Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Çocuklarla Oyun İçin 28 Uyak Kartı!
Uyak Kartı, Kafiye Kartı, Rhyming Cards..Ne isterseniz öyle ;) Son günlerde aklımda oğlumla oynayabileceğimiz keyifli oyunlar için, takip ettiğim sitelerden çıktı almak vardı.
Ancak çıktısını almak için bakındığımda kafiye kartları bulamadım ve şaşırdım. Bizde nedense çocukların rakamları öğrenmesi, hesap yapması gibi şeyler dil gelişiminden daha çok önemseniyor gibi. Zaten hali hazırda okuma oranı ve günlük kelime kullanımı olarak en alt seviyelerdeyken bunun önenmsenmiyor olmasına şaşırmamalı.
Oysa ki resim yapmak, etkili hitabet, yazmak, sanatın herhangi bir dalında bir eser ortaya koymak iletişim sanatında çok kıymetli bir yerde. Bir insan kendini ifade edeceği araçlardan mahrum bırakılmamalı.
Yabancı kaynaklarda tahmin edeceğiniz üzere bolca' rhyming card' var. Ücretsiz bir sürü kaynak.
Ancak Türkçe kaynak çok sınırlıydı.Çok kıskandım tabii bu durumu.. :) Bulduğum bir kutu oyununun da baskısının tükenmek üzere olduğunu görünce kolları sıvadım. (Aman biri tam da şimdi yahu şurada vardı bunun yapılmışı demesin, düşüp bayılırım :)
Oğlumla keyifli ve faydalı zaman geçirmenin bir parçası olacak bu aile boyu eğlence için öncelikle basit ve kafiyeli kelimeler düşündüm. Tabii her kart için olabildiğince somut ve anlaşılabilir kelimeler gerektiği gibi kafiyelendiği kelime de somut olmalıydı. Serde tezcanlılık da varken böyle kelimeler bulmak pek zormuş azizim :D
Böylece olası eksik ve kusurlar için bahanelerimi de sıraladıktan sonraaa gelelim oyuna!
Her karttaki sözcüğün kafiyelisi bir başka kartta var. Kafiyeleri bilmeleri için sözcüklerin yazılı olması gerekmiyor elbette yani okul öncesi çocukları için de gayet münasip bir oyun. Öncelikle sözcüklerle resimleri ilişkilendirmek için kartlarda neler olduğu birlikte okunup kafiye hakkında kısa bir bilgi verilebilir.
Bu birbiriyle ahenk içindeki sözcükleri bulmaya gelince..Bu kısım çocuğunuzun mizacına ve sizin hayal gücünüze kalmış ;)
Dosyayı indirmek için aşağıdaki resmi ya da burayı tıklayın.
Ancak çıktısını almak için bakındığımda kafiye kartları bulamadım ve şaşırdım. Bizde nedense çocukların rakamları öğrenmesi, hesap yapması gibi şeyler dil gelişiminden daha çok önemseniyor gibi. Zaten hali hazırda okuma oranı ve günlük kelime kullanımı olarak en alt seviyelerdeyken bunun önenmsenmiyor olmasına şaşırmamalı.
Oysa ki resim yapmak, etkili hitabet, yazmak, sanatın herhangi bir dalında bir eser ortaya koymak iletişim sanatında çok kıymetli bir yerde. Bir insan kendini ifade edeceği araçlardan mahrum bırakılmamalı.
Yabancı kaynaklarda tahmin edeceğiniz üzere bolca' rhyming card' var. Ücretsiz bir sürü kaynak.
Ancak Türkçe kaynak çok sınırlıydı.Çok kıskandım tabii bu durumu.. :) Bulduğum bir kutu oyununun da baskısının tükenmek üzere olduğunu görünce kolları sıvadım. (Aman biri tam da şimdi yahu şurada vardı bunun yapılmışı demesin, düşüp bayılırım :)
Oğlumla keyifli ve faydalı zaman geçirmenin bir parçası olacak bu aile boyu eğlence için öncelikle basit ve kafiyeli kelimeler düşündüm. Tabii her kart için olabildiğince somut ve anlaşılabilir kelimeler gerektiği gibi kafiyelendiği kelime de somut olmalıydı. Serde tezcanlılık da varken böyle kelimeler bulmak pek zormuş azizim :D
Böylece olası eksik ve kusurlar için bahanelerimi de sıraladıktan sonraaa gelelim oyuna!
Her karttaki sözcüğün kafiyelisi bir başka kartta var. Kafiyeleri bilmeleri için sözcüklerin yazılı olması gerekmiyor elbette yani okul öncesi çocukları için de gayet münasip bir oyun. Öncelikle sözcüklerle resimleri ilişkilendirmek için kartlarda neler olduğu birlikte okunup kafiye hakkında kısa bir bilgi verilebilir.
Bu birbiriyle ahenk içindeki sözcükleri bulmaya gelince..Bu kısım çocuğunuzun mizacına ve sizin hayal gücünüze kalmış ;)
Dosyayı indirmek için aşağıdaki resmi ya da burayı tıklayın.
Yalayip Yutmak Için Hikayeler
Yine bir kütüphane ganimetinden bahsetmek için yazıyorum. Her akşam yeni bir kısa hikayesini seçip okuduğumuz 'Yalayıp Yutmak İçin Hikayeler', Kaknüs yayınlarından çıkmış. Çok sayıda farklı yazar tarafından kaleme alınmış bu hikayeler, enfes resimlemesiyle öyle iştah açıcı ki son kütüphane ziyaretimizden beri kitaplığımızın tüm diğer kitaplarının pabucu damda ^_^ bizden söylemesi!
Ancak hemen bir uyarıda bulunayım ki fazlaca korunaklı yetiştirdiğimiz çocuklarımız için sakıncalı(!?) olabilecek öyküleri de var.. Françoise Le Gloahec'in yazdığı 'Mucizelere İnanır mısınız?'da olduğu gibi. Hikayenin kahramanı Emir babası işsiz kaldığı ve kirasını ödeyemediği için sokakta kalmıştır. Üstelik annesi de ortalıklarda yoktur. Ardından bir miktar da sihirle bazı mucizeler gelişir..veee mutlu son :)
Yazar Marc Van Laere'nin 'Artık Dev Olmak İstemeyen Dev' hikayesi ise kabul görmek ve arkadaş edinmek için yine biraz sihirle kendinden vazgeçen..normal boyutlara dönen bir devden bahsediyor. Mesajdaki güzellik korkutucu olmamaya çalışmak olabilirdi. Ancak maalesef önerme, devin tamamen başka birşeye olağan dışı bir biçimde dönüşmesi olunca mesaj çok sıkıntılı bir hal almış. Yani bu öyküyü okurken çaktırmadan değiştirmenizi öneriyoruz. Mesela masalın sonunda çocuklar onun Dev olarak daha sevimli olduğuna karar verebilir..ondan degişmemesini isteyip, onu öylece sevdiklerini söyleyebilirler.
Önyargı ve korkularımızın anlamsız olabileceği vurgulanabilir. Cesarete ve dost canlısı olmaya dair sinsi imalar yapılabilir.
E yazar da kusurumuza bakmasın, anneyiz biz boru diil! :D
Eleştirilerimiz müstesna ..okuyun, minik okurun elbet var bir bildiği ! Zira yalayıp yuttu hikayelerin hepsini! ;)
Ancak hemen bir uyarıda bulunayım ki fazlaca korunaklı yetiştirdiğimiz çocuklarımız için sakıncalı(!?) olabilecek öyküleri de var.. Françoise Le Gloahec'in yazdığı 'Mucizelere İnanır mısınız?'da olduğu gibi. Hikayenin kahramanı Emir babası işsiz kaldığı ve kirasını ödeyemediği için sokakta kalmıştır. Üstelik annesi de ortalıklarda yoktur. Ardından bir miktar da sihirle bazı mucizeler gelişir..veee mutlu son :)
Yazar Marc Van Laere'nin 'Artık Dev Olmak İstemeyen Dev' hikayesi ise kabul görmek ve arkadaş edinmek için yine biraz sihirle kendinden vazgeçen..normal boyutlara dönen bir devden bahsediyor. Mesajdaki güzellik korkutucu olmamaya çalışmak olabilirdi. Ancak maalesef önerme, devin tamamen başka birşeye olağan dışı bir biçimde dönüşmesi olunca mesaj çok sıkıntılı bir hal almış. Yani bu öyküyü okurken çaktırmadan değiştirmenizi öneriyoruz. Mesela masalın sonunda çocuklar onun Dev olarak daha sevimli olduğuna karar verebilir..ondan degişmemesini isteyip, onu öylece sevdiklerini söyleyebilirler.
Önyargı ve korkularımızın anlamsız olabileceği vurgulanabilir. Cesarete ve dost canlısı olmaya dair sinsi imalar yapılabilir.
E yazar da kusurumuza bakmasın, anneyiz biz boru diil! :D
Eleştirilerimiz müstesna ..okuyun, minik okurun elbet var bir bildiği ! Zira yalayıp yuttu hikayelerin hepsini! ;)
 |
| Yastık, @1elmanin2yarisi / instagram |
5 Güne 5 Masal
Oğlum dünyaya geldikten sonra ve az öncesinde de en çok okuduğum ikinci tür, çocuk gelişimi ve psikolojisi kitaplarıydı. -Bir gaflet eseri olarak hamileyken hıçkırıklarla okuduğum Joe Sacco çizgi romanlarını saymazsak-
Ancak ne zaman ki minnak oğlum büyüyüp serpilip kitaplığıma tırmanır, haşin bir biçimde kitap sevgisini (!) gösterir oldu..işte o zaman çocuk kitapları devrini resmen açmış olduk.
Bebekliğinde var olan kumaş kitaplar yerini önce kalın sayfalılara, ardından hızla kuşe kağıt, saman kağıt, az resimli, çok resimli, az metinli, çok metinli kitaplara bıraktı.
Bir süre sonra ailenin gider kalemlerinden birine dönüşen ve oldukça şişen hesaptan ötürü eve yetişkin kitabı girmez oldu, aile boyu çocuk kitabı okumanın tadını çıkardık. Ağaç dallarından masal toplamayı hayal eden oğula yetişemiyorduk zira:)
Uydurulan, çizilen, sonu getirilen, başı montajlanan yüzlerce kırık dökük masalla dolu bir atölyeye döndü evimiz.
Her masala yedek parça, aksesuar bulunan karmakarışık ve rengarenk bir atölyeye..
Neyse ki kütüphanede on dakikadan fazla zaman geçirecek kadar olduk da 'kütüphane üyeliği'ne terfi edebildik.
Her ayın aynı haftasında ziyaret ettiğimiz kütüphaneden kıymetlimissss, ganimetlerimizle dönmek pek eğlenceli!
Sonrasında parklara, kaldırımlara sermek masalları..kuş seslerine, çocuk çığlıklarına karışmak..
İstanbul'da yazmadığım, zahirden tanıyamadığım ya da deneyimleyemediğim onlarca kütüphane var.
Ancak yine de uzun araştırmalar sonucu bir kütüphaneler seçkisi oluşturmuştum. İlgilileri için o yazı burada.
Geçenlerde bir takipçimiz kütüphanemizdeki kitaplardan birine talip oldu. (Takipçimiz oyle çok da değilken bir hayli şaşırdım tabii ben) Baskısını bulamamaktan yakınmış. Öyle ki ' Ne isterseniz vereyim, ne olur o kitabı oğlum için gönderin' diye yazmış.
Başka bir seferinde de diğer bir takipçi tüm bu kitapları nasıl edindiğimizi sorup, çocuk kitaplarının ne kadar pahalı olduğundan yakınmış.
Hiç 'önceliklerimiz, fedakarlıklarımız..' türünden açıklamalar yapmayacağım. Çünkü evet, kitap çocuğa da yetişkine de hep pahalı oldu zaten . Peki bu bize engel oldu mu? Mesele orada.. bir kere bahane olma hakkını kazandıysa onu oradan etmek zor.
Merak eden tüm Nöbetçi blog okurlarına yegane tavsiyem varsın çocuklarınız mini minnacık olsun. Şu kataloğa bir göz atın.
Muhakkak yakınlarınızda çocuk kitapları barındıran bir kütüphane vardır. Fiziki şartlar yetersizse lakin gidebiliyorsanız harika! Kalın sayfalı, karton kitaplar seçerek onun serüveni için ilk adımı siz atabilirsiniz.
Kitap sevgisi kazandırmakta erken adımlar gerçekten çok değerli..
Gelelim bizim kütüphane kazanımlarımıza..
Onlarla siz de tanışın diye sizler için ganimetlerimizden birkaçından bahsetmek istedim ;)
1. Tilki Avı : Burada da kısaca bahsettiğim İsveçli yazar Sven Nordqvis'in yazıp resimlediği Tilki Avı oğlumun ilk kütüphane gezisi tercihiydi. İlk anda ismi ürkütücü geldi, tam itiraz edecektim ki.. -Anne ama invenşıns amcaaa! diyerek geri püskürttü beni.İllüstrasyonlara dikkat kesilince gördüm ki Pettson's İnventions isimli çok keyifli tablet uygulamamızın karakterleri kitapta!
