon sebebi oluyor.
" Kaç kaç!" diye bağırıyor ördek. "Canımızı kurtar!"
"Uuuuuuy!" diye inliyor zavallı kurt. Karnının ağrısından mı, yoksa meşe ağacının köklerine takılan ayağının acısından mı bilmem.
Ama bu kurt milleti ay ışığına karşı dönüp mütemadiyen "Uuuuy!" diyorsa, bilin ki sebebi var.
Çocuklar için yazdığı kitaplar otuz ayrı dilde yayınlanan, bol ödüllü Amerikalı yazar Mac Barnett'in, kendine has üslubunu çok sevdiğimiz Jon Klassen'le işbirliği ördek ve fareninki kadar güzel. Ancak artık onları beraber gördükten sonra başkasını düşünemediğim bu işbirliği yerine diğerleri olabilirdi muhakkak. Kimbilir...
Kurt Ördek ve Fare, Fatih Erdoğan çevirisiyle bütünüyle yabancılığını yitiren sıcacık diliyle ise ayrıca bir harika.
Kurt Ördek ve Fare'yi öylesine sevdik ki, sayfalarını bolca eskiteceğimizden eminim.
Kurt Ördek ve Fare
Yazan, Mac Barnett
Resimleyen, Jon Klassen
Çeviren, Fatih Erdoğan
Özgün adı, The Wolf, The Duck and the Mouse
Mavibulut
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Bir Fırsatla Ne Yaparsın?
Hiç fırsatlar tarafından kovalandığınızı, bir münzevi gibi köşeye bucağa saklanıp sizi kovalayan fırsatlar yaklaştığında kafanızı kuma gömdüğünüzü düşündünüz mü?
Doğrusu bunu çok azımızın düşündüğünü tahmin ediyorum. Düşündüğünü, evet. Zira aslında nereden baktığımıza bağlı olarak yaşadığımız çoğunlukla bu olsa da, düşündüğümüz bu değil.
İçinde bulunduğumuz yüksek aksiyonlu ve düşük bütçeli filmde, kendimize beğendiğimiz rol her zaman fırsatları kovalayan ama asla bir tane yakalayamayan o bedbahtınki oluyor bazen. Kaybedenlerin hikayesi iyi gişe yapsa da, gerçek kaybedenler başka iklimlerde bırakıp sırtındakileri, orada kucaklıyor kazancın büyüğünü.
Yüksek çabalar gerektiren her güzel şey için, kaçacak başka bir arka kapı buluyor zihnimiz.
O fırsat için çabalamadık ve hatta ondan kaçtık çünkü konforumuz bozulacaktı.
Nasibe rıza göstermediğimiz, hikmete sırtımızı döndüğümüz, tevekkülden bihaber olduğumuz her an, yüzlerce fırsatı ittik elimizle. Ama söylediğimiz, onların fırsatlar olmadığıydı.
Kendimize ve diğerlerine söylediğimiz; bu fırsat benim aradığım fırsat değil. Hatta bu, fırsat bile değil. Çünkü ben bundan daha iyiyim.
Halbuki, değil miydi ki:
"Hoştur bana senden gelen,
Ya gonca gül yahut diken
Ya hilatu, yahut kefen
Lütfun da hoş, kahrın da hoş" (Yunus)
"Öyleyse bazen en iyi fırsat, kapını çalandır "diyor kulağımın kenarından usulca kanat çırpan kelebek.
Kobi Yamada ve Mae Besom işbirliğinden çıkacak yeni kitapları heyecanla beklerken, karşımıza çıkıp kalbimizi taptaze bir heyecanla dolduran " Bir Fırsatla Ne Yaparsın?" , uzun süre görmezden gelindikten sonra, gittikçe soluklaşıp hayatımızdaki varlıkları belirsizleşen fırsatlara dair kocaman bir ışığı ta gözlerimizin içine tutuyor. Tutuyor ki; bu sefer görelim, bilelim ve sözümüzle özümüzü buluşturalım.
Her defasında yeni bir fırsat için, ilk parlak ışığın peşine takılalım.
Cesaretle ardına düşüp birinden diğerine fırsatları kucaklayalım.
