Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Ücretsiz indirin, çıktı alın ve yapıştırın!
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve...
Popüler
Kudüs'te Bir Gün
Kaplumbağa Battuta ile tanıştınız mı? Hayır mı? İsim benzerliği sizi aldatmasın bizim Battuta, gezgin bir kaplumbağa. 1304-1368 yıllarında yaşamış ünlü müslüman seyyah İbn Battuta, kaplumbağa Battuta'nın büyük büyük dedesinin yakın arkadaşıymış. O da ismini aldığı İbn Battuta gibi bir gezgin.
Elimizde tuttuğumuz bu kitap Battuta'nın Kudüs Gezi Günlüğü!
Bolca fotoğraf çekmiş bizim için Kaplumbağa Battuta, bir sürü de not almış.
Dogrusu ya bu kitabı edinirken belki oğlumdan çok içimdeki çocuk heyecanlandı. En çok da Kenize Murad'ın, Joe Sacco'nun, Naci el-Ali'nin sözcükleri/çizgileriyle zihnime kazınan Filistin, Gazze, Kudüs ortak paydasından yükselen bir heyecan bu. Filistin mücadelesi ve dünyanın kalp kanatan sessizliğiyle konjonktürel olarak gündeme oturup, sessizce çekilen, inişli çıkışlı uzun bir mücadelenin heyacanı. Ne yazık ki..ve iyi ki!
Buraya beni de aşan bir üç nokta koyduktan sonra..
Bu çok değerli Çocuk Edebiyatı eserinin yazarı Zeynep Sevde Paksu hanıma gıyabında teşekkürü borç biliyorum.
Tüm dünyanın ve elbette inananların hatıralarından, belleklerinden sinsice kazınmak istenen Kudüs'ü sonraki nesillere anlatmanın bu güzel aracını bize kazandırdığı için minnettarım.
Battuta'nın seyyah titizliğindeki Kudüs notları oldukça ince detaylarla bezeli olmasına rağmen 6 yaşına henüz girmiş oğlum tarafından çok sevildi. Henüz tüm detaylarla ilgilenmiyor olsa da, kitabın kokusuyla çekti içine Kudüs'ü.
Battuta'nın İstanbul macerasını okumak için sabırsızlanıyor şimdilerde 😃
Kudüs'te Bir Gün
Yazan, Zeynep Sevde Paksu
Resimleyen, Sümeyye Eroğlu
Profil Çocuk
7+ ve buyümeye dirençlilere!
Kemancı Ayı Masalı
Başaramama kaygısından ötürü çabalamayan biri,
Ya da sevmiyor şu keman denen illeti!
Keman çalmayı istemeyen bir çocukla, tek tutkusu keman çalmak olan bir ayının öyküsü bu.
"Aman ben yapamadım, çocuğum yapsın" annesi var bir tane de 😃
Yazar ve illüstratör Fatih Erdoğan'ın bu neşeli eseri, yine bir hikayeye götürdü beni.
Yurt odasında keman çalışırken ağlatmak yerine bas bas bağırtan, nihayetinde aldığı ihtarlar sonucunda çalışacak yer de bulamayınca kemanından olan bir kızın hikayesi.
Bingo'yu cok iyi anladım doğrusu.
Neyse ki çalışacak bir yer buluyor o! Su altı mağarasında mevsimler geçirmeden önce, türlü macerayla sınanıyor keman tutkusu. Kış uykusundan uyanınca bizim Bingo, çalmakta alıyor soluğu! Ormanı dolduran müthiş keman sesinin guzelliğiyle mest oluyor ahali.
Doğrusu ya keman çalmam için baskı yapan bir annem olsa, hikayeyi başlatan çocuk gibi ativerirdim kemanımı yayımı camdan aşağı.
Biri attı, diğeri tuttu bu masal da böyle başladı işte.
Yazarın bir şarkı gibi akan harikulade üslubuyla eğlenceli bir masal Kemancı Ayı'nın Masalı.
Aslında onu tanıyorsunuz muhtemelen. Ancak ben kendisiyle şimdi tanışmanın mahcubiyetindeyim. Eh, Vikipedia sağolsun.
