nar çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
nar çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
nar çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
nar çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Dünyayı Güzelleştiren Sır
Bir zamanlar gökyüzünde uçan birer kuş olmayı hayal ederken rengarenk küçük kuşlara dönüşmüş çocukların yaşadığı bir diyar varmış.
"Dünyayı Güzelleştiren Sır"rı içinde saklayan bu diyarın "Güvercin Bahçesi", her renkten ve milletten kuşla dopdoluymuş. Yeniden birer çocuk olmayı arzulayan çocukların ise sırrı çözmeleri yegane şart imiş.
Şart imiş ya,merak etti bu hikayenin sonunu küçük okur...
Envai çeşit güvercinin peşinden havalanıp, Nelson Mandela'nın memleketine, kara kıta Afrika'ya, Çin Seddi'nin yamacına, Filistin'in başkenti Kudüs'te kökünden toprağına bağlı, dayanıklı Kaktüs ağaçlarının dibine, Allah katında tüm kullarının eşit olduğu Kabe'ye, Medine'ye, Brezilya'daki Dostluk Stadyumu'na uçtu küçük okur.
Sırra vakıf olmak için meraklı kuşlarla sabahladı.
"Hiç Şüphesiz Allah katında en üstün olanınız, Allah'a en çok saygı duyanınızdır" ayetini duymuşları Kabe'de...
Medine'de ise Allah rasulünden dinlediler;
"Arabın Arap olmayana, kırmızı tenlinin siyah tenliye bir üstünlüğü yoktur; üstünlük ancak takva (Allah'a duyulan saygı) iledir."
Tüm parçalar birleşince anladı ki çocuklar:
"Dünyayı güzelleştiren sır, bizim birbirimizi sevmemiz ve kuşlar gibi özgürce bir arada olabilmemiz!"
Yeniden çocuk olup evlerine uçarken Güvercin Bahçesi'nin kuşları...
Özgürlüğün ve sevginin şarkısını tüm dünyaya götürdüler.
Dilek yıldızı gökyüzünde belirince, dilenen dileklerin gerçekleşivermesi "kimden dilenir?" karmaşası yaratır mı bilmem.
Ancak kuş olmayı dileyerek kuşa dönüşmüş kimsecikler tanımazken bir çocuk, elbet düşle gerçeği ayırıp manaya erer.
Hüthüt kuşunun bilgeliği ve mentörlüğü ise dini kitaplarda ve dahi türlü mitolojik kaynakta bolca adını duymuşluğumuzdan, çocukluğumuza dayanan muhabbetle sardı bizi.
Hülasa...Tatlı ve sıradışı resimlemesiyle bu güzel hikayeyi çok sevdik.
Herkesle paylaşalım, çok istedik.
Kuşlar daha çok memleket gezsin isterdik belki...ya da daha fazla farklılık görelim. Ancak bir resimli kitabın sembolik diline daha fazlası olmazdı belki de.
Dünyayı Güzelleştiren Sır
Yazan, Muhenned Al-Akus
Resimleyen, Tayyibe Tevesselî
Nar Çocuk
6+ ve büyümeye dirençlilere
Demek Öyle!
Fransız asıllı müslüman yazar Claire Jobert'in kendi itikadi yolculuğundan mülhem olduğunu hissettiğimiz, küçük adımlarla ve ince bir sorguyla Allah'ı anlatan serisi "Seni Çok Seviyorum Allah'ım" hakkında daha evvel uzunca yazmıştık.
Yazarın "Demek Öyle!" isimli "değerler eğitimi" temalı dizisinin yine Nar Çocuk'tan çıktığını duyunca çok sevindik ve sizlerle paylaşmak için can attık. Küçük okura bakılırsa bu seri de en az ilki kadar iyi.
*Ilk seriden bir ya da iki kitap hakkında ufak tereddütlerimiz olmuş ve gerekçeleriyle paylaşmıştım.
8 kitaplık "Demek Öyle!" dizisinin her kitabı bir ayeti kerime ile nihayete eriyor.