Taze keşifler ancak ışıltılı fırsatların kuyruğundan yakalayıp, cesaretle kanat açmakla mümkündür diyor Yamada.
Öyle demiyorsa da şu kulağımım kenarında uçuşup duran kelebek öyle diyor olmalı.
Bir fırsat sahiden de inanılmaz şeylerin başlangıcı olabilir.
Mae Besom'un metne eşlik eden harikulade derinlikteki resimlemesi öyle besliyor ki satır aralarını...
Küçük büyük tüm okurlar için filozofça dokunuşlar bırakıyor fırçasının ucuyla.
Kobi Yamada, her defasında katmerlenen bir heyecanla yeni kitaplarını beklememizi haklı çıkarıyor.
Birbirini takip eden üç harikulade kitabı da dilimize kazandıran Nar Çocuk'a şükranla.
Bir Fırsatla Ne Yaparsın?
Yazan, Kobi Yamada
Resimleyen, Mae Besom
Çeviren, Abdülkerim Enes Esen
Özgün Adı, What Do You Do With a Chance
Nar Çocuk
Nar Çocuk
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Bay Kaplan Yabana Çıkıyor
Çocukların çocuk gibi davranamadığı, tekmili birden tüm insanların "insanlaşamadığı" hiper hızlı ve hipergerçek dünyada biraz yavaşlayıp, hızla dönen çarkın tekerine çomak sokuyor Bay Kaplan.
Usulca gevşetiyor medeniyet yularını ve yavaşça yere bırakıyor ön patilerini. Takım elbiseleri ve paketi yeni açılmış kolalı sözcükleriyle çevredekiler şaşıyor bu işe.
Doğru bildikleri zemin sarsılırsa, kayar patileri alimallah!
Düşerler dört ayak üzerine.
Vahşi yaşama geri dönmek mi? Bay Kaplan çıldırmış olmalı.
Bay Kaplan ya da Bayan Aslan, aslında bildiğimiz insan. Ben, sen, o...
Peter Brown tarafından kaleme alındığı yetmezmiş gibi yine Brown tarafından mizahi biçimde resimlenen, harikulade metin-resim ahengiyle Bay Kaplan Yabana Çıkıyor, dört ayağımızı da yerden kesecek güzellikte.
Onun yabana çıkışı şehirdeki yaşamı da bir anda dönüştürüyor ama biz diğer dört ayaklılar, tabiata dönüş akımıyla ne derece dönüşürüz bilemiyorum.
Doğrusu ya Brown'ın iyimserliği yine de içimize su serpiyor.
Takım elbiseleri içinde gezinen ve her daim doğru ve uygun davranan, dikdörtgen masa, çatal kaşık bıçak takımı yaban hayvanları için uyanış fişeğini ateşleyen Bay Kaplan, son derece muzır ve keyifli hikayesiyle okurun eline de bir fişek tutuşturuyor.
Bay Kaplan Yabana Çıkıyor
Yazan ve Resimleyen, Peter Brown
Hep Kitap
4+ ve büyümeye dirençlilere.
Dedemin Adası
Bir şeyi apaçık söylemeden, ona isim vermeden, köşesinden bucağından çekiştirip tanımlamadan da onu harikulade biçimde anlatmak mümkün müdür?
Ya o şey ölümse? Ya onu bir çocuğa anlatacaksak? Ya o çocuk aynadaki aksimizde bize gülümseyense?
Anneannem, dedelerim, babaannem ben çok küçükken, henüz beş yaşımı doldurmamış afacan mı afacan bir kız çocuğuyken birer birer ayrılmış hayatımızdan.
Onlarla ilgili annemin hikayelerinden başkaca tek hatıram bir metruk cümlede saklı: "anneannem bu divanda yattı"
Nasıldı o divan bilmem. Yapayalnız kelimelerin etrafına motifler işler ellerim.
Divanın altına saklanmış, büyüklerin küçüklerden saklı kocaman meselelerini gizli gizli dinlerken, aşağıya doğru uzanıp gözcü gözümü gölgeleyen, güllü dallı pazen fırfırları çekerim bir kenara küçük ellerimle.
Kimsecikler farketmez divanın altında soluk alış verişini kontrol ederek, heyecanla gizlenen o küçüğü.