Daha 1980 yılında, ben henüz doğmamışken Mavibulut Yayınları'nı kurmuş yazar. 1990-2000 yılları arasında ilk Çocuk Edebiyatı dergisi Kırmızıfare'nin ve ilk Çocuk Edebiyatı Araştırmaları dergisi Binbir Kitap'ın editörlüğünü yapmış. Istanbul Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Kütüphanecilik Bölümü'nde doktorasını yapıp Çocuk Edebiyatı üzerine dersler veren yazarın yazılmış çok sayıda eseri var.
*Keman sesinde hüzünle hatıralara dalan ve annesiyle babasını düşünen kahramanımız Bingo, belli ki hayli büyüyüp evden ayrılmış."Ah ne güzeldi çocukluğum!"
Bizim hassas kitapkurdu bu detayla hüzünlenip "büyümek istemiyorum" demediyse sizinkiler birşeycik yapmaz bence. Ama muhtemel dönemsel krizler için aklınızda bulunsun.
Kemancı Ayı Masalı
Yazan ve Resimleyen, Fatih Erdoğan
Mavibulut Yayınları
2+ ve büyümeye dirençlilere
Galata Kulesi'nin Martısı Zeynep
Bizden mekânların ya da bir sebeple çocuklarımız tarafından bağ kurulmasını istediğimiz toprakların çocuk kitaplarında öğretici bir eda olmaksızın fonu oluşturmasını önemli buluyorum. Çocuk gezi rehberi niteliğindeki çok değerli Çocuk Edebiyatı yapıtlarının yanında bu tür eserler de tabii biçimde mekânlarla tanıştırıyor onları. Belki bazen daha da kalıcı biçimde yer ediyor belleklerinde.
Namını çok duyduğumuz Galata Kulesi'nin Martısı Zeynep'le kütüphanede tanıştık ve cok sevdik.
Bir martının kanatlarında, rüzgâr kirpiklerimizle oynarken, Marmara Denizi üzerinde süzülüp Galata Kulesi'nde konakladık.
Zeynep vapurdan simit hediye ettiğimiz o martılardan biriydi belki, kimbilir?
Ya da geçen gün çocukların koşuşturup yüksek binaların çatılarına kovaladıklarından.
Üniversite yıllarında yazları harçlık çıkarmak için çalışırdım. O zamanlar Beyoğlu Ağa Camii yanında, Hacı Abdullah Lokantası'nın üstündeki binada bir kültür merkezi vardı. Bir dönem orada kitabeviyle ilgilenmiş, bir başka dönem Unkapanı'nda bir gelinlikçide yamak olmuş, bir dönem de Beyoğlu'nda bir mağazada tezgahtarlık yapmıştım.
Bu sonuncusu Galata'nın martılarıyla tanıştığım, eşsiz (!) ve yüksek oktavlı seslerinden konserler dinlediğim yerdi. Doğrusu ya o zaman da pek havalı gelmişlerdi bana. Ataları Cenova'dan gelip Marmara Denizi'ni mesken tutan Zeynep'in Karadeniz'den gelen martı Fikret'le dostluğunu okuyacaksınız bu öyküde. Kimsenin kuleye konmasına izin vermeyen bizim martı, kimseciklerin kulenin önünden uçmasına izin vermeyen çocuklar tarafından kanadından yaralanıveriyor. Bakın siz şu işe!
Galata Kulesi'nin Martısı Zeynep
Yazan ve Resimleyen, Julia Townsend
Çitlembik Çocuk
4+ ve büyümeye dirençlilere!
Sırtımdaki Ağır Yük
Uçan çocuk Tarık o, tüy gibi hafif! Tam da karne günü karnavalıyla sosyal medya paylaşımlarının üzerine Tarık iyi gider doğrusu. Ben olmanın yalnızlaştırdığı, bireysel başarının sahte kıstaslarının dünyasında uçan bir çocuğun hikayesi.
Simdi tüy gibi olduğuna bakmayın, Tarık kısa süre önce fil kadar ağırdı. Sırtında gittikçe büyüyen bir yükü vardı.
Vaktinin çoğunu oyuncaklarla dolu odasında, sadece kendisine ait başarıları ve varlıklarıyla geçiriyordu.
Bloklardan, kimsenin bir benzerini yapamayacağı bir kale yaptı Tarık.