Tablet uygulaması (Zihni Sinir icatlar yaptıran bir uygulama) ve Sven Nordqvis'in Tilki Avı kitabını şiddetle tavsiye ederim. Çok eğleneceksiniz.
4+ diyebiliriz ancak rahatlıkla 10 yaşa kadar okunabilir. Metinler yeterince uzun, kurgu yeterince karmaşık ve çekici, illüstrasyonlar bir harika ve hikayenin mesajlarında bir sıkıntı yok. Çiftçi Pettson tam bir hayvansever ve gerçekten parlak fikirleri var ;)
 |
| Yuksek Tansiyonlu Çınar Ağacı da bir başka yazının konusu olsun ;) |
2. Dünyanın En Büyük Çiçeği : José Saramago, Nobel ödüllü Portekizli yazarın çok sayıda Çocuk kitabından ilk okuduğumuz eseri. Her zamanki gibi oğlumun bolca itirazı, sorusu ve müdahalesiyle okuduğumuz kitap yazarın minik okuruyla muzırca satır arası sohbeti de eklenince bitmiyor adeta :) Enteresan üslubu ve nefis hikayesiyle illa ki okumanızı arzu ettiğim bir kitap. İllüstrasyonlara gelince.. öylesine sıradışı ve güzel ki yazarin anlatmadıklarına dair de derin anlamları çağırıyor.
Sabırlı bir başlangıçla yazarın minnakla sohbetini beklerseniz harika hikayesi de hemen arkasından geliyor :)
4+ , ancak çok okumayan çocuklar için iyi bir deneme olmayabilir. Eğer cabuk sıkılıp, tekrar ilgisini toplayamayan bir çocuk söz konusuysa kitaba da çocuğun ilgisine de yazık etmemeli ;)
Son olarak hani bazı yaşlı ve görmüş geçirmiş insanlar minik bir çocuk bulduklarında muzırca selam verip sorular sorarlar ya? Ardından da illa ki nasihat dolu bir hikayeleri vardır. Ve nasılsa nasihat içeren hikayeleri bizimkilerin aksine hiç can sıkmaz. İşte Saramago'da biraz o hamurdan biraz da Nobel ödüllü edebiyatçı kafasından var :))) Nasihat mı? Ondan yok aslında, azıcık merak iyidir ;)
3. Balaban ile Şakrak: Arslan Sayman'ın Yky basımı eseri şiirselliği, klasik masal ruhunu ve tabiat sevgisini aynı anda yaşatan tam bir 'masal saati' kitabı. Hele bir de çocukuluğumun çıtırdayan soba sesi ve sıcaklığı olaydı fonda..o kadar yani :) Demem o ki Marangoz Balaban çok iyi bir adam..ormanı ve ağaçları öylesine seviyor ki. Hele Şakrak! O nasıl sevimli bir kuş öyle?! Biraz fazla kendini beğenmiş ama, hangimiz kusursuzuz ki? Tanışsanız olmaz mı yani? Hatırım için? 😄
4. Değnek Adam : ' Ben degnek adamım, değnek adam! 'nakaratıyla bir şarkı gibi Değnek Adam! Tostoroman, Süpürgede Yer Var mı?, Zogi gibi birçok kitapla tanıdığımız ikili Julia Donaldson ve Axel Scheffler Degnek Adam'da da yanıltmıyorlar okuru. Bu sefer canavarsız, naif ama yine sıcacık bir öyküyle..ailesinden uzak düşen Değnek Adam'ın macerası bu. Minik okur her seferinde çığlıklar atarak, itiraz ediyor :)
'Bıraksanıza onuuuu! Değnek Adam işte! Duymuyor musunuz?'
Ve öykünün sonlarına doğru bizim hayatımızda hiçbir şekilde yeri olmayan Noel Baba figürüyle karşılaşınca bir dolu soru ve itiraz da oradan geliyor tabii :)) Nasrettin Hoca'yı tanır bizim oğlan. Hiç insanların bacalarından evlerine öylece dalınır mı, değil mi ama?
5. Borulardaki Ayı: (Julio Cortazar, Hayy Kitap) Apartmanda yaşıyorsanız
tıkırtısı bolca olur onların. Teeee 9.katta biri elektrik süpürgesinin ucuyla radyatör borusunu tıklatıverir, tüm binaya ekosu yayılır mesela. Ya da gece yarısı birilerinin aklına muhtemelen elektrik faturasını makaslamak için, çamaşır makinesi çalıstırmak gelmiştir.Bir başka gece asansörde kalan birinin kapıyı yumruklama sesine uyanırsınız. Küçük bir çocuk için gece duyduğu esrarengiz seslerin eğlenceli bir açıklaması olmalı! Mantıklı olanlar değil, eğlenceli olanlar ;)
İste o eğlenceli seçenekler için harika bir öykü bu! Okurken dedim ki..keşke ben minikken okusaydım bunu.. hoş o kadar da büyümüş sayılmam ya! ;)
Nasıl Baba Olunur?
Bir gün uyandık ve bir baktık ki birer ebeveyn olmuşuz. Muazzam bir görev.. Oysa ki hayatımız boyunca benzer bir rol hiç almamıştık. Bu benzersiz deneyim karşısında tamamen şaşkın ve hazırlıksızdık aslında. Kurallarını ve yollarını bilmiyorduk. Kılavuzumuz da yoktu üstelik. Çünkü pedagoglar,psikologlar, çocuk gelişimcileri falan bu güne dek bildiğimiz hemen herşeyi unutmamız gerektiğini söylüyordu.
Anne, ananne, babanne usülleri (kocakarı yöntemleri dedikleri) vs.bunlar tamamen(!) yanlış şeylerdi.
İlk kural: Asla 50'den sonrakileri dinleme! Çünkü yeni doğan çocukları ve bu yeni türü(!?) inceleyen bilimin kitaplarını tanımıyorlar.
İkincisi: O'nun için yeterli olman mümkün değil çünkü rekabetçi bir dünyada yaşıyorsun. Daha o karnındayken kitap okuyup müzik dinleyerek onu eğitmeye (!?) başlamalısın. Yoksa mazallah embesil olabilir. Asla yeterli olmayacağın için 3 düzine cocuk gelişimi kitabı okumalı, seminerlere katılmalı, tüm bunlardan sonra aydınlanmış ve tamamen dingin teorik kafanla görevinin başına geçmelisin.
Bu hayatının eseri olacak! Tamamen senin başarı ve başarısızlığının vücud bulmuş hali için hazır olmalısın.
Eserinin bir numaralı eleştirmeni eşin olacak. Öncelikle her türlü sorunun senin hatalarından kaynaklandığını kabullenmeye hazır ol!
Annelikten başka bir mesleğin daha olmasının bir anlamı/özrü ya da bahanesi yok çünkü senin birincil görevin anne olmak. Bu baba olmak için asla geçerli değil. Bir babaysan, diğer meslegin seni tamamen tüketir ve babalık mesleği de aslında budur. (?!) Tükenmiş olmak, baba olmak demektir. Baba dediğin tüm hafta geç vakitlere kadar çalışırken, O'nun büyümesini kaçırandır. Günün sonunda annede kalan bezginlik ve yorgunluktan başka tüm gün biriken o küçük mutluluklar, değerli anlardan mahrumdur.
İkinci eleştirmen annen olacak tabii ki! Tarlada sırtına bağlayarak büyüttüğünden, cok sayıda cocukla aynı anda baş ettiğinden ya da hiçbirisinden değilse bile ne kadar harika çocuk yetiştirdiğinden ve bunu yaparken de ne kadar yalniz olduğundan dem vurarak yetersiz olduğunu hatırlatacak. Çünkü o da biliyor ki anne olmanın birinci kuralı asla yeterli olmadığının bilincinde olman! Sana bunu hatırlatmak da onun önceki nesillerden aldığı mirası.
Sonra...
Diger çocugun annesi, komşu teyzeler, amcalar, neneler vs. herkesler senden öyle şeyler bekleyecek ki anne olduysan illa ki bu sınavları vermen gerektiğini hissedeceksin. Multianne! Senden olmanı bekledikleri şey bu..ve sen bunun için çabalarken onlara düşen çocuğumu nasıl yetiştirmeliyim meclisindeki muhalif kanadı sıcak tutmak olacak.
Eğer anne degilsen..senin sorunların da bambaşka, Allah yardım etsin.. :) biz verdik şekerim o sınavı tek derste
Gelelim baba olmaya!
Baba olmak konusundaki en büyük baskı ise annelerden!..
Tüm zamanını konsantre hale getirilmiş çocuk gelişimi ve psikolojisi teorilerini damardan yüksek dozda alarak geçiren 'olmuş'annenin cocuktan sonraki projesi babayı 'adam etmek' (!?)
Bir yanda her yaşta başka bir sendroma giren 'ergen gerisi' semptomlu yavrucakla başedilmeye çalışılırken, öbür tarafta çocuğu eğitme göreviyle babaya da çeki düzen vermeye çalışan ağzı ayrı, kaşı gözü ayrı oynayan dominant anne! Evde sürekli bir hşt, shhht..durtmeler, kaş gözler..
Biraz abarttığımın farkındayım, bazılarımız için ise az bile yazdığımın..
Geçenlerde eşim kurabiyem uyuduktan hemen sonraki mini aile meclisi toplantısında 'ben baba olamadım ki..önce benim öğrenmem lazım ki çocuğa ögreteyim' dediginde kesinlikle üzerine düşen görevden kaçmaya çalışmıyordu. Aksine yaptığı hemen herşeyin 'pedagojik' açıdan yanlış olduğunun söylenip durmasından usanmış ve tedirgindi. Oysa ki ben minik uyarılarımın onu bu denli etkilediğinin hiç farkında degildim. Ne vardı ki bunda, elbette uyaracaktım. Bildiklerimi ona da aktarmalıydim. Ailece tutarlı ve istikrarlı olmalıydık falan filan..
Bir hafta kadar sonraydı, nasip bu ya bir egitim kurumunun 'çocuğumu tanıyorum' isimli projesinin sonuç sunumları için tekrar kurumdaydık.
Uzman çocuğumun ve benim ayrı ayrı girdiği test/ oyun/ gözlem faaliyetlerinin raporlarını sunarken beni şaşırtan ve dikkate değer birşey söyledi. Şaşırdım çünkü bu sonucu sağlayacak herhangi bir veri sağlamadığımdan son derece emindim :) Öyle ki aynı şey için sorulduğu muhakkak mükerrer sorularda tutarlı olmak adına onceki yanıtımla celişmemeye çalıştım ki pırıl pırıl bir imaj çizip sınavdan geçeyim :P
'Babayı düzeltmeye, kalıplara sokmaya çalışmayın. Babalığına müdahele etmeyin. Düzeltilmeye çalışılan şey yerine bırakın baba babalığını yapsın. Doğal olsun. Sizin hata olduğunu düşündüğünüz şeyler bu doğal ortamın parçası. O'nun gelişimi için yapay bir ortam oluşturmaktansa bu doğal ortama müdahele etmemeniz önemli. Çocuk babanın hatalarından da başka şeyler öğrenir' dedi. ^_^
Bir süredir kesik kesik elektrik uğrayan ampul yandı sayesinde.. O kadar hoşuma gitti ki bu yaklaşım..
Sonra bir süredir tüm bunları desteklercesine olan irili ufaklı onlarca deneyimle birlikte yerleşti, tamamlandı.
Baba projesi iptal! :D
Şimdilerde 'yabancı insan müdahelesi'yle atıyorum negatif enerjimi .
Mesela bugün bir dayı burnunu karıştırmaması için uyardığım ve selpak uzattığım oğluma dönerek 'ilişme çocuğa, çocuk o! O'na serbest' dediğinde kendimi tutmadım. Nazik olmaya çalışarak kısa bir cevap verdikten sonra oğlumu kenara çekerek 'galiba bu amca senin çok küçük olduğunu sandı, oysa ki sen burnunu silebiliyorsun, ve karıştırdığında yara olmuştu' dedim..ama oğul bir süre 'ben çocuğum, bana serbest' itirazını farklı birkaç konu için kullanmaya devam etti :D
Yahu herşey bir tarafa sanmayın ki bu kadar sitemden sonra bu anne bunlarla kafayı feci bozmuş. Aksine iyiden iyiye 'oluyorum'ben :) Anam babam usulüne doğru hızla dönüyorum :)
Anne, ananne, babanne usülleri (kocakarı yöntemleri dedikleri) vs.bunlar tamamen(!) yanlış şeylerdi.
İlk kural: Asla 50'den sonrakileri dinleme! Çünkü yeni doğan çocukları ve bu yeni türü(!?) inceleyen bilimin kitaplarını tanımıyorlar.
İkincisi: O'nun için yeterli olman mümkün değil çünkü rekabetçi bir dünyada yaşıyorsun. Daha o karnındayken kitap okuyup müzik dinleyerek onu eğitmeye (!?) başlamalısın. Yoksa mazallah embesil olabilir. Asla yeterli olmayacağın için 3 düzine cocuk gelişimi kitabı okumalı, seminerlere katılmalı, tüm bunlardan sonra aydınlanmış ve tamamen dingin teorik kafanla görevinin başına geçmelisin.