Jobert'in tatlı ve zengin üslubuyla mesaj her zaman satırların arasında dolaşıyor. O yazarken sözcüklerin acelesi yok. Her yerde mesaj panoları, işaretler ve vurgular da yok. Doğruca sonuca varmayan hikayeleri, tüm yan unsurlarıyla beraber tabii biçimde sevdiriyor kendini okura. Hikaye bittiğinde küçük büyük tüm okurların yüzünde ince bir tebessümle güzel duygular kalıyor. Doğrusu hem yazdığı hem resimlediği seriyle Jobert iki dili de mahir biçimde kullanıyor. Onunla özdeş hale gelen bu resimleme dilini başka yerde tahayyül edemez olduk.
Ancak muhakkak ki kitap kapakları grafik tasarım olarak göze daha iştah açıcı görünebilirdi.
Serinin ilk kitabı olan Emanet Kek, "emanet" konusunun çocuklara anlatılması için mükemmel bir yardımcı olabilir.
Bir emanet aldığında onu kendi malından daha iyi muhafaza etmenin, olur da emanet aldığının başına bir şey gelirse teslim aldığından daha iyi halde iade etmenin güzelliğini anlatıyor tavşanla sincabın hikayesi.
Ikinci kitap ise bildiğimiz ama sıklıkla unuttuğumuz bir şeyi söylüyor: "Hoşça bak zatına kim, zübde-i alemsin sen/ Merdüm-i dide-i ekvan olan ademsin sen"
"Biz göğü, yeri ve ikisi arasındakileri boş yere yaratmadık" Sad Suresi, 27.ayet
Bahçesinde ne işe yaradığı belli olmayan hiçbir canlıya tahammül edemeyen gül, köklerindeki huzursuzlukla öğreniyor solucanın değerini. O solucan ki; toprak onsuz nefes dahi alamaz. Jobert'in acelesi yok dedik ya. Sükunetinin dervişane hediyesi olarak kötü davranışları, kibri, büyüklenmeyi de yeriyor satır aralarında.
Üçüncü kitap olan "Kırmızı Elma" ise harikulade bir sağduyu ve infak hikayesi. Paylaştıkları dörte bölünmüş elmanın o dört parçadan da başka küçük parçalara ayrıldığı, her parçanın ulaştığı yuvalarda berekete ve dua dua büyüyen bir sevgiye dönüştüğü hikayeyi çok sevdik.
Dördüncü kitap "Ne Haber?", sui zannın fenalığına dair tatlı hikayesiyle ön yargıların kötülüğüyle beraber paylaşmanın ve dostluğun güzelliğini anlatıyor.
Dizinin beşinci kitabı "Barış Çorbası".
Birbiriyle husumet içinde olan iki ailenin kavgasını, tatlı mı tatlı, zeki mi zeki bir kız çocuğu olan Ayşe'nin parlak fikri ile bitiriyor. Yazar, kandırmaca ve beyaz yalanlar olmadan, kaş yapayım derken göz çıkarmadan, Barış Çorbası'nın etrafına sıralıyor kavgalı aileleri.
Altıncı kitap "Köfte Yarışması"nda: doğru sözlü ve adil olmanın, helal kazancın ve kul hakkına riayet etmenin güzelliği yalın ve yine çok tatlı bir hikayeyle anlatılıyor.
Yedinci hikaye samimi bir pişmanlığın, tevbenin ve affedilmenin güzelliğine dair.
Ancak ilk sağlam bağı muhabbet üzere inşa etmek için Allah'ın rahmeti ve Cennet'inden bahsedip henüz Cehennem'inden bahsetmediğimiz okul öncesi çocuklar için dikkat isteyen bir bölüme sahip. Her ne kadar Uğur böceği, " Hayır hayır! O zaman Allah onu cehenneme gönderir" diye bağırdığında Yusufçuk, "Allah hiçbir çocuğu cehenneme göndermez, en yaramaz kırkayak yavrusunu bile" diye cevap vermiş olsa da...
"Cehennem nedir?"sorusu için hazır olmanız gerekebilir.
Güzel söz söylemenin yüceliğine dair okuduğumuz en sevimli, en güzel hikaye Huysuz Su Aygırı'ydı belki de.
Serinin bu son kitabını da diğerleri gibi çok sevdik. Bilge sincabın komik "kötü sözler"ine gülen su aygırına eşlik ettik.
Yazarın her iki serisini de küçük büyük tüm okurlara ısrarla tavsiye ederiz.
"Demek Öyle!" Dizisi /8 Kitap
Yazan ve Resimleyen, Claire Jobert
Çeviren, Milad Selmani
Özgün Adı, Ke in Towr!