Hiç kimsenin sahip olamayacağı kadar muhteşem bisikletiyle sanki tüm yollar onundu.
En güzel resmi o çizdi. Futbolda her zaman forvetti, dünyanın en iyi golcüsüydü o.
Yaptığı tüm büyük şeylere, başardığı her önemli işle birlikte Tarık'ın her geçen gün onu daha da çok yoran bir yükü vardı.
Tarık'ın sırtındaki yükü "Ben'"tipografisiyle resimleyen ressamla biz yetişkinler mesajı sadece bizim anlayabileceğimizi düşüne duralım. Tarık biz olmanın lezzetini keşfettikçe sırtındaki ağır yükten kurtuluveriyor hikayede. Hep bir ağızdan şarkı söylüyor arkadaşlarıyla, ormanda keşifler yapıyor.
Fil Tarık, uçuyor!
Bu incelikli ve hoş öyküyü yazan ve resimleyen, Suriyeli illüstratör ve yazar Gülnar Hajo.
Onu daha iyi tanıma arzum beni kendisiyle yapılmış bir röportaja götürdü.Arzu ederseniz, buyrun buradan.
Sırtımdaki Ağır Yük
Yazan ve Resimleyen, Gulnar Hajo
Erdem Çocuk
5+
Simdi tüy gibi olduğuna bakmayın, Tarık kısa süre önce fil kadar ağırdı. Sırtında gittikçe büyüyen bir yükü vardı.
Vaktinin çoğunu oyuncaklarla dolu odasında, sadece kendisine ait başarıları ve varlıklarıyla geçiriyordu.
Bloklardan, kimsenin bir benzerini yapamayacağı bir kale yaptı Tarık.
Hiç kimsenin sahip olamayacağı kadar muhteşem bisikletiyle sanki tüm yollar onundu.
En güzel resmi o çizdi. Futbolda her zaman forvetti, dünyanın en iyi golcüsüydü o.
Yaptığı tüm büyük şeylere, başardığı her önemli işle birlikte Tarık'ın her geçen gün onu daha da çok yoran bir yükü vardı.
Tarık'ın sırtındaki yükü "Ben'"tipografisiyle resimleyen ressamla biz yetişkinler mesajı sadece bizim anlayabileceğimizi düşüne duralım. Tarık biz olmanın lezzetini keşfettikçe sırtındaki ağır yükten kurtuluveriyor hikayede. Hep bir ağızdan şarkı söylüyor arkadaşlarıyla, ormanda keşifler yapıyor.
Fil Tarık, uçuyor!
Bu incelikli ve hoş öyküyü yazan ve resimleyen, Suriyeli illüstratör ve yazar Gülnar Hajo.
Onu daha iyi tanıma arzum beni kendisiyle yapılmış bir röportaja götürdü.Arzu ederseniz, buyrun buradan.
Sırtımdaki Ağır Yük
Yazan ve Resimleyen, Gulnar Hajo
Erdem Çocuk
5+
Evimizin Bayramlıkları 2016
Bu yıl hastalıklarla ve türlü çeşit başka meşgaleyle girdim Ramazan'a. Sizlerle paylaşmayı çok arzu ettiğim bu tasarımları tamamlamak ve paylaşmak da gecikmeli olarak bu güne kaldı.
Geçen yıldan farklı olmak üzere bu yıl Ramazan ayında bir iyilik kumbaramız olsun istedim. Minikler içine mini mini harçıklarını atıp biriktirsinler.
Ramazan ayının sonunda bir teravih sonrası camiye gelen çocuklara dağıtmak üzere içinde birikenlerle minik hediyeler alalım. Ya da çocukla birlikte kumbarasını bir yardım kuruluşuna bizzat ulaştıralım.
Çerçeveleyip duvara asılabilecek bir "Ramazan Kerîm" posteri bulacaksınız ayrıca eklerde.
Hala çerçeveleyip astığınız bir posteriniz yoksa bu yıl, varsa sonraki yıllar için kaydedip kullanabilirsiniz. ;) Çeşitlendirmek mümkün olmadı şimdilik. Portakal Ağacı, Hatice Hanım'ın değerli Ramazan paylaşımlarıyla süsledik evimizi bu ay biz de. Zeynep Sevde Paksu'nun değerli ikramı Ay Takvimi de bir başka köşeyi şenlendirmekte. Bir de geçen yıldan kalan Nöbetçi Blog bayramlıkları var tabii.
