Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Buz Devri 5 , Ya da Tesadüfi bir Evren
Buz Devri 5'e gitmediyseniz diğer seçenekleri değerlendirmenizi öneririm.
Geçtiğimiz hafta uzun süredir sinema sözünün gerçekleşmesini bekleyen oğlumuzla gittik.
Önceki Buz Devri sinema deneyimleri makul bir seçim yaptığımızı söylese de film bittiğinde suratım muşmula gibiydi.
Hayal kırıklığı!
Az önce Buz Devri 5'i tenkid eden bir yazıya denk gelince yogun gundem arasinda bahsetmedigimi farkettim. -hoş cok ihmal eder oldum, yazmak sıradşı oldu neredeyse-
Bahsi gecen yazidaki elestirilere butunuyle katilmadigimdan yazmak sart oldu.
Ahiret inancını, cennetin varlığı ve yokluğunu, Allah inanını sorgulayan, yeryüzünün bir takım kaza ve tesadüflerin sonucu olarak oluşmuş olduğunu söyleyen senaryosu itikadi yönden çok sorunlu olduğu gibi kalite olarak da zamanın gerisinde.
Filme giderken kurgunun beni şaşırtmayacağını düşündüm. Harika bir görsellik, animasyon tekniği ve klasik devam macerası senaryosu bekliyordum. Sıkılacağımı da.. evet sıkıldım ama farkli bir sebeple..
Film dedektifi gibi tenkid eder halde izlemek cok sıkıcıydı doğrusu! Hiç degilse mesajlari biraz gizleme geregi duyulsaymis. Duyulmamis belli ki :) Buz Devri 5'i yapacak donanima sahipsen neden sacmalama hakkini savunmayasin ki?
Kurgu şaşırttı doğrusu! Başarmışlar.
Ancak bu kadar bayağılıkla keşke şaşırtmasaydı.
*İnanç esaslari konusunda felsefi bir sorgulama yapiyor degil, dupeduz cevap veriyor. Hatta cevabi degisirme hiziyla hakikatle alay ediyor.
*Eger temel inanc esaslariyla ilgili genc kafalarda sorgulamaya kapi acmak istendiyse (ki maksadin soru sordurmak degil cevaplar vermek oldugu ortada) yas kriteri ona uygun olmali ve katiyyen 11yaş alti cocuklara bilet satilmamaliydi.
*Yukarida yazilanlar inanc hususunda hassas ebeveynler icin paylasilmistir ;) Aldirmiyorsaniz bana da aldirmayiniz.
*Gecmis sinema oneri ve tenkidlerinin bir kismini blog sosyal medya hesaplarinda paylastigimi fark ettim.
Maalesef bloga yazmak konusunda tembel davranmisim.
Filmler hakkinda yazdigimiz ve tartistigimiz facebook grubuyla mesgul olmak da bunda etken oldu.
Zaman zaman buradan daha cok öneriler olmak uzere paylasacagim insallah.
Geçtiğimiz hafta uzun süredir sinema sözünün gerçekleşmesini bekleyen oğlumuzla gittik.
Önceki Buz Devri sinema deneyimleri makul bir seçim yaptığımızı söylese de film bittiğinde suratım muşmula gibiydi.
Hayal kırıklığı!
Az önce Buz Devri 5'i tenkid eden bir yazıya denk gelince yogun gundem arasinda bahsetmedigimi farkettim. -hoş cok ihmal eder oldum, yazmak sıradşı oldu neredeyse-
Bahsi gecen yazidaki elestirilere butunuyle katilmadigimdan yazmak sart oldu.
Ahiret inancını, cennetin varlığı ve yokluğunu, Allah inanını sorgulayan, yeryüzünün bir takım kaza ve tesadüflerin sonucu olarak oluşmuş olduğunu söyleyen senaryosu itikadi yönden çok sorunlu olduğu gibi kalite olarak da zamanın gerisinde.
Filme giderken kurgunun beni şaşırtmayacağını düşündüm. Harika bir görsellik, animasyon tekniği ve klasik devam macerası senaryosu bekliyordum. Sıkılacağımı da.. evet sıkıldım ama farkli bir sebeple..
Film dedektifi gibi tenkid eder halde izlemek cok sıkıcıydı doğrusu! Hiç degilse mesajlari biraz gizleme geregi duyulsaymis. Duyulmamis belli ki :) Buz Devri 5'i yapacak donanima sahipsen neden sacmalama hakkini savunmayasin ki?
Kurgu şaşırttı doğrusu! Başarmışlar.
Ancak bu kadar bayağılıkla keşke şaşırtmasaydı.
*İnanç esaslari konusunda felsefi bir sorgulama yapiyor degil, dupeduz cevap veriyor. Hatta cevabi degisirme hiziyla hakikatle alay ediyor.
*Eger temel inanc esaslariyla ilgili genc kafalarda sorgulamaya kapi acmak istendiyse (ki maksadin soru sordurmak degil cevaplar vermek oldugu ortada) yas kriteri ona uygun olmali ve katiyyen 11yaş alti cocuklara bilet satilmamaliydi.
*Yukarida yazilanlar inanc hususunda hassas ebeveynler icin paylasilmistir ;) Aldirmiyorsaniz bana da aldirmayiniz.
*Gecmis sinema oneri ve tenkidlerinin bir kismini blog sosyal medya hesaplarinda paylastigimi fark ettim.
Maalesef bloga yazmak konusunda tembel davranmisim.
Filmler hakkinda yazdigimiz ve tartistigimiz facebook grubuyla mesgul olmak da bunda etken oldu.
Zaman zaman buradan daha cok öneriler olmak uzere paylasacagim insallah.
Şarkı Söyleyen Berber
Dogrusu ya, şarkı söylemese de müzik zevki iyi bir kuaförü tercih ederdim. Ama varsa yoksa sorular, sorular, sorular. Nadiren gittiğimde de hoş sohbet olanına denk gelirsem mesleki olarak deforme olmadığını varsayıyorum 😃
Şarkı Söyleyen Berber, herkesin çok sevdiği o hoş sohbet berberin ta kendisi işe.
Bir de Meraklı Berber var ki, okurken onu seslendirmek pek keyifli doğrusu. Sokağın bir köşesinde Meraklı, diğer köşesinde Şarkı Söyleyen iki berber, ikisi de rekabette beraber.
Ancak biri kuralı bozuyor, mertliğe dokunur hallere girip kılık değiştirerek Şarkı Söyleyen Berber'in dükkanına sızıyor. Meramı sırrını öğrenmek, boş dükkanını müşterileriyle doldurmak.
