Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Kurtlu Gazoz mu? Bırakın İçsin Yahu!
Çocuğumu çok mu zorluyorum nedir?
Anlaşamadığı çocuklar olduğunda çözümüm 'hmm öyleyse tonton çocukla ve dolayısıyla annesiyle görüşmeyeceğiz' olmadı hiç.
Ya da sırma saçlı kız sözleriyle incittiğinde kavgayla sonuçlanan her buluşmada öfkesine hakim olamamış çocuğuma görüşmeme kararını tebliğ etmedim. Bunun yerine kısa molalar verip iletişim düğümlerini çözmek için kendi çözümlerini bulsun istedim. Güçlensin..Onun tercihi de hep bu yöndeydi zaten. Ben ne kadar tersiyle huzur bulacak olsam da oğlum çatışmaların üstüne gitmeyi ve anlaşmayı sever. Kaçmak ve kapanmak yerine koşar ve kurcalar. Her defasında kargaşayla sonlanan arkadaşlıklarda beni ber defasında bunu yaparak şaşırtmayı başarır. Geçen gün benden alıp bana satma yöntemiyle geldi kapıma oğul, der ki: 'Arkadaşlar arasında olur öyle şeyler.' 'Ama incindigini ve bir daha görüşmek istemediğini söylemiştin?' 'Bu sefer öyle olmayacak anne, çünkü ben o kötü şeyler söylediğinde onunla oynamayı bırakıp sakinleşmesi için yalnız bırakacağım. Ben de üstüne çok gitmiştim'
(Bu buluşmanın sonunda oğul mutasyona uğramış ve başka bir yaşam formu bir süreliğine vücudunu ele geçirerek insan üstü desibelde bağırmasına sebep olmuştu. Daha önce var olduklarını dahi bilmediğim ve düşünmediğim kırmızı ve kabarık ense-boyun damarlarıyla tanışmıştım)
İstediğim onu çatışmadan uzak tutmak değil..benim çatışmadan uzakta olmam güzel olurdu ama doğrusu :) İstiyorum ki oğul ben huzurla çayımı yudumlarken çatışmalarını çözsün, insanları keşfetsin, kendini keşfetsin, duygularının hakimi olsun. Sonra tüm bunların kendiliğinden hallolduğu dünyada oğulla kol kola gezinelim, edebiyat sohbetleri yapıp sergiler gezelim. Misal fotoğraf cekip kağıttan gemilerimizi yarıştıralım. Arkadaslarıyla gezmelere çıktıgı ilk gençlik ve yetişkinlik evresine geçelim. Parayı bastırıp oyunun tüm levellarını satın alayım ve sonunda prensesi kurtardığı kısma geleyim falan.. Ama yapamam değil mi?
Onun için kusursuz bir biçimde tasarlanmış, en küçük ayrıntısı bile hesaplanmış bir gelişim süreci kendimi daha güvende ve huzurlu hissettirecek olsa da doğal olanın bu olmadığını biliyorum çünkü. Oğlum bir teknolojik cihaz ya da tepkileri ve yaşamının her anı öngörülebilir ve yönetilebilir bir robot değil.
Oğlum iletişim kurarken ve ilk insan mağaradan çıkarken benim aklıma hep aynı hatıranın ziyareti..
Çılgın bir ailenin çılgın kızı Elvan.. ilk arkadaşlarımdandı ve onunla birlikte aynı sinapsta yer alan diğer Elvan ilkokul 2.sınıfta çokça tükettiğimiz ve bir rivayete göre içinden kurt çıkan Elvan gazozlarıydı. Bunlar neden zihnimin aynı yerinde ve neden hep yan yana hatırlanıyor bilmem ama bir fikrim var.. belki de diyorum..seneler sonra bu benim beynimin Elvan'dan gizlice intikam alma yöntemidir. :)))
Evet..Elvan aşağılama, hakaret, küfür ve incitici her türlü sözle tanışmamı sağlayan güzide çocukluk arkadaşım..söylediklerinin bir tanesi bile maksatlı ya da saptanmış, tesbit edilmiş bir durumu içermese de bu çocukça tahkirlerin tahrip gücü çok yüksekti.
Eve salya sümük ağlayarak geldiğim bir gün annem artık dayanamayarak 'O sana ne söylüyorsa sen de ona aynısını söyle, söylediklerine de aldırma bak bakalım nasıl vazgeçecek' dedi.
Ertesi gün ödevime çalışıp gittim. 'Çöp tenekesi, kemik torbası' 'kafasız çuval, şişko dobişko, maymun surat, aptal, ....ve çok ayıp birkaç tane daha şey..ve hatırlayamadığım tonla şey!
Elvan neye uğradığını şaşırmıştı ama sonunda dişe dokunur bir rakip haline geldiğimi hissettiren saygı dolu bakışlarını unutamam herhalde :))) o günden sonra Elvan bir daha bana hiç sataşmadığı gibi bu arkadaşlığın da benim nazarımda pek çekiciliği kalmamıştı.
Uzunca bir süre sonra bir gün arabasız taze asfalt yolda çıplak ayaklarımla koşup kızgın sacda danseden ayı gibi zıpladığım o gün Elvan'ın annesini gördüm yokuşta.. usulca ayakkabılarımı giydim.
Hani dışından azıcık, içinden çokça güldüğü zamanlarda gülücükler insanın gözlerinden ve burun kıvrımlarından falan firar eder ya.. Elvan'ın annesi de tam bir neşe bombası gibi patlamaya hazırdı belli ki.. bir planı vardı.
Ona Elvan nasıl? Hiç göremiyorum diye sorduğumda 'Elvan öldü, duymadın mı?'dedi ciddileşerek..çok ciddileşerek..
İnanmayacaksınız ama 9-10 yaşlarındaki bir çocuğa hiç yapılmayacak bir şakaydı ama şakaydı..
Analı kızlı bu kadar basit birkaç anla hafızamda bu denli çok yer edinmelerinin illa ki bir anlamı olmalı. Bildiğim anlamı şu ki; bir çocuğun kendi mücadelesini verip güçlendiği anların kıymeti gibisi yok!
Oğul şık olmayıversin mesela da istediği o sapkanın altina öbür şapkayı takıversin .Düşecek olsa da dilerse tek ayakkabısını farklı tekini farklı giyiversin. Düserse oturup neden düştüğünü düşünüp bulsun, ben hatırlatmayayım. Hele 'ben demiştim'hiç demeyeyim. Varsın bunu anlaması ve kabullenmesi için o ayakkabı kombin(!?) iyle 5 kere daha düşsün.
Varsın o arkadaşını haddinden fazla sevsin, ona sadece ailesini bu kadar sevmesinin normal olduğunu (?!) falan söylemeyeyim varsın incinsin, parçalansın ama sonra daha sağlam kalksın kırılan yerlerinden.
Varsın oyuncağını paylaştığında ya da ödünç verdiğinde bazen de geri gelmeyeceğini ya da zarar göreceğini zor yoldan ögrensin.. ama paylaşma demeyeyim..bazı anların paylaşmaya değer olduğunu hep bilsin.
Denesin, deneyimlesin, ögrensin...
Yalpalasın, düşsün, kalksın, koşsun ve sarılıp yükselsin !
Anlaşamadığı çocuklar olduğunda çözümüm 'hmm öyleyse tonton çocukla ve dolayısıyla annesiyle görüşmeyeceğiz' olmadı hiç.
Ya da sırma saçlı kız sözleriyle incittiğinde kavgayla sonuçlanan her buluşmada öfkesine hakim olamamış çocuğuma görüşmeme kararını tebliğ etmedim. Bunun yerine kısa molalar verip iletişim düğümlerini çözmek için kendi çözümlerini bulsun istedim. Güçlensin..Onun tercihi de hep bu yöndeydi zaten. Ben ne kadar tersiyle huzur bulacak olsam da oğlum çatışmaların üstüne gitmeyi ve anlaşmayı sever. Kaçmak ve kapanmak yerine koşar ve kurcalar. Her defasında kargaşayla sonlanan arkadaşlıklarda beni ber defasında bunu yaparak şaşırtmayı başarır. Geçen gün benden alıp bana satma yöntemiyle geldi kapıma oğul, der ki: 'Arkadaşlar arasında olur öyle şeyler.' 'Ama incindigini ve bir daha görüşmek istemediğini söylemiştin?' 'Bu sefer öyle olmayacak anne, çünkü ben o kötü şeyler söylediğinde onunla oynamayı bırakıp sakinleşmesi için yalnız bırakacağım. Ben de üstüne çok gitmiştim'
(Bu buluşmanın sonunda oğul mutasyona uğramış ve başka bir yaşam formu bir süreliğine vücudunu ele geçirerek insan üstü desibelde bağırmasına sebep olmuştu. Daha önce var olduklarını dahi bilmediğim ve düşünmediğim kırmızı ve kabarık ense-boyun damarlarıyla tanışmıştım)
İstediğim onu çatışmadan uzak tutmak değil..benim çatışmadan uzakta olmam güzel olurdu ama doğrusu :) İstiyorum ki oğul ben huzurla çayımı yudumlarken çatışmalarını çözsün, insanları keşfetsin, kendini keşfetsin, duygularının hakimi olsun. Sonra tüm bunların kendiliğinden hallolduğu dünyada oğulla kol kola gezinelim, edebiyat sohbetleri yapıp sergiler gezelim. Misal fotoğraf cekip kağıttan gemilerimizi yarıştıralım. Arkadaslarıyla gezmelere çıktıgı ilk gençlik ve yetişkinlik evresine geçelim. Parayı bastırıp oyunun tüm levellarını satın alayım ve sonunda prensesi kurtardığı kısma geleyim falan.. Ama yapamam değil mi?
Onun için kusursuz bir biçimde tasarlanmış, en küçük ayrıntısı bile hesaplanmış bir gelişim süreci kendimi daha güvende ve huzurlu hissettirecek olsa da doğal olanın bu olmadığını biliyorum çünkü. Oğlum bir teknolojik cihaz ya da tepkileri ve yaşamının her anı öngörülebilir ve yönetilebilir bir robot değil.
Oğlum iletişim kurarken ve ilk insan mağaradan çıkarken benim aklıma hep aynı hatıranın ziyareti..
Çılgın bir ailenin çılgın kızı Elvan.. ilk arkadaşlarımdandı ve onunla birlikte aynı sinapsta yer alan diğer Elvan ilkokul 2.sınıfta çokça tükettiğimiz ve bir rivayete göre içinden kurt çıkan Elvan gazozlarıydı. Bunlar neden zihnimin aynı yerinde ve neden hep yan yana hatırlanıyor bilmem ama bir fikrim var.. belki de diyorum..seneler sonra bu benim beynimin Elvan'dan gizlice intikam alma yöntemidir. :)))
Evet..Elvan aşağılama, hakaret, küfür ve incitici her türlü sözle tanışmamı sağlayan güzide çocukluk arkadaşım..söylediklerinin bir tanesi bile maksatlı ya da saptanmış, tesbit edilmiş bir durumu içermese de bu çocukça tahkirlerin tahrip gücü çok yüksekti.
Eve salya sümük ağlayarak geldiğim bir gün annem artık dayanamayarak 'O sana ne söylüyorsa sen de ona aynısını söyle, söylediklerine de aldırma bak bakalım nasıl vazgeçecek' dedi.
Ertesi gün ödevime çalışıp gittim. 'Çöp tenekesi, kemik torbası' 'kafasız çuval, şişko dobişko, maymun surat, aptal, ....ve çok ayıp birkaç tane daha şey..ve hatırlayamadığım tonla şey!
Elvan neye uğradığını şaşırmıştı ama sonunda dişe dokunur bir rakip haline geldiğimi hissettiren saygı dolu bakışlarını unutamam herhalde :))) o günden sonra Elvan bir daha bana hiç sataşmadığı gibi bu arkadaşlığın da benim nazarımda pek çekiciliği kalmamıştı.
Uzunca bir süre sonra bir gün arabasız taze asfalt yolda çıplak ayaklarımla koşup kızgın sacda danseden ayı gibi zıpladığım o gün Elvan'ın annesini gördüm yokuşta.. usulca ayakkabılarımı giydim.
Hani dışından azıcık, içinden çokça güldüğü zamanlarda gülücükler insanın gözlerinden ve burun kıvrımlarından falan firar eder ya.. Elvan'ın annesi de tam bir neşe bombası gibi patlamaya hazırdı belli ki.. bir planı vardı.
Ona Elvan nasıl? Hiç göremiyorum diye sorduğumda 'Elvan öldü, duymadın mı?'dedi ciddileşerek..çok ciddileşerek..
İnanmayacaksınız ama 9-10 yaşlarındaki bir çocuğa hiç yapılmayacak bir şakaydı ama şakaydı..
Analı kızlı bu kadar basit birkaç anla hafızamda bu denli çok yer edinmelerinin illa ki bir anlamı olmalı. Bildiğim anlamı şu ki; bir çocuğun kendi mücadelesini verip güçlendiği anların kıymeti gibisi yok!
Oğul şık olmayıversin mesela da istediği o sapkanın altina öbür şapkayı takıversin .Düşecek olsa da dilerse tek ayakkabısını farklı tekini farklı giyiversin. Düserse oturup neden düştüğünü düşünüp bulsun, ben hatırlatmayayım. Hele 'ben demiştim'hiç demeyeyim. Varsın bunu anlaması ve kabullenmesi için o ayakkabı kombin(!?) iyle 5 kere daha düşsün.
Varsın o arkadaşını haddinden fazla sevsin, ona sadece ailesini bu kadar sevmesinin normal olduğunu (?!) falan söylemeyeyim varsın incinsin, parçalansın ama sonra daha sağlam kalksın kırılan yerlerinden.
Varsın oyuncağını paylaştığında ya da ödünç verdiğinde bazen de geri gelmeyeceğini ya da zarar göreceğini zor yoldan ögrensin.. ama paylaşma demeyeyim..bazı anların paylaşmaya değer olduğunu hep bilsin.
Denesin, deneyimlesin, ögrensin...
Yalpalasın, düşsün, kalksın, koşsun ve sarılıp yükselsin !
Masal Battaniyesi
Bir masal battaniyesi yoktu boylu boyunca yere serili..ranzamızda oturur okuduğumuz kitaplardan alıntılar yapar, bazen de iki yatak arasındaki suntaya kitap cümleleriyle türlü çeşit resimler yapardık. Aylar, yıllar sonra kimilerinden utanır, bayağı bulur üzerlerine kartpostallar yapıştırır, bazen de kardeşler arası mesaj panosu olarak kullanırdık.
Çocukluğuma dair hatırlayabildiğim en eski hatırada masal anlatıcısı yine bizzat benim.
Mahallenin çılgın veletleri sabahları gözümüzün çapağı kurumadan en uzun merdivenli apartmanın girişine tüner gördüğümüz rüyaları anlatırdık. Artık nasıl rüyalarsa onlar(!?) değme masallara taş çıkarırlardı.
Bir süre sonra teker teker itiraflar geldi.. rüyalar o kadar monotondu ki herkes birşeyler uyduruyor ve gördüklerini değil görmek istediklerini anlatıyordu. :) Basbayağı rüya diye, hayallerimizi yutturuyorduk yani birbirimize.
Mahalledeki bu 'hayal atölyeleri' ve Trt Radyo Tiyatrosu çocuklugumdan yetişkinliğime kadar uzanan bambaşka bir lezzet katmıştır hayatıma.