Çeviren, Milad Selmani
Özgün Adı, Ke in Towr!
Nar Çocuk
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Bir Fırsatla Ne Yaparsın?
Hiç fırsatlar tarafından kovalandığınızı, bir münzevi gibi köşeye bucağa saklanıp sizi kovalayan fırsatlar yaklaştığında kafanızı kuma gömdüğünüzü düşündünüz mü?
Doğrusu bunu çok azımızın düşündüğünü tahmin ediyorum. Düşündüğünü, evet. Zira aslında nereden baktığımıza bağlı olarak yaşadığımız çoğunlukla bu olsa da, düşündüğümüz bu değil.
İçinde bulunduğumuz yüksek aksiyonlu ve düşük bütçeli filmde, kendimize beğendiğimiz rol her zaman fırsatları kovalayan ama asla bir tane yakalayamayan o bedbahtınki oluyor bazen. Kaybedenlerin hikayesi iyi gişe yapsa da, gerçek kaybedenler başka iklimlerde bırakıp sırtındakileri, orada kucaklıyor kazancın büyüğünü.
Yüksek çabalar gerektiren her güzel şey için, kaçacak başka bir arka kapı buluyor zihnimiz.
O fırsat için çabalamadık ve hatta ondan kaçtık çünkü konforumuz bozulacaktı.
Nasibe rıza göstermediğimiz, hikmete sırtımızı döndüğümüz, tevekkülden bihaber olduğumuz her an, yüzlerce fırsatı ittik elimizle. Ama söylediğimiz, onların fırsatlar olmadığıydı.
Kendimize ve diğerlerine söylediğimiz; bu fırsat benim aradığım fırsat değil. Hatta bu, fırsat bile değil. Çünkü ben bundan daha iyiyim.
Halbuki, değil miydi ki:
"Hoştur bana senden gelen,
Ya gonca gül yahut diken
Ya hilatu, yahut kefen
Lütfun da hoş, kahrın da hoş" (Yunus)
"Öyleyse bazen en iyi fırsat, kapını çalandır "diyor kulağımın kenarından usulca kanat çırpan kelebek.
Kobi Yamada ve Mae Besom işbirliğinden çıkacak yeni kitapları heyecanla beklerken, karşımıza çıkıp kalbimizi taptaze bir heyecanla dolduran " Bir Fırsatla Ne Yaparsın?" , uzun süre görmezden gelindikten sonra, gittikçe soluklaşıp hayatımızdaki varlıkları belirsizleşen fırsatlara dair kocaman bir ışığı ta gözlerimizin içine tutuyor. Tutuyor ki; bu sefer görelim, bilelim ve sözümüzle özümüzü buluşturalım.
Her defasında yeni bir fırsat için, ilk parlak ışığın peşine takılalım.
Cesaretle ardına düşüp birinden diğerine fırsatları kucaklayalım.
Taze keşifler ancak ışıltılı fırsatların kuyruğundan yakalayıp, cesaretle kanat açmakla mümkündür diyor Yamada.
Öyle demiyorsa da şu kulağımım kenarında uçuşup duran kelebek öyle diyor olmalı.
Bir fırsat sahiden de inanılmaz şeylerin başlangıcı olabilir.
Mae Besom'un metne eşlik eden harikulade derinlikteki resimlemesi öyle besliyor ki satır aralarını...
Küçük büyük tüm okurlar için filozofça dokunuşlar bırakıyor fırçasının ucuyla.
Kobi Yamada, her defasında katmerlenen bir heyecanla yeni kitaplarını beklememizi haklı çıkarıyor.
Birbirini takip eden üç harikulade kitabı da dilimize kazandıran Nar Çocuk'a şükranla.
Bir Fırsatla Ne Yaparsın?
Yazan, Kobi Yamada
Resimleyen, Mae Besom
Çeviren, Abdülkerim Enes Esen
Özgün Adı, What Do You Do With a Chance
Nar Çocuk
Nar Çocuk
5+ ve büyümeye dirençlilere!
Gürültülü Boya Kutusu
Mavi gökyüzünün, kırmızı uğur böceklerinin, sarı muzların resmini yapabilir Minimoni.
Ama bir öpücüğün resmi nasıl yapılır, hiçbir fikri yok.
Ne renktir öpücük?
Yazarı Rocio Bonilla'dan, Minimoni'nin yolculuğunu okuyorduk ki enteresan birşey oldu.