Az kalsın unutuyordum!. bitutamani.blogspot.com.tr'nin paylaşımı olan sevimli Ramazan İmsakiyeleri de pek hoş bir ikramdı.
Bu vesileyle her birine teşekkür ederiz.
Kandil / Fanus, Bayram harçlığı kesesi, Hoşgeldin Ramazan ve Mutlu Bayramlar yazılı iki farklı flama da dosyalar arasında.
Çok konuştum, hadi bana müsaade.
Bunlar da Nöbetçi Blog ikramları efendim:
İndirmek için tıklayın; Fanus, Flama1, flama2, Para Kesesi, Poster, İyilik Kumbarasi
Muhim not: Fanus/ Kandil kutu templateleri icin inmystudio'nun ücretsiz olarak paylastigi dosyalardan istifade ettim.
Inmystudio'nun harikulade ramazan paylasimlarini da buradan inceleyebilirsiniz.
http://inmystudio.com.au
Geçen yıldan farklı olmak üzere bu yıl Ramazan ayında bir iyilik kumbaramız olsun istedim. Minikler içine mini mini harçıklarını atıp biriktirsinler.
Ramazan ayının sonunda bir teravih sonrası camiye gelen çocuklara dağıtmak üzere içinde birikenlerle minik hediyeler alalım. Ya da çocukla birlikte kumbarasını bir yardım kuruluşuna bizzat ulaştıralım.
Çerçeveleyip duvara asılabilecek bir "Ramazan Kerîm" posteri bulacaksınız ayrıca eklerde.
Hala çerçeveleyip astığınız bir posteriniz yoksa bu yıl, varsa sonraki yıllar için kaydedip kullanabilirsiniz. ;) Çeşitlendirmek mümkün olmadı şimdilik. Portakal Ağacı, Hatice Hanım'ın değerli Ramazan paylaşımlarıyla süsledik evimizi bu ay biz de. Zeynep Sevde Paksu'nun değerli ikramı Ay Takvimi de bir başka köşeyi şenlendirmekte. Bir de geçen yıldan kalan Nöbetçi Blog bayramlıkları var tabii.
Az kalsın unutuyordum!. bitutamani.blogspot.com.tr'nin paylaşımı olan sevimli Ramazan İmsakiyeleri de pek hoş bir ikramdı.
Bu vesileyle her birine teşekkür ederiz.
Kandil / Fanus, Bayram harçlığı kesesi, Hoşgeldin Ramazan ve Mutlu Bayramlar yazılı iki farklı flama da dosyalar arasında.
Çok konuştum, hadi bana müsaade.
Bunlar da Nöbetçi Blog ikramları efendim:
İndirmek için tıklayın; Fanus, Flama1, flama2, Para Kesesi, Poster, İyilik Kumbarasi
Muhim not: Fanus/ Kandil kutu templateleri icin inmystudio'nun ücretsiz olarak paylastigi dosyalardan istifade ettim.
Inmystudio'nun harikulade ramazan paylasimlarini da buradan inceleyebilirsiniz.
http://inmystudio.com.au
Hep Hayır Diyen Aslan
"Küçük aslan, hayırdan başka bir şey söyle, n'olur"
"Hayır!"
Tavuk nine minik civcivlerine uyku vakti geldiğini hayırlattığında, heb birlikte, curcunayla, "hayır!"diyorlar. Aynı, az sonra Tavuk Nine'nin anlatacağı "Hep Hayır Diyen Aslan"ın hikayesinde olduğu gibi!
O kadar cok ve o kadar büyük bir istikrarla hayır diyor ki, zavallı minik aslan bu hayırlar yüzünden başını büyük bir belaya sokuyor. Sürüye karışan "hayırcı" aslandan ürken zebralar, meseleyi sürünün koruyucularına havale edince minik aslan kendini ensesinden yakalanmıs, çitayla yolculuk yaparken buluyor.
Hem de, hep hayır diyen aslanlara bayılan dev ahtapotun olduğu Evet Adası'na doğru!