Biz küçücük birer çocukken Adile Naşit'in masal anlatıcılığıyla kazımıştık zihnimize 'Masalcı Nine' karakterini.
O yüzden hep bir masalcı nine aradık, bulduk, bulamadığımızda aramızdan birini bu göreve atadık :)
Öyle ki akraba ziyaretlerinde evde toplaşan miniklerin 'masalcı abla'ları olduk. O kadar kanıksanmıştı ki bu durum yol +yemek +ssk , tam mesaiyle istihdam edilen bir masalcı abla gibi her toplantıda annelerin küçük birer kaş hareketiyle çocukları toplama görevi bize düşer oldu. Uydurmak bir tarafa, çocukların sonsuz hayal gücü ve hoşgörüleriyle inanılmaz seyahatlere dönüşürdü bazen.
Geçen gün çok sevdiğim bir arkadaşım bizim minikler oynarken kitaplıktan "Masal Battaniyesi"ni cekip elime verdi. O'nun tavsiyesiyle elimize alıp okuduk kurabiyemle ve pek sevdik :)
Soğuk iklimlerin beyaz kadifeden tenli, pembe yanaklı, tonton insanlarını resmeden çizer Elena Odriozola öyle iyi iş çıkarmıştı ki hikayenin nerede geçtiği ve hatta neler olmuş olabilecegi hakkında mükemmel bir öngörü edindik.
Bir yardımlaşma ve dayanışma hikayesi 'Masal Battaniyesi'..
Buz gibi havada sobadan gelen çıtırtıların sesi gibi sıcacık.
Karlı dağların derinliklerinde yaşayan Masalcı Nine, kocaman masal battaniyesinin yünlerinden söktüğü iplerle örer Nikolay'ın pofuduk çorabını..artık üşümesin Nikolay..
Masalcı nine sökmeye ve örmeye devam ettikçe masal battaniyesinin üzerine sığışan çocukların da alanı gitgide daralır..
Sonrası? Gülümseten bir dayanışma öyküsü..
Masal Battaniyesi
Ferida Wolff / Harriet May Savitz
Çocuk Cenneti Kitaplığı
Nesin Yayinevi
0 - 7 yaş
ve büyümeye dirençliler için ;)
Çocukluğuma dair hatırlayabildiğim en eski hatırada masal anlatıcısı yine bizzat benim.
Mahallenin çılgın veletleri sabahları gözümüzün çapağı kurumadan en uzun merdivenli apartmanın girişine tüner gördüğümüz rüyaları anlatırdık. Artık nasıl rüyalarsa onlar(!?) değme masallara taş çıkarırlardı.
Bir süre sonra teker teker itiraflar geldi.. rüyalar o kadar monotondu ki herkes birşeyler uyduruyor ve gördüklerini değil görmek istediklerini anlatıyordu. :) Basbayağı rüya diye, hayallerimizi yutturuyorduk yani birbirimize.
Mahalledeki bu 'hayal atölyeleri' ve Trt Radyo Tiyatrosu çocuklugumdan yetişkinliğime kadar uzanan bambaşka bir lezzet katmıştır hayatıma.
Biz küçücük birer çocukken Adile Naşit'in masal anlatıcılığıyla kazımıştık zihnimize 'Masalcı Nine' karakterini.
O yüzden hep bir masalcı nine aradık, bulduk, bulamadığımızda aramızdan birini bu göreve atadık :)
Öyle ki akraba ziyaretlerinde evde toplaşan miniklerin 'masalcı abla'ları olduk. O kadar kanıksanmıştı ki bu durum yol +yemek +ssk , tam mesaiyle istihdam edilen bir masalcı abla gibi her toplantıda annelerin küçük birer kaş hareketiyle çocukları toplama görevi bize düşer oldu. Uydurmak bir tarafa, çocukların sonsuz hayal gücü ve hoşgörüleriyle inanılmaz seyahatlere dönüşürdü bazen.
Geçen gün çok sevdiğim bir arkadaşım bizim minikler oynarken kitaplıktan "Masal Battaniyesi"ni cekip elime verdi. O'nun tavsiyesiyle elimize alıp okuduk kurabiyemle ve pek sevdik :)
Soğuk iklimlerin beyaz kadifeden tenli, pembe yanaklı, tonton insanlarını resmeden çizer Elena Odriozola öyle iyi iş çıkarmıştı ki hikayenin nerede geçtiği ve hatta neler olmuş olabilecegi hakkında mükemmel bir öngörü edindik.
Bir yardımlaşma ve dayanışma hikayesi 'Masal Battaniyesi'..
Buz gibi havada sobadan gelen çıtırtıların sesi gibi sıcacık.
Karlı dağların derinliklerinde yaşayan Masalcı Nine, kocaman masal battaniyesinin yünlerinden söktüğü iplerle örer Nikolay'ın pofuduk çorabını..artık üşümesin Nikolay..
Masalcı nine sökmeye ve örmeye devam ettikçe masal battaniyesinin üzerine sığışan çocukların da alanı gitgide daralır..
Sonrası? Gülümseten bir dayanışma öyküsü..
Masal Battaniyesi
Ferida Wolff / Harriet May Savitz
Çocuk Cenneti Kitaplığı
Nesin Yayinevi
0 - 7 yaş
ve büyümeye dirençliler için ;)
Ramazan Ayı'nda bir Mimar Sinan Camii Gezisi
Astım sıkıntısıyla uyandığım bir günün sabahında hiç de enerjim yokken sevgili dostumdan gelen bir telefon..ve hooop! İki küçükle Mimar Sinan Camii'ndeyiz. Küçükler kozalak toplayıp, ağaçların altında koştururken biz de bu kısa serbest zamanı degerlendirip iki lafın belini kıralım dedik. Ama yok anam, çocuktan başka mesele konuşamaz olmuşuz. Bırak işte, eğleniyorlar, tasaları yok. Dünyanın kalanına dön..ama yok! İlle de biricik çocuklarımız.
Klasik parktan, gemi parka, gemi parktan kule parka..ille de park bu arada :)
Kozalaklarımızı çantalarımıza doldurup heyecanla gitmeyi bekledikleri camiye girdik.
Camilerdeki çocuk dokunulmazlığının mutluluğuyla özgürce koşup alabildiğine oynadı minik kurabiyeler.
Sonra da camii içinden çarşıya inen merdivenleri kullanarak alt kattaki kitapçıya uğramaya karar verdik. Kitapçı çok hoş göründü gözümüze, geçmişte de bir iki kere uğramışlığım vardı ancak bu sefer çocuk kitapları bölümündeki masa ve sandalyeleri görerek daha bir kanım ısındı. (Algıda seçicilik olsa gerek yeni fark ettim)
Kitap raflarında Kültür Aş.'den çıkan Mevlana İdris kitaplarını görünce heyecanlandık. Ambalajlı çocuk kitabı serisinin birini kitapçıya göstererek ambalajı açıp açamayacağımızı sorduk. Neyse ki izin çıktı. (!) Arkadaşım kitabı incelerken minikler de merakla çevresini sarmıştı. Kitabı okuyup aslında serinin diğer kitabıyla daha çok ilgileneceklerini düşünerek kitapçıya gitti arkadaş. Aldığı yanıt: 'Hayır! Burası sey değil! Onun ambalajını da satın alınca açarsınız artık!" oldu.
Haklı tabii.. Orası şey değil ki. Bir kitapçı için de pek 'şey'sayılmaz gerçi burası.Artık neyse bu şey. Kütüphane?
Çok şey değil, listeden bir kitapçı eksilmiş oldu. Nasip..
Keyfimizi bozmadık.. Birkaç ay önce açılan Düştepe Oyun Müzesi'ni de ziyaret etsek diye düşündük ancak hava koşullarıyla, sınırlı zamanın hain işbirliği sonucu vazgeçtik.
Dönüş için yetişilecek yerler, yapılacak şeyler anne kişisinin zihninde listelendi ve yola revan olduk.
Zilyon tane irili ufaklı kedi sevdiği, bol molalı bir eve dönüş yolunda ansızın bir mola habercisi daha geldi.
-Anneeeaaa baksana ne şeker kediii, bunu da sevebilir miyim?
Zaten kedi menzile girdiği anda eşkâlini almış, olası hasar tesbitinde bulunmuş, peşinen hükmümü vermiş olan ben:
-Oğlum kedicik ıslanmış ve çamurlanmış bence başka zaman sevelim.
-ama anne..(burada uzun uzun cümleler, itirazlar falan vardı)
-yavrucuğum yaralı üstelik, bak hafiften aksıyor. Hırçın olabilir, hadi gel.
-neaaa?! Yaralı mııı?( Sarkan alt dudaktan çıkan bir sitem) inşallah çantanda bandaj vardır anne, çok yazııık
-oğlum ben veteriner değilim ki, üstelik sen de yaralanıyorsun geçiyor değil mi? Kötü değil.. İyi olacaktır, üzülme.
Kedinin peşinden gideyazan oğlan güc bela ikna edilir, sonra da ahhh ya gerçekten kötüyse diye bu sefer de iç sesle boğuşulur.
Bu kafa ve çene kombinasyonuyla bizim iki dakikalık market yolculuklarımız bile maceraya (!) dönüşüveriyor işte böyle. Hayır de bırak! Sebep söylemeyiver.
Her zamankinden daha sakin olmalıyım diye kendi kendime söylenirken içli köftem molalarına yaptığım itirazlardan içlenmiş, hırçınlıkta yeni aşamalar deniyor. Baktı olmadı : 'Hatalıyım komutan annem! Beni affet. Elini bırakıp koşmayacağım..bide marketlere girmeyeceğim. Artık sana komutan anne diyeceğim çünkü sen herşeyi bilirsin! ' demesin mi?!
-Komutan anne mi?
-Evet, bence sana çok yakıştı.
-Ben pek sevmedim, anne demen hoşuma gider.
Hiç de tehlikeli olmayan sıradan bir kaldırım kenarında hiç de tehlikeli olmayan adımları atmadan önce, acemi ip cambazı gibi dizlerini bükerek;
-Anne! Burada yürüyebilir miyim? Bak senden izin aldım!
-!?!?
Hayır de bırak mı demiştim? Aaaay ayy!
Demek komutan anne ha! :)
Büyüklere Oyun Zirvesi!
İki çocuk gücünde tek cocuk annesinin bir gününe dairdir. *
Neredeyse bir aydır ertelediğim bu yazıyı nihayet evdeyken, içerde beni bekleyen işleri ertelemek için bahane olarak kullanıyor ve bugün yazıyorum. Bu da böyle bir itiraf :)
Öncü Eğitimciler'in düzenlediği II.Eğitici Oyunlar Zirvesi bahsedeceğim şey..
15 Mayıs Cuma akşamı sonraki gün katılacağım zirvenin heyecanıyla enerjimin doruklarındayken, birden allerjik ajanlar vücudumu istila ediverdi!
Yetmezmiş gibi ben zirvedeyken oğluma eşlik edecek olan babasının ertesi gün tam gün mesai yapmasını gerektirecek acil bir işi olduğunu ögrendim.
Dakikalar geçtikçe o bir günlük eğlence ihtimalim ortadan kalkmaya başladı. Eğlence dedim, evet!
Eğitici oyunlar zirvesi benim nazarımda tam da büyüklere oyun manasında çünkü!
İsaretleri takip ederek ; "Zaten benim neyime degil mi? Ne işim var ki orada? İşe ve hatta Ev-Ofis calışmasına bile dönemezken..aaamaaan!"
..diye kendi kendime söylenirken bugünü güzel degerlendirelim bari düşüncesiyle yakın arkadaşımı aradım. Meger düşük ferritinin bir numaralı zanlısı oldugunu kabul ettiğim dikkat dağınıklığım bana bir oyun oynamışmış. Telefonun diger ucundaki sevgili arkadaşım,
"e demiştim ya bana bırak diye! Hadi hadi hemen! Oynarlar, sen git" deyiverdi.
Sanki bir eğitimci toplantısı değil de süper kahramanların dünyayı kurtarma planlarını konuşacakları gizli buluşmaya gidiyorum! Daha neler neler yükledim bir bilseniz bu bir günlük serbest zamana! Öyle böyle değil yani! :)
Sabah bildirilerini kaçırmış olarak zirvenin yapılacağı mekana ulaşmaya çalışırken "Din Egitiminde Oyun ve Eğlenceli Etkinlikler" atölye yöneticisi Ayşe Macit'le tanıştık. Bu hoş karşılaşmanın ardından okula vardığımda önceki bildirilerin sonuna ancak yetişebilmiştim.
Hoş o kadar güzel karşılanmış olmak bile benim açımdan zirveyi başarılı kılmıştı. Güzel karşılanma derken, girişteki güler yüzlü ve ilgili karşılama komitesinden de bahsediyorum.
Yemek molasından sonra Derin Beyin'le tanıştırdı bizleri Oğuzhan Gözek. Eglenceli oyun ve egzersizlerle beynin performansını artırmayı amaçlayan Derin Beyin, Almanya'da uzun yıllardır uygulanan bir eğitim yöntemine dayanıyor. Derin Beyin'in kurucusu, eski antrenör ve eğitimci Oğuzhan Gözek bildirisine "ezberci eğitim sistemini degiştirme"mottosuyla başladığında gözlerimdeki pırıltı birkaç saniyeliğine çevremi ışıtmış olabilir.
Zira tam da şikayet ettiğimiz tek düzeleştiren, törpüleyen ve aslında gelecekte fark oluşturacak taze zihinleri yavaş yavaş androide çeviren sistemi tehdit ediyor bu cümle!Gözek, İlkögretimle birlikte kapandığını ifade ettiği sağ beyin aktivitelerinin yetişkinlerde de büyük oranda kapalı olduğunu söyledikten sonra hep birlikte biraz oyun oynadık!?
Body-code, body orff ve koşullanma üzerine egzersizlerle gerçekten eğlenceli oldugu kadar da şaşırtıcı keşifler yaparken bir salon dolusu deliye benziyorduk.Derin Beyin'le ilgili daha fazla sey öğrenmek isterseniz buradan buyrun.
Hemen sonrasında çok degerli bir başka eğitimciyle tanıştık. Hatice Cücü'nün sosyo-ekonomik olarak sıkıntılı bir bölgede inancı ve kişisel mücadele azmiyle başardıklarını dinleyerek ilhamla dolduk. Ögrenmenin en büyük aktörü olan oyunu egitimine aktif olarak dahil etme yöntemleri bir anne olarak umudumu artırdı.Okul sıralarına çizilen dama ve santranç gibi oyunlar, okul bahcesinde yere çizilen seksekle sokak oyunlarına ilginin artırılmış olması çok guzel örnekler.. Kimimize basit gelebilecek bu şeyleri yapmak bürokrasinin bir numaralı kaide olduğu eğitim sistemimizde sıkıntılı ve zor bir adım olabiliyormuş onu da öğrendik.
Peşinden tecrübeli eğitimci Güllü Kazak'ın heyecanını hissettik sahnede. Heyecanının kaynağı ÇOSKK'la tanıştırdı bizleri.Uzun adıyla Çocuk Oyunları ve Spor Kulüpleri Federasyonu ÇOSKK, Türkiye'de artık sokakta oyun oynama imkanları olsa ya da bilgisayarlarını terketseler bile ne oynayacaklarını bilmeyen çocuklara geleneksel sokak oyunlarımızı hatırlatmaya çalışıyor."Oyun ciddi bir iştir, biz oyunu oyun sandık" diyor Güllü Kazak. "Egitimde dünya bindiği dalı keserek kendi yetiştirdiği kuşağı ziyan ediyor."Çoskk hakkında merak ettikleriniz varsa buradan buyrun.