Herkes bir başka odaya dağıldığında, üstüne çıkar, yaylarından yükselen "vıç vıç" çığlıkları anneminkilere karışana dek üzerinde tepinirim.
Trambolin sevdam çok eski. Kuşların uçmayı öğrendiği zamanlardan miras.
"Anneannem bu divanda yattı"... Hikayeler uydurur, yapayalnız bırakmam elbet o cümleyi. Hayalle gerçeğin karıştığı tatlı bir çocukluk anısına dönüşüverir her şey.
İşte benim " sihirli" vedam o divandadır.
Fotoğraflarına bakıp, hikayeler dinlediklerime dair...
Dedemin Adası ölüm demeden ölümü anlatırken, kalpleri pamuklar içinde arşa yükseltip, hafifleten muazzam bir çocuk edebiyatı eseri.
Öyle incelikli ve güzel ki; gözden gönüle köprülerle, ondan şifalanmayacak okur az bulunur.
Bol hünerli, bir o kadar ödüllü İngiliz yazar, çizer ve animasyon yapımcısı Benji Davies'in dedesine atfettiği eseri Dedemin Adası, tüm zor vedalar için terapötik bir köprü hüviyetinde.
Dedesiyle, onun evinde, evinin daha önce hiç keşfetmediği köşesi tavan arasında, gizemli bir kapıdan çıktıkları bir yolculukla vedalaşıyor kahramanımız Sid.
Yolculuklarının sonunda, gidenin bir daha dönmek istemeyeceği harikulade bir adada bırakıyor dedesini. Öyle ki, bir daha asla bastona ihtiyaç duymayağı bir yerde. Cennet gibi bir adada!
Onun orada mutlu olacağını, çok mutlu olacağını bilerek, hoşçakal demeyi başarıyor.
Bu hoşçakal bir lütuf oluyor.
Sonra bu hoşçakal Sid'i büyüten, bilgece bir hediye oluyor.
Sonra bu hoşçakal, küçük büyük tüm okur için kapılar ve köprüler açan, ilham verici, sihirli bir ana dönüşüyor.
Dedemin Adası
Yazan ve Resimleyen, Benji Davies
Çeviren, Oğuzhan Aydın
Özgün Adı, Grandad's Island
Redhouse Kidz
5+ ve büyümeye dirençlilere
Okuma Kültürü Çalıştayı Panel Notları
7-8 Nisan 2018 tarihlerinde "Her Mahalleye Bir Kütüphane"isteyen ekibimizle birlikte, projemizi sunmak üzere, Doç. Dr. Asiye Kakırman moderatörlüğündeki Okuma Kültürü Çalıştayı 7 numaralı müzakere masasındaydık.
Harikulade insanlarla tanıştık ve ufuk açıcı, umut vaadeden projeler, fikirler dinledik ve duyduk. Hemen her masada, hali hazırda ülkemizin çeşitli bölgelerinde kendi gayretleriyle okuma kültürünü inşaya yönelik proje ve etkinlikler gerçekleştiren güzel insanların varlığını duyduk. Birçok harika insanla ise tanışmaya fırsat bile bulamadık.
Bu arada da Her Mahalleye Bir Kütüphane projemiz masamızdaki diğer bazı değerli fikir ve projelerle birleşip "Yaşayan Semt Kütüphaneleri" ismiyle tek bir projeye halinde Kalkınma Bakanlığı, Yerel Yönetimler, Kültür Bakanlığı ve Gençlik ve Spor Bakanlığı tarafından uygulanmak üzere ilgili makamlara sevkedilmiş bulundu.
"Her Mahalleye Bir Kütüphane" olsun diye isteğimizi yüksek sesle dile getirip, kapılar aşındırdığımız, imza ve desteğini almak üzere iletişim haline geçtiğimiz çok sayıda kişiden sonra bugün bu sonucun sevinci hala tazeliğini koruyor.
Görünen o ki, bir süre daha hayallerimizin gerçek olabileceğine dair bu büyük umudun ipine sarılıp şen olacağız.
Bu kısa özetten sonra çalıştayın ilk günü, değerli panel konuşmacılarının açtığı ufuktan hasbihal etmek isteğiyle aldım kalemi elime bugün. Elbette paneli dinlediğim yerden, çokca eksikle.