Lakin bizim Şarkı Söyleyen Berber, müzik zevkinde olduğu kadar sahtekarlığı farketmekte de iyi.
Pabuç bırakmıyor bu oyuna. Neredeyse acıyacağım zavallı Meraklı berbere. Tam ben ah vah ederken küçuk okur :
"Dürüst olup sorsaydı, bence biraz hak etti" diyerek susturuyor beni.
Şiirlerle şarkılarla, neşeli ve muzır bu kitabı çok sevdik.
Ah vah, aramızda kalsın.. yazık oldu önce bıyığa sonra da zavallı kâküllere..
Ah meraklı berber, iyisi mi Şarkı Söyleyene kulak ver.
Çocuk cıvıltısı doldursun istersen eğer dükkanını,
Önce onları sevmeye yer ver!
😀
Şarkı Söyleyen Berber
Yazan, Arslan Sayman
Öykü ve resimleyen, Deniz Üçbaşaran
Yapı Kredi Yayınları
4+
Baykuş ile Çobanyıldızı
Gececil bir hayvan baykuş, üstelik çok da yalnız..
O uyandığında uyuyor herkes; o uyuduğunda uyanıyor. Sesinin yankısının peşinde uçuyor, o tepeden diğerine.
Ama bir gün ağaç dalında, yalnızlığına ağlarken..
Esrarengiz biçimde, gözyaşlarının damladığı tavşan ışıl ışıl beneklerle işaretleniyor.
Farkediyor ki başkaları da var..Umudun habercisi, ışıltılı gözyaşlarıyla işaretlediği birkaç yeni dostun ardından, bir gece karanlığın içinde başka pırıltılar farkediyor.
Gökyüzünün karanlığında, daha büyük umutların habercisi gibi ışıl ışıl parlayan yıldızları seyre dalmışken sabahı ediyor.
Nihayetinde, yıldızlar tanıştırıyor onu gündüz hayvanlarıyla.
Edindiği bu yeni dostlar yalnızlığının sıkıntısını bir nebze dindirirken, arkadaşı geyiğin rehberliğinde kendi türünden yeni dostlar keşfediyor.
Baykuş sahiden yalnız mıdır? Yoksa ihtiyacı olan sadece biraz sihirli pırıltı mıdır?
Sana senin gibi olan mı lazımdır, senden başka olan mı?
Benzersiz olmak mıdır arzu edilen yoksa benzerlerinle olmak mı?
Anlaşılmak mıdır kalbe şifa daha çok anlamak ve kuytunda olmak mı?
Kim demişti sahi, kim o, çocuklar içindir diyen?!
Çocuk kitapları pekala büyükler içindir de!
💕
Baykuş ile Çobanyıldızı
Yazan, Filiz Özdem
Resimleyen, Emine Bora
Yapı Kredi Yayınları
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Yaramaz Ejderhalar!?
İskoç yazar ve illüstratör Debi Gliori'nin eğlenceli hikaye ve resimlemesiyle Yaramaz Ejderhalar'la tanışın. Ejderhaların, dinozorların aksine tarih boyunca hiç var olmamış olduğunu düşünebilirsiniz ama bu hikayeyi okudukça yaşayan ve oldukça iyi tanıdığınız bir türe ne kadar da çok benzediğini goreceksiniz! 😉
Yaşam kaynaklarını hızla tüketen ve yaşam alanlarının tamamını başka canlıların hakkına saygı göstermeden işgal eden ejderhalar, oluşturdukları devasa çöp yığınları ve yangınların arasında kendileri de nefes alamaz hale geliyor.
Sonra ne oluyor biliyor musunuz? Derin bir pişmanlıkla, diğer canlılarla paylaştıkları, eski, muazzam dünyayı geri istiyorlar.
Canlıların kalanına, toprağa, havaya, suya kulak vermeye karar veriyorlar.
Ağaçları dinliyorlar,
Toprağı,
Komşuları olan canlıları..ve..
Ağaç kesmeyi durdurarak başlıyorlar işe!
Evlerine yakın yerlerde yetişen doğal yiyecekleri yiyorlar.
Yabani yaşam alanlarından ve buzullardan uzak duruyor,
Yabani hayvanların evlerine zarar vermiyorlar..
..
Ne dersiniz, biraz daha tavsiye için hikayenin tamamını okumaya değmez mi?
Yaramaz Ejderhalar
Yazan ve Resimleyen, Debi Gliori
İş Bankası Yayınları
3+ ve büyümeye dirençlilere!
*Hikayede yer almayan noel baba tasviri bizi rahatsız etmedi doğrusu. İç sayfa örneklerine bakarak siz de listenize alıp almamaya karar verebilirsiniz.
*Hikayede yer almayan noel baba tasviri bizi rahatsız etmedi doğrusu. İç sayfa örneklerine bakarak siz de listenize alıp almamaya karar verebilirsiniz.
 |
| Resim yazısı ekle |
Sultan Süleyman Bir İyilik İstiyor
Sündüstan'ın hikayesini biliyor musunuz? Hikayemize benziyor biraz hikayesi.. şaşırtıcı ve ilham verici..
...
Günlerden bir gün Sündüstan'da benzeri olmayan bir gün yaşanmış, fırtınalar esmiş, gökyüzünü korkunç sesler kaplamış.
Fırtına öyle güçlüymüş ki ne çiçek tanımış, ne ağaç, ne ev. Gök gürlemiş, şimşekler çakmış, fırtına ağaçları köklerinden söküp savurmuş.
Sultan Süleyman henüz fırtına dinmemişken halkının durumunu görmek ve yardım etmek için sokağa çıkmış çıkmasına ama herkes evlerinde felaket karşısında tek şey yapmadan öylece bekliyormuş.
Ne yardım için koşuşturan varmış, ne de yıkılan ya da hasar gören yerleri onarmaya çalışan.
Fırtına tamamen dinip hayat normale dönünce Sultan Süleyman, halkını meydana toplamış.
Halkından bir iyilik istemiş.
Ülkeyi içinde bulunduğu zor durumdan kurtarmak ve iflasın eşiğindeki hazineyi ayağa kaldırmak için her aileden sahip oldukları en değerli şeyi bağışlamalarını istemiş.
Sahip oldukları en değerli şey..değer!?
Tahmin edeceğiniz üzere Sultan'in arzusu halkın ülkesine hizmet etmesi, değerli olanla yüzleşmesiymiş.