Peşinden tecrübeli eğitimci Güllü Kazak'ın heyecanını hissettik sahnede. Heyecanının kaynağı ÇOSKK'la tanıştırdı bizleri.Uzun adıyla Çocuk Oyunları ve Spor Kulüpleri Federasyonu ÇOSKK, Türkiye'de artık sokakta oyun oynama imkanları olsa ya da bilgisayarlarını terketseler bile ne oynayacaklarını bilmeyen çocuklara geleneksel sokak oyunlarımızı hatırlatmaya çalışıyor."Oyun ciddi bir iştir, biz oyunu oyun sandık" diyor Güllü Kazak. "Egitimde dünya bindiği dalı keserek kendi yetiştirdiği kuşağı ziyan ediyor."Çoskk hakkında merak ettikleriniz varsa buradan buyrun.
Bu arada dinleyiciler arasından yapılan bir katkıyla Uluslararası Oyun Derneği IPA'dan haberdar olduk. Her üç yılda bir gercekleştirdikleri konferansın geçtiğimiz yil İTÜ Taşkışla kampüsünde yapıldığını duydum, ilgilisine duyurulur. http://ipaworld.org 'dalar.
Münire Berna Beşkese hanımın bildirisine gelirsek sunum bir dinleme-anlama etkinliğiydi. Anlattıgımızın nasıl anlaşıldıgı, anlatılandan ne anladığımız, bakış açımıza ve düşünce biçimimize sinen birikimlerimiz ve farklılıklarımızın aynası oldu etkinlik. Okullarda anlamayı, yorumlamayı, kavram algısını, soyut düşünme yetenegini artıracak keyifli bir alıştırma örneği izledik iki gönüllü ögretmenden. Oyun hamuruyla dikey olarak sabitlenen bir strafor panelin iki yanına konumlanan kişiler birbirlerine oyun hamuruyla yapacakları nesneyi anlattılar ve sonrasında panel ortadan kalktığında ne anlattıkları ve ne anladıklarıyla yüzleştiler :) Bana göre tüm bunların ötesinde bu etkinliğin en büyük kazanımı bakış açısı farklılıklarını anlamaya bir adım daha yaklaştırıyor olmasıydı.
Sabahki hoş karşılaşmanın ardından kaçınılmaz olarak katıldığım Ayşe Macit 'in atölyesi de çok ilham vericiydi. Her adımda çok keyif aldığım atölyede en yararlı bulduğum etkinlik 8.sınıf ögrencilerinin Kainatın Düzeni ve yaratıcıyla ilgili sorularına ışık tutacak drama örneğiydi.
Videoda tamamen serbest biçimde ayı, güneşi, yıldızlar ve gezegenleri temsil eden çocukların kararsızlık ve liderlik mücadelesinin karmaşasıyla düzeni sağlayamayışlarını izledik. Ardından bir düzen kurucunun yonlendirmeleriyle /TEK düzen kurucunun (buradaki ornekte öğretmen) düzenin ne kadar sorunsuzca kuruldugu ve işlediğini gördük.
Zirveye katılmak isteyip katılamayan sevgili arkadaşlarım..bu yazı en çok da sizin için. Beklentilerinizi ve birşeyler kaçırıp kaçırmadığınızı değerlendirdikten sonra belki de zirvenin 3.sünde birlikte oyun oynarız dedim, ne dersiniz?
Hem belki bu sefer, bildirilerin tamamını dinleyebilirim.
Her yıl 28 Mayıs günü kutlanan 'Dünya Oyun Oynama Günü'ne denk gelmeliydi bu yazı..olsun..öyleyse oyun oynama YILINIZ kutlu olsun! :)Deliye hergün bayram! Çocuğa her gün oyun!
Çocuk Kütüphanesi Gezisi Notları
Bugün Ümraniye Ahmet Süheyl Ünver Halk Kütüphanesi'ndeydik.
Üç anne ve ikisi 4, biri 5 yaşında üç çocukla Haldun Alagaş Spor Salonu içindeki kütüphaneye giderken beklentilerimiz son derece sınırlıydı. Hep söylerim zaten kendime beklentini düşük tut, bırak birşeyler seni saşırtsın diye. Sürpriz seven bencileyin bu sefer de öyle yapmıştı ve karşılaştığı manzaradan çok memnun kaldı.
Kütüphanenin bulunduğu alt kata indiğimizde ilk puan karşılamadan geldi! Adımını atmakta kararsız minik arkadaşlarımızdan biri hediyeyle ve güler yüzle içeri davet edildi. Hemen sonra, kütüphanenin çocuklar için özel bir bölümü olduğunu ögrendik.
Sevinçle o bölüme doğru giderken sağda kayıt işlemleriyle görevli güler yüzlü kütüphane calışanıyla selamlaştık. Hemen kimlikler çıktı er meydanına, fotoğrafları çıkarırken webcam olduğu bilgisini verdi kütüphaneci. Anlayacağınız fotoğrafa bile gerek yokmuş meğer! Kimliğinizle birlikte hemen koşun bence, koşun koşun, çok ciddiyim. Çünkü dadanmaya karar verdim ben bu harika çocuk kitapları arşivine. Sonra bu nobetçi anneden şikayetçi olmayin, neme lazım :) Ha bir de çocuğunuzun kimliğiyle üye olmak, kendi kimliğinizle üyeliğinizde alabileceğiniz artı beş kitap için stratejik önemde olabilir.
İlk günün ganimetleri, hep elimize geçip de bir türlü okuyamadığımız, hiç görmeyip o anda tanıştığımız ve yazarıyla tanışıklıktan sebep fena halde merak duyduklarımızdan mürekkep beş adet güzel kitap oldu. :)
 |
| Takipçilerimizden sevgili arkadaşım Hilal, usul usul ancak heyecanlı okumalar yaparken :) |
Değnek Adam, Yüksek Tansiyonlu Çınar Ağacı, Kirpi ile Kestane, Borulardaki Ayı ve aslında kendisinden önce tablet uygulaması Pettson's İnventions ile tanıştığımız İsveç'li yazar ve illüstrator Sven Nordqvis'in Tilki Avı ! Bu sonuncusu Hazine Sandığı'nın en nadide parçası oldu bizim için! Aaaa! "Anne invenşıns amcanın kitabııı! "nidalarının her seferinde tazelenmesiyle birkaç kere okundu bu akşam.
Yani tam da bu kitapları bulabileceğiniz bir adres, tabii ayın sonunda :)
Tam 30 gün süreyle okuyabileceğimiz yeni beş kitap! Daha ne olsun! Laa lalla lallallaa lalalla lallallaaa!
Şirinler jenerik müziği iç seste akmaya devam ederken..evet, nerede kalmıştım?
Şurada!
Kütüphanede hoşça geçirdiğimiz yarım saatin ardından kitap okunurken yüksek ses ve efektlere alışkın minik kitap kurtlarından ikisi durumu protesto etmek için yerdeki yapboz halıyı sökmenin iyi bir fikir olacağına karar verdi. Neyseki bir süre sonra bunu yapmaktan vazgeçtiler ancak söylediklerimiz tesir ettiğinden değil tabii, Garfield'in sevgili arkadaşı Odie gibi okuma odasında kosarak daireler çizmenin daha eğlenceli olacağına karar vermişlerdi maalesef :)
Çok geçmeden ilk ve son uyarımızı aldık nazik kütüphane görevlisinden. Mesele içerde çalışmakta olan evin büyük çocuklarının küçük kardeşlerinin gürültüsünden rahatsız olmalarından ibaretti.
Hep birlikte, seçip bir kısmını da okuduğumuz kitaplarımızı ödünç alma bölümüne götürdük, kayıtları alındı ve ayrıldık. Dışarı çıktığımızda aramızdan erken ayrılan minik kitap kurtlarımızdan birini annesiyle masa tenisi oynarken bulduk.
Tam onlara katılmıştık ki kütüphane görevlisi elinde üç küçük hediyeyle daha çıkageldi! :) bkz.altta biryerdeki resim.
Neden sonra minikler acıkınca üst kattaki mini kafeteryaya çıkmayı akıl ettik. Çok şeye az ücret ödemenin keyfiyle çaylarımızı yudumlarken, gece gece hazırladığım börekleri de masaya yayıverdik. Evet, evet yaptık. Dedim ya küçük kardeş, büyük kardeş, aile.. artık nasıl rahatsak :)
Kütüphaneler Müdürlüğü'ne nacizane önerilerimiz;
1. Çocuk Bölümleri ses yalıtımlı yapılsın, verelim coşkuyu!
2. Yakalara birer rozet fena olmazdı.
3. İyice yüzsüzlüğe vurarak, popüler masal kahramanlarıyla bezeli kütüphane kimlik kartları çocuklar için harika bir hediye olurdu doğrusu.
Eeee..hediye fikri sizindi, şikayet etmeyin bence :))
Dipteki mahçup edalı not:
Kütüphane buluşması için haberdar edilmeyi bekleyen sevgili facebook ve instagram takipcilerimiz (onlar kendilerini bilirler) ne olur kusura bakmayın. Neyle karşılaşacağımızı bilemediğimden önce keşif yaparak "Çocuk Kitabı Okuyan Büyükler" zirvesi için uygun noktayı belirlememiz gerektiğini düşündüm. Ama olur da o bilinmeze birlikte yelken açasınız varsa olabileceklerden sorumlu değilim :)
 |
| Hediye gemi kumbaracıklar günün sonunda her türlü oyun için çok amaçlı bir multi-oyuncağa dönüştü. :) Fotoğraftaki çantaya gelince, arkadaki oyuncak karmaşasını kamufle etmek amacıyla orada kendisi. |
Masal Devi Şigibo!
Can sıkıntısıyla televizyonu açtım, ama her kanalda da söylenip duracak birşeyler buluyorum. Yakın arkadaşlarla geleneğimizdir zaten, birlikte birşeyler izlenecekse ille de gülünecek, kıyasıya eleştirilecek, çekirdek çıtarken kabuklarını birbirimizin suratına püskürtmemeyi başararak kahkahalı kritikler yapılacak.
Bizim bu gülmeli tv seanslarımız A.Ö. idi tabi. Ne zaman ki anne olduk, tv yeniden icat edildi. Artık sadece çizgi film izlenebilen rengarenk bir kutu olmuştu. Pepe izleyen çocukların anneleri için dayanışma gruplarına katılmayı düşündük. Ardından Caillou 'nun ebeveynlerinin örnek davranışlarıyla yüzümüz kızardı. Afacan çocuk Toto'yla tanıştığımızda Caillou'nun babasının sürekli evde kalarak nasıl para kazandığını açıklama sıkıntımız katmerlendi. Çünkü şu Toto denen afacanın annesiyle babası ayrıydı. Down sendromlu bir çocuğun çok sevdiğimiz cizgi filmi Punky'de ise babanın neredeyse yok olması başka bir sıkıntıydı. Tüm bunlardan çıkarılan baba temalı bazı mesajların karmaşasını gidermeye çalıştık. Anlayacagınız her tv saati sonrasında sıfırcı hoca tarafindan sorgudaydım.
-Anne benim babam da artık gelmeyecek mi.
-Anne babam işyerinde mi uyuyacak?
-Caillou'nun babası ne iş yapıyor?
-Benim babam niye evde değil. Babamı çok özledim!
-Anne Toto'nun babası da çok çalışıyor değil mi?
Dağıldım, toparlıyorum :)
Geç mesaiden dönen 'Musabbabası' ile televizyona bakınıyoruz. Nasılsa o gün mesaim bitmiş ama ben bitmemişim.
Kanalları gezerken döndüğüm 'kritik yapma hastalığı' emareleri, 'Masal Devi Şigibo'yla karşılaşınca kesiliverdi. İşte izlenecek birşey!
Trt'de çocuk kitabı konuşulan bir yayın! Ustelik yayındakiler bizzat yazar ve çizerler! -öyleydi diye hatırlıyorum-
Keyifle ve heyecanla yayını izledikten sonraki gün Şigibo ile tanışmak üzere soluğu kitabevinde aldık.
Çok fazla masal bilen, sevimli mi sevimli dev Şigibo anlattı; minik kedicik Nekibuki'yle beraber keyifle dinledik. Çocuklara binbir gece masalları tadındaki kitabı her satırını ezberleyecek kadar çok okuduğumuz halde hala kitaplığımızın en nadide parçalarından biri.
Kimseyle paylaşılamayan, es kaza kaybedip de ayrı kalındığında uykusuz nobetlere, minik krizlere sebep olanından!
Dev Şigibo'nun omuzlarında güvenle seyahat ederek her taşın altında annesini arayan kayıp kedicik Nekibuki gibi minik okur da bitmek bilmeyen masallardan dolayı pek keyifli!
Her yeni masalın sonunda Nekibuki'nin annesine kavuşmasını bekleyen oğlum bir süre sonra oluşan kaygıyla kazan kaldırınca doğrudan 308.sayfayı okuduk. Baştan başlayıp, 'Bir masal daha anne, lütfeeen!' nidalarıyla çıkılan yolculuklar artmış, ama uyku her seferinde erken davranmışsa size de önerim minik okuru daha fazla üzmeyin.
Masal Devi Şigibo / Nehir Aydın Gökduman
Nesil Çocuk
5+ *
Resimleyen: Sevgi Gamgam
*Pekala 3 yaştan itibaren de okunabilir. Minikler isterse..
Bizim bu gülmeli tv seanslarımız A.Ö. idi tabi. Ne zaman ki anne olduk, tv yeniden icat edildi. Artık sadece çizgi film izlenebilen rengarenk bir kutu olmuştu. Pepe izleyen çocukların anneleri için dayanışma gruplarına katılmayı düşündük. Ardından Caillou 'nun ebeveynlerinin örnek davranışlarıyla yüzümüz kızardı. Afacan çocuk Toto'yla tanıştığımızda Caillou'nun babasının sürekli evde kalarak nasıl para kazandığını açıklama sıkıntımız katmerlendi. Çünkü şu Toto denen afacanın annesiyle babası ayrıydı. Down sendromlu bir çocuğun çok sevdiğimiz cizgi filmi Punky'de ise babanın neredeyse yok olması başka bir sıkıntıydı. Tüm bunlardan çıkarılan baba temalı bazı mesajların karmaşasını gidermeye çalıştık. Anlayacagınız her tv saati sonrasında sıfırcı hoca tarafindan sorgudaydım.
-Anne benim babam da artık gelmeyecek mi.
-Anne babam işyerinde mi uyuyacak?
-Caillou'nun babası ne iş yapıyor?
-Benim babam niye evde değil. Babamı çok özledim!
-Anne Toto'nun babası da çok çalışıyor değil mi?
Dağıldım, toparlıyorum :)
Geç mesaiden dönen 'Musabbabası' ile televizyona bakınıyoruz. Nasılsa o gün mesaim bitmiş ama ben bitmemişim.
Kanalları gezerken döndüğüm 'kritik yapma hastalığı' emareleri, 'Masal Devi Şigibo'yla karşılaşınca kesiliverdi. İşte izlenecek birşey!
Trt'de çocuk kitabı konuşulan bir yayın! Ustelik yayındakiler bizzat yazar ve çizerler! -öyleydi diye hatırlıyorum-
Keyifle ve heyecanla yayını izledikten sonraki gün Şigibo ile tanışmak üzere soluğu kitabevinde aldık.