Panel başlamadan yansıtılmış ekranda iyi bir okuru olduğum, değerli Alev Alatlı'yı görmek ve dinlemek benim için güne başlamanın en güzel şekli oldu.
Ardından henüz müzakereler başlamamışken, "mahalle kütüphaneleri" nin önemini zikreden Prof. Dr. Mustafa Isen' in konuşmasıyla heyecanlandım.
Cumhurbaşkanlığı sözcüsü Ibrahim Kalın'ın hakikatin bilgisine eriştiren bir okuma yolculuğunun güzelliğini tasvir ederken dinleyicilerin avuçlarına bıraktığı fenemonoloji - keşf'ul-mahcup felsefesi üzerine düşüncelere daldım.
"Kalem oynatmadan kitap okunmaz" diyen Kalın, bir yazı hayatının olmasının okumayı da disipline ettiğini söyleyerek, okunan eserlerden notlar almanın verimli ve derinlemesine bir okuma için öneminden bahsetti.
Ihtisas kütüphanelerinin önemine de değinen Kalın, interdisipliner okumalara işaret etti.
Kalın ayrıca, "Kendi hikayelerimizi tekrar okuyup anlatmamız, kendimizi başkalarının aynalarında arama, kaybetme garabetinden kurtulmamız lazım", dedi.
Prof. Dr. Mustafa Isen,
"Çeviri eserlerin son derece artmış olması, dünyaya entegrasyonda ilerlemeyi gösteriyor" diyerek, Unesco'nun "herkes için eğitim" ülküsünün "herkes için kültür" olarak güncellenmesinin önemine değindi.
Kur'an'daki üç emre vurguyla, akli ve zihni melekelerin geliştirilmesinin önemini belirterek "merakın öldürülmemesi" gereğine değindi.
Çok sevdiğim ve eski, iyi bir okuru olduğum değerli yazar Beşir Ayvazoğlu ise tam da ondan beklediğim hakiki okur ve yazarlık vasfıyla aklıma ve gönlüme köprüler attı.
"Her kütüphane, sahibi için bir otobiyografidir" dediğinde otobiyografimi düzenlemem gerektiğini farkettim. :)
Sahip olduğu dia arşivini şimdi kullanamadığını aktarırken, kasetlerin, cdlerin ve belki de gelecekte flash belleklerin yok olacağını ifade etti Ayvazoğlu.
"Medeniyet hafızasını siliyor" dediğinde ise tahmin ediyorum ki yalnızca benim değil, tüm dinleyicilerin zihin haritalarına bambaşka köprüler attı.
Hafızasını silerek, kendi kendini yok etmeye programlamış bir medeniyete karşı, medeniyeti kendisinden korumak için basılı eserleri, kağıdı, kalemi muhafaza etmeliyiz.
Medeniyet kelimesinin karşısındaki manalardan biri, kendini yok etmeye programlı bir virüs olduğunda hızlı mesajlar dünyasının hergün başka bir reprodüksiyonuyla kendini kopyalayarak tüketen sosyal izdüşümlerini anlamak kolaylaşıyor.
Geçtiğimiz yıllarda "Revolution" isimli bir televizyon dizisinde tüm dünyada elektriğin yok olmasıyla başlayan yeni düzende, ilkel becerileri elinde tutanların zaferi vardı.
Olası gerçeğe çok yakın bulduğum bu ironik senaryo gösteriyor ki, "medeniyetin" çemberinden kurtulup, toprağı derinlemesine kazan, hikmete ve hakikate ulaşmaya çalışan kahramanlara ihtiyacımız var. Şimdi onlara "deli" denebilir ancak ileride birgün "kahraman" denilecek.
Geçtiğimiz yıllarda "Revolution" isimli bir televizyon dizisinde tüm dünyada elektriğin yok olmasıyla başlayan yeni düzende, ilkel becerileri elinde tutanların zaferi vardı.
Olası gerçeğe çok yakın bulduğum bu ironik senaryo gösteriyor ki, "medeniyetin" çemberinden kurtulup, toprağı derinlemesine kazan, hikmete ve hakikate ulaşmaya çalışan kahramanlara ihtiyacımız var. Şimdi onlara "deli" denebilir ancak ileride birgün "kahraman" denilecek.