Bu hayatının eseri olacak! Tamamen senin başarı ve başarısızlığının vücud bulmuş hali için hazır olmalısın.
Eserinin bir numaralı eleştirmeni eşin olacak. Öncelikle her türlü sorunun senin hatalarından kaynaklandığını kabullenmeye hazır ol!
Annelikten başka bir mesleğin daha olmasının bir anlamı/özrü ya da bahanesi yok çünkü senin birincil görevin anne olmak. Bu baba olmak için asla geçerli değil. Bir babaysan, diğer meslegin seni tamamen tüketir ve babalık mesleği de aslında budur. (?!) Tükenmiş olmak, baba olmak demektir. Baba dediğin tüm hafta geç vakitlere kadar çalışırken, O'nun büyümesini kaçırandır. Günün sonunda annede kalan bezginlik ve yorgunluktan başka tüm gün biriken o küçük mutluluklar, değerli anlardan mahrumdur.
İkinci eleştirmen annen olacak tabii ki! Tarlada sırtına bağlayarak büyüttüğünden, cok sayıda cocukla aynı anda baş ettiğinden ya da hiçbirisinden değilse bile ne kadar harika çocuk yetiştirdiğinden ve bunu yaparken de ne kadar yalniz olduğundan dem vurarak yetersiz olduğunu hatırlatacak. Çünkü o da biliyor ki anne olmanın birinci kuralı asla yeterli olmadığının bilincinde olman! Sana bunu hatırlatmak da onun önceki nesillerden aldığı mirası.
Sonra...
Diger çocugun annesi, komşu teyzeler, amcalar, neneler vs. herkesler senden öyle şeyler bekleyecek ki anne olduysan illa ki bu sınavları vermen gerektiğini hissedeceksin. Multianne! Senden olmanı bekledikleri şey bu..ve sen bunun için çabalarken onlara düşen çocuğumu nasıl yetiştirmeliyim meclisindeki muhalif kanadı sıcak tutmak olacak.
Eğer anne degilsen..senin sorunların da bambaşka, Allah yardım etsin.. :) biz verdik şekerim o sınavı tek derste
Gelelim baba olmaya!
Baba olmak konusundaki en büyük baskı ise annelerden!..
Tüm zamanını konsantre hale getirilmiş çocuk gelişimi ve psikolojisi teorilerini damardan yüksek dozda alarak geçiren 'olmuş'annenin cocuktan sonraki projesi babayı 'adam etmek' (!?)
Bir yanda her yaşta başka bir sendroma giren 'ergen gerisi' semptomlu yavrucakla başedilmeye çalışılırken, öbür tarafta çocuğu eğitme göreviyle babaya da çeki düzen vermeye çalışan ağzı ayrı, kaşı gözü ayrı oynayan dominant anne! Evde sürekli bir hşt, shhht..durtmeler, kaş gözler..
Biraz abarttığımın farkındayım, bazılarımız için ise az bile yazdığımın..
Geçenlerde eşim kurabiyem uyuduktan hemen sonraki mini aile meclisi toplantısında 'ben baba olamadım ki..önce benim öğrenmem lazım ki çocuğa ögreteyim' dediginde kesinlikle üzerine düşen görevden kaçmaya çalışmıyordu. Aksine yaptığı hemen herşeyin 'pedagojik' açıdan yanlış olduğunun söylenip durmasından usanmış ve tedirgindi. Oysa ki ben minik uyarılarımın onu bu denli etkilediğinin hiç farkında degildim. Ne vardı ki bunda, elbette uyaracaktım. Bildiklerimi ona da aktarmalıydim. Ailece tutarlı ve istikrarlı olmalıydık falan filan..
Bir hafta kadar sonraydı, nasip bu ya bir egitim kurumunun 'çocuğumu tanıyorum' isimli projesinin sonuç sunumları için tekrar kurumdaydık.
Uzman çocuğumun ve benim ayrı ayrı girdiği test/ oyun/ gözlem faaliyetlerinin raporlarını sunarken beni şaşırtan ve dikkate değer birşey söyledi. Şaşırdım çünkü bu sonucu sağlayacak herhangi bir veri sağlamadığımdan son derece emindim :) Öyle ki aynı şey için sorulduğu muhakkak mükerrer sorularda tutarlı olmak adına onceki yanıtımla celişmemeye çalıştım ki pırıl pırıl bir imaj çizip sınavdan geçeyim :P
'Babayı düzeltmeye, kalıplara sokmaya çalışmayın. Babalığına müdahele etmeyin. Düzeltilmeye çalışılan şey yerine bırakın baba babalığını yapsın. Doğal olsun. Sizin hata olduğunu düşündüğünüz şeyler bu doğal ortamın parçası. O'nun gelişimi için yapay bir ortam oluşturmaktansa bu doğal ortama müdahele etmemeniz önemli. Çocuk babanın hatalarından da başka şeyler öğrenir' dedi. ^_^
Bir süredir kesik kesik elektrik uğrayan ampul yandı sayesinde.. O kadar hoşuma gitti ki bu yaklaşım..
Sonra bir süredir tüm bunları desteklercesine olan irili ufaklı onlarca deneyimle birlikte yerleşti, tamamlandı.
Baba projesi iptal! :D
Şimdilerde 'yabancı insan müdahelesi'yle atıyorum negatif enerjimi .
Mesela bugün bir dayı burnunu karıştırmaması için uyardığım ve selpak uzattığım oğluma dönerek 'ilişme çocuğa, çocuk o! O'na serbest' dediğinde kendimi tutmadım. Nazik olmaya çalışarak kısa bir cevap verdikten sonra oğlumu kenara çekerek 'galiba bu amca senin çok küçük olduğunu sandı, oysa ki sen burnunu silebiliyorsun, ve karıştırdığında yara olmuştu' dedim..ama oğul bir süre 'ben çocuğum, bana serbest' itirazını farklı birkaç konu için kullanmaya devam etti :D
Yahu herşey bir tarafa sanmayın ki bu kadar sitemden sonra bu anne bunlarla kafayı feci bozmuş. Aksine iyiden iyiye 'oluyorum'ben :) Anam babam usulüne doğru hızla dönüyorum :)
 |
| Dave Engledow |
Kurtlu Gazoz mu? Bırakın İçsin Yahu!
Çocuğumu çok mu zorluyorum nedir?
Anlaşamadığı çocuklar olduğunda çözümüm 'hmm öyleyse tonton çocukla ve dolayısıyla annesiyle görüşmeyeceğiz' olmadı hiç.
Ya da sırma saçlı kız sözleriyle incittiğinde kavgayla sonuçlanan her buluşmada öfkesine hakim olamamış çocuğuma görüşmeme kararını tebliğ etmedim. Bunun yerine kısa molalar verip iletişim düğümlerini çözmek için kendi çözümlerini bulsun istedim. Güçlensin..Onun tercihi de hep bu yöndeydi zaten. Ben ne kadar tersiyle huzur bulacak olsam da oğlum çatışmaların üstüne gitmeyi ve anlaşmayı sever. Kaçmak ve kapanmak yerine koşar ve kurcalar. Her defasında kargaşayla sonlanan arkadaşlıklarda beni ber defasında bunu yaparak şaşırtmayı başarır. Geçen gün benden alıp bana satma yöntemiyle geldi kapıma oğul, der ki: 'Arkadaşlar arasında olur öyle şeyler.' 'Ama incindigini ve bir daha görüşmek istemediğini söylemiştin?' 'Bu sefer öyle olmayacak anne, çünkü ben o kötü şeyler söylediğinde onunla oynamayı bırakıp sakinleşmesi için yalnız bırakacağım. Ben de üstüne çok gitmiştim'
(Bu buluşmanın sonunda oğul mutasyona uğramış ve başka bir yaşam formu bir süreliğine vücudunu ele geçirerek insan üstü desibelde bağırmasına sebep olmuştu. Daha önce var olduklarını dahi bilmediğim ve düşünmediğim kırmızı ve kabarık ense-boyun damarlarıyla tanışmıştım)
İstediğim onu çatışmadan uzak tutmak değil..benim çatışmadan uzakta olmam güzel olurdu ama doğrusu :) İstiyorum ki oğul ben huzurla çayımı yudumlarken çatışmalarını çözsün, insanları keşfetsin, kendini keşfetsin, duygularının hakimi olsun. Sonra tüm bunların kendiliğinden hallolduğu dünyada oğulla kol kola gezinelim, edebiyat sohbetleri yapıp sergiler gezelim. Misal fotoğraf cekip kağıttan gemilerimizi yarıştıralım. Arkadaslarıyla gezmelere çıktıgı ilk gençlik ve yetişkinlik evresine geçelim. Parayı bastırıp oyunun tüm levellarını satın alayım ve sonunda prensesi kurtardığı kısma geleyim falan.. Ama yapamam değil mi?
Onun için kusursuz bir biçimde tasarlanmış, en küçük ayrıntısı bile hesaplanmış bir gelişim süreci kendimi daha güvende ve huzurlu hissettirecek olsa da doğal olanın bu olmadığını biliyorum çünkü. Oğlum bir teknolojik cihaz ya da tepkileri ve yaşamının her anı öngörülebilir ve yönetilebilir bir robot değil.
Oğlum iletişim kurarken ve ilk insan mağaradan çıkarken benim aklıma hep aynı hatıranın ziyareti..
Çılgın bir ailenin çılgın kızı Elvan.. ilk arkadaşlarımdandı ve onunla birlikte aynı sinapsta yer alan diğer Elvan ilkokul 2.sınıfta çokça tükettiğimiz ve bir rivayete göre içinden kurt çıkan Elvan gazozlarıydı. Bunlar neden zihnimin aynı yerinde ve neden hep yan yana hatırlanıyor bilmem ama bir fikrim var.. belki de diyorum..seneler sonra bu benim beynimin Elvan'dan gizlice intikam alma yöntemidir. :)))
Evet..Elvan aşağılama, hakaret, küfür ve incitici her türlü sözle tanışmamı sağlayan güzide çocukluk arkadaşım..söylediklerinin bir tanesi bile maksatlı ya da saptanmış, tesbit edilmiş bir durumu içermese de bu çocukça tahkirlerin tahrip gücü çok yüksekti.
Eve salya sümük ağlayarak geldiğim bir gün annem artık dayanamayarak 'O sana ne söylüyorsa sen de ona aynısını söyle, söylediklerine de aldırma bak bakalım nasıl vazgeçecek' dedi.
Ertesi gün ödevime çalışıp gittim. 'Çöp tenekesi, kemik torbası' 'kafasız çuval, şişko dobişko, maymun surat, aptal, ....ve çok ayıp birkaç tane daha şey..ve hatırlayamadığım tonla şey!
Elvan neye uğradığını şaşırmıştı ama sonunda dişe dokunur bir rakip haline geldiğimi hissettiren saygı dolu bakışlarını unutamam herhalde :))) o günden sonra Elvan bir daha bana hiç sataşmadığı gibi bu arkadaşlığın da benim nazarımda pek çekiciliği kalmamıştı.
Uzunca bir süre sonra bir gün arabasız taze asfalt yolda çıplak ayaklarımla koşup kızgın sacda danseden ayı gibi zıpladığım o gün Elvan'ın annesini gördüm yokuşta.. usulca ayakkabılarımı giydim.
Hani dışından azıcık, içinden çokça güldüğü zamanlarda gülücükler insanın gözlerinden ve burun kıvrımlarından falan firar eder ya.. Elvan'ın annesi de tam bir neşe bombası gibi patlamaya hazırdı belli ki.. bir planı vardı.
Ona Elvan nasıl? Hiç göremiyorum diye sorduğumda 'Elvan öldü, duymadın mı?'dedi ciddileşerek..çok ciddileşerek..
İnanmayacaksınız ama 9-10 yaşlarındaki bir çocuğa hiç yapılmayacak bir şakaydı ama şakaydı..
Analı kızlı bu kadar basit birkaç anla hafızamda bu denli çok yer edinmelerinin illa ki bir anlamı olmalı. Bildiğim anlamı şu ki; bir çocuğun kendi mücadelesini verip güçlendiği anların kıymeti gibisi yok!
Oğul şık olmayıversin mesela da istediği o sapkanın altina öbür şapkayı takıversin .Düşecek olsa da dilerse tek ayakkabısını farklı tekini farklı giyiversin. Düserse oturup neden düştüğünü düşünüp bulsun, ben hatırlatmayayım. Hele 'ben demiştim'hiç demeyeyim. Varsın bunu anlaması ve kabullenmesi için o ayakkabı kombin(!?) iyle 5 kere daha düşsün.
Varsın o arkadaşını haddinden fazla sevsin, ona sadece ailesini bu kadar sevmesinin normal olduğunu (?!) falan söylemeyeyim varsın incinsin, parçalansın ama sonra daha sağlam kalksın kırılan yerlerinden.