Çok fazla masal bilen, sevimli mi sevimli dev Şigibo anlattı; minik kedicik Nekibuki'yle beraber keyifle dinledik. Çocuklara binbir gece masalları tadındaki kitabı her satırını ezberleyecek kadar çok okuduğumuz halde hala kitaplığımızın en nadide parçalarından biri.
Kimseyle paylaşılamayan, es kaza kaybedip de ayrı kalındığında uykusuz nobetlere, minik krizlere sebep olanından!
Dev Şigibo'nun omuzlarında güvenle seyahat ederek her taşın altında annesini arayan kayıp kedicik Nekibuki gibi minik okur da bitmek bilmeyen masallardan dolayı pek keyifli!
Her yeni masalın sonunda Nekibuki'nin annesine kavuşmasını bekleyen oğlum bir süre sonra oluşan kaygıyla kazan kaldırınca doğrudan 308.sayfayı okuduk. Baştan başlayıp, 'Bir masal daha anne, lütfeeen!' nidalarıyla çıkılan yolculuklar artmış, ama uyku her seferinde erken davranmışsa size de önerim minik okuru daha fazla üzmeyin.
Masal Devi Şigibo / Nehir Aydın Gökduman
Nesil Çocuk
5+ *
Resimleyen: Sevgi Gamgam
*Pekala 3 yaştan itibaren de okunabilir. Minikler isterse..
O Anneler ve O Çocuklara!
Çocuğunu yürürken, seyrederken, konuşurken, gülerken, dans ederken, koşarken, oynarken göremeyen anneleri düşünüyorum bugün bolca.. evladını hiç göremeyen, kaybeden ya da zaten hiç sahip olamamış olan..
Oğlumu kucağıma alalı çok olmamıştı.. ilk günden itibaren "çok zorsun ama o kadar muhteşemsin ki" dedim ona..
Çok zor ve bir o kadar muhteşem!
Yine zihnimde seslerle, kalbim daralmış bir rutin hastane gününde gayri ihtiyari " çok hastalanıyor, gazı, kusması, reflüsü, kabızlığı, uyku problemleri (şimdi geride kalan başkalarını da ekleyerek) hiç bitmiyor" deyiverdim.
Sesli düşünmüşüm de çevremi o an farketmişim gibi.. Neşeli, küçük bir kahkaha attı kadın " amaaan, sende!" vardı o kahkahada.
Neden sonra farketmiştim ki konuştuğum kadının yanında afro saçlı melez görünümlü bir kız çocuğu.. sevimli mi sevimli. Gözlerini manga karakterlerine özgü irilikte gösteren siyah çerçeveli gözlükleri ve gülümsemesini ışıldatan diş telleriyle sıradışıydı çocuk.
O kahkahanın şaşkınlığıyla bakakaldım kadına. Gözlerimiz buluştuğunda;
"down sendromlu! diş problemlerimiz, görme sorunumuz ve onlarca diğer sorunun yanında inanın en hafif sorunumuz sindirim sistemi problemleri" dedi.
Kızardım.. kendimi savunacak oldum ama neyse ki vazgeçtim.
Gülümsedim..iyi dileklerde bulundum kırık cümlelerle.
İcerden afro kızın adı duyuldu, muayeneye girdiler.
İçimi merak duygusu kapladı. Dilimin ucuna sorular yığıldı.. o anda muayene için geldiğimizi unutuverdim ve odadan çıkmalarını beklediğimi farkettim.
Oğlumun dosyası kolumun altında, bir elimde kimliğin üzerine iliştirdiğim ve sürekli düseyazan barkod..ta ki yan odadan ismimizi duyana dek..
O gün çok uzun ve zordu ancak tüm gün kadın ve çocuğu aklımdan çıkmadı.Karşılaşma fırsatım olmayan diğer anneleri, olası büyük dertlerini düşündüm durdum.
Hala zaman zaman düşünürüm. . O sorular.. çok mu güçlüydü, ya da çok enerjik, çok inançlı.. ya da büyük güçlü bir aileye sahipti belki de, dertlerine ortak olan. Bende eksikliği olan şeyleri aradım, kendi bezmişliğime bahaneler..
Aradan bir 3 ay daha geçtiğinde, yine bir hastane odasında ameliyat öncesi hazırlıklar için bekliyorduk. Oğlum 9 aylıktı, tüm gece kucağımda dualarla sallayarak narkoz öncesi açlığını unutturmaya çalışmıştım ve gerçekten ikimiz de çok yorgunduk. Gözlerine soru işaretinin çengelleri asılı.. annem neden ağlamama izin veriyor? Neden bu kadar açım, burada neler oluyor?
Yan yatakta ameliyat saatini bekleyen 4-5 yaşlarında bir çocuk ve annesi..
Kadın dolaptan çıkardığı muşambayı yere seriyor seri ve itinalı hareketlerle..hemen üzerine de secdeyle yıpranmış seccadesini.
Namazdan sonra soruyorum.
6. ameliyatımız diyor. Hastanede olmaya alışkınız. Doğduğunda idrar ve dışkı kanalları kapalı olduğundan annesiyle buluşamadan ilk ameliyatını geçirmiş. Ve müteakip operasyonlar..
Çocuklarımıza ve birbirimize dua ederek ayrılıyoruz.
3 saatlik bir operasyondan sonra maaile beklerken, uyanma odasında sadece annesini alabileceklerini söylüyorlar. Halleri kuşkulandırıyor. Anaflaktik şok dolayısıyla tüm bedeni kızarıp buruşmuş olan oğlumu görünce gözyaşlarımı tutamıyorum. Anestezi uzmanı yanıma yaklaşıyor ve sanki ameliyattan önce tesbit edilmemiş allerji ihtimalinden dolayı uyaran ben değilmişim gibi "tekrar ameliyat olursa anestezi uzmanına bilgi verin, hangi ilaç bilmiyoruz ancak ilaç allerjisi gelişti" diyor. Gözlerinin ta içine bakıyorum. Söylemek istediklerimi bal gibi de anlıyor.. ancak sözünü bitirir bitirmez benimki başlamasın diye hızla ayrılıyor.
Hastabakıcıya oğlumu kucağıma almak istediğimi söylüyorum gözyaşlarıyla. Çıkışıyor, "olur mu hamfendi öyle şey aaa!" diyor.
Kollarını uzatıyor..anneee! ağlıyor, çok korkmuş.
Tam yarım saat seyredebiliyorum sadece..
O çaresizliğin içinde ben anestezi uzmanının durumu aydınlatmasını beklerken bir başka hastabakıcı yanımdan "ya nasıl annesin sen, alsana çocuğunu kucağına!"diyerek hızla geçiyor.
Üzüntümü dindirerek öfkeyle dönüyorum ama sesimi duyuramıyorum.
Tanıdığımız bir doktor aracılığıyla operasyonun iyi geçtiğini ögrendiğimizde üzerinden saatler geçmiş oluyor.
Oğlum şimdi 5 yaşında ve allerjik astımlı. Ben bu yazıyı yazarken eşim içerde oğlumun ateşini kontrol ediyor.
Yılın çok büyük bir kısmını hala hastalıkla, kalan kısmını allerjiyle geçiriyoruz ve ben o kadınları düşünmeden edemiyorum.
O çocukları..
Afro saçlı şirin mi şirin melez kızı,
şimdi 9-10 yaşlarında olması muhtemel o çocuğu..
Hayatları hayatımıza hiç değmemiş o çocukları ve aileleri..olası dertlerini..
Çocuk beni..
Şehrin ortasındaki tek çayırlık alanda alabildiğine koşan, düşen, yaralanan çocuk beni..
Kuzenimle birlikte otlarlarken izlediğim birkaç şehirli ineği,
Kuzukulakları,
Adına çay dediğimiz eflatun çicekli muhteşem kokulu otları,
Havadaki saman sıcağını..
Uydurduğumuz masalları,
Çıplak ayakla koştuğumuz kızgın asfaltı,
Şehirdeki son çeşmelerden kana kana içtiğimiz serin suları,
Eşek arısı tarafından kovalanıp, kurbağalarla konuştuğumuz günleri...
Bir gün gelecek oğlum da sadece bunları hatırlayacak..
Ne kadar zor büyüdüğünü , hastalıklarını unutacak..
Hatta tam yalarken yere düşen dondurmasını, kırılan oyuncağını, gidemediği geziyi de..
Dilerim ki oğlum benim hatırlamadığım ve annemin dün gibi hatırladığı o günleri değil,
Güneşli ve hanımeli kokan neşeli bahar günlerini hatırlar..
Varsın bir anne nasıl yetişiyor bilmesin ;)
Oğlumu kucağıma alalı çok olmamıştı.. ilk günden itibaren "çok zorsun ama o kadar muhteşemsin ki" dedim ona..
Çok zor ve bir o kadar muhteşem!
Yine zihnimde seslerle, kalbim daralmış bir rutin hastane gününde gayri ihtiyari " çok hastalanıyor, gazı, kusması, reflüsü, kabızlığı, uyku problemleri (şimdi geride kalan başkalarını da ekleyerek) hiç bitmiyor" deyiverdim.
Sesli düşünmüşüm de çevremi o an farketmişim gibi.. Neşeli, küçük bir kahkaha attı kadın " amaaan, sende!" vardı o kahkahada.
Neden sonra farketmiştim ki konuştuğum kadının yanında afro saçlı melez görünümlü bir kız çocuğu.. sevimli mi sevimli. Gözlerini manga karakterlerine özgü irilikte gösteren siyah çerçeveli gözlükleri ve gülümsemesini ışıldatan diş telleriyle sıradışıydı çocuk.
O kahkahanın şaşkınlığıyla bakakaldım kadına. Gözlerimiz buluştuğunda;
"down sendromlu! diş problemlerimiz, görme sorunumuz ve onlarca diğer sorunun yanında inanın en hafif sorunumuz sindirim sistemi problemleri" dedi.
Kızardım.. kendimi savunacak oldum ama neyse ki vazgeçtim.
Gülümsedim..iyi dileklerde bulundum kırık cümlelerle.
İcerden afro kızın adı duyuldu, muayeneye girdiler.
İçimi merak duygusu kapladı. Dilimin ucuna sorular yığıldı.. o anda muayene için geldiğimizi unutuverdim ve odadan çıkmalarını beklediğimi farkettim.
Oğlumun dosyası kolumun altında, bir elimde kimliğin üzerine iliştirdiğim ve sürekli düseyazan barkod..ta ki yan odadan ismimizi duyana dek..
O gün çok uzun ve zordu ancak tüm gün kadın ve çocuğu aklımdan çıkmadı.Karşılaşma fırsatım olmayan diğer anneleri, olası büyük dertlerini düşündüm durdum.
Hala zaman zaman düşünürüm. . O sorular.. çok mu güçlüydü, ya da çok enerjik, çok inançlı.. ya da büyük güçlü bir aileye sahipti belki de, dertlerine ortak olan. Bende eksikliği olan şeyleri aradım, kendi bezmişliğime bahaneler..
Aradan bir 3 ay daha geçtiğinde, yine bir hastane odasında ameliyat öncesi hazırlıklar için bekliyorduk. Oğlum 9 aylıktı, tüm gece kucağımda dualarla sallayarak narkoz öncesi açlığını unutturmaya çalışmıştım ve gerçekten ikimiz de çok yorgunduk. Gözlerine soru işaretinin çengelleri asılı.. annem neden ağlamama izin veriyor? Neden bu kadar açım, burada neler oluyor?
Yan yatakta ameliyat saatini bekleyen 4-5 yaşlarında bir çocuk ve annesi..
Kadın dolaptan çıkardığı muşambayı yere seriyor seri ve itinalı hareketlerle..hemen üzerine de secdeyle yıpranmış seccadesini.
Namazdan sonra soruyorum.
6. ameliyatımız diyor. Hastanede olmaya alışkınız. Doğduğunda idrar ve dışkı kanalları kapalı olduğundan annesiyle buluşamadan ilk ameliyatını geçirmiş. Ve müteakip operasyonlar..
Çocuklarımıza ve birbirimize dua ederek ayrılıyoruz.
3 saatlik bir operasyondan sonra maaile beklerken, uyanma odasında sadece annesini alabileceklerini söylüyorlar. Halleri kuşkulandırıyor. Anaflaktik şok dolayısıyla tüm bedeni kızarıp buruşmuş olan oğlumu görünce gözyaşlarımı tutamıyorum. Anestezi uzmanı yanıma yaklaşıyor ve sanki ameliyattan önce tesbit edilmemiş allerji ihtimalinden dolayı uyaran ben değilmişim gibi "tekrar ameliyat olursa anestezi uzmanına bilgi verin, hangi ilaç bilmiyoruz ancak ilaç allerjisi gelişti" diyor. Gözlerinin ta içine bakıyorum. Söylemek istediklerimi bal gibi de anlıyor.. ancak sözünü bitirir bitirmez benimki başlamasın diye hızla ayrılıyor.
Hastabakıcıya oğlumu kucağıma almak istediğimi söylüyorum gözyaşlarıyla. Çıkışıyor, "olur mu hamfendi öyle şey aaa!" diyor.
Kollarını uzatıyor..anneee! ağlıyor, çok korkmuş.
Tam yarım saat seyredebiliyorum sadece..
O çaresizliğin içinde ben anestezi uzmanının durumu aydınlatmasını beklerken bir başka hastabakıcı yanımdan "ya nasıl annesin sen, alsana çocuğunu kucağına!"diyerek hızla geçiyor.
Üzüntümü dindirerek öfkeyle dönüyorum ama sesimi duyuramıyorum.
Tanıdığımız bir doktor aracılığıyla operasyonun iyi geçtiğini ögrendiğimizde üzerinden saatler geçmiş oluyor.
Oğlum şimdi 5 yaşında ve allerjik astımlı. Ben bu yazıyı yazarken eşim içerde oğlumun ateşini kontrol ediyor.
Yılın çok büyük bir kısmını hala hastalıkla, kalan kısmını allerjiyle geçiriyoruz ve ben o kadınları düşünmeden edemiyorum.
O çocukları..
Afro saçlı şirin mi şirin melez kızı,
şimdi 9-10 yaşlarında olması muhtemel o çocuğu..
Hayatları hayatımıza hiç değmemiş o çocukları ve aileleri..olası dertlerini..
Çocuk beni..
Şehrin ortasındaki tek çayırlık alanda alabildiğine koşan, düşen, yaralanan çocuk beni..
Kuzenimle birlikte otlarlarken izlediğim birkaç şehirli ineği,
Kuzukulakları,
Adına çay dediğimiz eflatun çicekli muhteşem kokulu otları,
Havadaki saman sıcağını..
Uydurduğumuz masalları,
Çıplak ayakla koştuğumuz kızgın asfaltı,
Şehirdeki son çeşmelerden kana kana içtiğimiz serin suları,
Eşek arısı tarafından kovalanıp, kurbağalarla konuştuğumuz günleri...
Bir gün gelecek oğlum da sadece bunları hatırlayacak..
Ne kadar zor büyüdüğünü , hastalıklarını unutacak..
Hatta tam yalarken yere düşen dondurmasını, kırılan oyuncağını, gidemediği geziyi de..
Dilerim ki oğlum benim hatırlamadığım ve annemin dün gibi hatırladığı o günleri değil,
Güneşli ve hanımeli kokan neşeli bahar günlerini hatırlar..
Varsın bir anne nasıl yetişiyor bilmesin ;)
Sen, Ben, O; Ya Da Bir Arpa Boyu Yol Alamamak?