Dev ahtapot hayir diyen aslanlara gerçekten bayılıyor. Yapıs yapış ahtapot öpücükleriyle yapışkanlığı giderici sözcükleri öğrenene kadar oynuyorlar minik aslanla. 😃
Bu eğlenceli hikaye, hayır demekte ısrarcı çocukların canlarından bezmiş annelerine pek hoş gelebilir. Öte yandan "çok hayır dersen çita ense kökünden kapıverir" mesajı içerdiğinden kaçak dövüş tadı da verebilir.
Iki durumda da muzırlık yapmakta ısrarcı cocuğun anne babası tarafindan yere yatırılıp bolca gıdıklanması ve yapış yapış öpülmesini salık veren bu eğlenceli kitabı çok sevdik.
Hep Hayır Diyen Aslan
Yazan, Christine Beigel
Resimleyen, Hervé Le Goff
Nesin Yayinevi
2+
Bekçi Amos'un Hastalandığı Gün
O kadar zarif çizgilere sahip ki Erin E. Stead, doğrusu daha Bekçi Amos'la hasbihal etmeden resimlemesine vurulduk biz onun. Hayvanat Bahçesi'nde çalışan ihtiyar bekçi Amos McGee, müşfik bir kalbe sahip. Hani adımını attığı toprağın hakkını gözeten, iyilikle dolu, diğergam insanlar var ya? Onlardan..
Hayatının merkezine kendini koymanı öğütleyen modern dünyaya mukabil, merkeze diğerini yerleştirenlerden o.
Her sabah işe giderken bindiği 5 numaralı otobüsle ona geri dönecek olan bir iyilik zincirinin ilk halkası .
Amos, işlerinin yoğunluğuna rağmen dostlarına ayıracak vakti her zaman buluyor. Fille satranç oynuyor, kaplumbağayla yarışıyor, penguenle sessizce oturuyor, gergedanin burnunu silmesine yardım ediyor, karanlıktan korkan baykuşa masal okuyor.
Dostlarına incelikle ve onların ihtiyaçlarını gözeterek yaklaşıyor. Susmak isteyenle susuyor, koşmak isteyenle koşuyor, yardım isteyenin yardımına yetişiyor. Peki Amos ne istiyor?
Bir çoğumuzun aksine, çayına koyduğu şekerin hakkına dahi riayet ediyor. Nasihatlar vermenin, yargılayıp, dürtmenin, eşeleyip sonra tozlarını savurmanın peşinde değil. Bir dost iyi bir dinleyici ve destekçiden başka nedir? Bazen penguen gibi sessizce oturmak istediğinde sana eşlik eden, korktuğunda güzel şeyler olacağını müjdeleyen, hastalandığında kalbi senin için çarpan.
Amos da dostlarına ihtiyaç duyuyor bir gün. Hasta yatağından kalkmaya mecali olmadığında, her sabah 5 numaralı otobüsle yanlarına gittiği dostları dolduruyor bu defa otobüsü.
Biri ayaklarını sıcak tutuyor, diğeri mendil uzatıyor, beriki çay getiriyor, bir digeri masal okuyor.
...
Dün gece, kalbimizde yanan kandillerin ışığında sarıldık birbirimize minik okurla.
Seni çok sevdik Amos!
Bekçi Amos'un Hastalandığı Gün
Yazan, Philip C.Stead
Resimleyen, Erin E. Stead *
Yapı Kredi Yayınları
3+
*Philip C. Stead yazmış, eşi Erin E. Stead resimlemiş efendim.
Minikler için: Benim Orucum, Benim Namazım
Bir Kız Bir Oğlan'dan tanıdığınız sevgili Selcen Yüksel Arvas'ın çocuklar için hazırladığı "İlk İlmihalim"serisi kitaplardan Benim Namazım ve Benim Orucum bu geceki uyku öncesi kitaplarımızdı. Uyku öncesi dedim, evet. Adı ilmihal olsa da, pek sevimli hikayelerle veriyor cevapları Arvas.
Ramazana özgü ebeveyn seçkisi sanmayın siz onları :) Tüm önemiyle beraber bir aya özgü seçkilerden ziyade tüm yıla ve hayata yayılanları önemsiyor ve bu konuda ona model olabilmeyi diliyoruz. Uzun süre önce alınıp kitaplığında okunacağı günü bekleyen bu iki kitap tam da Ramazan'ın ilk günü, bu gece ilgisine mazhar olduysa işte bu "kendiliğinden öğrenme" nin ilk adımı değildir de nedir?