"Öpücük Ne Renktir? " diye sorarken Minimoli, raftaki kitapların arasından Kandinsky ile gizli bir iş birliğini aşikar eden fısıldaşmalarını işittik.
Bir çocuğun kitaplığında karşılaşıp küçük okurdan çok daha önce birbiriyle tanışan ikili ne yapıp etmiş, aynı rafta, yan yana hasbihal etmenin yolunu bulmuştu demek.
Minimoli rengarenk soru işaretlerinin peşinde, duyguların renklerini araya dursun; Kandinsky'nin gürültülü boya kutusu renklerin şarkısını çalıyordu dev orkestrasıyla.
Peter Reynolds'un Nokta'sında; sevgili Vashti ise muazzam noktalarını iki ucundan çekiştirip bir çizgiye dönüştürerek, bir başka küçüğe umut diye hediye etmişti.
Belki çizgileri eğip köşesinden bucağından iç içe geçirip katlayacak olan o çocuk da bir başkasına...
Her bir serüvende renklerle ifadesini bulan, usulca kıvrılıp akan birer ırmak gibi yatağına dönerken kahramanlar...küçük okura ifadenin gücünü ve renklerin özgür evrenini bırakıyorlar.
Değil mi ki ifadesini bulamamış duygular, serpilip güçlenemezler. İfadenin gücü renklerle hayat buluyor.
Raftaki fısıltılarına kulak kesildiğim üç kitaptan ilki olan "Öpücük Ne Renktir" in bahsi gelecek. Nokta'dan ise daha evvel bahsetmiştim. (Blog yazısı buradan)
Bahse konu üç kitap birlikte; kahve ile çikolata gibi harikulade bir uyum içinde, lezzetli mi lezzetli bir okuma sunuyor.
Bugünün kahramanı ise bu üç kitaptan biri olan, Nar Çocuk'un özenli çevirisi ve yine harikulade kalitede baskısıyla okura sunduğu, Barb Rosenstock'dan Gürültülü Boya Kutusu.
"Barb Rosenstock ve Mary Grandpré, soyut sanatın ilk ressamlarından biri olan Wassily Kandinsky'nin heyecan verici hikayesini anlatıyorlar. Kandinsky, hayatı boyunca renkleri sesler olarak deneyimledi ve gürültülü boya kutusundan cesur, çığır açan eserler çıkardı." diyor yazar.
Ya Kandinsky "düzgün" bir Rus çocuğu olmaya devam etseydi?
Dimdik oturup tüm nezaket kurallarına uyarken, piyanosunu çalsa ve ailesinin ondan beklediği gibi Bilim, Tarih ve Matematik kitapları okumakla yetinseydi.
Her düzgün Rus çocuğu gibi zamanı geldiğinde natürmont tablolar yapacaktı elbette. Kimse onu sanattan men ediyor değildi. Çerçevesi çizilmiş ve kuralları önceden belirlenmiş, sürprizi olmayan, taklide dayalı bir sanattan.. Kandinsky'i Kandinsky yapan şey biraz eğimdi halbuki.
Ya kımıl kımıl ruhu, renklerin şarkısına kulaklarını tıkamayı başarsaydı?
Ya dimdik vücudu hiç eğilmeseydi? Dans etmeseydi ayakları, müziği işitmeseydi kulakları, renkleri karıştırmasaydı parmakları?
Vasya renklerin sesini çizdi tuvalin üzerine. Bağıran kırmızılar, neşeyle fıkırdayan yeşiller...
Kimse neyin resmini yaptığını anlamadı. Anlaşılan "düzgün" resimler yapmak için sağlam bir resim dersine ihtiyacı vardı küçük adamın.
Herkes gibi çizmeyi öğrense de, sıradan anlarda dahi büyülü bir gökkuşağı demeti gibi kıvrılarak dans eden sesleri duymaya devam etti.
Wassily Kandinsky "fısıldayan kömür rengi çizgiler"i çizmeseydi, Kandinsky olacak mıydı?
Hemen hepimizin bildiği Helen Buckley imzalı hikayeyi hatırladınız mı? Küçük çocuk "yeşil saplı kırmızı bir çiçek" çizer. Öğretmeninin çizdiğinin aynısını.
Sonra kilden bir tabak...