Varsın oyuncağını paylaştığında ya da ödünç verdiğinde bazen de geri gelmeyeceğini ya da zarar göreceğini zor yoldan ögrensin.. ama paylaşma demeyeyim..bazı anların paylaşmaya değer olduğunu hep bilsin.
Denesin, deneyimlesin, ögrensin...
Yalpalasın, düşsün, kalksın, koşsun ve sarılıp yükselsin !
Anlaşamadığı çocuklar olduğunda çözümüm 'hmm öyleyse tonton çocukla ve dolayısıyla annesiyle görüşmeyeceğiz' olmadı hiç.
Ya da sırma saçlı kız sözleriyle incittiğinde kavgayla sonuçlanan her buluşmada öfkesine hakim olamamış çocuğuma görüşmeme kararını tebliğ etmedim. Bunun yerine kısa molalar verip iletişim düğümlerini çözmek için kendi çözümlerini bulsun istedim. Güçlensin..Onun tercihi de hep bu yöndeydi zaten. Ben ne kadar tersiyle huzur bulacak olsam da oğlum çatışmaların üstüne gitmeyi ve anlaşmayı sever. Kaçmak ve kapanmak yerine koşar ve kurcalar. Her defasında kargaşayla sonlanan arkadaşlıklarda beni ber defasında bunu yaparak şaşırtmayı başarır. Geçen gün benden alıp bana satma yöntemiyle geldi kapıma oğul, der ki: 'Arkadaşlar arasında olur öyle şeyler.' 'Ama incindigini ve bir daha görüşmek istemediğini söylemiştin?' 'Bu sefer öyle olmayacak anne, çünkü ben o kötü şeyler söylediğinde onunla oynamayı bırakıp sakinleşmesi için yalnız bırakacağım. Ben de üstüne çok gitmiştim'
(Bu buluşmanın sonunda oğul mutasyona uğramış ve başka bir yaşam formu bir süreliğine vücudunu ele geçirerek insan üstü desibelde bağırmasına sebep olmuştu. Daha önce var olduklarını dahi bilmediğim ve düşünmediğim kırmızı ve kabarık ense-boyun damarlarıyla tanışmıştım)
İstediğim onu çatışmadan uzak tutmak değil..benim çatışmadan uzakta olmam güzel olurdu ama doğrusu :) İstiyorum ki oğul ben huzurla çayımı yudumlarken çatışmalarını çözsün, insanları keşfetsin, kendini keşfetsin, duygularının hakimi olsun. Sonra tüm bunların kendiliğinden hallolduğu dünyada oğulla kol kola gezinelim, edebiyat sohbetleri yapıp sergiler gezelim. Misal fotoğraf cekip kağıttan gemilerimizi yarıştıralım. Arkadaslarıyla gezmelere çıktıgı ilk gençlik ve yetişkinlik evresine geçelim. Parayı bastırıp oyunun tüm levellarını satın alayım ve sonunda prensesi kurtardığı kısma geleyim falan.. Ama yapamam değil mi?
Onun için kusursuz bir biçimde tasarlanmış, en küçük ayrıntısı bile hesaplanmış bir gelişim süreci kendimi daha güvende ve huzurlu hissettirecek olsa da doğal olanın bu olmadığını biliyorum çünkü. Oğlum bir teknolojik cihaz ya da tepkileri ve yaşamının her anı öngörülebilir ve yönetilebilir bir robot değil.
Oğlum iletişim kurarken ve ilk insan mağaradan çıkarken benim aklıma hep aynı hatıranın ziyareti..
Çılgın bir ailenin çılgın kızı Elvan.. ilk arkadaşlarımdandı ve onunla birlikte aynı sinapsta yer alan diğer Elvan ilkokul 2.sınıfta çokça tükettiğimiz ve bir rivayete göre içinden kurt çıkan Elvan gazozlarıydı. Bunlar neden zihnimin aynı yerinde ve neden hep yan yana hatırlanıyor bilmem ama bir fikrim var.. belki de diyorum..seneler sonra bu benim beynimin Elvan'dan gizlice intikam alma yöntemidir. :)))
Evet..Elvan aşağılama, hakaret, küfür ve incitici her türlü sözle tanışmamı sağlayan güzide çocukluk arkadaşım..söylediklerinin bir tanesi bile maksatlı ya da saptanmış, tesbit edilmiş bir durumu içermese de bu çocukça tahkirlerin tahrip gücü çok yüksekti.
Eve salya sümük ağlayarak geldiğim bir gün annem artık dayanamayarak 'O sana ne söylüyorsa sen de ona aynısını söyle, söylediklerine de aldırma bak bakalım nasıl vazgeçecek' dedi.
Ertesi gün ödevime çalışıp gittim. 'Çöp tenekesi, kemik torbası' 'kafasız çuval, şişko dobişko, maymun surat, aptal, ....ve çok ayıp birkaç tane daha şey..ve hatırlayamadığım tonla şey!
Elvan neye uğradığını şaşırmıştı ama sonunda dişe dokunur bir rakip haline geldiğimi hissettiren saygı dolu bakışlarını unutamam herhalde :))) o günden sonra Elvan bir daha bana hiç sataşmadığı gibi bu arkadaşlığın da benim nazarımda pek çekiciliği kalmamıştı.
Uzunca bir süre sonra bir gün arabasız taze asfalt yolda çıplak ayaklarımla koşup kızgın sacda danseden ayı gibi zıpladığım o gün Elvan'ın annesini gördüm yokuşta.. usulca ayakkabılarımı giydim.
Hani dışından azıcık, içinden çokça güldüğü zamanlarda gülücükler insanın gözlerinden ve burun kıvrımlarından falan firar eder ya.. Elvan'ın annesi de tam bir neşe bombası gibi patlamaya hazırdı belli ki.. bir planı vardı.
Ona Elvan nasıl? Hiç göremiyorum diye sorduğumda 'Elvan öldü, duymadın mı?'dedi ciddileşerek..çok ciddileşerek..
İnanmayacaksınız ama 9-10 yaşlarındaki bir çocuğa hiç yapılmayacak bir şakaydı ama şakaydı..
Analı kızlı bu kadar basit birkaç anla hafızamda bu denli çok yer edinmelerinin illa ki bir anlamı olmalı. Bildiğim anlamı şu ki; bir çocuğun kendi mücadelesini verip güçlendiği anların kıymeti gibisi yok!
Oğul şık olmayıversin mesela da istediği o sapkanın altina öbür şapkayı takıversin .Düşecek olsa da dilerse tek ayakkabısını farklı tekini farklı giyiversin. Düserse oturup neden düştüğünü düşünüp bulsun, ben hatırlatmayayım. Hele 'ben demiştim'hiç demeyeyim. Varsın bunu anlaması ve kabullenmesi için o ayakkabı kombin(!?) iyle 5 kere daha düşsün.
Varsın o arkadaşını haddinden fazla sevsin, ona sadece ailesini bu kadar sevmesinin normal olduğunu (?!) falan söylemeyeyim varsın incinsin, parçalansın ama sonra daha sağlam kalksın kırılan yerlerinden.
Varsın oyuncağını paylaştığında ya da ödünç verdiğinde bazen de geri gelmeyeceğini ya da zarar göreceğini zor yoldan ögrensin.. ama paylaşma demeyeyim..bazı anların paylaşmaya değer olduğunu hep bilsin.
Denesin, deneyimlesin, ögrensin...
Yalpalasın, düşsün, kalksın, koşsun ve sarılıp yükselsin !
Masal Battaniyesi
Bir masal battaniyesi yoktu boylu boyunca yere serili..ranzamızda oturur okuduğumuz kitaplardan alıntılar yapar, bazen de iki yatak arasındaki suntaya kitap cümleleriyle türlü çeşit resimler yapardık. Aylar, yıllar sonra kimilerinden utanır, bayağı bulur üzerlerine kartpostallar yapıştırır, bazen de kardeşler arası mesaj panosu olarak kullanırdık.
Çocukluğuma dair hatırlayabildiğim en eski hatırada masal anlatıcısı yine bizzat benim.
Mahallenin çılgın veletleri sabahları gözümüzün çapağı kurumadan en uzun merdivenli apartmanın girişine tüner gördüğümüz rüyaları anlatırdık. Artık nasıl rüyalarsa onlar(!?) değme masallara taş çıkarırlardı.
Bir süre sonra teker teker itiraflar geldi.. rüyalar o kadar monotondu ki herkes birşeyler uyduruyor ve gördüklerini değil görmek istediklerini anlatıyordu. :) Basbayağı rüya diye, hayallerimizi yutturuyorduk yani birbirimize.
Mahalledeki bu 'hayal atölyeleri' ve Trt Radyo Tiyatrosu çocuklugumdan yetişkinliğime kadar uzanan bambaşka bir lezzet katmıştır hayatıma.
Biz küçücük birer çocukken Adile Naşit'in masal anlatıcılığıyla kazımıştık zihnimize 'Masalcı Nine' karakterini.
O yüzden hep bir masalcı nine aradık, bulduk, bulamadığımızda aramızdan birini bu göreve atadık :)
Öyle ki akraba ziyaretlerinde evde toplaşan miniklerin 'masalcı abla'ları olduk. O kadar kanıksanmıştı ki bu durum yol +yemek +ssk , tam mesaiyle istihdam edilen bir masalcı abla gibi her toplantıda annelerin küçük birer kaş hareketiyle çocukları toplama görevi bize düşer oldu. Uydurmak bir tarafa, çocukların sonsuz hayal gücü ve hoşgörüleriyle inanılmaz seyahatlere dönüşürdü bazen.
Geçen gün çok sevdiğim bir arkadaşım bizim minikler oynarken kitaplıktan "Masal Battaniyesi"ni cekip elime verdi. O'nun tavsiyesiyle elimize alıp okuduk kurabiyemle ve pek sevdik :)
Soğuk iklimlerin beyaz kadifeden tenli, pembe yanaklı, tonton insanlarını resmeden çizer Elena Odriozola öyle iyi iş çıkarmıştı ki hikayenin nerede geçtiği ve hatta neler olmuş olabilecegi hakkında mükemmel bir öngörü edindik.
Bir yardımlaşma ve dayanışma hikayesi 'Masal Battaniyesi'..
Buz gibi havada sobadan gelen çıtırtıların sesi gibi sıcacık.
Karlı dağların derinliklerinde yaşayan Masalcı Nine, kocaman masal battaniyesinin yünlerinden söktüğü iplerle örer Nikolay'ın pofuduk çorabını..artık üşümesin Nikolay..
Masalcı nine sökmeye ve örmeye devam ettikçe masal battaniyesinin üzerine sığışan çocukların da alanı gitgide daralır..
Sonrası? Gülümseten bir dayanışma öyküsü..
Masal Battaniyesi
Ferida Wolff / Harriet May Savitz
Çocuk Cenneti Kitaplığı
Nesin Yayinevi
0 - 7 yaş
ve büyümeye dirençliler için ;)
Çocukluğuma dair hatırlayabildiğim en eski hatırada masal anlatıcısı yine bizzat benim.
Mahallenin çılgın veletleri sabahları gözümüzün çapağı kurumadan en uzun merdivenli apartmanın girişine tüner gördüğümüz rüyaları anlatırdık. Artık nasıl rüyalarsa onlar(!?) değme masallara taş çıkarırlardı.
Bir süre sonra teker teker itiraflar geldi.. rüyalar o kadar monotondu ki herkes birşeyler uyduruyor ve gördüklerini değil görmek istediklerini anlatıyordu. :) Basbayağı rüya diye, hayallerimizi yutturuyorduk yani birbirimize.
Mahalledeki bu 'hayal atölyeleri' ve Trt Radyo Tiyatrosu çocuklugumdan yetişkinliğime kadar uzanan bambaşka bir lezzet katmıştır hayatıma.
Biz küçücük birer çocukken Adile Naşit'in masal anlatıcılığıyla kazımıştık zihnimize 'Masalcı Nine' karakterini.
O yüzden hep bir masalcı nine aradık, bulduk, bulamadığımızda aramızdan birini bu göreve atadık :)
Öyle ki akraba ziyaretlerinde evde toplaşan miniklerin 'masalcı abla'ları olduk. O kadar kanıksanmıştı ki bu durum yol +yemek +ssk , tam mesaiyle istihdam edilen bir masalcı abla gibi her toplantıda annelerin küçük birer kaş hareketiyle çocukları toplama görevi bize düşer oldu. Uydurmak bir tarafa, çocukların sonsuz hayal gücü ve hoşgörüleriyle inanılmaz seyahatlere dönüşürdü bazen.
Geçen gün çok sevdiğim bir arkadaşım bizim minikler oynarken kitaplıktan "Masal Battaniyesi"ni cekip elime verdi. O'nun tavsiyesiyle elimize alıp okuduk kurabiyemle ve pek sevdik :)
Soğuk iklimlerin beyaz kadifeden tenli, pembe yanaklı, tonton insanlarını resmeden çizer Elena Odriozola öyle iyi iş çıkarmıştı ki hikayenin nerede geçtiği ve hatta neler olmuş olabilecegi hakkında mükemmel bir öngörü edindik.