Farklı sayfalarda zaman zaman başörtüsü nedeniyle iş bulamayan bazı arkadaşlarımın hezeyanlarını okuyorum.
Eminim tersi de farklı değer yargılarıyla başörtülü olmayan hanımlar için oluyor.
Dikkat, sadece kadın bu memleketin meselesi! Erkeklerle kimsenin sorunu yok! Takiyye yapsınlar canım! Hooop çözüldü sorun!
Her birine ve her seferinde yazmak istiyorum bu serzenişlerin.. ama sonra yazdıklarım moral bozmaktan öte bir anlam ifade eder mi diye duralayıp vazgeçiyorum.
Ancak daha önce yazdığım bir yazıyı hatırlayıp burada "zip"li olarak sizinle bu konudaki deneyimlerimi paylaşmayı istedim.
Şikayet et diyen arkadaşlar oluyor altlarında yapılan yorumlarda..
anlıyorum tamam sessiz kalma diyorsunuz da..kimi, kime, hangi gerekçeyle?
her biri ayrı sorular..
"başörtünden dolayı"demeden de başörtülü çalıştırmayan bir sürü kurum var. Hem de her sektörde!
Ben desen ve grafik tasarımcı olarak 8 yıl boyunca her iş görüşmesinde yaşadım benzerlerini.
İş yaşamımın sonraki yılları da başka hikayelerle dolu..
Eğer açıkça ve dürüstçe sebebin "prezentabl"(!?)olmayan mütesettir görüntünüz olduğunu söylüyorlarsa hiç değilse dürüst olmuşlar da "yetersiz miyim ki, yanlış birşey mi söyledim, kötü intiba mı bıraktım"gibi sorulardan kurtulmuşsunuz.
Bu durumda yapılacak şey belki kendi değer yargılarınızı paylaşan kurum arayışına girmek.
Ha tam bu noktada da müslümanların kendi sosyal ve ticari hayatlarındaki sorunlar devreye giriyor.. Ya maddi olanaksızlıklardan ya da tamamen uyanık geçinip emek sömürücülüğü yapmaktan bu kurumlardan alacağınız ücretler diğer kurumlara göre cok daha düşük olabiliyor.
Tasarım direktörü olarak çalıştığım bir ev tekstili firmasında bana daha önce aldıgım maaşin 3/4ünü teklif ederken mütedeyyin patronum "başörtünle ve ibadetlerine saygıyla başka hiçbir yerde böyle rahat çalışamazsın, vereceğimiz rakam bu kadar sana" demişti. Tüm fırsatçılıklarına rağmen o işe çok ihtiyacım olduğundan kabul etmiştim. Evlenmek üzereydim ve koşullarım değişmişti.
İş sektörümün yoğunlukta olduğu Avrupa Yakası'yla Anadolu yakası arasında mekik dokumam çok yıpratıcı olacaktı.
Anadolu yakasındaki o çok dindar işveren başardığım işlere, kısa süre içinde bağladığım uluslararası bir müşteriye ve olumsuz teknik çalışma koşullarıma rağmen sonuna kadar İsviçre Çakısı muamelesi yaparak her türlü faydalandı.. Ve karşılığinda zam şöyle dursun az köpüklü Türk kahvesi ikram etmekle yetindi. O gün bana ögretti ki bir acı kahvenin bırakın 40 yıl 4 dakika bile hatrı olmayabilir.
Küçük bir not: Düşük maasa İsviçre Çakısı gibi üstlendiğim işlerden mütevellit 1 yıl içinde ayrıldığım bu işyerine 3 kere tekrar çağrıldım rica minnet. Koşullarım iyileştirilmediğinden tekrar çalışmaya ikna olmadım. Bu arada çok sayıda kişiyi aynı pozisyon için deneyip memnun kalmadıklarını duydum. Ancak nihahetinde prezentabl(?!) insanlardan oluşturdukları bir ekip için kesenin ağzını açmak zorunda kaldılar. Tabii tüm teknik koşulları da beraberinde iyileştirerek!
İkinci küçük not: Kendini dindar olarak tanımlayan işverenim tesettürlü olmayan hanımları (hanım? peki ya erkekler için ölçüt!?) işe almaktan kaçındığını, bunun yerine başörtüsü sorunlarından ötürü iş bulmakta zorlanan insanlara iş imkanı sağlayarak pozitif ayrımcılık yaptığını iddia etmekte ve her nasılsa işe aldığı başörtüsüz hanım hakkında tamamen zanni olarak atıp tutmakta beis görmemişti.
Tartışılması gereken
"insanların ticari ahlakları",
"ehil olmayana siyasi ya da sosyal sınıf taassubuyla iş yaptırılıp sonra da çıkan kalitesiz işlerden bir arpa boyu yol alamamak"
gibi başlıklar olabilir..ancak ben çerçeveyı daraltıp
"Müslümanların ticari hayatları ve kul hakkı" na odaklanmak isterim..
ve hatta "müslümanın /sadece benim, sadece senin/ ticari ahlakı, sosyal ahlakı, vicdan, kul hakkına hassasiyeti" ne indirgesek?
bakın bu daha da güzeli.
Çünkü inanıyorum ki her insan kendini imar ederse, nur saçılır dünyaya biiznillah!
Eminim tersi de farklı değer yargılarıyla başörtülü olmayan hanımlar için oluyor.
Dikkat, sadece kadın bu memleketin meselesi! Erkeklerle kimsenin sorunu yok! Takiyye yapsınlar canım! Hooop çözüldü sorun!
Her birine ve her seferinde yazmak istiyorum bu serzenişlerin.. ama sonra yazdıklarım moral bozmaktan öte bir anlam ifade eder mi diye duralayıp vazgeçiyorum.
Ancak daha önce yazdığım bir yazıyı hatırlayıp burada "zip"li olarak sizinle bu konudaki deneyimlerimi paylaşmayı istedim.
Şikayet et diyen arkadaşlar oluyor altlarında yapılan yorumlarda..
anlıyorum tamam sessiz kalma diyorsunuz da..kimi, kime, hangi gerekçeyle?
her biri ayrı sorular..
"başörtünden dolayı"demeden de başörtülü çalıştırmayan bir sürü kurum var. Hem de her sektörde!
Ben desen ve grafik tasarımcı olarak 8 yıl boyunca her iş görüşmesinde yaşadım benzerlerini.
İş yaşamımın sonraki yılları da başka hikayelerle dolu..
Eğer açıkça ve dürüstçe sebebin "prezentabl"(!?)olmayan mütesettir görüntünüz olduğunu söylüyorlarsa hiç değilse dürüst olmuşlar da "yetersiz miyim ki, yanlış birşey mi söyledim, kötü intiba mı bıraktım"gibi sorulardan kurtulmuşsunuz.
Bu durumda yapılacak şey belki kendi değer yargılarınızı paylaşan kurum arayışına girmek.
Ha tam bu noktada da müslümanların kendi sosyal ve ticari hayatlarındaki sorunlar devreye giriyor.. Ya maddi olanaksızlıklardan ya da tamamen uyanık geçinip emek sömürücülüğü yapmaktan bu kurumlardan alacağınız ücretler diğer kurumlara göre cok daha düşük olabiliyor.
Tasarım direktörü olarak çalıştığım bir ev tekstili firmasında bana daha önce aldıgım maaşin 3/4ünü teklif ederken mütedeyyin patronum "başörtünle ve ibadetlerine saygıyla başka hiçbir yerde böyle rahat çalışamazsın, vereceğimiz rakam bu kadar sana" demişti. Tüm fırsatçılıklarına rağmen o işe çok ihtiyacım olduğundan kabul etmiştim. Evlenmek üzereydim ve koşullarım değişmişti.
İş sektörümün yoğunlukta olduğu Avrupa Yakası'yla Anadolu yakası arasında mekik dokumam çok yıpratıcı olacaktı.
Anadolu yakasındaki o çok dindar işveren başardığım işlere, kısa süre içinde bağladığım uluslararası bir müşteriye ve olumsuz teknik çalışma koşullarıma rağmen sonuna kadar İsviçre Çakısı muamelesi yaparak her türlü faydalandı.. Ve karşılığinda zam şöyle dursun az köpüklü Türk kahvesi ikram etmekle yetindi. O gün bana ögretti ki bir acı kahvenin bırakın 40 yıl 4 dakika bile hatrı olmayabilir.
Küçük bir not: Düşük maasa İsviçre Çakısı gibi üstlendiğim işlerden mütevellit 1 yıl içinde ayrıldığım bu işyerine 3 kere tekrar çağrıldım rica minnet. Koşullarım iyileştirilmediğinden tekrar çalışmaya ikna olmadım. Bu arada çok sayıda kişiyi aynı pozisyon için deneyip memnun kalmadıklarını duydum. Ancak nihahetinde prezentabl(?!) insanlardan oluşturdukları bir ekip için kesenin ağzını açmak zorunda kaldılar. Tabii tüm teknik koşulları da beraberinde iyileştirerek!
İkinci küçük not: Kendini dindar olarak tanımlayan işverenim tesettürlü olmayan hanımları (hanım? peki ya erkekler için ölçüt!?) işe almaktan kaçındığını, bunun yerine başörtüsü sorunlarından ötürü iş bulmakta zorlanan insanlara iş imkanı sağlayarak pozitif ayrımcılık yaptığını iddia etmekte ve her nasılsa işe aldığı başörtüsüz hanım hakkında tamamen zanni olarak atıp tutmakta beis görmemişti.
Tartışılması gereken
"insanların ticari ahlakları",
"ehil olmayana siyasi ya da sosyal sınıf taassubuyla iş yaptırılıp sonra da çıkan kalitesiz işlerden bir arpa boyu yol alamamak"
gibi başlıklar olabilir..ancak ben çerçeveyı daraltıp
"Müslümanların ticari hayatları ve kul hakkı" na odaklanmak isterim..
ve hatta "müslümanın /sadece benim, sadece senin/ ticari ahlakı, sosyal ahlakı, vicdan, kul hakkına hassasiyeti" ne indirgesek?
bakın bu daha da güzeli.
Çünkü inanıyorum ki her insan kendini imar ederse, nur saçılır dünyaya biiznillah!
Biri Bizi Fabrika Ayarlarina Geri Alsın
Uyarı:
Okumakta olduğunuz yazı bol miktarda dar alanlı gözlem ve subjektif yargı içermektedir. Bilimselliği ya da bağlayıcılığı olmadığı gibi tamamen fiziksel hastalık, yaşlanma arazı olarak değerlendirilebilir. Olabilir yani öyle şeyler..
Uzun sohbetler için bolca, yazmak için azca vakte sahibim son gunlerde..
Farkettim ki kabuğumdan cıkmayalı öyle çok olmuş ki, rengarenk sathına yansıyan kendi yanılsamalarımı gerçek bilmişim. Toz pembe gerçekler, kuşlar, çiçekler, böcekler..
Bu uzun sohbetler esnasında "yahu biz eskiden otobüste ihtiyacı olana yer vermemeyi kendimize yakıştıramaz ve hatta bunu vazife ve misyonumuzun parçası görürdük. Koca koca genç kızlar ve oğlanlar yer vermek şöyle dursun "Kucagımda çocuğum var, tutunamıyorum. Yer verebilecek yok mu?" diye seslendiğiniz halde oralı olmuyorlar diye yakınacak oldum.
Bir öğretmen arkadaşım gülerek ve benzer örneklerle " yahu boşversene, sınıfta heyecanla sanat tarihi anlatıyorum, eğlenceli, heyecanlı..bakıyorum o coşkunun zerre yansıması yok karşımda. Survivor falan konusuyorlar, onları bu heyecanlandırıyor" dedi.
(ben hala survivor nası yazılıyordu ki diye google amcaya sorayım, aaah ah!)
Yaaa azizim aslında gördüğünüz gibi 30lu yaşlarında bir kadın değilim. Bunları söyleyecek kıvama geldiğime göre aslında 130 yaşında falan olmalıyım.
İçim mi geçmiş nedir :))
Ama yok, yoook dünya devam ederken ben bilimkurgu filmlerindeki gibi derin dondurucuda 100 yıl uyuyup bugüne uyanmış gibiyim. Dünya çok değişik biryer olmuş, ya da zaten öyleymiş de bizim gözlük camları pembeye çalar imiş.
Toplumun her kesiminden genç aynı tipte sanki, tornadan çıkmış gibi..
Okuma alışkanlığından tutun da genel ahlak ve edebe kadar her konuda bir moda ürünü gibi..Popüler kültür altın çağını yaşıyor olabilir .. Bundan 10 yıl önce marjinal olacağız, farklı düşüneceğiz, sorgulayacağız, kapılıp gitmeyeceğiz diye ne saçmalıklar yapardık, şimdikiler şipşak imaj tüyolarıyla hallediyorlar ya, bence buna bozuluyor da olabilirim :)
Sahiden okusalar etseler ya da hiç değilse aradan teknolojiyi çıkarıp 5 dakika göz teması falan kursalar değil mi ama?
Yok yok karamsar değilim. Genellemeler kötüdür ama bazen de iyidir ya bu iyi oldugu zamanlardan :) Bu genellemeye dahil olmayanlar nasılsa kendilerini bilir.. ucundan kıyısından dahil olana da kırık dökük de olsa bir ayna olur.
Sorun gençlerin sorunu mu peki. Bundan mı ibaret? Nicelik, nitelik vs. neydi ki bunlar? Ha bir de sorun nedir, ne anlatıyorum yahu ben!
Hah!
Sorun fıtrata aykırı haller içinde olmamız, sorun artık hiçbir şeyin normal, doğal olamaması.
Geleneksel olan, övülesi olan, doğal olan, fıtri olan vs. tüm kodların ve hatta yazılımın zararlı şekilde değişmesi.
Sorun küçücük çocuklar da dahil herkesin şu "Surrogates" (bizdeki adıyla Suretler) filmindeki gibi ekranların ardindan hayatı "yaşaması".
Oldu olacak yemekleri de hap olarak atalım, çene kaslarımız yorulmasın..
Durum vahim! Ee yeni birşey mi söylüyorum, ben mi keşfettim şimdi bu sorunu? Ya da içimdeki 130 yaşındaki mevta mı konuşan?
Hmm..olabilir aslında.
Bu yazıyı yazmaya başladığımda ağlanacak hallerimize birlikte gülelim eğlenelim düşüncesiyle birkaç anımı paylaşmaktı niyetim.
Ama bugün Öncü Eğitimciler'le tanıştığım 2. Eğitici Oyunlar Zirvesi'nde ÇOSKK'u görünce gülmekten fazlasını yapanlar olduğu için şükran duydum.
ÇOSKK, uzun adıyla "Çocuk Oyunları ve Spor Kulüpleri Federasyonu"
Ha bir de "Derin Beyin" var.. bunun uzun adı bu oluyor.
Yazının sonu, bitti.
Buradan sonrası için yazılar üzerindeki bağlantıları kullanıp parmakları hareket ettirmenizi istesem ayıp mı etmiş olurum ki? Oysa ki ben öyle bir insan mıyım? Hiç değilim ancak 5 yaşındaki oğlum zirveden dönmesini beklediği annesinin başına ekşidiği için diğer notlarla birlikte günün hülasasını başka bir yazıya ertelemek üzere izninizi istiyorum.