Prof. Dr. Süleyman Seyfi Öğün'ün sosyal medya yazarlığını yarı cahillikle ilişkilendirip Guenon'a atıfta bulunduğu konuşmasını bir "sosyal medya yazarı" olarak çok toptancı bir değerlendirme olarak görüp şaşırdıysam da bu noktada örtüşen yönleri görmemek güç.
Zira kimsenin bir paragraftan sonrasını okumadığı, şu anda kaleme aldığım yazılar gibi uzun ya da diğerleri gibi kısa ve karmaşık (?) metinler birbirini tekrarlayıp, derinleşmeyen bir enformasyon döngüsüne işaret ediyor. Öte yandan sosyal medya okur-yazarlığının da bir okur yazarlık çeşidi olup, hayli önemli olduğunu vurgulamak gerekiyor belki de. (Eh, benden de aksini söyleyip bindiğim dalı kesmem beklenemezdi)
Medeniyet dediğiniz şey, kapitalizmin ta kendisi olarak bugün, söze ve yazıya da hükmediyor. Eskiye dair ne varsa birer tüketim kültürü aracı olarak yazın hayatımıza ve sosyal hayatımıza giriyor. Ancak popüler kültür araçlarıyla modanın bir tüketim aracı olarak önümüze koymadıklarına soframızda yer yok. Örneğin Vintage modaysa, modanın öngördüğü ölçüde ve izin verdiği zamana kadar var olmalı. Tüketim bittiği halde kazmaya devam ediyorsanız sistem size deli gömleğini giydiriyor. Ne konulduysa ve ne kadar konulduysa onunla iktifa ediyoruz. Dahasına, çoğumuzun vakti de yok. Çünkü kapitalizm...
Hakikatin bilgisine ulaşmak isteyenlerin sahip olduğu küçük adanın yüz ölçümü giderek daralıyor.
Şayet medeniyet hafızasını yok etmiyor olsaydı, ilerlemek mümkün olabilirdi.
Lakin, kapitalizm döngüden çıkıp ilerlemeye karşı belli ki.
Karamsar mı geldi?
Halbuki ben bir parça daha aydınlanmış hissettim doğrusu.
Baudrillard'ın "Simulasyon ve Simulakr" ıyla kurduğum derin ilişkiden midir bilemiyorum, zihnime atılan her köprü dönüp dolaşıp içinde yaşadığımız dev simulasyona çıkıyor.
Cumhurbaşkanı başdanışmanı Ayşen Gürcan'dan not almadim ne yazık ki.
Onu da varsa, sizlerin notlarından, "sosyal medya okur-yazarları" ndan takip etme niyetindeyim. :).
Üç Sihirli İnci
Şu hayatta derdi olanın hali olmayanın halinden evla olsa gerek.
Zira dert sahibi olmadıysanız, aslında belki de hiç yaşamadınız.
Birilerinin sizin için uygun gördüklerine sorgulamaksızın, talim ettiniz. Yaşam ünitesine bağlı halde, öylece...
Bir masal insana bunları ve daha neler neleri düşündürürmüş.
Sezai Ozan Zeybek, dert sahibi bir akademisyen ve yazar. Belli ki çocuk sahibi olmak da bu dertlerin en güzellerinden. Dertlerimiz ortak olur ya da olmaz, dert sahibi olmak şu hayattaki en büyük ortak paydalarımızdan değil mi?
Üç Sihirli İnci, yitip gitmekte olan "sözün hakkı" ne dair bir güzelleme.
Bir Çin masalından mülhem eser, üç kademeli, mitolojik bilgelikle bezeli coşkusuna, küçük büyük tüm okuru katıp çağlıyor.
Üç Sihirli İnci'nin hikmeti, bir taş ustasının müstakbel çırağını imtihanıyla yılan, at ve ejderhanın ağzında gizleniyor. Bu üç yaratığın dili, söze muhafızlık eden birer saklı hazine gibi muhafaza ediyor incileri.