Ama en değerli şeyin belirlenmesi aileler içinde "en değerli" kavgalarına yol açmış. Herkes diğerinin en değerlisini verilmeye değer görmüş.
Değerli şeyi çok olan zenginlerin durumu ise en zor olanıymış
Üç günlük sürenin sonunda ne altınlar, ne gümüşler, ne kitaplar, ne kristaller, ne de pahalı halılar Sultan tarafından iltifat görmüş.
Tüm bunların yerine Sultan, bir erkek çocuğuyla kız çocuğunu, yaşlı bir adamı ve yanında keçisi olan yaşlı ve kör bir kadını seçmiş.
Küçük kız Azize'nin Sultan'a sunduğu keseden çıka çıka buğday (!) çıkmış. Ve en değerli hazineyi, buğday tanelerini avucuna alıp serpmeye başlamış.
Azize buğday tanelerinin, toprağın, emeğin, dayanısmanın dersini vermiş oracıkta.
Avuç avuç toprak serpmiş ya aslında yüzlere, toprağa çağırmış ya, pay alana!
...
Mısırlı Yazar Fatma Maduli'nin eseri "Sultan Süleyman Bir İyilik İstiyor", Henâdî Selid'in fırçasından resimlenmiş.
IBBY 2009 (International Book Board for Young People), Onur ödüllü bu kitap kütüphane ganimetlerimiz içinde bir buğday başağı gibi bereketli ve sürprizli oldu.
Sultan Süleyman Bir İyilik İstiyor
Yazan,Fatma Maduli
Resimleyen, Henâdî Selid
Mavi Uçurtma
7+
*İri puntolarla beraber uzun metin, eseri ilk okuma dönemi için cazip hale getiriyor.
Ümid Var!
Öyle güzel insanları var ki dünyanın..
Öyle güzel dünyaları var ki insanların.
Esnaf kılığına girmiş Doğan Cüceloğlu'ydu adeta o!
Hayranlık ve şaşkınlıkla öylece izlerken, "ay düşecek", "aman dikkat" dememek, eğilip yardım etmemek, fazladan yönergelere boğmamak için tuttum kendimi.. Gıpta ettim, minnet ettim ve şükrettim..
Ne mi oldu?
Süleymaniye Camii'ne doğru yokuşu inerken bizim oğlan sıklıkla yaptığı gibi duraladı.
Baktım geleceği yok, geri dönerek yanına yaklaştım.
Karton bir kutuyu bantlamakla meşgul olan bir esnafa dikkatle bakıyordu.
"Neyi merak ettin oğlum? Vaktimiz çok az"dedim. "Ben de yardım etmek istiyorum. Yaptığı işi görmek istiyorum"dedi. Hala eli işindeyken kafasıyla siyah bir poşeti işaret eden esnaf: "Gel öyleyse! Şu siyah torbadakileri tek tek çıkarıp yere diz. Bu gazeteleri de al. Sonra gazete kağıdına sarıp bana ver ve kutuya koyalım"
Bu kadar..sonrasında ne tek bir uyarı, ne eleştiri ne de müdahele!
Envai çeşit cam süs eşyası ve sürahiden bahsediyor halbuki!
"normal"refleksle "amman dikkat!" denilebilecek ve hatta bir çocuğun eline teslim edilmekten kaçınılacak türden!
Tek tek çıkardı, yere dizdi, gazete kağıtlarına sardı ve ardından dükkan sahibine uzattı.
Bir kaza olsaydı? Olabilirdi. Yetişkin birinin elinde olabileceği kadar! Forrest Carter'ın Küçük Ağaç'ını hatırladım hemen.. Ardından gayet sıradan bir anı mükemmelleştiren bu yabancıya baktım. Güzellikler ne kadar da yakınımızda değil mi?
Su berraklaşıyor ve Big Fish'den bir sahne geliyor gözlerimin önüne..suyun altının muazzam ve büyülü güzelliği!
"Kötü olarak adlandırdıklarımız çoğu zaman sadece yalnızdır. Kötüyle oyun oyna ve artık seni ısırmayacak"
Kötü? Iyimser olmak için ne çok sebep var! ❤ ya da ben iflah olmaz bir iyimser..
Öyle güzel dünyaları var ki insanların.
Esnaf kılığına girmiş Doğan Cüceloğlu'ydu adeta o!
Hayranlık ve şaşkınlıkla öylece izlerken, "ay düşecek", "aman dikkat" dememek, eğilip yardım etmemek, fazladan yönergelere boğmamak için tuttum kendimi.. Gıpta ettim, minnet ettim ve şükrettim..
Ne mi oldu?
Süleymaniye Camii'ne doğru yokuşu inerken bizim oğlan sıklıkla yaptığı gibi duraladı.
Baktım geleceği yok, geri dönerek yanına yaklaştım.
Karton bir kutuyu bantlamakla meşgul olan bir esnafa dikkatle bakıyordu.
"Neyi merak ettin oğlum? Vaktimiz çok az"dedim. "Ben de yardım etmek istiyorum. Yaptığı işi görmek istiyorum"dedi. Hala eli işindeyken kafasıyla siyah bir poşeti işaret eden esnaf: "Gel öyleyse! Şu siyah torbadakileri tek tek çıkarıp yere diz. Bu gazeteleri de al. Sonra gazete kağıdına sarıp bana ver ve kutuya koyalım"
Bu kadar..sonrasında ne tek bir uyarı, ne eleştiri ne de müdahele!
Envai çeşit cam süs eşyası ve sürahiden bahsediyor halbuki!
"normal"refleksle "amman dikkat!" denilebilecek ve hatta bir çocuğun eline teslim edilmekten kaçınılacak türden!
Tek tek çıkardı, yere dizdi, gazete kağıtlarına sardı ve ardından dükkan sahibine uzattı.
Bir kaza olsaydı? Olabilirdi. Yetişkin birinin elinde olabileceği kadar! Forrest Carter'ın Küçük Ağaç'ını hatırladım hemen.. Ardından gayet sıradan bir anı mükemmelleştiren bu yabancıya baktım. Güzellikler ne kadar da yakınımızda değil mi?
Su berraklaşıyor ve Big Fish'den bir sahne geliyor gözlerimin önüne..suyun altının muazzam ve büyülü güzelliği!
"Kötü olarak adlandırdıklarımız çoğu zaman sadece yalnızdır. Kötüyle oyun oyna ve artık seni ısırmayacak"
Kötü? Iyimser olmak için ne çok sebep var! ❤ ya da ben iflah olmaz bir iyimser..