Okumakta olduğunuz yazı bol miktarda dar alanlı gözlem ve subjektif yargı içermektedir. Bilimselliği ya da bağlayıcılığı olmadığı gibi tamamen fiziksel hastalık, yaşlanma arazı olarak değerlendirilebilir. Olabilir yani öyle şeyler..
Uzun sohbetler için bolca, yazmak için azca vakte sahibim son gunlerde..
Farkettim ki kabuğumdan cıkmayalı öyle çok olmuş ki, rengarenk sathına yansıyan kendi yanılsamalarımı gerçek bilmişim. Toz pembe gerçekler, kuşlar, çiçekler, böcekler..
Bu uzun sohbetler esnasında "yahu biz eskiden otobüste ihtiyacı olana yer vermemeyi kendimize yakıştıramaz ve hatta bunu vazife ve misyonumuzun parçası görürdük. Koca koca genç kızlar ve oğlanlar yer vermek şöyle dursun "Kucagımda çocuğum var, tutunamıyorum. Yer verebilecek yok mu?" diye seslendiğiniz halde oralı olmuyorlar diye yakınacak oldum.
Bir öğretmen arkadaşım gülerek ve benzer örneklerle " yahu boşversene, sınıfta heyecanla sanat tarihi anlatıyorum, eğlenceli, heyecanlı..bakıyorum o coşkunun zerre yansıması yok karşımda. Survivor falan konusuyorlar, onları bu heyecanlandırıyor" dedi.
(ben hala survivor nası yazılıyordu ki diye google amcaya sorayım, aaah ah!)
Yaaa azizim aslında gördüğünüz gibi 30lu yaşlarında bir kadın değilim. Bunları söyleyecek kıvama geldiğime göre aslında 130 yaşında falan olmalıyım.
İçim mi geçmiş nedir :))
Ama yok, yoook dünya devam ederken ben bilimkurgu filmlerindeki gibi derin dondurucuda 100 yıl uyuyup bugüne uyanmış gibiyim. Dünya çok değişik biryer olmuş, ya da zaten öyleymiş de bizim gözlük camları pembeye çalar imiş.
Toplumun her kesiminden genç aynı tipte sanki, tornadan çıkmış gibi..
Okuma alışkanlığından tutun da genel ahlak ve edebe kadar her konuda bir moda ürünü gibi..Popüler kültür altın çağını yaşıyor olabilir .. Bundan 10 yıl önce marjinal olacağız, farklı düşüneceğiz, sorgulayacağız, kapılıp gitmeyeceğiz diye ne saçmalıklar yapardık, şimdikiler şipşak imaj tüyolarıyla hallediyorlar ya, bence buna bozuluyor da olabilirim :)
Sahiden okusalar etseler ya da hiç değilse aradan teknolojiyi çıkarıp 5 dakika göz teması falan kursalar değil mi ama?
Yok yok karamsar değilim. Genellemeler kötüdür ama bazen de iyidir ya bu iyi oldugu zamanlardan :) Bu genellemeye dahil olmayanlar nasılsa kendilerini bilir.. ucundan kıyısından dahil olana da kırık dökük de olsa bir ayna olur.
Sorun gençlerin sorunu mu peki. Bundan mı ibaret? Nicelik, nitelik vs. neydi ki bunlar? Ha bir de sorun nedir, ne anlatıyorum yahu ben!
Hah!
Sorun fıtrata aykırı haller içinde olmamız, sorun artık hiçbir şeyin normal, doğal olamaması.
Geleneksel olan, övülesi olan, doğal olan, fıtri olan vs. tüm kodların ve hatta yazılımın zararlı şekilde değişmesi.
Sorun küçücük çocuklar da dahil herkesin şu "Surrogates" (bizdeki adıyla Suretler) filmindeki gibi ekranların ardindan hayatı "yaşaması".
Oldu olacak yemekleri de hap olarak atalım, çene kaslarımız yorulmasın..
Durum vahim! Ee yeni birşey mi söylüyorum, ben mi keşfettim şimdi bu sorunu? Ya da içimdeki 130 yaşındaki mevta mı konuşan?
Hmm..olabilir aslında.
Bu yazıyı yazmaya başladığımda ağlanacak hallerimize birlikte gülelim eğlenelim düşüncesiyle birkaç anımı paylaşmaktı niyetim.
Ama bugün Öncü Eğitimciler'le tanıştığım 2. Eğitici Oyunlar Zirvesi'nde ÇOSKK'u görünce gülmekten fazlasını yapanlar olduğu için şükran duydum.
ÇOSKK, uzun adıyla "Çocuk Oyunları ve Spor Kulüpleri Federasyonu"
Ha bir de "Derin Beyin" var.. bunun uzun adı bu oluyor.
Yazının sonu, bitti.
Buradan sonrası için yazılar üzerindeki bağlantıları kullanıp parmakları hareket ettirmenizi istesem ayıp mı etmiş olurum ki? Oysa ki ben öyle bir insan mıyım? Hiç değilim ancak 5 yaşındaki oğlum zirveden dönmesini beklediği annesinin başına ekşidiği için diğer notlarla birlikte günün hülasasını başka bir yazıya ertelemek üzere izninizi istiyorum.
Cekilis / Rüzgarın Uzerindeki Sehir
Rüyalarımda hep uçarım ya da süper kahramanlara özgü manevralarla binaların, tepelerin üzerinden zıplarım. Çocukluğumdan beri hem de..(A.Ö.)
Anne olduktan sonra ise (A.S.) rüyalarim çesitlendi. Birşeyleri kaybedip, unutup kan ter içinde uyanmalara başladım. Öyle ki uyandığımda rüyamda kaybettiğim eşyayı gerçekten kaybedip kaybetmediğimi kontrol eder oldum.
Bazen de kaybetmedigim bir eşyayı bulup durduk yere sevindiğim.
Ha bir de rüyamda nerede oldugunu hatırladığım oluyor, o da bambaşka ilginç bir durum olsa gerek..
Artık konunun ehli arkadaşlarım bu durumu nasıl yorumlar, hangi kliniğe yönlendirir bilemiyorum ama bana hayalle gerçeğin karışmasına dair çok "gerçek" bir duygu verdi.
Hayal dünyası, simulakr, sanal gerçeklik, paralel evren ..falan filan..birşey dönüyor orası kesin :P
Behiç Ak kitaplarindaki hayal dunyası, rüyalarimdaki çocuğun dünyasına o kadar benziyor ki!
Kaleminden dökülen sözcüklerle ve harika resimlemesiyle Behiç Ak bir Hayal Ülkesi mimarı!
Sanki kalemi bırakıverse o güzelim ülke yıkılıverecek, rüyalar son bulacak gibi..
Elime aldığım her kitabında cocuksu bir heyecanla ve mutlulukla doluveriyorum.
Zaten bence bu kitaplar çocuklardan once büyüyememiş ebeveynler için yazılmış. Hani 34 yaşında olup da hala çocuklu, macera adalı, masalsı filmler izleyen yetişkinler için!
Sinemanın Tim Burton, Marc Caro, Jean-Pierre Jeunet, Hayao Miyazaki, Sylvain Chomet, Jafar Panahi, Majid Majidi, Bahman Ghobadi, Emir Kusturica ... gibi isimleri bu delilikten daha çoook ekmek yer :)
Bu isimleri birbiriyle ilişkisiz bulacaklara peşinen söyleyeyim, işte hepsinde ortak olan o lezzet var ya hani? Oradan menkul..
Rüzgarin Üzerindeki Sehir, bir hayal ülkesi mimarının tam da o lezzette yazdığı ve resmettiği harika bir kitap!
Her sayfanın, metinle birlikte akan ancak bambaşka oyküler bırakan onlarca detayla dolu olması da nev'ine ozgü..
Rüzgara binerek uzak ülkelere ziyarete giden, şimşeklerin ateşinde ekmek yapıp, gökyüzünden meyve toplayan sehir insanları rüzgarın götürdüğü her yere mutluluk taşıyorlar!
Rüzgarın Üzerindeki Şehir
Behic Ak / Can Çocuk
4+
"Her yaşa"
Başlıkta çekiliş demiştim ben degil mi?
Az kalsın unutuyordum.
Bloğun ilk çekilişi, bir nevi açılış hediyesi "Rüzgarin Üzerindeki Şehir".
Facebook'ta nobetci blog sayfasını beğenip bu tanıtımı herkese açık biçimde profilinde paylaşan 1 kişi, randomla yapacağımız cekilişle kitabın sahibi olacak.
Sayfayı beğenip, yazıyı herkese açık biçimde profilinizde paylaştıktan sonra alta "begendim, paylaştım" diye yorum bırakmanız yeterli.
Anne olduktan sonra ise (A.S.) rüyalarim çesitlendi. Birşeyleri kaybedip, unutup kan ter içinde uyanmalara başladım. Öyle ki uyandığımda rüyamda kaybettiğim eşyayı gerçekten kaybedip kaybetmediğimi kontrol eder oldum.
Bazen de kaybetmedigim bir eşyayı bulup durduk yere sevindiğim.
Ha bir de rüyamda nerede oldugunu hatırladığım oluyor, o da bambaşka ilginç bir durum olsa gerek..
Artık konunun ehli arkadaşlarım bu durumu nasıl yorumlar, hangi kliniğe yönlendirir bilemiyorum ama bana hayalle gerçeğin karışmasına dair çok "gerçek" bir duygu verdi.
Hayal dünyası, simulakr, sanal gerçeklik, paralel evren ..falan filan..birşey dönüyor orası kesin :P
Behiç Ak kitaplarindaki hayal dunyası, rüyalarimdaki çocuğun dünyasına o kadar benziyor ki!
Kaleminden dökülen sözcüklerle ve harika resimlemesiyle Behiç Ak bir Hayal Ülkesi mimarı!
Sanki kalemi bırakıverse o güzelim ülke yıkılıverecek, rüyalar son bulacak gibi..
Elime aldığım her kitabında cocuksu bir heyecanla ve mutlulukla doluveriyorum.
Zaten bence bu kitaplar çocuklardan once büyüyememiş ebeveynler için yazılmış. Hani 34 yaşında olup da hala çocuklu, macera adalı, masalsı filmler izleyen yetişkinler için!
Sinemanın Tim Burton, Marc Caro, Jean-Pierre Jeunet, Hayao Miyazaki, Sylvain Chomet, Jafar Panahi, Majid Majidi, Bahman Ghobadi, Emir Kusturica ... gibi isimleri bu delilikten daha çoook ekmek yer :)
Bu isimleri birbiriyle ilişkisiz bulacaklara peşinen söyleyeyim, işte hepsinde ortak olan o lezzet var ya hani? Oradan menkul..
Rüzgarin Üzerindeki Sehir, bir hayal ülkesi mimarının tam da o lezzette yazdığı ve resmettiği harika bir kitap!
Her sayfanın, metinle birlikte akan ancak bambaşka oyküler bırakan onlarca detayla dolu olması da nev'ine ozgü..
Rüzgara binerek uzak ülkelere ziyarete giden, şimşeklerin ateşinde ekmek yapıp, gökyüzünden meyve toplayan sehir insanları rüzgarın götürdüğü her yere mutluluk taşıyorlar!
Rüzgarın Üzerindeki Şehir
Behic Ak / Can Çocuk
4+
"Her yaşa"
Başlıkta çekiliş demiştim ben degil mi?
Az kalsın unutuyordum.
Bloğun ilk çekilişi, bir nevi açılış hediyesi "Rüzgarin Üzerindeki Şehir".
Facebook'ta nobetci blog sayfasını beğenip bu tanıtımı herkese açık biçimde profilinde paylaşan 1 kişi, randomla yapacağımız cekilişle kitabın sahibi olacak.
Sayfayı beğenip, yazıyı herkese açık biçimde profilinizde paylaştıktan sonra alta "begendim, paylaştım" diye yorum bırakmanız yeterli.
Çocuk ve Aidiyet
Her zaman kalabalık ailede çocuk büyütmenin çok daha rahat olduğuyla ilgili kanaatler duyarım.
Hatta kalabalık bir ailede büyüdüğüm için belki de..hayal meyal hatırladığım o günlerin hatırasıyla bana da pek güzel gelir.
Hatırımda kalan etek çekiştirmeli, ünlemli ilgi taleplerim ve karşılığını alamadığım sorularıma rağmen biliyorum ki o mutluluğun kaynağı "güven tesis eden aidiyet duygusu" dur.
Öyle güzel cocuktuk ki biz.. o kadar çok sayıda 'doğal uyaran'la kuşatılmıştık ki..Ögrenmeye olan merakımız o kadar canlıydı ki..Özgüvenimiz ve keşfetme heyecanımız keza öyle..Şu sinapslar var ya henüz onlarda da dijital çağa geçilmemişti. Beynimizde ögrenmeyle ilgili her köprücük tamamen organikti yani.
Henüz her evde ve hatta her elde bir bilgisayar yoktu. Ana Britanica ve Atatürk Kitaplığı Kaynaklarımız vardı bizim..Kütüphanede vakit geçirir, okur, resmeder, sohbet ederdik.
Şimdi yetişkinlerin bile sohbet etmeyi bilmediği düşünülürse hoşsohbet çocuklar olarak çok şanslı sayılırdık.
Masallar uydurur, uydurduğumuz masallara inanır, kendi dünyamızı gerçekleştirmeye olan inancımız pekişirdi.
Şimdi oğluma bakıyorum ve hüzünlenmeden edemiyorum..Elbette nasip..Her dönemin, her bireyin, fiziki, sosyolojik, kalıtsal koşullarının farklılığı da hesaba katıldığında hüzünlendiğim o şeyler belki de başka koşullar altında şükür vesileleri olacaktı.
Ancak oğlumu büyürken seyrediyorum ve her aile buluşmasında tedirgin, endişeli ve güvensiz hallerinin azalarak yerini mutluluk, güven ve huzur duygularına teslim edişini gözlemliyorum.
Bu da bana insan olarak aidiyetlerimizin bize kazandırdığı gücü düşündürüyor.
Hiç anlamadığım futbol fanatizmini anlamakta bile bir adım alıyorum bu anlarda
Ardından zihnime üşüşen sosyolojik deneyler..hani şu topluluğun gücüyle, sorgulamaksızın yapılan eylemler gibi şeyler..
Sürü psikolojisi mi? Evet, belki..ama bazen birilerinin sizin için yaşamış ve öğrenmiş olmasını dilersiniz. Tecrübelerden yararlanmak, ayak izlerini takip etmek..
Buna en çok ihtiyaç duyanlar da şüphesiz ki ebeveynlerinin izinden yolunu bulmaya çalışan çocuklar.
Bilinmez ve ürkütücü bir dünyada inançla birlikte en güzel klavuz aile herhalde bir çocuk için.
Anneler günü vesilesiyle hatırlayıp tekrar yaşadığım bu duyguyla birlikte çocuklarda aidiyet ve güven bağlantısıyla ilgili düşüncem pekişti.
Aile ne kadar genişse, onlarla ne kadar çok ortak paydanız varsa ve gerginliğin yerine anlayış ve sükunet ne denli hakimse o ailenin fertleri o kadar güçlü, huzurlu ve güvende hisseder.
Güvende hissetmek ise çocuklar için paha biçilmez olmalı.
Aileden, anne ve babadan, aile büyüklerinden mahrum büyüyen çocuklara Allah'ın başka telafiler ihsan ettiğine inanmakla beraber duanın, onarıcı ve destekleyici olmanın önemine binaen özellikle bu günlerde yetimlere daha çok sahip çıkmak gerektiğine inanıyorum.