Söz yerine getirildiğinde bir bir serbest kalıp ağızlardan düşen taşlar, yüreklerinde gizledikleri incileri hediye ediyorlar.
Verdiği sözler uğruna taş ustalığına veda ettiğini zannederken, imtihanın büyüğünün galibi bir yiğit kız oluyor.
Yiğit ya, yiğitlik saçın boyuyla değil muhakkak. Yazar, Kırmızı'nın Mirası gibi Üç Sihirli İnci' de de bir kadın karakter tercih ettiği gibi, onu yiğitlikle payelemiş.
Büyük bir lezzet alarak ailece okuyup dinlediğimiz masal, masal saatlerimizin vazgeçilmezlerinden olmaya namzet olurken yetişkin okuru Çin mitolojisine doğru seyahate çıkardı.
Dünyanın bir ucundan diğerine bambaşka bir anlam haritası ihtiva eden mitler üzerinde uzun uzun düşünürken bulduk yine kendimizi.
Bir tavşan, dünyanın bir ucunda korkak olarak tasvir edilirken, diğer ucunda nasıl da bilge ve yol gösterici oluyor? Ya incinin dünya anlam haritası üzerindeki yolculuğuna ne demeli?
Elbet, sihirli ve duru ışıltısıyla bir istiridyenin karnından doğan bu değerli taş, saflığın ve bilgeliğin işareti olacaktı.
Hem değil mi ki; zararlı organizmalar, kum ve çakıl parçalarından kendini koruyup savaşırken, gelişip serpilen ve güzelliğiyle gözler kamaştıran incinin hikayesi, başlıbaşına nice hikmetler barındırır.
Ejderhalar, baykuşlar, yılanlar, kaplumbağalar ve filler nasıl da bakanın gözünden zihnine, bambaşka sözlere damıtılıp nesilden nesile aktarılırlar.
Masallar toplumların temel değerlerini, ahlak ve adalet ilkelerini, dertlerini, zaferlerini kültürel kodlarına nakşedip nesiller boyu aktaran birer muhteşem hazine.
Sezai Ozan Zeybek'in yazdığı ve yine Esra Uygun'un rüya gibi resimlemesinin eşlik ettiği Üç Sihirli İnci, dilerim ki dilden dile, gönülden gönüle ve nesilden nesile köprüler kurar.
Üç Sihirli Inci
Yazan, Sezai Ozan Zeybek
Resimleyen, Esra Uygun
Nito Kitap
7+ ve büyümeye dirençlilere!
Dünyayı Durduran Kız
Dünyanın en sevimli süper kahramanları onlar.
Batman ile Robin, Redkit ve Düldül, Heman ve Atılgan, Tarkan ve Kurt, Tenten ve Milu, Gargamel ve Azman... Hepsi muhteşemdi de, bu sonuncusu olmadı sanki, neyse... Efendim, tüm bu ikililer Çiğdem ve Yaman ikilisinin yanında "halt etmiş".
Aksiyonun hiç azalmadığı, üstelik her satırında küçük okuru neşeyle dolduran seri, Dünyayı Durduran Kız, namı diger DDK'nın, bol salyalı, miniminnacık kardeşine süper kahramanlık payesi verdiğinde, okur nazarında mükemmel bileşime ulaştı.
Hassas hesaplamalarla belirlenmiş bir takım hareketlerin terkibiyle dünyayı durdurmayı başaran DDK, küçük okurlara evde denememelerini tavsiye ettiyse de, duyduğumuza göre küçük büyük tüm okurlar, dört bir taraftan dünyayı durdurmak üzere güçlerini birleştirmiş.
Bu yönüyle tehlikeli bir seri sayılabilir doğrusu.
Yüksek doz eğlence, tekerlemeli gizli notlar tamam, ancak şu macera kısmı...
Küçük bir kızken mahalledeki hırsızlık vakalarının sırrını çözmüş, kendi iki kişilik dedektiflik ajansımla en yakın telefon kulübesinde almıştım soluğu. O gün polisi aramış ve ciddiye alınmış mıydık bilmem. Ama gururla aile efradıyla paylaştığımızı iyi hatırlıyorum. Mahallenin küçük hırsızlarından biri ilkokuldaki "kuşçu" lakaplı, bol sınıf tekrarlı arkadaşımızdı.