Şifa Niyetine Çocuk Edebiyatı Alır mıydınız?
15 günü aşkındır nöbetteyiz.
Uyanıkken nöbette, uykudayken uyanık ve nöbette..
Körpe yavrularımıza sarılır gibi sarıldık vatanımıza, birliğimize ve dirliğimize..
...
Eski fotoğraflara bakarken üstteki bu fotoğraf geldi parmaklarımın altına..
Hüzünlendim..sonra da şükrettim.
Normalleş diyor bazıları..normal nedir ki?
"Normal"olmak anormal değil mi?
Eyvallah! Hayat devam ediyor ve O diledikçe edecek.
..ve yapacak çok şey var!
Kendimi çocuğumla onarıyorum ve çocuk kitaplarıyla!
... Bu süreç içinde 15 Temmuz'dan çok önce siparişini verdiğimiz kitapları oldukça gecikmeli olarak geçtigimiz hafta aldık kargodan. Ardından kütüphaneye uğradık ve okuma zinciri aksamasın diye elimizdeki kitapları iade edip yenilerini aldık.
Kısa kısa her kitabı tahlil ederek blogda yazmayı planlıyorum ancak kayıp zamanın telafisi için bizi iyileştiren kitapları sizinle paylaşmak istedim.
Bu arada geçen süreçte yaşadıklarımızı sizinle paylaşmayı da düşündüm ancak kişisel sosyal medya hesaplarımla, siyasal ve gündeme dair okumalarla yoğun mesai geçirince fırsat bulamadım.
Şimdilik liste halinde paylaşacağım. İlk fırsatta da iç resimler ve yorumlarımla blogda detaylandıracağım inşallah.
Selam dua ve muhabbetle!
Şifa Niyetine:
Çocuğun Duası, Çiğdem Tavkul / Şafak Tavkul, Düş Değirmeni / 2+
Tombik Ayı serisi / Tombik Ayı Kaybolunca, Karma Wilson, Jane Chapman , Peaorson / 2+
Taş Masalları, Ümit Yaşar & Elif Özkan, Erdem Çocuk / 3+ ve büyümeye direnclilere!
Yaramaz Ejderhalar, Debi Gliori, Türkiye İş Bankası / 3+
Anahtar, Isabella Flas ve Annick Masson, Mavibulut / 3+ ve büyümeye dirençlilere!
Şarkı Söyleyen Berber, Arslan Sayman, Deniz Üçbaşaran, Yapı Kredi / 4+
Baykuş ile Çobanyıldızı, Filiz Özdem, Emine Bora, Yapı Kredi / 4+
Ece ile Keçe cizgi roman serisi, Dağıstan Çetinkaya / 4+ ve büyümeye dirençlilere!
Eskiler Alırım, Sevim Ak, Can Çocuk / 5+
Claude Monet ve Sihirli Bahçesi, Laurence Anholt, Pearson /5+
Haritalar ve Krokiler, Dağlar ve Dünyamız, Akarsular ve Denizler/Pratik Deney ve Etkinlikler / İletişim Yayinları/ Populer Bilim Kitapları / 7+
Harika Şehir İstanbul (Çocuklar İçin Gezi Rehberi), Semih Kavak, Kültür A.Ş., /8+
Engin Mavi, Arslan Sayman, Yapı Kredi / 10+
#kitap #çocukkitabı #liste #cocukkitabıonerisi #çocukedebiyatı
Uyanıkken nöbette, uykudayken uyanık ve nöbette..
Körpe yavrularımıza sarılır gibi sarıldık vatanımıza, birliğimize ve dirliğimize..
...
Eski fotoğraflara bakarken üstteki bu fotoğraf geldi parmaklarımın altına..
Hüzünlendim..sonra da şükrettim.
Normalleş diyor bazıları..normal nedir ki?
"Normal"olmak anormal değil mi?
Eyvallah! Hayat devam ediyor ve O diledikçe edecek.
..ve yapacak çok şey var!
Kendimi çocuğumla onarıyorum ve çocuk kitaplarıyla!
... Bu süreç içinde 15 Temmuz'dan çok önce siparişini verdiğimiz kitapları oldukça gecikmeli olarak geçtigimiz hafta aldık kargodan. Ardından kütüphaneye uğradık ve okuma zinciri aksamasın diye elimizdeki kitapları iade edip yenilerini aldık.
Kısa kısa her kitabı tahlil ederek blogda yazmayı planlıyorum ancak kayıp zamanın telafisi için bizi iyileştiren kitapları sizinle paylaşmak istedim.
Bu arada geçen süreçte yaşadıklarımızı sizinle paylaşmayı da düşündüm ancak kişisel sosyal medya hesaplarımla, siyasal ve gündeme dair okumalarla yoğun mesai geçirince fırsat bulamadım.
Şimdilik liste halinde paylaşacağım. İlk fırsatta da iç resimler ve yorumlarımla blogda detaylandıracağım inşallah.
Selam dua ve muhabbetle!
Şifa Niyetine:
Çocuğun Duası, Çiğdem Tavkul / Şafak Tavkul, Düş Değirmeni / 2+
Tombik Ayı serisi / Tombik Ayı Kaybolunca, Karma Wilson, Jane Chapman , Peaorson / 2+
Taş Masalları, Ümit Yaşar & Elif Özkan, Erdem Çocuk / 3+ ve büyümeye direnclilere!
Yaramaz Ejderhalar, Debi Gliori, Türkiye İş Bankası / 3+
Anahtar, Isabella Flas ve Annick Masson, Mavibulut / 3+ ve büyümeye dirençlilere!
Şarkı Söyleyen Berber, Arslan Sayman, Deniz Üçbaşaran, Yapı Kredi / 4+
Baykuş ile Çobanyıldızı, Filiz Özdem, Emine Bora, Yapı Kredi / 4+
Ece ile Keçe cizgi roman serisi, Dağıstan Çetinkaya / 4+ ve büyümeye dirençlilere!
Eskiler Alırım, Sevim Ak, Can Çocuk / 5+
Claude Monet ve Sihirli Bahçesi, Laurence Anholt, Pearson /5+
Haritalar ve Krokiler, Dağlar ve Dünyamız, Akarsular ve Denizler/Pratik Deney ve Etkinlikler / İletişim Yayinları/ Populer Bilim Kitapları / 7+
Harika Şehir İstanbul (Çocuklar İçin Gezi Rehberi), Semih Kavak, Kültür A.Ş., /8+
Engin Mavi, Arslan Sayman, Yapı Kredi / 10+
#kitap #çocukkitabı #liste #cocukkitabıonerisi #çocukedebiyatı
Gündeme Dair Bir Şahitlik: Ya Ruhunuz, Ya Canınız!