Devlet, o kurum, şu vakıf olarak değil sadece ben, sadece sen, bir başıma elimden geleni yapıyor muyum diye sormalı.
O telafilerden desteklerle payda kazanmalı.
Bu gibi zamanlar, annesiz çocuklar için tum dunya annelerinin anne olması gerektiğini hissettiriyor bana.
Rasulullah'ı düşündürüyor.
Eksik bir pozitif ayrımcılıkla hiç annesiz cocuk çok anneli çocuk oluverse ya!
Hatta kalabalık bir ailede büyüdüğüm için belki de..hayal meyal hatırladığım o günlerin hatırasıyla bana da pek güzel gelir.
Hatırımda kalan etek çekiştirmeli, ünlemli ilgi taleplerim ve karşılığını alamadığım sorularıma rağmen biliyorum ki o mutluluğun kaynağı "güven tesis eden aidiyet duygusu" dur.
Öyle güzel cocuktuk ki biz.. o kadar çok sayıda 'doğal uyaran'la kuşatılmıştık ki..Ögrenmeye olan merakımız o kadar canlıydı ki..Özgüvenimiz ve keşfetme heyecanımız keza öyle..Şu sinapslar var ya henüz onlarda da dijital çağa geçilmemişti. Beynimizde ögrenmeyle ilgili her köprücük tamamen organikti yani.
Henüz her evde ve hatta her elde bir bilgisayar yoktu. Ana Britanica ve Atatürk Kitaplığı Kaynaklarımız vardı bizim..Kütüphanede vakit geçirir, okur, resmeder, sohbet ederdik.
Şimdi yetişkinlerin bile sohbet etmeyi bilmediği düşünülürse hoşsohbet çocuklar olarak çok şanslı sayılırdık.
Masallar uydurur, uydurduğumuz masallara inanır, kendi dünyamızı gerçekleştirmeye olan inancımız pekişirdi.
Şimdi oğluma bakıyorum ve hüzünlenmeden edemiyorum..Elbette nasip..Her dönemin, her bireyin, fiziki, sosyolojik, kalıtsal koşullarının farklılığı da hesaba katıldığında hüzünlendiğim o şeyler belki de başka koşullar altında şükür vesileleri olacaktı.
Ancak oğlumu büyürken seyrediyorum ve her aile buluşmasında tedirgin, endişeli ve güvensiz hallerinin azalarak yerini mutluluk, güven ve huzur duygularına teslim edişini gözlemliyorum.
Bu da bana insan olarak aidiyetlerimizin bize kazandırdığı gücü düşündürüyor.
Hiç anlamadığım futbol fanatizmini anlamakta bile bir adım alıyorum bu anlarda
Ardından zihnime üşüşen sosyolojik deneyler..hani şu topluluğun gücüyle, sorgulamaksızın yapılan eylemler gibi şeyler..
Sürü psikolojisi mi? Evet, belki..ama bazen birilerinin sizin için yaşamış ve öğrenmiş olmasını dilersiniz. Tecrübelerden yararlanmak, ayak izlerini takip etmek..
Buna en çok ihtiyaç duyanlar da şüphesiz ki ebeveynlerinin izinden yolunu bulmaya çalışan çocuklar.
Bilinmez ve ürkütücü bir dünyada inançla birlikte en güzel klavuz aile herhalde bir çocuk için.
Anneler günü vesilesiyle hatırlayıp tekrar yaşadığım bu duyguyla birlikte çocuklarda aidiyet ve güven bağlantısıyla ilgili düşüncem pekişti.
Aile ne kadar genişse, onlarla ne kadar çok ortak paydanız varsa ve gerginliğin yerine anlayış ve sükunet ne denli hakimse o ailenin fertleri o kadar güçlü, huzurlu ve güvende hisseder.
Güvende hissetmek ise çocuklar için paha biçilmez olmalı.
Aileden, anne ve babadan, aile büyüklerinden mahrum büyüyen çocuklara Allah'ın başka telafiler ihsan ettiğine inanmakla beraber duanın, onarıcı ve destekleyici olmanın önemine binaen özellikle bu günlerde yetimlere daha çok sahip çıkmak gerektiğine inanıyorum.
Devlet, o kurum, şu vakıf olarak değil sadece ben, sadece sen, bir başıma elimden geleni yapıyor muyum diye sormalı.
O telafilerden desteklerle payda kazanmalı.
Bu gibi zamanlar, annesiz çocuklar için tum dunya annelerinin anne olması gerektiğini hissettiriyor bana.
Rasulullah'ı düşündürüyor.
Eksik bir pozitif ayrımcılıkla hiç annesiz cocuk çok anneli çocuk oluverse ya!
Cocuklar icin Kitapla Buluşmanın En Güzel 13 Adresi
Sosyal Medya stili bir top 10 listesi de biz oluşturalım istedim. Öyle bir liste olsun ki, bugün ne yapabiliriz diye düşünürken geriye dönüp bakacağımız anlamlı notların olduğu bir klavuz olsun.
Üstelik bu kadar güzel çocuk kitabı varken ve hepsine sahip olamıyorken çocuklarımızın onlara erişmesini satın almadan da sağlayabiliriz. Alışkanlıkları bu şekilde değiştirmek harika olmaz mıydı?
Hatta kimbilir belki de bu mekanlardan birinde çocuklu, anneli buluşmalar bile düzenleriz.
İstanbul dışındaki mekanları gözlemleme fırsatımız olmadığından bu klavuz tecrübelerimizle oluşan bir İstanbul Çocuk Kitapları Klavuzu olacak. Kusur ve eksiklerimiz affoluna zira listeleri daraltmak pek zormuş !
Ve işte kitap noktaları!
Kitap parkı/ Küçük Çamlıca / Üsküdar 0216 318 88 34
Bogaziçi Eğitim Hizmetleri - Multibem uygulaması olan Kitap Parkı, keyifli mekanında çocuğunuzla birlikte kitaplara dokunarak, onları okuyup lezzetine vararak ve arzu ederseniz satın alarak harika zaman geçirebileceğiniz bir adres. "Sus çocuğum, shhhht!" uyarılarına maruz kalmadan hem de..Daha ne olsun. Biz çok sevdik, siz de bir uğramak istersiniz belki diye söylemiş olalım. Küçük Çamlıca Korusu girişinin tam karşı köşesindeki yeşil köşkte sizi bekleyen başka hoş sürprizler olabilir.. :) Multibem'le tanışmak için de şahane bahane doğrusu!
Detaylar buradan
İyi Cüceler Kitabevi / Caddebostan / Kadıköy 216 385 91 11
İyi Cüceler'i birdolapkitap.com'la tanıdık ve gıyabında pek de sevdik. Kitap okuma saatleri, mini atölyeler ve etkinliklerle çocuğunuz eğlenir ve ögrenirken birşeyler içebileceğiniz bir kafesi de var. Atölyeler ücretli ve rezervasyon gerekiyor. Buradan
İnteraktif Çocuk Kütüphanesi / Selamiçeşme Özgürlük Parkı / Kadıköy 444 55 22
Bundan bir yıl önce açılacağı haberini alarak özlem ve heyecan içinde çektiğimiz ipin ucundan beklentimizden fazlası çıktı. Öyle ki bulaşık makinesinin icadına övgüler dizip mucidine hayır dualarda bulunan annelerimiz gibi yad ettikçe dua eder olduk. Yeter mi? Yetmez elbette, daha çok olsun. Heryerde olsun!
Yolu Özgürlük Parkı'na düşenler ille de uğrayıp değerlendirsinler; yolu düşmeyenler o yolu oraya ille de düşürsünler derim.
Daimi olarak hizmet veren kütüphanede tüm etkinlikler ücretsiz.
Kitap okuma saatleri ve farklı etkinliklerle birlikte, deneylerle de çocuklara dokunan kütüphanenin bir güzel yanı da ebeveynlere yönelik seminer ve eğitim programlarını unutmamış olmaları.
Kütüphanenin açılış saatleri kış aylarında 09.00-17.00 arası, yaz aylarındaysa 09.00-18.00 saatleri arasında.
Her gün 11:00 ve 15:30 da düzenli okuma saatleri var. Kitap ödünç verme sistemleri yok.
.JPG)
.JPG)
Mihrimah Sultan Çocuk Kütüphanesi / Üsküdar 216 342 74 54
Pazar ve Pazartesi günleri dışında her gün 08:30 - 17:00 arasında ziyarete açık olan kütüphanenin geçmişi çok gerilere dayanıyor.
Kanuni Sultan Süleyman’ın kızı Mihrimah Sultan tarafından 1547 yılında Mimar Sinan'a yaptırılan camiin Sübyan Mektebi 1968'de restore edilerek Çocuk Kütüphanesi olarak kullanılmaya başlanmış.
Kütüphane 6235 kitapla ödünç verme ve üyelik sistemiyle hizmet veriyor. Ziyaretçiler inceleyebilir, okuyabilir ve ardında dilerlerse üye olarak kitap ödünç alabilirler.
Üsküdar Mihrimah Sultan Camii avlusunun arka girişinin hemen altında yer alan kütüphane nisbeten küçük bir alanda olsa da 2 katlı ve 2 salonu bulunuyor. Bildigimiz kadarıyla etkinlikler, okuma saatleri ya da farklı uygulamaları yok ancak mimari dokusu, okul öncesi kitapların varlığı ve fiziki konumu dolayısıyla içimizi ısıtan pek sevdiğimiz bir mekan.
23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Cocuk Kütüphanesi / Ünalan / Üsküdar 216 324 5155
Pazar hariç her gün 08.30-17.00 saatleri arasında hizmet veren kütüphane Şemsipaşa İlçe Halk Kütüphanesi'nin ikinci katında, 250m2'lik bir alanda hizmet veriyor.
Üsküdar, Ünalan Mahallesi Soyak Sitesinde Üsküdar Belediyesi tarafından 25 yıllığına Kültür Bakanlığı'na verilen 23 Nisan Ulusal Egemenlik Çocuk Kütüphanesi 05.08.1993 tarihinde kütüphane olarak hizmete açılmış.
Okuma saatleri gibi etkinliklerle birlikte okul öncesi çocuklar için de yayınları mevcut.
Kullanıcılarının çoğunluğunun çocukların oluşturduğu kütüphanede 2012 yılı sonu itibari ile 9756 kitap, 35 adet kitap dışı materyal ve 9 adet süreli yayın bulunuyor.
Kadıköy Halk ve Çocuk Kütüphanesi / Söğütlüçeşme Camii Arkası / Kadıköy 216 348 23 93
Pazartesi ve resmi tatiller dışında her gün 08:30-16:30 arası ziyarete açık olan kütüphanede çocuk, yetişkin, ödünç verme, danışma, kulaklıkla müzik dinleme, fotokopi ve süreli yayınlar olmak üzere 7 adet bölüm bulununuyor.
Ayrıca gitmeden önce belediyenin web sitesinden e-kütüphane hizmetinden faydalanarak bilgi edinmek mümkün.
Görme Engelliler için olan bölümde Müjdat Gezen tarafından kütüphaneye bağışlanmış olan çok sayıda sesli eser de mevcut. Her yaş ziyaretçiye açık olan kütüphaneden ikametgah ve 2 adet fotografla üye olunarak 15 gün süreyle kitap ödünç alınabiliyor.
Bilgi Evleri / Her yerde! / Her zaman!
Belediyeler tarafından tahsis edilen binalarda ilkokul ve ortaokul ögrencilerine eğitim desteği verilirken aynı zamanda kütüphanesi, kulüpleri ve halka yönelik seminerleriyle bilgi evleri neredeyse her ilçeye kütüphaneler ve küçük kültür merkezleri taşımış durumda.
Evlerde etüt odaları, yaz aktiviteleri, kitap okuma saatleri, geziler, seminerler ve çok sayıda bilgisayarla eğitim desteği veriliyor. Tüm faaliyetler ücretsiz. İstanbul içinde birçok ilde ve İstanbul dışında bazı belediyelerin de bilgi evleri var.
Üsküdar Bilgi Evleri hakkında bilgi almak isterseniz bir başlangıç olarak şöyle buyrun.
Fatih Bilgi Evleri için de buradan
Beykoz Çocuk Kitapları Fuarı / Beykoz Belediyesi / Belediye Meydanı
Bu yıl 23 Nisan günü ilk kez ve tamamen çocuklar için düzenenen fuara 40 yayınevi ve 20'yi aşkın konuk yazar katıldı. Ataşehir ve Kadıköy Belediyelerinin çocuk kitabı şenlikleri ardından Üsküdar Kitap Fuarı, yılı tam bir çocuk kitapları yılına çevirdi nazarımda. Deli gönül ister ki sayıları artsın, yıl boyu ve gelecek yıllarda da bizi ıssız bırakmasınlar.
Takvimimize gelecek yıl için işaret koyduk bile!
Bu yıl ziyaret edemedik, seneye ya nasip!
İBB Sesli Kütüphane / Eyüp 0212 417 25 46
Görme Engelli bireylerin yazılı ve görsel eserlerden yararlanması sorumluluğuyla 1997 yılında kurulan sesli kütüphanede çokca çocuk kitabı da mevcut. Bu vesileyle belirtelim ki Gönüllü Okuyucu Formu'nu doldurup başvurarak Görme Engelli bir çocuğun dünyasına ışık olma fırsatımız var.
Detaylı bilgi ve gönüllü okuyucu başvurusu buradan,
Katalog taraması içinse buraya lütfen.
34. Uluslararası İstanbul Kitap Fuarı / Beylikdüzü
Bu yıl İstanbul Kitap Fuarı etkinlikleri arasında çocuklar ve/ ya da çocuklarla paylaşılacak çok sayıda özel etkinlik olacağına şüphe yok.
Hafta içi 10.00-19.00 saatleri arasında, hafta sonu ise 10.00-20.00 saatleri arasında ziyarete açık.
Çoook geçmiş yıllardaki tecrübelerimize dayanarak keyifle ve merakla bekliyoruz. İnşallah bu yıl kaçırmayız :)
"Kuruluşumuz TÜYAP Tüm Fuarcılık Yapım A.Ş. tarafından Türkiye Yayıncılar Birliği işbirliği ile düzenlenecek 34. Uluslararası İstanbul Kitap Fuarı, 07-15 Kasım 2015 tarihleri arasında kapılarını, 25. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı ile eş zamanlı olarak TÜYAP Fuar ve Kongre Merkezi-Büyükçekmece’de açacak.
Bu yıl 34. kez düzenlenecek İstanbul Kitap Fuarı’na yurt içi ve yurt dışından 800’ün üzerinde yayınevi ve sivil toplum kuruluşu katılacak. Fuar boyunca 50’den fazlası çocuklara yönelik olmak üzere, 300’e yakın kültür etkinliği düzenlenecek. Kültür etkinlikleri ve 9 gün boyunca gerçekleşecek binlerce imza günü, yazarlarla okurlarını buluşturacak.
Öğrenci, öğretmen, emekli ve engellilere ücretsiz olan fuarımızı, hafta içi 10.00-19.00 saatleri arasında, hafta sonu ise 10.00-20.00 saatleri arasında ziyaret edebilirsiniz. Fuarın son günü olan 15 Kasım 2015 Pazar günü ise fuarımız 19.00’da kapanacaktır."