Bir yardımlaşma ve dayanışma hikayesi 'Masal Battaniyesi'..
Buz gibi havada sobadan gelen çıtırtıların sesi gibi sıcacık.
Karlı dağların derinliklerinde yaşayan Masalcı Nine, kocaman masal battaniyesinin yünlerinden söktüğü iplerle örer Nikolay'ın pofuduk çorabını..artık üşümesin Nikolay..
Masalcı nine sökmeye ve örmeye devam ettikçe masal battaniyesinin üzerine sığışan çocukların da alanı gitgide daralır..
Sonrası? Gülümseten bir dayanışma öyküsü..
Masal Battaniyesi
Ferida Wolff / Harriet May Savitz
Çocuk Cenneti Kitaplığı
Nesin Yayinevi
0 - 7 yaş
ve büyümeye dirençliler için ;)
Ramazan Ayı'nda bir Mimar Sinan Camii Gezisi
Astım sıkıntısıyla uyandığım bir günün sabahında hiç de enerjim yokken sevgili dostumdan gelen bir telefon..ve hooop! İki küçükle Mimar Sinan Camii'ndeyiz. Küçükler kozalak toplayıp, ağaçların altında koştururken biz de bu kısa serbest zamanı degerlendirip iki lafın belini kıralım dedik. Ama yok anam, çocuktan başka mesele konuşamaz olmuşuz. Bırak işte, eğleniyorlar, tasaları yok. Dünyanın kalanına dön..ama yok! İlle de biricik çocuklarımız.
Klasik parktan, gemi parka, gemi parktan kule parka..ille de park bu arada :)
Kozalaklarımızı çantalarımıza doldurup heyecanla gitmeyi bekledikleri camiye girdik.
Camilerdeki çocuk dokunulmazlığının mutluluğuyla özgürce koşup alabildiğine oynadı minik kurabiyeler.
Sonra da camii içinden çarşıya inen merdivenleri kullanarak alt kattaki kitapçıya uğramaya karar verdik. Kitapçı çok hoş göründü gözümüze, geçmişte de bir iki kere uğramışlığım vardı ancak bu sefer çocuk kitapları bölümündeki masa ve sandalyeleri görerek daha bir kanım ısındı. (Algıda seçicilik olsa gerek yeni fark ettim)
Kitap raflarında Kültür Aş.'den çıkan Mevlana İdris kitaplarını görünce heyecanlandık. Ambalajlı çocuk kitabı serisinin birini kitapçıya göstererek ambalajı açıp açamayacağımızı sorduk. Neyse ki izin çıktı. (!) Arkadaşım kitabı incelerken minikler de merakla çevresini sarmıştı. Kitabı okuyup aslında serinin diğer kitabıyla daha çok ilgileneceklerini düşünerek kitapçıya gitti arkadaş. Aldığı yanıt: 'Hayır! Burası sey değil! Onun ambalajını da satın alınca açarsınız artık!" oldu.
Haklı tabii.. Orası şey değil ki. Bir kitapçı için de pek 'şey'sayılmaz gerçi burası.Artık neyse bu şey. Kütüphane?
Çok şey değil, listeden bir kitapçı eksilmiş oldu. Nasip..
Keyfimizi bozmadık.. Birkaç ay önce açılan Düştepe Oyun Müzesi'ni de ziyaret etsek diye düşündük ancak hava koşullarıyla, sınırlı zamanın hain işbirliği sonucu vazgeçtik.
Dönüş için yetişilecek yerler, yapılacak şeyler anne kişisinin zihninde listelendi ve yola revan olduk.
Zilyon tane irili ufaklı kedi sevdiği, bol molalı bir eve dönüş yolunda ansızın bir mola habercisi daha geldi.
-Anneeeaaa baksana ne şeker kediii, bunu da sevebilir miyim?
Zaten kedi menzile girdiği anda eşkâlini almış, olası hasar tesbitinde bulunmuş, peşinen hükmümü vermiş olan ben:
-Oğlum kedicik ıslanmış ve çamurlanmış bence başka zaman sevelim.
-ama anne..(burada uzun uzun cümleler, itirazlar falan vardı)
-yavrucuğum yaralı üstelik, bak hafiften aksıyor. Hırçın olabilir, hadi gel.
-neaaa?! Yaralı mııı?( Sarkan alt dudaktan çıkan bir sitem) inşallah çantanda bandaj vardır anne, çok yazııık
-oğlum ben veteriner değilim ki, üstelik sen de yaralanıyorsun geçiyor değil mi? Kötü değil.. İyi olacaktır, üzülme.
Kedinin peşinden gideyazan oğlan güc bela ikna edilir, sonra da ahhh ya gerçekten kötüyse diye bu sefer de iç sesle boğuşulur.
Bu kafa ve çene kombinasyonuyla bizim iki dakikalık market yolculuklarımız bile maceraya (!) dönüşüveriyor işte böyle. Hayır de bırak! Sebep söylemeyiver.
Her zamankinden daha sakin olmalıyım diye kendi kendime söylenirken içli köftem molalarına yaptığım itirazlardan içlenmiş, hırçınlıkta yeni aşamalar deniyor. Baktı olmadı : 'Hatalıyım komutan annem! Beni affet. Elini bırakıp koşmayacağım..bide marketlere girmeyeceğim. Artık sana komutan anne diyeceğim çünkü sen herşeyi bilirsin! ' demesin mi?!
-Komutan anne mi?
-Evet, bence sana çok yakıştı.
-Ben pek sevmedim, anne demen hoşuma gider.
Hiç de tehlikeli olmayan sıradan bir kaldırım kenarında hiç de tehlikeli olmayan adımları atmadan önce, acemi ip cambazı gibi dizlerini bükerek;
-Anne! Burada yürüyebilir miyim? Bak senden izin aldım!
-!?!?
Hayır de bırak mı demiştim? Aaaay ayy!
Demek komutan anne ha! :)
Büyüklere Oyun Zirvesi!
İki çocuk gücünde tek cocuk annesinin bir gününe dairdir. *
Neredeyse bir aydır ertelediğim bu yazıyı nihayet evdeyken, içerde beni bekleyen işleri ertelemek için bahane olarak kullanıyor ve bugün yazıyorum. Bu da böyle bir itiraf :)
Öncü Eğitimciler'in düzenlediği II.Eğitici Oyunlar Zirvesi bahsedeceğim şey..
15 Mayıs Cuma akşamı sonraki gün katılacağım zirvenin heyecanıyla enerjimin doruklarındayken, birden allerjik ajanlar vücudumu istila ediverdi!
Yetmezmiş gibi ben zirvedeyken oğluma eşlik edecek olan babasının ertesi gün tam gün mesai yapmasını gerektirecek acil bir işi olduğunu ögrendim.
Dakikalar geçtikçe o bir günlük eğlence ihtimalim ortadan kalkmaya başladı. Eğlence dedim, evet!
Eğitici oyunlar zirvesi benim nazarımda tam da büyüklere oyun manasında çünkü!
İsaretleri takip ederek ; "Zaten benim neyime degil mi? Ne işim var ki orada? İşe ve hatta Ev-Ofis calışmasına bile dönemezken..aaamaaan!"
..diye kendi kendime söylenirken bugünü güzel degerlendirelim bari düşüncesiyle yakın arkadaşımı aradım. Meger düşük ferritinin bir numaralı zanlısı oldugunu kabul ettiğim dikkat dağınıklığım bana bir oyun oynamışmış. Telefonun diger ucundaki sevgili arkadaşım,
"e demiştim ya bana bırak diye! Hadi hadi hemen! Oynarlar, sen git" deyiverdi.
Sanki bir eğitimci toplantısı değil de süper kahramanların dünyayı kurtarma planlarını konuşacakları gizli buluşmaya gidiyorum! Daha neler neler yükledim bir bilseniz bu bir günlük serbest zamana! Öyle böyle değil yani! :)
Sabah bildirilerini kaçırmış olarak zirvenin yapılacağı mekana ulaşmaya çalışırken "Din Egitiminde Oyun ve Eğlenceli Etkinlikler" atölye yöneticisi Ayşe Macit'le tanıştık. Bu hoş karşılaşmanın ardından okula vardığımda önceki bildirilerin sonuna ancak yetişebilmiştim.
Hoş o kadar güzel karşılanmış olmak bile benim açımdan zirveyi başarılı kılmıştı. Güzel karşılanma derken, girişteki güler yüzlü ve ilgili karşılama komitesinden de bahsediyorum.
Yemek molasından sonra Derin Beyin'le tanıştırdı bizleri Oğuzhan Gözek. Eglenceli oyun ve egzersizlerle beynin performansını artırmayı amaçlayan Derin Beyin, Almanya'da uzun yıllardır uygulanan bir eğitim yöntemine dayanıyor. Derin Beyin'in kurucusu, eski antrenör ve eğitimci Oğuzhan Gözek bildirisine "ezberci eğitim sistemini degiştirme"mottosuyla başladığında gözlerimdeki pırıltı birkaç saniyeliğine çevremi ışıtmış olabilir.
Zira tam da şikayet ettiğimiz tek düzeleştiren, törpüleyen ve aslında gelecekte fark oluşturacak taze zihinleri yavaş yavaş androide çeviren sistemi tehdit ediyor bu cümle!Gözek, İlkögretimle birlikte kapandığını ifade ettiği sağ beyin aktivitelerinin yetişkinlerde de büyük oranda kapalı olduğunu söyledikten sonra hep birlikte biraz oyun oynadık!?
Body-code, body orff ve koşullanma üzerine egzersizlerle gerçekten eğlenceli oldugu kadar da şaşırtıcı keşifler yaparken bir salon dolusu deliye benziyorduk.Derin Beyin'le ilgili daha fazla sey öğrenmek isterseniz buradan buyrun.
Hemen sonrasında çok degerli bir başka eğitimciyle tanıştık. Hatice Cücü'nün sosyo-ekonomik olarak sıkıntılı bir bölgede inancı ve kişisel mücadele azmiyle başardıklarını dinleyerek ilhamla dolduk. Ögrenmenin en büyük aktörü olan oyunu egitimine aktif olarak dahil etme yöntemleri bir anne olarak umudumu artırdı.Okul sıralarına çizilen dama ve santranç gibi oyunlar, okul bahcesinde yere çizilen seksekle sokak oyunlarına ilginin artırılmış olması çok guzel örnekler.. Kimimize basit gelebilecek bu şeyleri yapmak bürokrasinin bir numaralı kaide olduğu eğitim sistemimizde sıkıntılı ve zor bir adım olabiliyormuş onu da öğrendik.
Peşinden tecrübeli eğitimci Güllü Kazak'ın heyecanını hissettik sahnede. Heyecanının kaynağı ÇOSKK'la tanıştırdı bizleri.Uzun adıyla Çocuk Oyunları ve Spor Kulüpleri Federasyonu ÇOSKK, Türkiye'de artık sokakta oyun oynama imkanları olsa ya da bilgisayarlarını terketseler bile ne oynayacaklarını bilmeyen çocuklara geleneksel sokak oyunlarımızı hatırlatmaya çalışıyor."Oyun ciddi bir iştir, biz oyunu oyun sandık" diyor Güllü Kazak. "Egitimde dünya bindiği dalı keserek kendi yetiştirdiği kuşağı ziyan ediyor."Çoskk hakkında merak ettikleriniz varsa buradan buyrun.
Peşinden tecrübeli eğitimci Güllü Kazak'ın heyecanını hissettik sahnede. Heyecanının kaynağı ÇOSKK'la tanıştırdı bizleri.Uzun adıyla Çocuk Oyunları ve Spor Kulüpleri Federasyonu ÇOSKK, Türkiye'de artık sokakta oyun oynama imkanları olsa ya da bilgisayarlarını terketseler bile ne oynayacaklarını bilmeyen çocuklara geleneksel sokak oyunlarımızı hatırlatmaya çalışıyor."Oyun ciddi bir iştir, biz oyunu oyun sandık" diyor Güllü Kazak. "Egitimde dünya bindiği dalı keserek kendi yetiştirdiği kuşağı ziyan ediyor."Çoskk hakkında merak ettikleriniz varsa buradan buyrun.
Bu arada dinleyiciler arasından yapılan bir katkıyla Uluslararası Oyun Derneği IPA'dan haberdar olduk. Her üç yılda bir gercekleştirdikleri konferansın geçtiğimiz yil İTÜ Taşkışla kampüsünde yapıldığını duydum, ilgilisine duyurulur. http://ipaworld.org 'dalar.
Münire Berna Beşkese hanımın bildirisine gelirsek sunum bir dinleme-anlama etkinliğiydi. Anlattıgımızın nasıl anlaşıldıgı, anlatılandan ne anladığımız, bakış açımıza ve düşünce biçimimize sinen birikimlerimiz ve farklılıklarımızın aynası oldu etkinlik. Okullarda anlamayı, yorumlamayı, kavram algısını, soyut düşünme yetenegini artıracak keyifli bir alıştırma örneği izledik iki gönüllü ögretmenden. Oyun hamuruyla dikey olarak sabitlenen bir strafor panelin iki yanına konumlanan kişiler birbirlerine oyun hamuruyla yapacakları nesneyi anlattılar ve sonrasında panel ortadan kalktığında ne anlattıkları ve ne anladıklarıyla yüzleştiler :) Bana göre tüm bunların ötesinde bu etkinliğin en büyük kazanımı bakış açısı farklılıklarını anlamaya bir adım daha yaklaştırıyor olmasıydı.