"Küçük çocuk öğretmeninin tabağına baktı,
Sonra kendi tabağına baktı.
Kendi tabağını öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Elindeki kili yuvarlayarak tekrar top haline getirdi
Ve öğretmeninki gibi bir tabak yaptı.
Derin bir tabaktı.
Sonra kendi tabağına baktı.
Kendi tabağını öğretmeninkinden daha çok sevdi
Ama bunu söylemedi.
Elindeki kili yuvarlayarak tekrar top haline getirdi
Ve öğretmeninki gibi bir tabak yaptı.
Derin bir tabaktı.
Ve kısa bir süre sonra
Küçük çocuk beklemeyi öğrendi,
Ve izlemeyi
Ve her şeyi öğretmeninki gibi yapmayı.
Ve kısa bir süre sonra
Küçük çocuk beklemeyi öğrendi,
Ve izlemeyi
Ve her şeyi öğretmeninki gibi yapmayı.
Ve kısa bir süre sonra
Kendiliğinden hiçbir şey yapmamaya başladı."
Küçük çocuk, artık ne yapmak istediğini, ne yapabileceğini bilemeyecek kadar "öğrenmeye" programlandığında bir başka öğretmenle karşılaşır. Ve o dizeler gelir :
"
“Neden soruyorsun, istediğin gibi yap” dedi öğretmen.
“İstediğim renkte mi?” diye sordu küçük çocuk.
“İstediğin renkte” dedi öğretmen.
“Eğer herkes aynı resmi yapsaydı,
Ve aynı renkleri kullansaydı,
Kimin ne yaptığını,
Nasıl anlarım sonra?”
“Bilmiyorum” dedi küçük çocuk.
“İstediğin renkte” dedi öğretmen.
“Eğer herkes aynı resmi yapsaydı,
Ve aynı renkleri kullansaydı,
Kimin ne yaptığını,
Nasıl anlarım sonra?”
“Bilmiyorum” dedi küçük çocuk.
Ve sonra yeşil saplı kırmızı bir çiçek yapmaya başladı."
Çocuğun hala Kandinsky olabilme ihtimali var mıdır dersiniz?
Ya da çocuk, sadece çocuk...
Kırmızı saplı yeşil bir çiçek çizme özgürlüğüne sahip bir çocuk.
Dik tutulup toprağa sabitlenmiş bir tahta direğe sarılarak ayakta tutulan o çocuk ya tutunduğuna dönüşürse?
Halbuki ihtiyacı olan yalnızca kıvrılmak, dönüşmek, eğilmek, dans etmek.
Aldıkları ödüllerle mütereddit okurun karşısında taçlanmış yazar ve çizerin, mükemmel bir uyumla kaleme aldıkları Kandinsky'nin hikayesi, küçük okurlar için bir cesaret ve ilham kaynağı.
Yazarının kitabın sonuna iliştirdiği nottan öğreniyoruz ki ressam tüm hayatı boyunca sesleri renkler, renkleri sesler olarak algılamış bir sinestetik.
"Bilim adamları sinesteziye sahip insanların beynin his kısımları arasında daha fazla bağlantı olduğunu ya da hislerinin başka insanlarda olmadığı şekilde birbirleriyle iletişim kurduğuna inanmaktadır. En az altmış farklı çeşit sinestetizm vardır ve beş bin kişiden birinde görülmektedir"
Ve yine yazarın notlarından öğrendiğimize göre Kandinsky zamanında dünyaca ünlü olan Bauhaus okulunda ders vermiş. Bu son kısmın tasarım eğitimi almış benim gibi yetişkin okurların da gözlerini ışıttığını tahmin edebiliyorum.
Öyleyse, dilerim ki ne küçükler ne de yetişkin okur mahrum olmasım Kandinsky'yi tanıma fırsatından.
Kandinsky'nin Soyut Sanatının Renkleri ve Sesleri
"Gürültülü Boya Kutusu"
Özgün adı: The Noisy Paint Box
Yazan, Barb Rosenstock
Resimleyen, Mary GrandPré
Çeviren, Abdülkerim Enes Esen - Tuna Alemdar
Nar Yayınları
5+ ve büyümeye dirençlilere!
*Caldecott Onur Ödülü sahibi*
Bir Problemle Ne Yaparsın?
Bir problemle ne yaparsın?