Babanın eve geldiği anla, sıcacık pide kokusunun genzini gıdıkladığı an nasıl sarılıyorsa birbirine,
İşte büyük adımları takip eden minik adımlar, öyle sarılıyor sarmalıyor aileyle geçirilen zamanın zihne kazınan hatırasına.
Kendiliğinden akıyor, usul usul buluyor yolunu.. bulmadı mı? O da bulacak belki..Belki de çoktan buldu yolu da henüz bilmiyorsun.
Çocuklarımızın hayatında herşeyi kendimizden bilmemizin sonucu olarak fazlaca kaygılıyız bazen.. azca tevekkül sahibi..Neyse ki öğreniyoruz. Onlarla birlikte öğreniyoruz.
Selcen Yüksel Arvas'ın hoş ve akıcı diliyle ve Afra Elif/ Ercan Polat'ın resimlemesiyle her iki kitabı da pek sevdik.
Özellikle "Benim Orucum" için 6 yaşın gayet uygun olduğunu düşünüyorum. "Benim Namazım" 7 yaştan sonra daha uygun olabilir.
6 olmak üzere olan oğlum, tüm gün oruç tutmayı başaran Rana'yı biraz kıskanıp "başarısızlık" korkusu hissetse de bu bir kaç saniyelik duygu ikinci öyküde yerini gülücüklere bıraktı. Tekne orucuyla bizim oğlan, şimdilik birbirlerinden pek memnunlar. Ramazan 1! Varan 1! Bakalım bu ay ne güzel hatıralar biriktirecek 💓
Benim Orucum
Yazan, Selcen Yüksel Arvas
Resimleyen, Ercan Polat
Nesil Çocuk
6+
Benim Namazım
Yazan, Selcen Yüksel Arvas
Resimleyen, Afra Elif
Nesil Çocuk
7+
Benim Orucum
Yazan, Selcen Yüksel Arvas
Resimleyen, Ercan Polat
Nesil Çocuk
6+
Benim Namazım
Yazan, Selcen Yüksel Arvas
Resimleyen, Afra Elif
Nesil Çocuk
7+
İn çocuğum, düşeceksin!
Bir anne çocuğuyla konuşuyorsa bu olağanüstü hal var anlamına gelir! O sebeple ikinci cümleden itibaren muhakkak o konuşma anne ve çocuğun dışına çıkar. Üçüncü ve dördüncü kişiler parmak sallayarak ya da seslerini kedi yavrusu gibi incelterek konuşmaya katılırlar.
Zira toplumun bir kesimine göre anneler çocuklarıyla konuşmamalı. Çocuklar bu kadar dikkate alınmamalı, bu kadar fazla dinlenip, söyledikleri bu denli önemsenmemeli. Öyle "çok da şeyapmamalı" yani. Hele okulla, öğretmenle derdi varsa asla kulak asılıp olumsuz düşünceleri pekiştirilmemeli!
Çünkü okul, aslolan kutsalların yanında sistemin uydurduğu bir başka kutsal. Aman kutsala dikkat! Olur da "şeyapılırsa", toplum teyakkuza geçer. Müdahele edip, çıkıntıyı giderir.
Peki, tamamen haksızlar mı? Çocuğu dinlememe, cevap vermeme, arada kendi zihninin selameti için susma hakkını kullanma seçeneği yok mudur?
Çocuğun sorunları için kendi çözümlerini üretebilmesi nasıl gerçekleşir? Çocuğa alan kazandırmak, sözcüklerin ve eylemlerin kargaşasını azaltmak gerekmez mi? Herkesi her zaman dinleyebilecek kadar kusursuz birer dinleyici olabilir miyiz? Olmalı mıyız?