Kötü bir rüyadan uyandık bu sabah..
Hala o dehşet görüntüleri flashbacklerle patlıyor kafamızda!
Dün akşam saatlerinde, saati bilmezken, dost meclisinden henüz ayrılmış,tatlı hülyalardayken..
Ertesi günün planları farkında bile olmadan zihnimde dönerken..tek gecede tüm ülkenin planları donduruldu!
Dünyanın en kötü şakasıyla sarsıldım milyonlarca insan gibi!
Bir parodi bile bu kadar klişe kullanamazdı! Darbe mi? Yıl 2016 efendiler! Delirdiniz mi?
Gerçeklik hissinden hızla uzaklaştığım o anlarda hemen yanıbaşımızdaki otobandan geldiğini tahmin ettiğim davul zurna sesleriyle irkildim!
Düğün mü?! Yok canım, olabilir mi? Duymadılar mı acaba?
Yoksa?!
Çok ama çok uzun sürdü bu şamata! Şaşkınlıktan ve kederden kalakaldım.
O saatlerde bunun bir "tiyatro"olmasını diliyorduk.. nitekim öyleydi de! Birileri oyunculuklarını konuşturmuş, geçmiş darbe senaryolarından derslerini çalışmış, bizimle oynamaya gelmişlerdi!.. Ardından başbakanın ve cumhurbaşkanımızın mutedil ve dirayetli ifadelerini dinledik televizyonlardan!
Öyle ki cumhurbaşkanını sevmeyen bazılarımız onu gördüğüne hiç bu kadar sevinmemişti!
...
Yemedik! Sokağa çikma yasağı mı?!Karne de verecek misiniz? Ya da karartacak mısınız kalplerimizle birlikte dünyalarımızı da? Gücünüz yeter mi?
Bizden alacağınız eğitim, aşk, sanat, bilim yapma hakkı karşılığında canımız mı?
Ya ruhunuz, ya canınız! dediler bize.
Öyleyse, gücünüz yeterse CANIMIZ!
Unuttular!
Senaryosunu çalıştıkları o filmi biz de izledik!
O filmi yaşadık!
Ama bu deliler güruhu ellerinde silahlar, kan dökmeye yeminli ve kararlı oradaydılar işte!
Sahneyi çok sevmişlerdi, ellerinde tuttukları silahların soğuk metalini de belli ki!
Ben, eşim ve bu yazıyı yazmadan 2 saat önce 6 yaşını dolduran oğlumla sokağa fırladık!
Davul zurna sesleri hızla ardımızda kalırken korna sesleri ve tekbirlerle yollara dökülen onlarca aracın içinden yürümeye başladık.
Sağ tarafımızda yol boyunca dizili bankamatiklerin önünde L biçimli uzun uzadıya kuyruklar vardı.
Market ve Fırın önlerinde sıralanmış, gözleri boşluğa bakan, umudunu bir bildiriyle toprağa gömen yüzlerce insan bu berbat filmde figüran olmayı kabul etmiş haldeydi.
Kimisi de ellerini ovuşturup "kalkışma"nın başarılı olmasını dilerken hızla yiyecek depolamaya devam ediyor ve evinde televizyonunun karşısına geçmek için can atıyordu.
Demokratik seçimleri izler gibi soğukkanlılıkla izledi kimileri! Kanı ve ruhu çekilmiş halde izledi!
Yol kenarlarında konvoyları alkışlayan insanlar vardı, yürüyen insanlar, koşan insanlar, kaldırımlara oturup dua eden insanlar, birbirine sarılmış ağlayan insanlar vardı!
Kısıklı'ya kadar yürüyecektik. Oğluma doğru cevirdim bakışlarımı, "kötü adamlara izin vermeyeceğiz anne di mi!?" dedi. Tatlı bir sevinç ve çocuksu masumiyetiyle ruhumu tazeledi..
Otostop çekmeyi denedik ve hemen önümüzde özel bir minibüs durarak bizi kabul etti.
Aynı minübüs yol boyunca birçok insanın önünde durdu. Uzun saçlı, uzun kulaklı, kısa kollu, kısa kulaklı, yandan yemişi, fiyakalısı, mutedeyyin görünümlüsü, at hırsızına benzeyeni (!?).. o minibüse binen her bir kişi, direnişi ayağa kaldıran bir toplumsal sınıfın ferdi gibiydi. Aslına bakarsanız toplumsal sınıf herzesini yendik gibiydi.
Öylesine büyük bir metanet ve beraberinde birlik olma ve coşku hali vardı ki!
Kısıklı'da Cumhurbaşkanı Erdoğan'in evinin yakınındaydık. Ancak ardımız da, önümüz de hınca hınç araçla ve insanla çevriliydi. Daha fazla ilerleyemedik ve araçlardan inip Kısıklı meydandaki coşkulu kalabalığa yaklaşmaya çalıştık.
Safları sıkılaştırdık! Safları sıkılaştırdık! Tekbirler minarelerden yukselen sela seslerine karıştı!
Sonradan her iki manada da "alçak" uçuş yapan jetlerin sesi olduğunu ögrendiğimiz o ürkütücü ses minarelerden gelen selaları bastirmaya cehdetti!
Jetler uçuşlarını sürdürürken kalabalıgın içinde tekerlekli sandalyesiyle ilerleyen bir adama takıldı gözlerim. Babasının sırtındaki çocuklara, ağlayarak birlik olmaya çağıran o teyzeye!
"Bu gece uyumayın ki bundan sonraki geceler huzurla uyuyalım! Meydanları terk etmeyin yavrularım!" diyordu seksenlik koca yürekli o teyze!
O kalabalıkta koca yürekli insanlar vardı! Seven insanlar! Inanan insanlar!
Sela sesleri ve tekbirler ortak bir sevgi dilinin ifadesi oldu 15 Temmuz gecesi!
Tüm "öteki"lerin ve dahi inançsızların bile ortak dili oldu!
O gece ve ardındaki geceler oy kullanmadığı ve hatta zerre desteklemediği halde, meşru hükümetin arkasında durmak için orada olan koca yurekli binlerce insan vardı!
Demokrasi, demokrasi diye inlerken bu modern zaman teriminin ifade ettiği manadan uzak, bindiği dalın kesilmesine alkış tutan, düşerken de hala ağaçtakilere söven insanlar vardı evlerinde, televizyonlarının karşısında.