Boyum boyunun yarısı kadar, ancaydı.
Korkardım da halbuki ondan.
Bu seriyle küçük bir kızken tanışmamış olmam sevgili çilekeş annem için ne büyük nimet.
Çiğdem'le sık sık yer değiştirerek, çocukluğumdaki hayal gerçek karışımı, bol aksiyonlu hatıralara yolculuk ettim.
Bu yolculuk da gösteriyor ki başarılı bir halk kahramanı, uyduruk kahramanlara benzemez.
Alır sizi çocukluğunuzun mahallesine götürür. Yetmezmiş gibi, tutar çocuğunuzun elinden, onu da götürür.
Selcen Yüksel Arvas'ın, @birkızbiroğlan'dan tanıdığımız neşeli üslubuyla, son derece sürükleyici biçimde kaleme aldığı seriyi, Ece Zeber resimlemiş.
Bize de küçük büyük tüm okurlara tavsiye etmek kalmış.
Dünyayı Durduran Kız (4 Kitap)
Bitli Evin Kahramanı
Kayıp Kedilere Ne oldu?
Sarı Elmas Yüzük Nerede?
Soygunlar Kimin Işi
Yazan, Selcen Yüksel Arvas
Resimleyen, Ece Zeber
Timaş Çocuk
7+ ve büyümeye dirençlilere.
Kağıttan Şehir
O kadar çok ses var ki... Ayrı ayrı çok güzel olan bu seslerin bir araya geldiklerinde ortaya çıkardıkları gürültüde biraz sessizliğe ihtiyaç duyuyor insan.
Bazen kötü bir metinden, bazen şehrin karmaşasından kaçıyorken bir durak. Kulağını kapatıp, en sevdiğin melodiyi çalarken, var olan tüm harici gözlem ve yorumlardan uzakta, var olanı yalın biçimde temâşâ etmek.
Metinsiz ya da az metinli bir çocuk kitabı, dışarıdaki tüm sesi kısarak olası hikayelerle başbaşa kalmanızı sağlar. Özgürce düşünmenizi ve tahayyülünüzdeki hikayelerin peşinde, açılmamış kapıların ardına bakmanızı. O zaman hikaye tamamen sizin olur. Istemezseniz, kimseyle paylaşmanız da gerekmez hem.
Hikayenin yazarı olmanız için bir şansınız vardır.
Iranlı çizer Nazlı Tahvili'nin katlanmış kağıtlar ve stop-motion karakterleri andıran çocukla, uzun süre tek planda devam eden hikayesi çocuğun, kağıttan dünyasına giren gerçek bir kuşun açtığı merak penceresinden bakmasıyla yeni bir görsel boyut kazanıyor.
Pencerenin dışında gerçek bir hayat varken çocuğun dünyasında, ihtiyaç duyduğu ne varsa kağıtlarda.
Binalar, arkadaşlar, kuşlar, kağıttan kayık ve kulübeler.
Ve nihayetinde üstüste, dalgalı kartonlardan bir denizle yine kağıt.
Çocuğun elinde sihirli bir enstrümana dönüşüp, ihtiyacı olan her şeyi sağlayan kağıtlar varken oyuncağa da ihtiyacı yok belli ki.
Ama küçük okura bakılırsa uçamayan kağıt kuşlar ve mis gibi kokmayan kağıttan bir orman, gerçek bir kuşun ardından gökyüzünde süzülmenin hazzını veremezdi çocuğa.
Belki siz başka hikayeler görürsünüz sayfaların arasında.
Öyle ya!
"Sessiz kitap"demişler lakin yüzlerce farklı dilde fısıldıyor kulaklara.
*Redhouse Kidz'in sessiz kitaplarından "Nerede Bu Fil"i de küçük, küçücük okurlara ve onların büyümeye dirençli ebeveynlerine öneririz.
Diğer sessiz kitap önerileri için." Nöbetçi Kitaplık Güncel Liste" bağlantısındaki listede "sessiz kitap" yazarak "search" yapabilirsiniz.
Kâğıttan Şehir
Nazlı Tahvili
Redhouse Kidz
3+ ve her yaşa.