Toplumun diğer bir kesimine göre ki bu kesimin bir kısmını kafayı çocuk gelişimi ve etkinliklerle bozmuş biz anneler oluşturuyor. Çocuklar her daim dinlenmeli, pedagojik açıdan nasıl uygunsa öyle cevaplanmalı, hiçbir "öğretme" fırsatı kaçırılmamalı, -Dikkat, öğrenme değil- bütün etkinlikler takip edilmeli, tüm gelişimsel aktiviteler yaşına uygun biçimde yapılmalı. Mesela o esnada bir ayı yolun tam karşısından anneyle çocuğun üstüne doğru koşuyorsa anne derhal, "Aaa oğlum bak bu bir boz ayı, bu tür ülkemizde de görünür, ne kadar harika değil mi?" vs. diye bildigi tüm bilgileri çocuğa aktarmalıdır.
Bu kesime göre, gerekirse diğer anneler sorumluluk bilinciyle derhal uyarılmalı, hatta anneyle çocuğun arasına girilip müdahele edilmeli çünkü en doğru pedagojik yaklaşım müdahil tarafından biliniyor olmalı. İki kişi konuşurken araya girmeyen çoğunluğa göre çocuk ikinci kişi değildir. Olsa olsa "maruz kalan"dır, nesne mesabesindedir.
Anne babaya, baba da anneye müdahele edip düzeltmeli, herşey modern kuramların söyledikleri doğrultusunda ilerlesin diye gerekirse tabiat, genetik miras ve doğal arızalar reddedilmeli.
Peki böyle düşünenler tamamen haksız mı? Haksız gibi görünseler de, tamamiyle değiller. Bana göre (çok bilmiş bir başka ana);
Çocuk soru sorduğunda, dilinin döndüğünce birşeyler anlattığında "ayy ne sevimli, kikir kikir, bak sen şuna, büyümüş de küçülmüş"demek ve kahkahayı koyvermek yerine orada olup ona güldüğünüzü bildiğini hatırlayın. Sizi duyabilir, görebilir ve hissedebilir. Çok ilginç gelecek ama siz soylediği koca koca laflara gülerken buna anlam veremeyip öfkelenebilir de.
Hah, şimdi de öfkelenmesi meselesi var! Ah, bu yeni nesil anneler çocuklarını pek şimartıyorlar ayol. Hoş hepsi de profesör doğuyor zaten!
Diğer teori, annenin çocuğuna öfke kontrolünü öğretememiş olması ki bu düşüncenin sahiplerinin her çocukları için çok fonksiyonlu birer kumandası var ceketlerinin iç ceplerinde.
"Bak, o hiç ağlıyor mu"silahı var bir de meşhur. Bunun, "Bak, o nasıl konuşuyor bıcır bıcır" versiyonuna şahit oldum bu yakında.
"Oğlum, lütfen biraz mola ver. Dinleyemiyorum şu anda."dedim. Sürekli konuşan bir çocuktum, benim oğlan da aynı annesi işte. Hemen bir hanım "Ay bırakın konussun, ben konuşsun diye gözlerinin içine bakıyorum, siz konuşmasın diye! Anne gel, baba ver demekten ötesi yok" dedi. 😃
Öyleyse!? Bu sizin hikaye, bu da benimki. Ne kadar da farklı değil mi?
"Eninde sonunda konuşacak nasılsa, mizacında varsa, istemediğiniz kadar hem de.." dedim gülümseyerek.
Hemen arkalarındaki yer boşaldı ve oturduk. Benim oğlan soluksuz anlatmaya, sormaya, duygu ve düşüncelerinden bahsetmeye devam ederken hanımefendi arkasına doğru güçlükle çevirdiği kafasıyla duyabildiği kadarını düzeltip, olabildiğince incellttiği sesiyle: "ama annesi.. değil mi?" gibi ilişkisiz toplumsal sorumluluk bilinci cümleleri serdediyor. Güler misin, ağlar mısın? 😃
Geçen gün 30 derece sıcaklıkta slingin üzerinden battaniyeyle sarmalanmış bebeği görünce bunları düşünüp zapdettim kendimi.
Çok bilmiş ana kontenjanından ikiye böldüğüm toplumun hangi kesimine dahil olduğumu düşündüm kara kara!
Sonra seslendim düşe yazan oğlana: "Oğlum, düşeceksin in aşağı lütfen!"
Düşeceğinden değil de arada ayarım bozulduğundan 😀
Gözünüzü seveyim, oynamayın ayarlarımızla.
*Ramazanınız mübarek, "Oruç Balıklarınız" en kocamanından olsun!