Aynı televizyonların karşısında elleri semaya cevrilmiş istiğfar ve dua halinde olanlarlar vardı!
Oğlum biz onu taşiyamaz hale gelince kaldırıma oturdu..
O halde uyuya kaldığını farkedip kucağımıza aldık.
Kalabalığın içinde, "Kalkışma başarısız oldu, evlerinize dönün!"diyen işbirlikçiler, türlü adreslerde toplanmaya çağırarak kalabalığı yönlendirmeye çalışan iyi ve kötü niyetli insanlar vardı.
Erdoğan'ın evinin hemen arkasındaki bölgede de bir grup bekliyordu ve biz onlara katıldık bir süre sonra.
Korumalardan biri yanımıza yaklaşarak çocuğu resmi araçlardan birine yatırabilecegimizi söyledi. Teşekkür ederek aracın içine yatırdık ve nöbete devam ettik.
Tam o esnada, çok yakınımızdan gelen iki büyük patlama sesiyle dizlerimizin bağı çözüldü. Diller tekrar duaya döndü!
Korumalardan biri provakatorlere karşı, isyan ve kederle topluluğa seslenerek, "Burada da size ihtiyacımız var! Bahsi geçen yerlerde toplanıldı, buradan ayrılmayın!" dedi.
Daha sonra ses bombası olduğunu öğrendiğimiz o dehşet verici gurültünün tesiriyle korumaların ve silahlı araçlarının olduğu o bölgenin hedef olabileceğini düşünüp çocuğu araçtan aldık.
Vicdanımızda bir sızı, cepheden uzaklaşan vatansever kederiyle sabaha karşı 03:30'da hemen yakındaki ofise gidip oğlanı var olan tek kanepeye yatırdık.
Birkaç saat dinlenmek için ofis sandalyelerini seccadeler ve kilimlerle destekleyip, egreti biçimde tepelerine tünedik.
Ama uyuyabilmek ne mümkün.. Nöbeti devrettiğimizi umud ettik ama nafile!
On dakikada bir kesileceğim diye göz kırpan elektrikler eşliğinde ofis bilgisayarlarından haberleri takip ettik.
Bu arada "kalkışma"nın bastırıldığı haberleriyle birlikte Külliye yakınında sivil halk direnişinin üzerine atılan bombaların haberini aynı anda almanın dehşeti süruyordu. Hala kalabalığa çok yakındık ve her jet geçisinde ve patlama sesinde camlar sallanıyor,bastığımız zemin titriyordu. Her patlama sesinde yerinden sıcrayan oğlum şaşkınlıkla etrafına bakıyor ve sonra göz göze geldiğimizde gülümseyerek tekrar uyuyordu.
Karanlığı ve savaş naralarını delen, semayı kaplayan bir tek ses vardı.
Aynı anda atan kalplerin o muazzam sesinin, minarelerdeki selalara karıştığı harikulade bir musikiydi bu!
Sevgimizle, tum ortak tarihimize ragmen ve beraber BIRBİRİMİZE OLAN YILMAZ İNANCIMIZLA bizi asla ama asla yıkamayacaklarına imanım tamdı o anda! Selalar ve bu coskulu birliktelik bypass etkisiyle tüm kalpleri aynı anda gür bir sedayla attırıyordu.
Herşeye rağmen varlığını sürdüren "birbirimize karşı inancımız" ve sevgimizle ayaktayız!
Bize seven insanlar lazım! Her kosulda seven, herkesi, hala, yine de seven!.. Sevgisi nefretine galebe çalan!
Biz koyun sürüsü değiliz! Dipçiğin ucuyla güdemeyecekler! Çok şükür ki yapamadılar ve yapamayacaklar!
Dün ve bugün yine meydanlardayız. Milletçe şehitlerimizle vedalaşıyoruz.
Hastanede yoğun bakımda olan arkadaşlarımızın, dostlarimızın ve bazılarını hiç tanımadığımız adalet savaşçılarının yanındayız.
Çok yakın olduğumuz dostlarımızı, sevdiklerimizi kaybettik.
Kederimiz imanımıza galip gelmeden içimize saçılan nefret tohumlarından birbirimize sarılarak arınıyoruz!
Anlamazsak nefret ederiz, nefret edersek başarırlar.
Nefret tohumu zihinlerden yüreklere sinsi bir zehir gibi akarak karanlığa gömerse ruhumuzu! İşte o zaman nefret edilenle birlikte biz de yok oluruz!
Ya ruhunuz ya canınız diyor aynı karanlık ses!
Öyleyse, şimdi de ruhumuz!
 |
| 15 Temmuz, Kısıklı |
Balıkçı Osman
Bir Jean Pierre Jeunet filmi olan Micmacs'i hatırlattı Balıkçı Osman. Istanbul manzarasında hurdalardan yaptığı göz kamaştırıcı nesneler denizin kıyısını bir sergi salonuna dönüştürüyor ama ne yazık ki hurdalardan sanat martıların karnını doyurmuyor. Zavallı martılar her defasında Osman'ın oltasının ucundan bir balık çıksın diye beyhude yere beklerken, çıka çıka çerçöp çıkıyor nasiplerine.
Osman'ın hurda yığınında anılar, düşler, büyüleyici şeyler bir araya gelip akşam gezintisine çıkmış insanların hayran bakışlarına mazhar oluyor.
Peki ya martılar?
Hikayenin sonunda Osman'ın hurdaları arasından onlar için de bir sürpriz çıkıyor.
Hem de ne sürpriz!
Artık diledikleri kadar balık yiyebilirler.
Rahatlıkla daha fazla metinle anlatilabilecek bir hikayenin az sözle, az açıklamayla verilmiş olması size şaşırtıcı gelebilir. Hatta belki de bu durumu yadırgayıp beğenmeyebilirsiniz. Malum, ne kadar cok konuşur ve ne kadar çok anlatırsak o kadar çok öğrenip anlayacaklarını düşünürüz çocuklarımızın. Bir resim sergisini, çocuklarımızla sessizce gezmek ve birlikte düşünmek nadiren yaptığımız şeylerden. Yazar hikayesini sözcükleri kullanmadan anlatmanın bir yolunu bulsa kullanmayacaktı belki de..Ben bunları düşünürken elim kitabın sayfaları arasinda tekrar gezindi ve yazarın biyografisine takıldı gözüm. Guzel Sanatlar Akademisi'nde tasarımcı ve ressam olarak çalışan Anne Hofmann'in yazarken ve resimlerken her iki dili ifade aracı olarak birlikte kullanma şeklini daha iyi anlıyorum şimdi. Bir ressamın, zaman zaman resim sanatını söz sanatına yeğlemesi pek tabii olsa gerek.