Biriktirip, bekletip, bir kutuda, dantel örtülerle mi saklarsın? Karanlık kuyulara gömüp, üzerine toprak mı atarsın?
Yoksa, hızla atarken "Yakala! " diye bağırarak, problemi bir başkasına mı yamarsın?
Derdin orada dururken, daha da renklendirdiğin bir hayat yaşayıp, objektiflere poz mu verirsin? Endişeyle problemin seni yutmasını, yenmesini, hallaç pamuğu gibi bir köşeye fırlatmasını beklerken kısıtlı zamanında ömrünün sonunu bekleyen bir ölümcül hasta sefahatine mi açarsın kollarını?
Bir Fikirle Ne Yaparsın'ın cin fikirli yazarı Kobi Yamada'nın kaleme aldığı, Mae Besom'un resimlediği "Bir Problemle Ne Yaparsın? ", yakınlarda, yine Nar Çocuk marifetiyle dilimize kazandırılan ilham verici güzellikte bir eser.
"Her problem, içerisinde güzel şeyler için fırsatlar barındırır. Tek yapmanız gereken onu arayıp bulmaktır. " diyor Yamada, okura.
Problem, aslında olduğunu zannettiği şey değil okurun. Kitabın küçük kahramanı gibi o da, her problemin, içinde öğrenme ve büyüme fırsatı taşıyan bambaşka sürprizler sakladığını biliyor.
Biliyor bilmesine de, başının üstünde büyüdükçe büyüyen kara bulutun, fırtınayla birlikte yeni dostlar, bambaşka keşifler barındırdığını öğrenmek için biraz cesarete ihtiyacı var.
Ve o cesareti kuşanmak için biraz yetişkin desteğine.
Kobi Yamada iki çok eğlenceli çocuğuyla nasıl bir babadır bilmem. Ama ben, nöbetçi, avucumun içinde sakladığım kanadı kırılmaya hazır kuşu uçup kırılması, güçlenip, kanatlanması için gökyüzüne bırakacak kadar cesaret toplayamazsam, sarıp, sımsıkı kuşattığım kanatlarından, korumaya çalışırken incitirsem, daha fazla keşif için yüreklendirmezsem küçüğüme cesaretten fazlası gerekeceğini iyi biliyorum.
Çocuğunun gözyaşlarından korkmayan, kırılıp parçalandığında, düşüp yaralandığında cesaretle yanında kalıp, "İyi olacaksın, hadi! "diyebilen ebeveynler var ya?
İşte onlar, bir problemle ne yapılacağının en güzel timsali muhakkak.
Yine harikulade bir resimleme, titiz bir çeviri ve kaliteli baskıyla bizi karşılayan "Bir Problemle Ne Yaparsın? ", kapağındaki tipografik düzenlemeyle okuma güçlüğü oluştursa da, grafik tasarımdaki yaygın tipografik yerleştirmelere alışkın gözlerde bu kusur kadı kızınınkinden ufak sayılır doğrusu.
Yine çok severek okuduğumuz, sevgi ve minnetle, değerli bir hazineyi gözetircesine kitaplığımızın ve gönlümüzün tahtına oturttuğumuz eser, kitapları birer mücevher gibi boynunda ve zihninde saklayan küçük okurlar ve büyümeye dirençli her yaştan okur için.
Bir Problemle Ne Yaparsın?
Yazan, Kobi Yamada
Resimleyen, Mae Besom
Çeviren, Abdülkerim Enes Esen - Tuna Alemdar
Nar Çocuk
4+ yaş ve Büyümeye dirençlilere!
İbni Sina
Ebu Ali El Hüseyni bin Abdullah bin Hasen bin Ali bin Sina...
Bu çok uzun ve akılda kalması güç isim İbni Sina'nın tam ismiymiş efendim. 2013 yılında Almanlar tarafından beyaz perdeye aktarılıp her nasılsa dilimize "İbni Sina" olarak çevrilen "Der Medicus/ The Physician" (Hekim) filmini şehirlerarası bir otobüste izleyip, kasvetli Ortaçağ Avrupa'sında müslüman bir alimin nanına yakışmayan sinamatografisinden haz etmemiştim. Öte yandan iyi filmdi, güzel filmdi, daha iyisini biz yapmadıysak susalımdı.