Etkinlik programı, katılımcılar ve ulaşım gibi detaylar çok yakında burada
Uluslararası Dijital Çocuk Kütüphanesi http://en.childrenslibrary.org
Uluslararası Dijital Çocuk Kütüphane'sinde farklı dillerde yüzlerce kitabı online olarak okumanız mümkün. Maalesef yok denecek kadar az Türkçe esere sahip. Ancak gönüllü çevirmen olarak başvurarak Türkçe eserleri sisteme kazandırmak mümkün.
Ahmet Süheyl Ünver Halk Kütüphanesi / Ümraniye 216 634 44 22
Hafta içi (Pzt – Cuma) : 09:00 - 20:00
Hafta sonu (Cts – Pzr) : 09:30 - 18:00
Kütüphane Ümraniye Haldun Alagaş Spor Kompleksi içinde yer alıyor. Okul öncesi çocuklar için çok sayıda ve bazıları da az bulunan kitaba sahip olan kütüphanede 18.000 civarında eser var.
1 adet fotoğraf ve Kimlik bilgileriyle üye olunduktan sonra 30 gün süreyle 5 kitap ödünç almak mümkün. Çok sevdiğimiz çocuk kitabı yazarlarının eserlerini de barındıran kütüphane gözde mekanlarımızdan biri.
Metin And Kütüphanesi / Sefaköy 212 580 70 10
Hafta içi (Pzt – Cuma) : 09:00 - 20:00
Hafta sonu (Cts – Pzr) : 09:30 - 18:00
Sefaköy Spor ve Kültür Merkezi içerisinde bulunan Metin And Kütüphanesi 2008 Yılının Ağustos ayında, Türk Tiyatro,Temaşa Sanatlarımız,Minyatür ve İstanbul çalışmalarıyla meşhur Metin And’ın ismi verilerek, Kütüphane ve Müzeler Müdürlüğü tarafından hizmete açılmış.
8 bin kitap bulunmakta ve 15 süreli yayına sahip kütüphanede üye olarak 30 gün süreyle 5 kitap ödünç alınabiliyor.
Yine çok sevdiğimiz okul öncesi eserlere ulaşmak da bu kütüphanede mümkün.
FAYDALI OLABİLECEK BAĞLANTILAR:
1.İBB Kütüphaneler Kataloğundan ulaşmak istediğiniz eserlerin size en yakın adresini ögrenebilir ve müdavimi olacağınız kütüphaneye kendiniz karar verebilirsiniz.
(Arama yaparken büyük harfler ve Türkçe karakterler seçilmeli)
http://katalog.ibb.gov.tr/yordambt/yordam.php?-ac=arama&betik=
2. http://www.istanbulkutuphaneleri.org
3. http://kitapokuyancocuklar.org
Üstelik bu kadar güzel çocuk kitabı varken ve hepsine sahip olamıyorken çocuklarımızın onlara erişmesini satın almadan da sağlayabiliriz. Alışkanlıkları bu şekilde değiştirmek harika olmaz mıydı?
Hatta kimbilir belki de bu mekanlardan birinde çocuklu, anneli buluşmalar bile düzenleriz.
İstanbul dışındaki mekanları gözlemleme fırsatımız olmadığından bu klavuz tecrübelerimizle oluşan bir İstanbul Çocuk Kitapları Klavuzu olacak. Kusur ve eksiklerimiz affoluna zira listeleri daraltmak pek zormuş !
Ve işte kitap noktaları!
Kitap parkı/ Küçük Çamlıca / Üsküdar 0216 318 88 34
Bogaziçi Eğitim Hizmetleri - Multibem uygulaması olan Kitap Parkı, keyifli mekanında çocuğunuzla birlikte kitaplara dokunarak, onları okuyup lezzetine vararak ve arzu ederseniz satın alarak harika zaman geçirebileceğiniz bir adres. "Sus çocuğum, shhhht!" uyarılarına maruz kalmadan hem de..Daha ne olsun. Biz çok sevdik, siz de bir uğramak istersiniz belki diye söylemiş olalım. Küçük Çamlıca Korusu girişinin tam karşı köşesindeki yeşil köşkte sizi bekleyen başka hoş sürprizler olabilir.. :) Multibem'le tanışmak için de şahane bahane doğrusu!
Detaylar buradan
İyi Cüceler Kitabevi / Caddebostan / Kadıköy 216 385 91 11
İyi Cüceler'i birdolapkitap.com'la tanıdık ve gıyabında pek de sevdik. Kitap okuma saatleri, mini atölyeler ve etkinliklerle çocuğunuz eğlenir ve ögrenirken birşeyler içebileceğiniz bir kafesi de var. Atölyeler ücretli ve rezervasyon gerekiyor. Buradan
İnteraktif Çocuk Kütüphanesi / Selamiçeşme Özgürlük Parkı / Kadıköy 444 55 22
Bundan bir yıl önce açılacağı haberini alarak özlem ve heyecan içinde çektiğimiz ipin ucundan beklentimizden fazlası çıktı. Öyle ki bulaşık makinesinin icadına övgüler dizip mucidine hayır dualarda bulunan annelerimiz gibi yad ettikçe dua eder olduk. Yeter mi? Yetmez elbette, daha çok olsun. Heryerde olsun!
Yolu Özgürlük Parkı'na düşenler ille de uğrayıp değerlendirsinler; yolu düşmeyenler o yolu oraya ille de düşürsünler derim.
Daimi olarak hizmet veren kütüphanede tüm etkinlikler ücretsiz.
Kitap okuma saatleri ve farklı etkinliklerle birlikte, deneylerle de çocuklara dokunan kütüphanenin bir güzel yanı da ebeveynlere yönelik seminer ve eğitim programlarını unutmamış olmaları.
Kütüphanenin açılış saatleri kış aylarında 09.00-17.00 arası, yaz aylarındaysa 09.00-18.00 saatleri arasında.
Her gün 11:00 ve 15:30 da düzenli okuma saatleri var. Kitap ödünç verme sistemleri yok.
Mihrimah Sultan Çocuk Kütüphanesi / Üsküdar 216 342 74 54
Pazar ve Pazartesi günleri dışında her gün 08:30 - 17:00 arasında ziyarete açık olan kütüphanenin geçmişi çok gerilere dayanıyor.
Kanuni Sultan Süleyman’ın kızı Mihrimah Sultan tarafından 1547 yılında Mimar Sinan'a yaptırılan camiin Sübyan Mektebi 1968'de restore edilerek Çocuk Kütüphanesi olarak kullanılmaya başlanmış.
Kütüphane 6235 kitapla ödünç verme ve üyelik sistemiyle hizmet veriyor. Ziyaretçiler inceleyebilir, okuyabilir ve ardında dilerlerse üye olarak kitap ödünç alabilirler.
Üsküdar Mihrimah Sultan Camii avlusunun arka girişinin hemen altında yer alan kütüphane nisbeten küçük bir alanda olsa da 2 katlı ve 2 salonu bulunuyor. Bildigimiz kadarıyla etkinlikler, okuma saatleri ya da farklı uygulamaları yok ancak mimari dokusu, okul öncesi kitapların varlığı ve fiziki konumu dolayısıyla içimizi ısıtan pek sevdiğimiz bir mekan.
23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Cocuk Kütüphanesi / Ünalan / Üsküdar 216 324 5155
Pazar hariç her gün 08.30-17.00 saatleri arasında hizmet veren kütüphane Şemsipaşa İlçe Halk Kütüphanesi'nin ikinci katında, 250m2'lik bir alanda hizmet veriyor.
Üsküdar, Ünalan Mahallesi Soyak Sitesinde Üsküdar Belediyesi tarafından 25 yıllığına Kültür Bakanlığı'na verilen 23 Nisan Ulusal Egemenlik Çocuk Kütüphanesi 05.08.1993 tarihinde kütüphane olarak hizmete açılmış.
Okuma saatleri gibi etkinliklerle birlikte okul öncesi çocuklar için de yayınları mevcut.
Kullanıcılarının çoğunluğunun çocukların oluşturduğu kütüphanede 2012 yılı sonu itibari ile 9756 kitap, 35 adet kitap dışı materyal ve 9 adet süreli yayın bulunuyor.
Kadıköy Halk ve Çocuk Kütüphanesi / Söğütlüçeşme Camii Arkası / Kadıköy 216 348 23 93
Pazartesi ve resmi tatiller dışında her gün 08:30-16:30 arası ziyarete açık olan kütüphanede çocuk, yetişkin, ödünç verme, danışma, kulaklıkla müzik dinleme, fotokopi ve süreli yayınlar olmak üzere 7 adet bölüm bulununuyor.
Ayrıca gitmeden önce belediyenin web sitesinden e-kütüphane hizmetinden faydalanarak bilgi edinmek mümkün.
Görme Engelliler için olan bölümde Müjdat Gezen tarafından kütüphaneye bağışlanmış olan çok sayıda sesli eser de mevcut. Her yaş ziyaretçiye açık olan kütüphaneden ikametgah ve 2 adet fotografla üye olunarak 15 gün süreyle kitap ödünç alınabiliyor.
Bilgi Evleri / Her yerde! / Her zaman!
Belediyeler tarafından tahsis edilen binalarda ilkokul ve ortaokul ögrencilerine eğitim desteği verilirken aynı zamanda kütüphanesi, kulüpleri ve halka yönelik seminerleriyle bilgi evleri neredeyse her ilçeye kütüphaneler ve küçük kültür merkezleri taşımış durumda.
Evlerde etüt odaları, yaz aktiviteleri, kitap okuma saatleri, geziler, seminerler ve çok sayıda bilgisayarla eğitim desteği veriliyor. Tüm faaliyetler ücretsiz. İstanbul içinde birçok ilde ve İstanbul dışında bazı belediyelerin de bilgi evleri var.
Üsküdar Bilgi Evleri hakkında bilgi almak isterseniz bir başlangıç olarak şöyle buyrun.
Fatih Bilgi Evleri için de buradan
Beykoz Çocuk Kitapları Fuarı / Beykoz Belediyesi / Belediye Meydanı
Bu yıl 23 Nisan günü ilk kez ve tamamen çocuklar için düzenenen fuara 40 yayınevi ve 20'yi aşkın konuk yazar katıldı. Ataşehir ve Kadıköy Belediyelerinin çocuk kitabı şenlikleri ardından Üsküdar Kitap Fuarı, yılı tam bir çocuk kitapları yılına çevirdi nazarımda. Deli gönül ister ki sayıları artsın, yıl boyu ve gelecek yıllarda da bizi ıssız bırakmasınlar.
Takvimimize gelecek yıl için işaret koyduk bile!
Bu yıl ziyaret edemedik, seneye ya nasip!
İBB Sesli Kütüphane / Eyüp 0212 417 25 46
Görme Engelli bireylerin yazılı ve görsel eserlerden yararlanması sorumluluğuyla 1997 yılında kurulan sesli kütüphanede çokca çocuk kitabı da mevcut. Bu vesileyle belirtelim ki Gönüllü Okuyucu Formu'nu doldurup başvurarak Görme Engelli bir çocuğun dünyasına ışık olma fırsatımız var.
Detaylı bilgi ve gönüllü okuyucu başvurusu buradan,
Katalog taraması içinse buraya lütfen.
34. Uluslararası İstanbul Kitap Fuarı / Beylikdüzü
Bu yıl İstanbul Kitap Fuarı etkinlikleri arasında çocuklar ve/ ya da çocuklarla paylaşılacak çok sayıda özel etkinlik olacağına şüphe yok.
Hafta içi 10.00-19.00 saatleri arasında, hafta sonu ise 10.00-20.00 saatleri arasında ziyarete açık.
Çoook geçmiş yıllardaki tecrübelerimize dayanarak keyifle ve merakla bekliyoruz. İnşallah bu yıl kaçırmayız :)
"Kuruluşumuz TÜYAP Tüm Fuarcılık Yapım A.Ş. tarafından Türkiye Yayıncılar Birliği işbirliği ile düzenlenecek 34. Uluslararası İstanbul Kitap Fuarı, 07-15 Kasım 2015 tarihleri arasında kapılarını, 25. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı ile eş zamanlı olarak TÜYAP Fuar ve Kongre Merkezi-Büyükçekmece’de açacak.
Bu yıl 34. kez düzenlenecek İstanbul Kitap Fuarı’na yurt içi ve yurt dışından 800’ün üzerinde yayınevi ve sivil toplum kuruluşu katılacak. Fuar boyunca 50’den fazlası çocuklara yönelik olmak üzere, 300’e yakın kültür etkinliği düzenlenecek. Kültür etkinlikleri ve 9 gün boyunca gerçekleşecek binlerce imza günü, yazarlarla okurlarını buluşturacak.
Öğrenci, öğretmen, emekli ve engellilere ücretsiz olan fuarımızı, hafta içi 10.00-19.00 saatleri arasında, hafta sonu ise 10.00-20.00 saatleri arasında ziyaret edebilirsiniz. Fuarın son günü olan 15 Kasım 2015 Pazar günü ise fuarımız 19.00’da kapanacaktır."
Etkinlik programı, katılımcılar ve ulaşım gibi detaylar çok yakında burada
Uluslararası Dijital Çocuk Kütüphanesi http://en.childrenslibrary.org
Uluslararası Dijital Çocuk Kütüphane'sinde farklı dillerde yüzlerce kitabı online olarak okumanız mümkün. Maalesef yok denecek kadar az Türkçe esere sahip. Ancak gönüllü çevirmen olarak başvurarak Türkçe eserleri sisteme kazandırmak mümkün.
Ahmet Süheyl Ünver Halk Kütüphanesi / Ümraniye 216 634 44 22
Hafta içi (Pzt – Cuma) : 09:00 - 20:00
Hafta sonu (Cts – Pzr) : 09:30 - 18:00
Kütüphane Ümraniye Haldun Alagaş Spor Kompleksi içinde yer alıyor. Okul öncesi çocuklar için çok sayıda ve bazıları da az bulunan kitaba sahip olan kütüphanede 18.000 civarında eser var.
1 adet fotoğraf ve Kimlik bilgileriyle üye olunduktan sonra 30 gün süreyle 5 kitap ödünç almak mümkün. Çok sevdiğimiz çocuk kitabı yazarlarının eserlerini de barındıran kütüphane gözde mekanlarımızdan biri.
Metin And Kütüphanesi / Sefaköy 212 580 70 10
Hafta içi (Pzt – Cuma) : 09:00 - 20:00
Hafta sonu (Cts – Pzr) : 09:30 - 18:00
Sefaköy Spor ve Kültür Merkezi içerisinde bulunan Metin And Kütüphanesi 2008 Yılının Ağustos ayında, Türk Tiyatro,Temaşa Sanatlarımız,Minyatür ve İstanbul çalışmalarıyla meşhur Metin And’ın ismi verilerek, Kütüphane ve Müzeler Müdürlüğü tarafından hizmete açılmış.
8 bin kitap bulunmakta ve 15 süreli yayına sahip kütüphanede üye olarak 30 gün süreyle 5 kitap ödünç alınabiliyor.
Yine çok sevdiğimiz okul öncesi eserlere ulaşmak da bu kütüphanede mümkün.
FAYDALI OLABİLECEK BAĞLANTILAR:
1.İBB Kütüphaneler Kataloğundan ulaşmak istediğiniz eserlerin size en yakın adresini ögrenebilir ve müdavimi olacağınız kütüphaneye kendiniz karar verebilirsiniz.
(Arama yaparken büyük harfler ve Türkçe karakterler seçilmeli)
http://katalog.ibb.gov.tr/yordambt/yordam.php?-ac=arama&betik=
2. http://www.istanbulkutuphaneleri.org
3. http://kitapokuyancocuklar.org