Harikulade resimlemesiyle Balıkçı Osman "sessiz kitaplar" kategorisinde de göz kırpıyor okura :)
Balıkçı Osman
Yazan ve Resimleyen, Anne Hofmann
Çeviren, Şeyda Öztürk
Yapı Kredi Yayınları
3+ ve her yaşa!
Bayram Güncesi
En güzel bayram, sıla-i rahimle olsa gerek!
Telefonsuz, internetsiz, televizyonsuz ve hatta kısa bir süreliğine elektriksiz bir bayram tatilinden sonra içimiz buruk evimize döndük.
Daha İstanbul tabelaları görünmeden geldi çöreklendi güzelim neşemizin üzerine "İstanbullu huysuzluğu". Saldı içimize yarım kalan işlerin, bitmemiş hesapların çetelesini mendebur!
Telaşla sırt çantama gitti elim, ilaç arar halde. Çay kenarından toplanmış envai çeşit taşa dokundum. Ayva yaprağına sarılmış çizgi oyunu kağıtlarını kontrol ettim. Fener ışığında, yediden yetmişe tüm aileyle oynadığımız isim-şehir kağıtları da işte oracıktaydı. Eller değmiş "göbü"nün tadını aradım damağımda, çam kokusunu, geyik böceğinin sesini, kocadağın yeşilini, ak yağmur inen başımı, şiselediğim köy havasını, suyunu, eteklerimdeki kaçak yolcuları, börtü böceği..
Sırt çantasını kapatacakken mis gibi tarhana kokusu sardı ortalığı..
Oh, rahatladım! Eksiksiz, tastamamdık.
Şimdi fotoğraflara bakıyorum içimdeki çocuk neşemle..
Bugün varım, yarın yok..
Bugün varlar, yarın yok..
Çocukluğum,annem, babam, memleketim..
Uzaktakiler ve yakındakilerle bir bayram daha bir dolu hatıra ve macerayla geride kaldı..
Eve gelindi, televizyonun düğmesine basıldı ve gerçeklerle yalanların keşmekeşindeki dünyanın kalanından haber alındı..
Omuzlar duayla secdeye düştü ..yeniden..
Bayramlarımız bayram ola!
Köyde Bayram, kısım 2
Oğlan-Kirmizi karincalarin yuvasini bulduuuk!
Kız-hmm.. Bunun için mi geldik burayaaa?! 😂❤ Köyden hareketle dağ bayır aşıp, dikenli patikalardan yürüdük. Kayalardan tırmanarak karşı tepeye çıktığımızda çölde susuz ve aç kalmış bir kafile edasıyda, dilimiz dışarda yol kenarına sıralandık.
Çocuklar microorganizma keşfindeyken çekirdek çıtıp kalan birkaç damla suyla tuzdan kurumus dudaklari kurtardık.
Neyse ki kimseyi ayı kapmadı,
Kimsecikler zehirli ottan göçmedi.
Tam sayıyla, eksiksiz tamamladık doğa yürüyüşümüzü.
Bir minübüs geçti tozu dumana katarak.
Tam kaldıracakken otostop icin elimizi, baktık çekirdekle dolu.
Kıyamadık 😂
Az sonra çeken tek telefonla köy arandı, eşlerden biri arabasıyla gelip yol yorgunlarını mola yerinden köye ulaştırdı.
Helikopter böcekleri,
Envai renkte kelebek,
Kurbağalar,
Cırcır böcekleri,
Dağ kekiğinin mis kokusunu aldık yanımıza, yola revan olduk.
Köyde bir bayram günü, biz tabiatla işte böyle bayramlaştık 💕
Köyde Bayram, Kısım 3
Köydeki ilk günde bayram sabahı kahvaltısını kaçırdık. Trafik kaygısıyla bayram sabahı çıktığımız yol sebebiyle, ikindi vakti köye ancak eriştik.
Bilhassa oğlan için çifte bayram oldu. Zira hem babaannesini ve kuzenlerini, hem de köyü tüm kış dilinden düşürmemişti.
İlk gün bayramlaşma ve bolca neşeli hikaye, sorgu sual, dertleşme ve klasik bayram hallerini takiben akşam üstü çayında sohbete dev boyutlu ve uçabilen, kıskaçlı, siyah böcekler dahil oldu. Bol gürültülü kanat sesleri ve devasa boyutlarıyla bizi hayli ürküten böceklerden dolayı balkon çayını içeri aldık. Meğer ne hikayeleri varmış bu geyik böceği denen gösterişli mahlukun. İstanbul'a gelip internete kavuşur kavuşmaz(!) araştırdım ve şaşkına döndüm. Meğer türü koruma altına alınmak üzere dikkate konu bu böcek sadece Adana civarında, ülkemizde bulunan ve bilim adamlarıyla, Çinli alıcıların tanesine 90.000 dolara kadar ödediği "böceklerin kralı"namlı, dünyaca ünlü bir starmış. #bir anime karakteri olarak boceklerin krali
İstanbul'a bu kadar yakın, Adana'dan ise uzak olmasına pek şaşırmadım doğrusu..Ancak uzun yıllardır köyün sakini(!) olan bu canlıların namından kimsenin haberdar olmamasına şaşırdım.
Tarihi kalıntıları, anıt mezarları hallaç pamuğu gibi kaldırıp altında hazine arayarak kazılmadık yer bırakmayanların nasıl da gözünden kaçabilmiş hayret!
Öte yandan whatsapp grubundan köydeki tek internetli telefona aileye haber edildiğinde yeğenden gelen ilk cevap: "yenge beş dakika önce yazaydın ya :D babannem az evvel bir doksanı ezdi güzelce"oldu.
Neyse ki bu canlıların satılması yasaklanmış da ekosistemin muazzam zarında bir delik daha açılması önlenmiş olmuş. (Yine dönemedik köşeyi, iyi mi!) Kih kih
Köydeki ziyaretler, bayramlaşmalar, anne dolması, buzağısı, hindisi, imece usulü Emine teyze göbüsü, limon kolonyası, tütün kolonyası, ev baklavası eşliğinde sürerken bir akşam çocuklarla çizgi oyunu oynadık.