Sabahki hoş karşılaşmanın ardından kaçınılmaz olarak katıldığım Ayşe Macit 'in atölyesi de çok ilham vericiydi. Her adımda çok keyif aldığım atölyede en yararlı bulduğum etkinlik 8.sınıf ögrencilerinin Kainatın Düzeni ve yaratıcıyla ilgili sorularına ışık tutacak drama örneğiydi.
Videoda tamamen serbest biçimde ayı, güneşi, yıldızlar ve gezegenleri temsil eden çocukların kararsızlık ve liderlik mücadelesinin karmaşasıyla düzeni sağlayamayışlarını izledik. Ardından bir düzen kurucunun yonlendirmeleriyle /TEK düzen kurucunun (buradaki ornekte öğretmen) düzenin ne kadar sorunsuzca kuruldugu ve işlediğini gördük.
Zirveye katılmak isteyip katılamayan sevgili arkadaşlarım..bu yazı en çok da sizin için. Beklentilerinizi ve birşeyler kaçırıp kaçırmadığınızı değerlendirdikten sonra belki de zirvenin 3.sünde birlikte oyun oynarız dedim, ne dersiniz?
Hem belki bu sefer, bildirilerin tamamını dinleyebilirim.
Her yıl 28 Mayıs günü kutlanan 'Dünya Oyun Oynama Günü'ne denk gelmeliydi bu yazı..olsun..öyleyse oyun oynama YILINIZ kutlu olsun! :)Deliye hergün bayram! Çocuğa her gün oyun!
Çocuk Kütüphanesi Gezisi Notları
Bugün Ümraniye Ahmet Süheyl Ünver Halk Kütüphanesi'ndeydik.
Üç anne ve ikisi 4, biri 5 yaşında üç çocukla Haldun Alagaş Spor Salonu içindeki kütüphaneye giderken beklentilerimiz son derece sınırlıydı. Hep söylerim zaten kendime beklentini düşük tut, bırak birşeyler seni saşırtsın diye. Sürpriz seven bencileyin bu sefer de öyle yapmıştı ve karşılaştığı manzaradan çok memnun kaldı.
Kütüphanenin bulunduğu alt kata indiğimizde ilk puan karşılamadan geldi! Adımını atmakta kararsız minik arkadaşlarımızdan biri hediyeyle ve güler yüzle içeri davet edildi. Hemen sonra, kütüphanenin çocuklar için özel bir bölümü olduğunu ögrendik.
Sevinçle o bölüme doğru giderken sağda kayıt işlemleriyle görevli güler yüzlü kütüphane calışanıyla selamlaştık. Hemen kimlikler çıktı er meydanına, fotoğrafları çıkarırken webcam olduğu bilgisini verdi kütüphaneci. Anlayacağınız fotoğrafa bile gerek yokmuş meğer! Kimliğinizle birlikte hemen koşun bence, koşun koşun, çok ciddiyim. Çünkü dadanmaya karar verdim ben bu harika çocuk kitapları arşivine. Sonra bu nobetçi anneden şikayetçi olmayin, neme lazım :) Ha bir de çocuğunuzun kimliğiyle üye olmak, kendi kimliğinizle üyeliğinizde alabileceğiniz artı beş kitap için stratejik önemde olabilir.
İlk günün ganimetleri, hep elimize geçip de bir türlü okuyamadığımız, hiç görmeyip o anda tanıştığımız ve yazarıyla tanışıklıktan sebep fena halde merak duyduklarımızdan mürekkep beş adet güzel kitap oldu. :)
 |
| Takipçilerimizden sevgili arkadaşım Hilal, usul usul ancak heyecanlı okumalar yaparken :) |
Değnek Adam, Yüksek Tansiyonlu Çınar Ağacı, Kirpi ile Kestane, Borulardaki Ayı ve aslında kendisinden önce tablet uygulaması Pettson's İnventions ile tanıştığımız İsveç'li yazar ve illüstrator Sven Nordqvis'in Tilki Avı ! Bu sonuncusu Hazine Sandığı'nın en nadide parçası oldu bizim için! Aaaa! "Anne invenşıns amcanın kitabııı! "nidalarının her seferinde tazelenmesiyle birkaç kere okundu bu akşam.
Yani tam da bu kitapları bulabileceğiniz bir adres, tabii ayın sonunda :)
Tam 30 gün süreyle okuyabileceğimiz yeni beş kitap! Daha ne olsun! Laa lalla lallallaa lalalla lallallaaa!
Şirinler jenerik müziği iç seste akmaya devam ederken..evet, nerede kalmıştım?
Şurada!
Kütüphanede hoşça geçirdiğimiz yarım saatin ardından kitap okunurken yüksek ses ve efektlere alışkın minik kitap kurtlarından ikisi durumu protesto etmek için yerdeki yapboz halıyı sökmenin iyi bir fikir olacağına karar verdi. Neyseki bir süre sonra bunu yapmaktan vazgeçtiler ancak söylediklerimiz tesir ettiğinden değil tabii, Garfield'in sevgili arkadaşı Odie gibi okuma odasında kosarak daireler çizmenin daha eğlenceli olacağına karar vermişlerdi maalesef :)
Çok geçmeden ilk ve son uyarımızı aldık nazik kütüphane görevlisinden. Mesele içerde çalışmakta olan evin büyük çocuklarının küçük kardeşlerinin gürültüsünden rahatsız olmalarından ibaretti.
Hep birlikte, seçip bir kısmını da okuduğumuz kitaplarımızı ödünç alma bölümüne götürdük, kayıtları alındı ve ayrıldık. Dışarı çıktığımızda aramızdan erken ayrılan minik kitap kurtlarımızdan birini annesiyle masa tenisi oynarken bulduk.
Tam onlara katılmıştık ki kütüphane görevlisi elinde üç küçük hediyeyle daha çıkageldi! :) bkz.altta biryerdeki resim.
Neden sonra minikler acıkınca üst kattaki mini kafeteryaya çıkmayı akıl ettik. Çok şeye az ücret ödemenin keyfiyle çaylarımızı yudumlarken, gece gece hazırladığım börekleri de masaya yayıverdik. Evet, evet yaptık. Dedim ya küçük kardeş, büyük kardeş, aile.. artık nasıl rahatsak :)
Kütüphaneler Müdürlüğü'ne nacizane önerilerimiz;
1. Çocuk Bölümleri ses yalıtımlı yapılsın, verelim coşkuyu!
2. Yakalara birer rozet fena olmazdı.
3. İyice yüzsüzlüğe vurarak, popüler masal kahramanlarıyla bezeli kütüphane kimlik kartları çocuklar için harika bir hediye olurdu doğrusu.
Eeee..hediye fikri sizindi, şikayet etmeyin bence :))
Dipteki mahçup edalı not:
Kütüphane buluşması için haberdar edilmeyi bekleyen sevgili facebook ve instagram takipcilerimiz (onlar kendilerini bilirler) ne olur kusura bakmayın. Neyle karşılaşacağımızı bilemediğimden önce keşif yaparak "Çocuk Kitabı Okuyan Büyükler" zirvesi için uygun noktayı belirlememiz gerektiğini düşündüm. Ama olur da o bilinmeze birlikte yelken açasınız varsa olabileceklerden sorumlu değilim :)
 |
| Hediye gemi kumbaracıklar günün sonunda her türlü oyun için çok amaçlı bir multi-oyuncağa dönüştü. :) Fotoğraftaki çantaya gelince, arkadaki oyuncak karmaşasını kamufle etmek amacıyla orada kendisi. |
Masal Devi Şigibo!
Can sıkıntısıyla televizyonu açtım, ama her kanalda da söylenip duracak birşeyler buluyorum. Yakın arkadaşlarla geleneğimizdir zaten, birlikte birşeyler izlenecekse ille de gülünecek, kıyasıya eleştirilecek, çekirdek çıtarken kabuklarını birbirimizin suratına püskürtmemeyi başararak kahkahalı kritikler yapılacak.
Bizim bu gülmeli tv seanslarımız A.Ö. idi tabi. Ne zaman ki anne olduk, tv yeniden icat edildi. Artık sadece çizgi film izlenebilen rengarenk bir kutu olmuştu. Pepe izleyen çocukların anneleri için dayanışma gruplarına katılmayı düşündük. Ardından Caillou 'nun ebeveynlerinin örnek davranışlarıyla yüzümüz kızardı. Afacan çocuk Toto'yla tanıştığımızda Caillou'nun babasının sürekli evde kalarak nasıl para kazandığını açıklama sıkıntımız katmerlendi. Çünkü şu Toto denen afacanın annesiyle babası ayrıydı. Down sendromlu bir çocuğun çok sevdiğimiz cizgi filmi Punky'de ise babanın neredeyse yok olması başka bir sıkıntıydı. Tüm bunlardan çıkarılan baba temalı bazı mesajların karmaşasını gidermeye çalıştık. Anlayacagınız her tv saati sonrasında sıfırcı hoca tarafindan sorgudaydım.
-Anne benim babam da artık gelmeyecek mi.
-Anne babam işyerinde mi uyuyacak?
-Caillou'nun babası ne iş yapıyor?
-Benim babam niye evde değil. Babamı çok özledim!
-Anne Toto'nun babası da çok çalışıyor değil mi?
Dağıldım, toparlıyorum :)
Geç mesaiden dönen 'Musabbabası' ile televizyona bakınıyoruz. Nasılsa o gün mesaim bitmiş ama ben bitmemişim.
Kanalları gezerken döndüğüm 'kritik yapma hastalığı' emareleri, 'Masal Devi Şigibo'yla karşılaşınca kesiliverdi. İşte izlenecek birşey!
Trt'de çocuk kitabı konuşulan bir yayın! Ustelik yayındakiler bizzat yazar ve çizerler! -öyleydi diye hatırlıyorum-
Keyifle ve heyecanla yayını izledikten sonraki gün Şigibo ile tanışmak üzere soluğu kitabevinde aldık.
Çok fazla masal bilen, sevimli mi sevimli dev Şigibo anlattı; minik kedicik Nekibuki'yle beraber keyifle dinledik. Çocuklara binbir gece masalları tadındaki kitabı her satırını ezberleyecek kadar çok okuduğumuz halde hala kitaplığımızın en nadide parçalarından biri.
Kimseyle paylaşılamayan, es kaza kaybedip de ayrı kalındığında uykusuz nobetlere, minik krizlere sebep olanından!
Dev Şigibo'nun omuzlarında güvenle seyahat ederek her taşın altında annesini arayan kayıp kedicik Nekibuki gibi minik okur da bitmek bilmeyen masallardan dolayı pek keyifli!
Her yeni masalın sonunda Nekibuki'nin annesine kavuşmasını bekleyen oğlum bir süre sonra oluşan kaygıyla kazan kaldırınca doğrudan 308.sayfayı okuduk. Baştan başlayıp, 'Bir masal daha anne, lütfeeen!' nidalarıyla çıkılan yolculuklar artmış, ama uyku her seferinde erken davranmışsa size de önerim minik okuru daha fazla üzmeyin.
Masal Devi Şigibo / Nehir Aydın Gökduman
Nesil Çocuk
5+ *
Resimleyen: Sevgi Gamgam
*Pekala 3 yaştan itibaren de okunabilir. Minikler isterse..
Bizim bu gülmeli tv seanslarımız A.Ö. idi tabi. Ne zaman ki anne olduk, tv yeniden icat edildi. Artık sadece çizgi film izlenebilen rengarenk bir kutu olmuştu. Pepe izleyen çocukların anneleri için dayanışma gruplarına katılmayı düşündük. Ardından Caillou 'nun ebeveynlerinin örnek davranışlarıyla yüzümüz kızardı. Afacan çocuk Toto'yla tanıştığımızda Caillou'nun babasının sürekli evde kalarak nasıl para kazandığını açıklama sıkıntımız katmerlendi. Çünkü şu Toto denen afacanın annesiyle babası ayrıydı. Down sendromlu bir çocuğun çok sevdiğimiz cizgi filmi Punky'de ise babanın neredeyse yok olması başka bir sıkıntıydı. Tüm bunlardan çıkarılan baba temalı bazı mesajların karmaşasını gidermeye çalıştık. Anlayacagınız her tv saati sonrasında sıfırcı hoca tarafindan sorgudaydım.
-Anne benim babam da artık gelmeyecek mi.
-Anne babam işyerinde mi uyuyacak?
-Caillou'nun babası ne iş yapıyor?
-Benim babam niye evde değil. Babamı çok özledim!
-Anne Toto'nun babası da çok çalışıyor değil mi?
Dağıldım, toparlıyorum :)
Geç mesaiden dönen 'Musabbabası' ile televizyona bakınıyoruz. Nasılsa o gün mesaim bitmiş ama ben bitmemişim.