Çocuk kitaplarında "değerler eğitimi" kapsamında düşündüğüm tarihi şahsiyet ve değerlerimizi ararken her defasında yalın bir dille, bir çocuk kitabının metninden kapsülleştirip bir lokmada yutmak niyetinde olduğumu gizlemeyeceğim. Zira onlar hakkında bildiklerimin çoğu uzun isimlerinin ve hayatlarının bir cümlelik tasvirinden ibaret. Hal böyle olunca bir çocuk kitabından ya da çocuklar için hazırlanmış bir ansiklopediden bilgi edinmek geç kalmışlık sendromundaki vefasız yetişkin okura pek iyi geliyor. Hızlı mesajlar dünyasındayız ya, malum. Bahanemiz de bu olsun.
Ancak bir hayat öyküsü, biyografi ya da tarih metninden çok hikayelerle belleğe kazınan hayatlara rağmen onların hikayelerine çok az rastlıyoruz. Rastladıklarımız ise bizde çok az iz bırakıyor.
Hikayelerin gücüne rağmen birer tarih metni gibi yazılan hayatlar neden var peki? İbni Sina'nın hayatı nasıl hikayeleştirilirdi? Hezarfen sözcüğünde dahi anlamını bulmadığını düşündüğüm çok hikayeli bir hayatı nasıl küçücük bir hikayeye sığdırır da yine de hakkını vermiş olur muharrir?
Doğrusu bunun cevabını bulup kalemi kağıdı kuşanmadan, onun hakkında yazılanlara dil uzatmaktan ar ederim.
Beyrutlu çok sevdiğimiz yazar Fatima Sharafeddine'in kaleme aldığı, Intelaq Mohammed Ali'nin resimlediği İbni Sina'yı gıyabında otobiyografik bir hikaye olarak sevdim. Küçük okur belki henüz çok küçük olduğundan, belki uzun yer ve kişi isimlerinden, uzun akademik özetlerden sıkıldığından benim heyecanımı paylaşmadı. Ama İbni Sina'yı, onun kendi dilinden dinleyeceği bu eserin gelecek yıllarına da iyi bir yatırım olacağına inanıyorum.
"Derin konulara ve detaylara girmekten çekinmeyen", Kuran, edebiyat, felsefe, mantık, tıp, dilbilimi, siyaset ve eğitim alanında eğitimler alıp araştırmalar yapan İbni Sina, her bir konuyu pekiştirmek için kırk kere okuduğu, uyku ve yorgunluğu enerji verici içeceklerle yendiği hikayeyle küçük okura ve dahi büyüklere de ilham verip azim aşılıyor.
Bir tıp bilgini olarak tanıdığımız İbni Sina'nın ve tarihi bir çok şahsiyetin, aslında sadece bilinen yönlerinden ibaret olmayan multidisipliner alimler olduğunu hatırlatıyor Sharafeddine.
Küçük okura merakın peşine düşmenin nasıl da bir tutkuyla muazzam keşiflere götürdüğünü usulca fısıldarken, basit hayatlara sahip yirmibirinciyüzyıl insanını anlamın ardına düşmeye çağırıyor.
Biraz da Sharafeddine'in dilinden... yani İbni Sina'nın kendisinden dinleyin:
" Eğitim konusundaki iddiam şu oldu: Çocukların terbiyesi okula gidince değil, doğduğu an başlar. Eğitimcilerin görevi çocukların sadece zihni gelişimlerini sağlamak değil ayrıca duygularına, fiziki gelişimlerine ve sosyalleşmelerine önem ve özen göstermektir."
Çocukluğun ilk yıllarının şahsiyet oluşumundaki önemine ve çocuklara verilen isimlerin onlara ayna olduğuna, emzirmenin önemine değinen İbni Sina, eğitimcilerin çocukların arasındaki bireysel farklılıkları özellikle gözetmeleri gerektiğine dikkat çekerek manevi ödül ve cezanın maddi ödül ve cezaya yeğlenmesi gerektiğini söylüyor.
Fatima Sharafeddine'in bir yönüyle ansiklopedik biyografi özelliğindeki metni, diğer yönüyle de 8 yaş üstü çocuklar ve yetişkinler için davetkar resimlemesiyle İbni Sina'yla bağ kurmaya, hikayelerin peşine düşmeye çağırıyor.
İbni Sina
Yazan, Fatima Sharafeddine
Resimleyen, İntelaq Mohammed Ali
Nar Çocuk
8+ ve büyümeye dirençlilere