İkinci akşam ise yetişkinlerin neredeyse tamamı da oyuna katılınca çizgi oyununa isim şehir ekledik. İsim şehirde kuşak farkı inanılmaz eğlenceli sonuçlar çıkarıyormuş ortaya, onu gördük. Elektrik sabotajı yapıp fenerleri mumları yakarak siz de deneyebilirsiniz bence, caizdir.
Çizgi oyunu ne menem şey diyecek olursanız çocukluğumuzdaki çivi oyununa benziyor biraz. (hani çamura çivi atarak yapılan. Eşim hatırlatmasa neredeyse unutmuşmuşum)
Oyuncular bir masanin ya da yer sofrasinin etrafini sariyor ve bir kisinin kagida bir cizgi cekmesiyle oyun basliyor. Oncekinin biraktigi yerden diger oyuncu bir cizgi cekiyor ve sekil tamamlaniyor.
Neye varacağı belli olmayan bu çizgileşmenin sonu ise oyuncuların hayal gücüyle yorumlanıyor. Neler çıktığına inanamazsınız. *Oyun Arastirmaci Cocuk Dergisi eki Cizgili Yaz Oyunları'ndan ;)
Ertesi gün kabir ziyareti için gölün oradaki kabristana gidildi. Kabir ziyaretinin ardından çeşmeden su alınıp bir sefer daha yapıldı.
Geçmiş bayramlarda tam da burada, sülüklü gölün yanı başında piknik yapmaya azm ile cehd etmiş idik ve oğlum güneşin altında ölmüş ve olduğu gibi kurumuş bir kaplumbağanın kafasını öpmüştü haberli habersiz. :)
Hatıralar anıldı, gülündü..
*Buraya o kaplumbağanın fotoğrafı arana, buluna, koyula
Büyükannenin elini öpmek için Cövre(Çevre) köyüne gittik ve orada çaya indik. Özellikle çocuklar ve biz büyümeye dirençliler çayda çok eğlendi. Geçen yıllarda HES projesinin gündemiyle çok hüzünlüydük. Neyse ki çayda büyük bir değişiklik yoktu.. İnşallah çocukların ve çocukluğumuzun hatırası çayla birlikte kuruyup solmaz...
Gelmeden hemen önceki gün Kocadağ'da pikniğe çıkmaya karar verildi. 10 yıldır ilk defa benim için..
İstanbul'dan götürdüğümüz su balonlarını bahçedeki çeşmede yeğenlerle doldurup leğenlere yerleştirdik. ;)
Çay demlendi, örtüler sergiler hazırlandı derken hava iyiden iyiye bozdu.
"Yağar, geçer" temennileri ve neşeli bir inançla arabalara doluşup kocadağa çıktığımızda yoğun yağış sebebiyle kilimleri yere değil kafalarımızın üzerine serip çatı ettik.
Hızla toparlanıp arabalara ve oradab da köy meydanına gittik. Bu arada icimden ve dışımdan dua ediyorum az öteden ayı da görsek de öyle kaçsak iyiydi diye.
Yağış ak yağmura(sert ve iri dolu) dönüşünce arabalara serildi bu sefer kilimler :D ve hızla köyün misafirhanesine sığındık.
Gökteki büyük su balonu patlayıp şakanın alasını yapınca bizim su balonları yalan oldu sanmayın. Arabadan köy evine dönerken kımıl kımıl hallerine kıyamadık :)
Bir bayram da bir suru daha hatirayla boylece ardimizda kaldı. Nice bayramlara, sevdiklerimizle, barış ve huzur içinde erişelim insallah!
Farklı Ama Aynı
Bir küçük buzağı, tatlı mı tatlı. Fakat diğerlerinden çok farklı. Yarısı ak, yarısı kara bu sevimli buzağının asıl farkı ön bacaklarını kullanamaması. Arkadaşları gibi hoplayıp zıplayamıyor sevimli buzağı, kırlarda peşleri sıra bakakalıyor mahzun. Ancak çoban razı gelmiyor yardım etmemeye. Elini, kolunu, yüreğini, aklını işletip sevimli buzağıya bir bisiklet yapıveriyor.
Buzağı büyüyüp bisikleti büyümeyince, daha da büyüğünü yapıyor.
Bir gün, büyüyüp kocaman olan alaca keçi, boynuzları çalılara dolanan bir erkek keçiyi kurtarıyor derdinden. Kazandığı bu yeni arkadaştan hiç ayrılmıyor alaca keçi. Bahar geldiginde annelerinden farklı ama aynı, biri siyah biri beyaz iki yavru geliyor dünyaya!
Feridun Oral'ın yazıp resimlediği eser benim için bir engelli duyarlılığından çok daha fazlasını ifade ediyor. Biraz destekle ve gayretle "farklı ama aynı" olabilmenin zenginliğini anlatıyor. Fiziksel engellerde değil zihinsel ve insani engel ve ayrışmalarda da ortak insani paydanın değerini hatırlatıyor. Yaradandan sebep yaradılanı sevmenin hikmetini.
Bir tabaktan yemenin, nimetleri paylaşmanın ve günü geldiğinde aynı toprağa girmenin.
Çizgi filmlerin, kara sakallı, aksayan bacaklı, âmâ gözlü, protez kollu kötü adam tiplemelerinin tesiriyle bazı fiziksel fark ve engeller birer korku öğesi. Modern dünyanın tam ve mükemmel kabul ettiği android insan tipi ise, ekranlardan ve cicili bicili oyuncaklardan algıları istila eden, birbirinin aynı yapaylıkta prorotiplerle arzı endam ediyor.
Ailesinde ve yakın çevresinde engellerle tabii biçimde karşılaşan ve bunu kanıksayan, engelli akrabası ve komşusuyla gülüp oynayan bir çocuğun ayrıca engeller konusunda derse ihtiyacı olmayacağını düşünüyorum.
Aynı şekilde, engeli hakkında sorular sorulmayan, bakıslar odaklanarak taciz edilmeyen, iyi niyet temennilerinin doz aşımıyla zehirlenmeyen engellinin de akran zorbalığı ya da sosyal sorunlarla karşılaşma ihtimali azalır.
Ancak ne yazık ki duyarlı bir ebeveyn rehberliğinde dahi "farklı ama aynı"olunduğunu başka biçimlerde söylemeye ihtiyaç duyuyoruz.
Bu eseri bu sebeple de önemli buluyorum. Merhamet önce kendi ruhumuzda ekeceğimiz, ardından büyütüp besleyeceğimiz bir değerli fide.
Farklı Ama Aynı
Yazan ve Resimleyen, Feridun Oral
Yapı Kredi Yayınları
4+ ve büyümeye dirençlilere!