Kanalları gezerken döndüğüm 'kritik yapma hastalığı' emareleri, 'Masal Devi Şigibo'yla karşılaşınca kesiliverdi. İşte izlenecek birşey!
Trt'de çocuk kitabı konuşulan bir yayın! Ustelik yayındakiler bizzat yazar ve çizerler! -öyleydi diye hatırlıyorum-
Keyifle ve heyecanla yayını izledikten sonraki gün Şigibo ile tanışmak üzere soluğu kitabevinde aldık.
Çok fazla masal bilen, sevimli mi sevimli dev Şigibo anlattı; minik kedicik Nekibuki'yle beraber keyifle dinledik. Çocuklara binbir gece masalları tadındaki kitabı her satırını ezberleyecek kadar çok okuduğumuz halde hala kitaplığımızın en nadide parçalarından biri.
Kimseyle paylaşılamayan, es kaza kaybedip de ayrı kalındığında uykusuz nobetlere, minik krizlere sebep olanından!
Dev Şigibo'nun omuzlarında güvenle seyahat ederek her taşın altında annesini arayan kayıp kedicik Nekibuki gibi minik okur da bitmek bilmeyen masallardan dolayı pek keyifli!
Her yeni masalın sonunda Nekibuki'nin annesine kavuşmasını bekleyen oğlum bir süre sonra oluşan kaygıyla kazan kaldırınca doğrudan 308.sayfayı okuduk. Baştan başlayıp, 'Bir masal daha anne, lütfeeen!' nidalarıyla çıkılan yolculuklar artmış, ama uyku her seferinde erken davranmışsa size de önerim minik okuru daha fazla üzmeyin.
Masal Devi Şigibo / Nehir Aydın Gökduman
Nesil Çocuk
5+ *
Resimleyen: Sevgi Gamgam
*Pekala 3 yaştan itibaren de okunabilir. Minikler isterse..
O Anneler ve O Çocuklara!
Çocuğunu yürürken, seyrederken, konuşurken, gülerken, dans ederken, koşarken, oynarken göremeyen anneleri düşünüyorum bugün bolca.. evladını hiç göremeyen, kaybeden ya da zaten hiç sahip olamamış olan..
Oğlumu kucağıma alalı çok olmamıştı.. ilk günden itibaren "çok zorsun ama o kadar muhteşemsin ki" dedim ona..
Çok zor ve bir o kadar muhteşem!
Yine zihnimde seslerle, kalbim daralmış bir rutin hastane gününde gayri ihtiyari " çok hastalanıyor, gazı, kusması, reflüsü, kabızlığı, uyku problemleri (şimdi geride kalan başkalarını da ekleyerek) hiç bitmiyor" deyiverdim.
Sesli düşünmüşüm de çevremi o an farketmişim gibi.. Neşeli, küçük bir kahkaha attı kadın " amaaan, sende!" vardı o kahkahada.
Neden sonra farketmiştim ki konuştuğum kadının yanında afro saçlı melez görünümlü bir kız çocuğu.. sevimli mi sevimli. Gözlerini manga karakterlerine özgü irilikte gösteren siyah çerçeveli gözlükleri ve gülümsemesini ışıldatan diş telleriyle sıradışıydı çocuk.
O kahkahanın şaşkınlığıyla bakakaldım kadına. Gözlerimiz buluştuğunda;
"down sendromlu! diş problemlerimiz, görme sorunumuz ve onlarca diğer sorunun yanında inanın en hafif sorunumuz sindirim sistemi problemleri" dedi.
Kızardım.. kendimi savunacak oldum ama neyse ki vazgeçtim.
Gülümsedim..iyi dileklerde bulundum kırık cümlelerle.
İcerden afro kızın adı duyuldu, muayeneye girdiler.
İçimi merak duygusu kapladı. Dilimin ucuna sorular yığıldı.. o anda muayene için geldiğimizi unutuverdim ve odadan çıkmalarını beklediğimi farkettim.
Oğlumun dosyası kolumun altında, bir elimde kimliğin üzerine iliştirdiğim ve sürekli düseyazan barkod..ta ki yan odadan ismimizi duyana dek..
O gün çok uzun ve zordu ancak tüm gün kadın ve çocuğu aklımdan çıkmadı.Karşılaşma fırsatım olmayan diğer anneleri, olası büyük dertlerini düşündüm durdum.
Hala zaman zaman düşünürüm. . O sorular.. çok mu güçlüydü, ya da çok enerjik, çok inançlı.. ya da büyük güçlü bir aileye sahipti belki de, dertlerine ortak olan. Bende eksikliği olan şeyleri aradım, kendi bezmişliğime bahaneler..
Aradan bir 3 ay daha geçtiğinde, yine bir hastane odasında ameliyat öncesi hazırlıklar için bekliyorduk. Oğlum 9 aylıktı, tüm gece kucağımda dualarla sallayarak narkoz öncesi açlığını unutturmaya çalışmıştım ve gerçekten ikimiz de çok yorgunduk. Gözlerine soru işaretinin çengelleri asılı.. annem neden ağlamama izin veriyor? Neden bu kadar açım, burada neler oluyor?
Yan yatakta ameliyat saatini bekleyen 4-5 yaşlarında bir çocuk ve annesi..
Kadın dolaptan çıkardığı muşambayı yere seriyor seri ve itinalı hareketlerle..hemen üzerine de secdeyle yıpranmış seccadesini.
Namazdan sonra soruyorum.
6. ameliyatımız diyor. Hastanede olmaya alışkınız. Doğduğunda idrar ve dışkı kanalları kapalı olduğundan annesiyle buluşamadan ilk ameliyatını geçirmiş. Ve müteakip operasyonlar..
Çocuklarımıza ve birbirimize dua ederek ayrılıyoruz.
3 saatlik bir operasyondan sonra maaile beklerken, uyanma odasında sadece annesini alabileceklerini söylüyorlar. Halleri kuşkulandırıyor. Anaflaktik şok dolayısıyla tüm bedeni kızarıp buruşmuş olan oğlumu görünce gözyaşlarımı tutamıyorum. Anestezi uzmanı yanıma yaklaşıyor ve sanki ameliyattan önce tesbit edilmemiş allerji ihtimalinden dolayı uyaran ben değilmişim gibi "tekrar ameliyat olursa anestezi uzmanına bilgi verin, hangi ilaç bilmiyoruz ancak ilaç allerjisi gelişti" diyor. Gözlerinin ta içine bakıyorum. Söylemek istediklerimi bal gibi de anlıyor.. ancak sözünü bitirir bitirmez benimki başlamasın diye hızla ayrılıyor.
Hastabakıcıya oğlumu kucağıma almak istediğimi söylüyorum gözyaşlarıyla. Çıkışıyor, "olur mu hamfendi öyle şey aaa!" diyor.
Kollarını uzatıyor..anneee! ağlıyor, çok korkmuş.
Tam yarım saat seyredebiliyorum sadece..
O çaresizliğin içinde ben anestezi uzmanının durumu aydınlatmasını beklerken bir başka hastabakıcı yanımdan "ya nasıl annesin sen, alsana çocuğunu kucağına!"diyerek hızla geçiyor.
Üzüntümü dindirerek öfkeyle dönüyorum ama sesimi duyuramıyorum.
Tanıdığımız bir doktor aracılığıyla operasyonun iyi geçtiğini ögrendiğimizde üzerinden saatler geçmiş oluyor.
Oğlum şimdi 5 yaşında ve allerjik astımlı. Ben bu yazıyı yazarken eşim içerde oğlumun ateşini kontrol ediyor.
Yılın çok büyük bir kısmını hala hastalıkla, kalan kısmını allerjiyle geçiriyoruz ve ben o kadınları düşünmeden edemiyorum.
O çocukları..
Afro saçlı şirin mi şirin melez kızı,
şimdi 9-10 yaşlarında olması muhtemel o çocuğu..
Hayatları hayatımıza hiç değmemiş o çocukları ve aileleri..olası dertlerini..
Çocuk beni..
Şehrin ortasındaki tek çayırlık alanda alabildiğine koşan, düşen, yaralanan çocuk beni..
Kuzenimle birlikte otlarlarken izlediğim birkaç şehirli ineği,
Kuzukulakları,
Adına çay dediğimiz eflatun çicekli muhteşem kokulu otları,
Havadaki saman sıcağını..
Uydurduğumuz masalları,
Çıplak ayakla koştuğumuz kızgın asfaltı,
Şehirdeki son çeşmelerden kana kana içtiğimiz serin suları,
Eşek arısı tarafından kovalanıp, kurbağalarla konuştuğumuz günleri...
Bir gün gelecek oğlum da sadece bunları hatırlayacak..
Ne kadar zor büyüdüğünü , hastalıklarını unutacak..
Hatta tam yalarken yere düşen dondurmasını, kırılan oyuncağını, gidemediği geziyi de..
Dilerim ki oğlum benim hatırlamadığım ve annemin dün gibi hatırladığı o günleri değil,
Güneşli ve hanımeli kokan neşeli bahar günlerini hatırlar..
Varsın bir anne nasıl yetişiyor bilmesin ;)
Oğlumu kucağıma alalı çok olmamıştı.. ilk günden itibaren "çok zorsun ama o kadar muhteşemsin ki" dedim ona..
Çok zor ve bir o kadar muhteşem!
Yine zihnimde seslerle, kalbim daralmış bir rutin hastane gününde gayri ihtiyari " çok hastalanıyor, gazı, kusması, reflüsü, kabızlığı, uyku problemleri (şimdi geride kalan başkalarını da ekleyerek) hiç bitmiyor" deyiverdim.
Sesli düşünmüşüm de çevremi o an farketmişim gibi.. Neşeli, küçük bir kahkaha attı kadın " amaaan, sende!" vardı o kahkahada.
Neden sonra farketmiştim ki konuştuğum kadının yanında afro saçlı melez görünümlü bir kız çocuğu.. sevimli mi sevimli. Gözlerini manga karakterlerine özgü irilikte gösteren siyah çerçeveli gözlükleri ve gülümsemesini ışıldatan diş telleriyle sıradışıydı çocuk.
O kahkahanın şaşkınlığıyla bakakaldım kadına. Gözlerimiz buluştuğunda;
"down sendromlu! diş problemlerimiz, görme sorunumuz ve onlarca diğer sorunun yanında inanın en hafif sorunumuz sindirim sistemi problemleri" dedi.
Kızardım.. kendimi savunacak oldum ama neyse ki vazgeçtim.
Gülümsedim..iyi dileklerde bulundum kırık cümlelerle.
İcerden afro kızın adı duyuldu, muayeneye girdiler.
İçimi merak duygusu kapladı. Dilimin ucuna sorular yığıldı.. o anda muayene için geldiğimizi unutuverdim ve odadan çıkmalarını beklediğimi farkettim.
Oğlumun dosyası kolumun altında, bir elimde kimliğin üzerine iliştirdiğim ve sürekli düseyazan barkod..ta ki yan odadan ismimizi duyana dek..
O gün çok uzun ve zordu ancak tüm gün kadın ve çocuğu aklımdan çıkmadı.Karşılaşma fırsatım olmayan diğer anneleri, olası büyük dertlerini düşündüm durdum.
Hala zaman zaman düşünürüm. . O sorular.. çok mu güçlüydü, ya da çok enerjik, çok inançlı.. ya da büyük güçlü bir aileye sahipti belki de, dertlerine ortak olan. Bende eksikliği olan şeyleri aradım, kendi bezmişliğime bahaneler..
Aradan bir 3 ay daha geçtiğinde, yine bir hastane odasında ameliyat öncesi hazırlıklar için bekliyorduk. Oğlum 9 aylıktı, tüm gece kucağımda dualarla sallayarak narkoz öncesi açlığını unutturmaya çalışmıştım ve gerçekten ikimiz de çok yorgunduk. Gözlerine soru işaretinin çengelleri asılı.. annem neden ağlamama izin veriyor? Neden bu kadar açım, burada neler oluyor?
Yan yatakta ameliyat saatini bekleyen 4-5 yaşlarında bir çocuk ve annesi..
Kadın dolaptan çıkardığı muşambayı yere seriyor seri ve itinalı hareketlerle..hemen üzerine de secdeyle yıpranmış seccadesini.
Namazdan sonra soruyorum.
6. ameliyatımız diyor. Hastanede olmaya alışkınız. Doğduğunda idrar ve dışkı kanalları kapalı olduğundan annesiyle buluşamadan ilk ameliyatını geçirmiş. Ve müteakip operasyonlar..
Çocuklarımıza ve birbirimize dua ederek ayrılıyoruz.
3 saatlik bir operasyondan sonra maaile beklerken, uyanma odasında sadece annesini alabileceklerini söylüyorlar. Halleri kuşkulandırıyor. Anaflaktik şok dolayısıyla tüm bedeni kızarıp buruşmuş olan oğlumu görünce gözyaşlarımı tutamıyorum. Anestezi uzmanı yanıma yaklaşıyor ve sanki ameliyattan önce tesbit edilmemiş allerji ihtimalinden dolayı uyaran ben değilmişim gibi "tekrar ameliyat olursa anestezi uzmanına bilgi verin, hangi ilaç bilmiyoruz ancak ilaç allerjisi gelişti" diyor. Gözlerinin ta içine bakıyorum. Söylemek istediklerimi bal gibi de anlıyor.. ancak sözünü bitirir bitirmez benimki başlamasın diye hızla ayrılıyor.
Hastabakıcıya oğlumu kucağıma almak istediğimi söylüyorum gözyaşlarıyla. Çıkışıyor, "olur mu hamfendi öyle şey aaa!" diyor.
Kollarını uzatıyor..anneee! ağlıyor, çok korkmuş.
Tam yarım saat seyredebiliyorum sadece..
O çaresizliğin içinde ben anestezi uzmanının durumu aydınlatmasını beklerken bir başka hastabakıcı yanımdan "ya nasıl annesin sen, alsana çocuğunu kucağına!"diyerek hızla geçiyor.
Üzüntümü dindirerek öfkeyle dönüyorum ama sesimi duyuramıyorum.
Tanıdığımız bir doktor aracılığıyla operasyonun iyi geçtiğini ögrendiğimizde üzerinden saatler geçmiş oluyor.
Oğlum şimdi 5 yaşında ve allerjik astımlı. Ben bu yazıyı yazarken eşim içerde oğlumun ateşini kontrol ediyor.
Yılın çok büyük bir kısmını hala hastalıkla, kalan kısmını allerjiyle geçiriyoruz ve ben o kadınları düşünmeden edemiyorum.
O çocukları..
Afro saçlı şirin mi şirin melez kızı,
şimdi 9-10 yaşlarında olması muhtemel o çocuğu..
Hayatları hayatımıza hiç değmemiş o çocukları ve aileleri..olası dertlerini..
Çocuk beni..
Şehrin ortasındaki tek çayırlık alanda alabildiğine koşan, düşen, yaralanan çocuk beni..
Kuzenimle birlikte otlarlarken izlediğim birkaç şehirli ineği,
Kuzukulakları,
Adına çay dediğimiz eflatun çicekli muhteşem kokulu otları,
Havadaki saman sıcağını..
Uydurduğumuz masalları,
Çıplak ayakla koştuğumuz kızgın asfaltı,
Şehirdeki son çeşmelerden kana kana içtiğimiz serin suları,
Eşek arısı tarafından kovalanıp, kurbağalarla konuştuğumuz günleri...
Bir gün gelecek oğlum da sadece bunları hatırlayacak..
Ne kadar zor büyüdüğünü , hastalıklarını unutacak..
Hatta tam yalarken yere düşen dondurmasını, kırılan oyuncağını, gidemediği geziyi de..
Dilerim ki oğlum benim hatırlamadığım ve annemin dün gibi hatırladığı o günleri değil,
Güneşli ve hanımeli kokan neşeli bahar günlerini hatırlar..
Varsın bir anne nasıl yetişiyor bilmesin ;)
Sen, Ben, O; Ya Da Bir Arpa Boyu Yol Alamamak?
Farklı sayfalarda zaman zaman başörtüsü nedeniyle iş bulamayan bazı arkadaşlarımın hezeyanlarını okuyorum.
Eminim tersi de farklı değer yargılarıyla başörtülü olmayan hanımlar için oluyor.
Dikkat, sadece kadın bu memleketin meselesi! Erkeklerle kimsenin sorunu yok! Takiyye yapsınlar canım! Hooop çözüldü sorun!
Her birine ve her seferinde yazmak istiyorum bu serzenişlerin.. ama sonra yazdıklarım moral bozmaktan öte bir anlam ifade eder mi diye duralayıp vazgeçiyorum.
Ancak daha önce yazdığım bir yazıyı hatırlayıp burada "zip"li olarak sizinle bu konudaki deneyimlerimi paylaşmayı istedim.
Şikayet et diyen arkadaşlar oluyor altlarında yapılan yorumlarda..
anlıyorum tamam sessiz kalma diyorsunuz da..kimi, kime, hangi gerekçeyle?
her biri ayrı sorular..
"başörtünden dolayı"demeden de başörtülü çalıştırmayan bir sürü kurum var. Hem de her sektörde!
Ben desen ve grafik tasarımcı olarak 8 yıl boyunca her iş görüşmesinde yaşadım benzerlerini.
İş yaşamımın sonraki yılları da başka hikayelerle dolu..
Eğer açıkça ve dürüstçe sebebin "prezentabl"(!?)olmayan mütesettir görüntünüz olduğunu söylüyorlarsa hiç değilse dürüst olmuşlar da "yetersiz miyim ki, yanlış birşey mi söyledim, kötü intiba mı bıraktım"gibi sorulardan kurtulmuşsunuz.
Bu durumda yapılacak şey belki kendi değer yargılarınızı paylaşan kurum arayışına girmek.
Ha tam bu noktada da müslümanların kendi sosyal ve ticari hayatlarındaki sorunlar devreye giriyor.. Ya maddi olanaksızlıklardan ya da tamamen uyanık geçinip emek sömürücülüğü yapmaktan bu kurumlardan alacağınız ücretler diğer kurumlara göre cok daha düşük olabiliyor.
Tasarım direktörü olarak çalıştığım bir ev tekstili firmasında bana daha önce aldıgım maaşin 3/4ünü teklif ederken mütedeyyin patronum "başörtünle ve ibadetlerine saygıyla başka hiçbir yerde böyle rahat çalışamazsın, vereceğimiz rakam bu kadar sana" demişti. Tüm fırsatçılıklarına rağmen o işe çok ihtiyacım olduğundan kabul etmiştim. Evlenmek üzereydim ve koşullarım değişmişti.
İş sektörümün yoğunlukta olduğu Avrupa Yakası'yla Anadolu yakası arasında mekik dokumam çok yıpratıcı olacaktı.
Anadolu yakasındaki o çok dindar işveren başardığım işlere, kısa süre içinde bağladığım uluslararası bir müşteriye ve olumsuz teknik çalışma koşullarıma rağmen sonuna kadar İsviçre Çakısı muamelesi yaparak her türlü faydalandı.. Ve karşılığinda zam şöyle dursun az köpüklü Türk kahvesi ikram etmekle yetindi. O gün bana ögretti ki bir acı kahvenin bırakın 40 yıl 4 dakika bile hatrı olmayabilir.
Küçük bir not: Düşük maasa İsviçre Çakısı gibi üstlendiğim işlerden mütevellit 1 yıl içinde ayrıldığım bu işyerine 3 kere tekrar çağrıldım rica minnet. Koşullarım iyileştirilmediğinden tekrar çalışmaya ikna olmadım. Bu arada çok sayıda kişiyi aynı pozisyon için deneyip memnun kalmadıklarını duydum. Ancak nihahetinde prezentabl(?!) insanlardan oluşturdukları bir ekip için kesenin ağzını açmak zorunda kaldılar. Tabii tüm teknik koşulları da beraberinde iyileştirerek!
İkinci küçük not: Kendini dindar olarak tanımlayan işverenim tesettürlü olmayan hanımları (hanım? peki ya erkekler için ölçüt!?) işe almaktan kaçındığını, bunun yerine başörtüsü sorunlarından ötürü iş bulmakta zorlanan insanlara iş imkanı sağlayarak pozitif ayrımcılık yaptığını iddia etmekte ve her nasılsa işe aldığı başörtüsüz hanım hakkında tamamen zanni olarak atıp tutmakta beis görmemişti.
Tartışılması gereken
"insanların ticari ahlakları",
"ehil olmayana siyasi ya da sosyal sınıf taassubuyla iş yaptırılıp sonra da çıkan kalitesiz işlerden bir arpa boyu yol alamamak"
gibi başlıklar olabilir..ancak ben çerçeveyı daraltıp
"Müslümanların ticari hayatları ve kul hakkı" na odaklanmak isterim..
ve hatta "müslümanın /sadece benim, sadece senin/ ticari ahlakı, sosyal ahlakı, vicdan, kul hakkına hassasiyeti" ne indirgesek?
bakın bu daha da güzeli.
Çünkü inanıyorum ki her insan kendini imar ederse, nur saçılır dünyaya biiznillah!
Eminim tersi de farklı değer yargılarıyla başörtülü olmayan hanımlar için oluyor.
Dikkat, sadece kadın bu memleketin meselesi! Erkeklerle kimsenin sorunu yok! Takiyye yapsınlar canım! Hooop çözüldü sorun!
Her birine ve her seferinde yazmak istiyorum bu serzenişlerin.. ama sonra yazdıklarım moral bozmaktan öte bir anlam ifade eder mi diye duralayıp vazgeçiyorum.
Ancak daha önce yazdığım bir yazıyı hatırlayıp burada "zip"li olarak sizinle bu konudaki deneyimlerimi paylaşmayı istedim.
Şikayet et diyen arkadaşlar oluyor altlarında yapılan yorumlarda..
anlıyorum tamam sessiz kalma diyorsunuz da..kimi, kime, hangi gerekçeyle?
her biri ayrı sorular..
"başörtünden dolayı"demeden de başörtülü çalıştırmayan bir sürü kurum var. Hem de her sektörde!
Ben desen ve grafik tasarımcı olarak 8 yıl boyunca her iş görüşmesinde yaşadım benzerlerini.
İş yaşamımın sonraki yılları da başka hikayelerle dolu..
Eğer açıkça ve dürüstçe sebebin "prezentabl"(!?)olmayan mütesettir görüntünüz olduğunu söylüyorlarsa hiç değilse dürüst olmuşlar da "yetersiz miyim ki, yanlış birşey mi söyledim, kötü intiba mı bıraktım"gibi sorulardan kurtulmuşsunuz.
Bu durumda yapılacak şey belki kendi değer yargılarınızı paylaşan kurum arayışına girmek.
Ha tam bu noktada da müslümanların kendi sosyal ve ticari hayatlarındaki sorunlar devreye giriyor.. Ya maddi olanaksızlıklardan ya da tamamen uyanık geçinip emek sömürücülüğü yapmaktan bu kurumlardan alacağınız ücretler diğer kurumlara göre cok daha düşük olabiliyor.
Tasarım direktörü olarak çalıştığım bir ev tekstili firmasında bana daha önce aldıgım maaşin 3/4ünü teklif ederken mütedeyyin patronum "başörtünle ve ibadetlerine saygıyla başka hiçbir yerde böyle rahat çalışamazsın, vereceğimiz rakam bu kadar sana" demişti. Tüm fırsatçılıklarına rağmen o işe çok ihtiyacım olduğundan kabul etmiştim. Evlenmek üzereydim ve koşullarım değişmişti.
İş sektörümün yoğunlukta olduğu Avrupa Yakası'yla Anadolu yakası arasında mekik dokumam çok yıpratıcı olacaktı.
Anadolu yakasındaki o çok dindar işveren başardığım işlere, kısa süre içinde bağladığım uluslararası bir müşteriye ve olumsuz teknik çalışma koşullarıma rağmen sonuna kadar İsviçre Çakısı muamelesi yaparak her türlü faydalandı.. Ve karşılığinda zam şöyle dursun az köpüklü Türk kahvesi ikram etmekle yetindi. O gün bana ögretti ki bir acı kahvenin bırakın 40 yıl 4 dakika bile hatrı olmayabilir.
Küçük bir not: Düşük maasa İsviçre Çakısı gibi üstlendiğim işlerden mütevellit 1 yıl içinde ayrıldığım bu işyerine 3 kere tekrar çağrıldım rica minnet. Koşullarım iyileştirilmediğinden tekrar çalışmaya ikna olmadım. Bu arada çok sayıda kişiyi aynı pozisyon için deneyip memnun kalmadıklarını duydum. Ancak nihahetinde prezentabl(?!) insanlardan oluşturdukları bir ekip için kesenin ağzını açmak zorunda kaldılar. Tabii tüm teknik koşulları da beraberinde iyileştirerek!
İkinci küçük not: Kendini dindar olarak tanımlayan işverenim tesettürlü olmayan hanımları (hanım? peki ya erkekler için ölçüt!?) işe almaktan kaçındığını, bunun yerine başörtüsü sorunlarından ötürü iş bulmakta zorlanan insanlara iş imkanı sağlayarak pozitif ayrımcılık yaptığını iddia etmekte ve her nasılsa işe aldığı başörtüsüz hanım hakkında tamamen zanni olarak atıp tutmakta beis görmemişti.
Tartışılması gereken
"insanların ticari ahlakları",
"ehil olmayana siyasi ya da sosyal sınıf taassubuyla iş yaptırılıp sonra da çıkan kalitesiz işlerden bir arpa boyu yol alamamak"
gibi başlıklar olabilir..ancak ben çerçeveyı daraltıp
"Müslümanların ticari hayatları ve kul hakkı" na odaklanmak isterim..
ve hatta "müslümanın /sadece benim, sadece senin/ ticari ahlakı, sosyal ahlakı, vicdan, kul hakkına hassasiyeti" ne indirgesek?
bakın bu daha da güzeli.
Çünkü inanıyorum ki her insan kendini imar ederse, nur saçılır dünyaya biiznillah!
